Wyrok z 27 stycznia 2026, sygn. V GC 359/25
Pokaż pozostałe podstawy prawne (7)
Sygnatura akt: V GC 359/25
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
F., dnia 27 stycznia 2026 r.
Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Fabrycznej we Wrocławiu V Wydział Gospodarczy
w składzie:
Przewodniczący: asesor sądowy Rafał Głuchowski
Protokolant: stażysta Paulina Fiedor
po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2026 r. we F.
na rozprawie
w postępowaniu odrębnym w sprawach gospodarczych
sprawy Zarządcy masy sanacyjnej (...) Spółki Akcyjnej w restrukturyzacji z siedzibą we F.
A. J.
o zapłatę
I. utrzymuje w mocy nakaz zapłaty w postępowaniu nakazowym z weksla wydany przez Referendarza sądowego w Sądzie Rejonowym dla Wrocławia – Fabrycznej we Wrocławiu 25 października 2022 r. w sprawie XV GNc 2412/22 – w części, to jest w zakresie:
1) 4.453,74 złotych ( czterech tysięcy czterystu pięćdziesięciu trzech złotych siedemdziesięciu czterech groszy) z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od 19 marca 2022 r. do dnia zapłaty,
2) rozstrzygnięcia o kosztach procesu;
II. w pozostałej części nakaz ten uchyla i powództwo oddala;
III. zasądza od pozwanego na rzecz strony powodowej (...) Spółki Akcyjnej w restrukturyzacji z siedzibą we F. tytułem zwrotu kosztów procesu kwotę 1.434,48 złotych ( tysiąc czterysta trzydzieści cztery złote czterdzieści osiem groszy) wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie liczonymi od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty;
IV. nakazuje pobrać od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Fabrycznej we Wrocławiu 300 ( trzysta) złotych tytułem opłaty od zarzutów, od której uiszczenia zwolniony był kurator.
asesor sądowy Rafał Głuchowski
UZASADNIENIE
Pozwem z 9 sierpnia 2022 r. (data wpływu) powód (...) S.A. we F. wniósł o wydanie nakazu zapłaty w postępowaniu nakazowym z weksla i orzeczenie nim, że pozwany A. J. ma zapłacić powodowi 4.462,86 złotych z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od 19 marca 2022 r. do dnia zapłaty oraz o zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów procesu według norm przepisanych. W wypadku zaś wniesienia zarzutów, orzeczenie o utrzymaniu nakazu zapłaty w mocy oraz zasądzenie kosztów.
Na uzasadnienie podano, że strony zawarły umowę leasingu, a pozwany wystawił powodowi na zabezpieczenie roszczeń z niej wynikających weksel in blanco bez protestu i upoważnił powoda do jego wypełnienia, zgodnie z deklaracją wekslową. Po rozliczeniu umowy leasingu powód wypełnił weksel zgodnie z deklaracją, wezwał pozwanego do jego wykupu, lecz pozwany należności nie uregulował.
Referendarz sądowy wydał 25 października 2022 r. nakaz zapłaty w postępowaniu nakazowym z weksla, uwzględniając żądanie pozwu.
Postanowieniem z 24 listopada 2023 r. Referendarz sądowy na podstawie art. 174 § 1 pkt 4 k.p.c. zawiesił postępowanie w sprawie, wezwał do udziału w sprawie Zarządcę masy sanacyjnej (...) S.A. we F. i podjął z zarządcą postępowanie oraz ponownie zawiesił postępowanie na podstawie art. 177 § 1 pkt 6 k.p.c.
Wobec braku możliwości doręczenia korespondencji pozwanemu przy pomocy komornika, Referendarz sądowy postanowieniem z 30 lipca 2024 r., na wniosek powoda, ustanowił kuratora procesowego dla pozwanego nieznanego z miejsca pobytu.
Ustanowiony kurator zaskarżył nakaz zapłaty zarzutami z 27 grudnia 2024 r., wnosząc o wstrzymanie wykonalności nakazu zapłaty, uchylenie nakazu i oddalenie powództwa, oraz przyznanie wynagrodzenia kuratorowi stosownie do § 1 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 9 marca 2018 r. w sprawie określenia wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów ustanowionych dla strony w sprawie cywilnej.
Kurator podniósł zarzuty:
1) braku udowodnienia, że weksel zabezpieczał umowę leasingu wskazaną przez powoda,
2) niewykazania przez powoda związku kwoty wekslowej z charakterem zobowiązania oraz porozumieniem wekslowym (brak faktycznej podstawy),
3) przedawnienia roszczenia zabezpieczanego wekslem.
Pismem z 7 kwietnia 2025 r. kurator wniósł o zwolnienie go z pełnionej funkcji, albowiem ustalił adres pozwanego
Pismem z 27 maja 2025 r. do sprawy po stronie powoda przystąpił kwalifikowany pełnomocnik składając odpowiedź na zarzuty wraz z dokumentacją dotyczącą stosunku leasingu łączącego strony. Wskazał, że na sumę wekslową składają się:
1) 10.203,90 złotych zaległości z wystawionych faktur VAT z odsetkami,
2) 10.983,49 złotych zdyskontowanych przyszłych rat leasingowych,
3) 660,47 złotych odsetek od nieterminowych płatności,
4) 1.550 złotych kosztów windykacji,
5) 165 zł kosztów ekspertyzy.
Powód zaprzeczył również zasadności zarzutu przedawnienia.
27 sierpnia 2025 r. Sąd postanowił:
1) oddalić wniosek kuratora o wstrzymanie wykonalności nakazu zapłaty,
2) zwolnić kuratora z jego funkcji,
3) przyznać kuratorowi wynagrodzenie za reprezentowanie pozwanego nieznanego z miejsca pobytu oraz tytułem zwrotu poniesionych przez niego wydatków.
Postanowienie nie zostało zaskarżone.
Pozwany pozostał bierny wobec wezwania do złożenia stanowiska w sprawie. Nie złożył również żadnych dowodów.
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
31 maja 2016 r. (...) S.A. we F. jako leasingodawca zawarł 31 maja 2016 r. z A. J. jako leasingobiorcą umowę leasingu nr (...), której przedmiotem był samochód osobowy M. (...), VIN: (...), rok produkcji 2012 o wartości ofertowej 77.235,77 złotych netto. Strony ustaliły następujące warunki umowne:
1) czas trwania umowy – 59 mies.,
2) wys. opłaty manipulacyjnej za zawarcie umowy – 0%,
3) wysokość czynszu inicjalnego – 7.723,58 zł netto,
4) wysokość raty leasingowej: raty równe, 1,5551%, tj. 1.201,07 zł netto,
5) raty leasingowe miały być płacone przez pozwanego w 59 miesięcznych ratach począwszy od 15 czerwca 2016 r.,
6) wysokość wykupu: 10%, tj. 7.723,58 zł netto,
7) polisa – pakiet leasingobiorcy,
8) umowa zawarta w wariancie GAP za miesięcznym kosztem 56,37 zł,
9) przedmiot leasingu podlegał zabezpieczeniu zgodnie z „DNA program” za miesięcznym kosztem 16,95 złotych netto (łącznie 1.000 zł netto),
10) umowa zawarta została na podstawie Ogólnych Warunków Umowy Leasingu Operacyjnego H./Denominowanego/Walutowego ((...)) w brzmieniu ustalonym Uchwałą Zarządu (...) S.A. nr (...). Pozwany oświadczył, że warunki te zostały mu doręczono i zapoznał się z ich treścią.
Przedmiot leasingu przekazano A. J. protokolarnie 1 czerwca 2016 r.
Dowód:
umowa leasingu, k. 104-105
protokół zdawczo-odbiorczy, k. 110
harmonogram spłat rat, k. 111
harmonogram spłat z uwzględnieniem zmian oprocentowania, k. 129
Przy zawarciu umowy pozwany wręczył powodowi weksel własny in blanco bez protestu. Pozwany upoważnił powoda do wypełnienia weksla w każdym czasie na sumę odpowiadającą zadłużeniu z umowy (...) łącznie z odsetkami oraz kosztami z jakiego bądź tytułu powstałymi oraz opatrzenia weksla datą płatności według swojego uznania, zawiadamiając listem poleconym pozwanego nie później niż na 7 dni przed terminem płatności. Jako miejsce płatności wskazano siedzibę (...) S.A. we F. przy ul. (...).
Dowód:
oryginał weksla w depozycie Sądu, kopia k. 18
deklaracja wekslowa, k. 19
Zgodnie z § 17 ust. 1 (...) zobowiązania finansowe leasingobiorcy wobec leasingodawcy obejmowały obowiązek uiszczenia czynszu inicjalnego (wpłaty początkowej), opłaty manipulacyjnej, uiszczania rat leasingowych oraz kaucji zabezpieczającej, a także innych należności określonych w (...), w wysokości określonej umową. Raty leasingowe miały być płatne w częściach równych. Do opłat obliczonych zgodnie z postanowieniami ust. 1-4 powyżej należało doliczyć podatek od towarów i usług w odpowiedniej wysokości (§ 17 ust. 6 (...)). Zobowiązania finansowe leasingobiorcy wobec leasingodawcy przy ratach równych określała umowa – treść tytułu „Warunki (...)”. Niedoręczenie leasingobiorcy faktury przez leasingodawcę nie zwalniało leasingobiorcy z obowiązku terminowego regulowania opłat wynikających z umowy. Leasingodawca miał prawo doręczenia leasingobiorcy faktur drogą elektroniczną (§ 17 ust. 8 pkt b (...)). Raty leasingowe stanowiły ekwiwalent za przysługujące leasingobiorcy z mocy zawartej umowy leasingowej prawo używania rzeczy cudzej, będącej własnością leasingodawcy i były płatne miesięcznie, o ile z harmonogramu spłat nie wynikały odmienne okresy płatności (§ 17 ust. 10 (...)). Umowa przewidywała, że Leasingobiorcę obowiązują terminy płatności określone w § 17 ust. 11 (...), a mianowicie:
a) w przypadku, gdy pełna zapłata za przedmiot leasingu na rzecz dostawcy nastąpiła między 1 a 15 dniem miesiąca kalendarzowego, wówczas pierwsza rata leasingowa płatna była w terminie do ostatniego dnia miesiąca, w którym nastąpiła zapłata za przedmiot leasingu, zaś następne raty płatne miały być odpowiednio w ostatnich dniach kolejnych miesięcy,
b) w przypadku, gdy pełna zapłata za przedmiot leasingu na rzecz dostawcy nastąpiła między 16 a ostatnim dniem miesiąca kalendarzowego, wówczas pierwsza rata leasingowa płatna miała być w terminie do 15 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiła zapłata za przedmiot leasingu, zaś następne raty płatne odpowiednio do 15 dnia kolejnych miesięcy.
Zgodnie z § 17 ust. 12 (...) czynności leasingodawcy dotyczące obsługi umowy leasingu lub przedmiotu leasingu nie wchodzące w zakres obowiązków leasingodawcy mogły być przeprowadzone przez leasingodawcę na zlecenie leasingobiorcy lub po zaistnieniu innych okoliczności uzasadniających ich wykonanie. Wykaz dodatkowych czynności oraz ich aktualne ceny określała Tabela Opłat i Prowizji, przy czym kwoty należnych opłat innych niż kary umowne powiększone miały być o podatek od towarów i usług w odpowiedniej wysokości. Leasingodawca mógł jednostronnie ustalać aktualną wysokość opłat i prowizji za czynności dotyczące obsługi umowy leasingu bez konieczności powiadamiania o tym leasingobiorcy.
Korzystający był obowiązany do terminowego uiszczania opłat leasingowych zgodnie z postanowieniami § 17 lub harmonogramem spłat uzgodnionym przez strony. Terminy płatności oznaczały ostateczne daty wpływu środków na rachunek bankowy leasingodawcy (§ 18 ust. 1).
Zgodnie z § 20 ust. 1 (...) w przypadku opóźnienia w zapłacie jakiejkolwiek należności wynikającej z zawartej umowy leasingu leasingobiorcę obciążać miały odsetki w wysokości dwukrotności odsetek ustawowych za opóźnienie. Leasingodawca mógł rozwiązać w trybie natychmiastowym umowę leasingu po uprzednim wyznaczeniu leasingobiorcy dodatkowego terminu na piśmie (wezwanie do zapłaty), o ile opóźnienie w zapłacie którejkolwiek raty przekroczy 14 dni. W takim przypadku leasingobiorca miał obowiązek zwrotu przedmiotu leasingu do miejsca wskazanego przez leasingodawcę, zaś leasingodawca miał prawo do natychmiastowego przejęcia posiadania przedmiotu leasingu, żądania zapłaty sumy wszystkich przewidzianych umową a niezapłaconych rat leasingowych obliczonych z uwzględnieniem dyskonta wg stawki (...) dla depozytów jednomiesięcznych, a w przypadku umów leasingu operacyjnego denominowanego i walutowego – sumy wszystkich pozostałych rat leasingowych obliczonej z zastosowaniem kursu, o którym mowa w § 17 ust. 7 z dnia rozwiązania umowy i z uwzględnieniem dyskonta wg stawki (...) dla umów, w których walutą obcą jest EURO lub LIBOR. W związku z wysłaniem wezwania – naliczona zostać miała dodatkowa opłata w wysokości wskazanej w Tabeli Opłat i Prowizji.
W przypadku rozwiązania umowy leasingu w oparciu o postanowienia ust. 1 i 2 wysokość pozostałych do uiszczenia rat pomniejszała się o wartość netto uzyskaną ze sprzedaży przedmiotu leasingu, o ile sprzedaż ta odbędzie się w terminie 360 dni od dnia przejęcia przedmiotu leasingu (§ 20 ust. 3 (...)). Leasingobiorca zobowiązany był do poniesienia kosztu związanego z ustaleniem przez uprawnionego rzeczoznawcę wartości rynkowej przedmiotu leasingu, którego wysokość określona została w Tabeli Opłat i Prowizji (§ 20 ust. 7 (...)).
Zgodnie z § 20 ust. 6 (...) w okresie od dnia rozwiązania umowy leasingu w trybie ust. 1 lub 2 do dnia zbycia przedmiotu leasingu, oddania go przez leasingodawcę do używania osobie trzeciej na podstawie kolejnej umowy leasingu lub do dnia rozpoczęcia użytkowania przedmiotu leasingu przez leasingodawcę w celach związanych z prowadzoną przez leasingodawcę działalnością gospodarczą, leasingobiorca zobowiązany był do ponoszenia kosztów związanych z ubezpieczeniem przedmiotu leasingu na zasadach opisanych w § 21-23 a także kosztów podatku od środków transportu, kosztów przygotowania pojazdu do sprzedaży, kosztów okresowych badań technicznych oraz innych kosztów związanych z posiadaniem przedmiotu leasingu.
Zgodnie z § 21 ust. 1 (...) przedmiot leasingu podlegał ubezpieczeniu przez leasingobiorcę i na jego koszt przez cały czas obowiązywania umowy. Leasingobiorca miał prawo wyboru zakładu ubezpieczeń, lecz wybór ten wymagał uzyskania uprzedniej pisemnej akceptacji leasingobiorcy. W razie gdy przedmiotem leasingu był środek transportu, podlegał on ubezpieczeniu w zakresie OC i AC (§ 22 ust. 1 (...)). Zgodnie z § 22 ust. 4 (...), w przypadku nie zawarcia przez leasingobiorcę umowy ubezpieczenia przed datą podpisania umowy leasingu lub w razie nieprzedstawienia dowodu na jej zawarcie, składka ta mogła być zapłacona przez leasingodawcę, który miał refakturować poniesiony koszt na leasingobiorcę z uwzględnieniem podatku VAT.
Zgodnie z § 25 ust. 1 (...) w przypadku utraty przedmiotu leasingu, szkody całkowitej, umowa leasingu wygasała ze skutkiem natychmiastowym, a leasingobiorca zobowiązany był do zapłaty sumy wszystkich przewidzianych umową a niezapłaconych rat obliczonej z zastosowaniem kursu o którym mowa w § 17 ust. 7 z dnia wygaśnięcia umowy, z uwzględnieniem dyskonta, według stawki WIBOR dla depozytów jednomiesięcznych obowiązującej w ostatnim dniu roboczym miesiąca poprzedzającego miesiąc rozwiązania umowy. Leasingobiorcę obciążały koszty transportu pozostałości po przedmiocie leasingu i obowiązek zapłaty kwoty wykupu, a nadto udokumentowane koszty w związku dochodzeniem przez leasingodawcę odszkodowania. Na podstawie ust. 3 leasingobiorca zobowiązany był przekazać leasingodawcy na swój koszt ewentualne pozostałości przedmiotu leasingu w terminie 14 dni. Nieprzekazanie przez leasingobiorcę pozostałości przedmiotu leasingu w terminie 14 dni od dnia wygaśnięcia umowy było równoznaczne z zawarciem umowy sprzedaży tych pozostałości na rzecz leasingobiorcy (§ 25 1 (...)).
Zgodnie z § 30 (...) leasingobiorca upoważnił leasingodawcę na wypadek rozwiązania/wygaśnięcia umowy i niezwrócenia przedmiotu leasingu w uzgodnionym terminie, do wejścia do pomieszczeń leasingobiorcy i przejęcia przedmiotu leasingu, również za pośrednictwem upoważnionych osób trzecich. Wszelkie koszty związane z odbiorem przedmiotu leasingu, jego transportem do siedziby leasingodawcy, dokonanymi naprawami, przygotowaniem do sprzedaży oraz z dochodzeniem od leasingobiorcy świadczeń wynikających z umowy leasingowej, pokrywać miał leasingobiorca.
Na podstawie § 33 (...) leasingobiorca miał obowiązek zwrotu przedmiotu leasingu wraz z urządzeniami wchodzącymi w skład „Pakietu bezpieczeństwa” w terminie 7 dni od daty wygaśnięcia umowy wraz ze wszystkimi dokumentami i kompletnym fabrycznym wyposażeniem otrzymanym przy odbiorze w miejscu wskazanym przez leasingodawcę. Wygaśnięcie umowy następowało z upływem ostatniego dnia miesiąca, za który przysługuje leasingodawcy rata leasingowa.
W razie opóźnienia w zwrocie przez leasingobiorcę przedmiotu leasingu lub urządzeń wchodzących w skład „Pakietu bezpieczeństwa” leasingodawca miał prawo do naliczenia kary za bezumowne korzystanie z rzeczy cudzej w wysokości 0,5% wartości ofertowej przedmiotu leasingu za każdy dzień opóźnienia (§ 35 ust. 1 (...)).
Zgodnie z § 32 ust. 1 (...) pismo wysłane na adres wskazany w umowie, prawidłowo awizowane przez urząd pocztowy, a niepodjęte w terminie i zwrócone do leasingodawcy, traktowane miało być jako doręczone w dacie pierwszego awiza.
Przedmiot leasingu powinien być zwrócony w stanie technicznym odpowiadającym normalnemu zużyciu, a w przypadku stwierdzenia uszkodzenia, nadmiernego zużycia, w przypadku pojazdów – przebiegu ponad ustalony limit, zaś w przypadku maszyn i urządzeń – ponad ustaloną umownie ilość pracy, wymiany zespół lub części, czy też dokonywania innych zmian niezgodnych z fabryczną instrukcją, odbiór miał następować przy udziale rzeczoznawcy, a ewentualne straty i wynagrodzenie rzeczoznawcy miał pokryć leasingobiorca (§ 34 OWULO).
W § 16 ust. 1 OWULO postanowiono, że zabezpieczeniem umowy może być weksel in blanco, który leasingobiorca wystawi na żądanie leasingodawcy. Leasingodawca mógł wypełnić weksel w razie nienależytego realizowania postanowień umowy, zgodnie z treścią deklaracji wekslowej.
W Tabeli Opłat i Prowizji przewidziało m.in. następujące opłaty dodatkowe:
- w pkt 10 – opłata za wezwanie do zapłaty (monit) 100 zł netto,
- w pkt 11 – opłata za wyznaczenie dodatkowego ostatecznego terminu spłaty zadłużenia 300 zł netto,
- w pkt 13 – opłata za windykacyjny wyjazd terenowy – 300 zł netto,
- w pkt 14 – odbiór przedmiotu umowy – koszty rzeczywiste,
- w pkt 15 – opłata windykacyjna – koszty rzeczywiste +2% należności przeterminowanych,
- w pkt 22 – przygotowanie rozliczenia i likwidacja szkody całkowitej 150 zł netto,
- w pkt 23 lit. a – opłata za sporządzenie wyceny przedmiotu używanego z kategorii pojazd – 350 zł netto.
Dowód:
(...), k. 106-109
Tabela Opłat i Prowizji, k. 112
„Wniosko-oświadczeniem” z 30 kwietnia 2020 r. pozwany zawnioskował o zmianę harmonogramu spłat polegającą na m.in. obniżeniu 6 rat o 80% wartości raty finansowej, wydłużeniu okresu spłaty o 6 miesięcy i obniżeniu do 0 złotych opłat dodatkowych za zmianę harmonogramu.
Dowód: pismo pozwanego z 30 kwietnia 2020 r., k. 113
Powód prowadził ewidencję wpłat dokonywanych przez pozwanego.
Dowód: wydruk systemu ewidencji wpłat powoda, k. 115-122
W toku umowy powód wystawił w ciężar pozwanego m.in. następujące dokumenty księgowe:
1) faktura VAT nr (...) dot. opłaty leasingowej nr 59 na 1.480,13 zł brutto, k. 130
2) faktura VAT nr (...) dot. opłaty leasingowej nr (...) na 1.389,95 zł brutto, k. 131
3) nota odsetkowa nr (...) na 366,09 zł (dot. różnych umów leasingu łączących strony), k. 132
4) faktura VAT nr (...)/12 dot. opłaty za wyznaczenie dodatkowego ostatecznego terminu spłaty zadłużenia do umowy na 369 zł brutto, k. 133
5) faktura VAT nr (...) dot. opłaty leasingowej nr 61, k. 134,
6) faktura VAT nr (...) dot. refaktury kosztów ubezpieczenia na 4.120 zł brutto z polisą i potwierdzeniem uiszczenia składki, k. 135-142
7) faktura VAT nr (...) dot. opłaty leasingowej nr 62 na 1.389,95 zł brutto, k. 143
8) nota odsetkowa z 30 grudnia 2021 r. na 660,47 złotych (suma samych odsetek), k. 143
Dowód: dokumenty księgowe j.w., k. 130-143
Pismem z 31 maja 2021 r. powód wezwał pozwanego do zapłaty wedle salda rozliczeń na 28 maja 2021 r. należności wynikających z dokumentów (...) z datą płatności 20 kwietnia 2021 r. – 1.479,49 zł oraz z dokumentu (...) z datą płatności 15 maja 2021 r. – 1.389,95 złotych oraz dalszych należności, także z innych umów łączących strony.
Pismem z 16 czerwca 2021 r. powód wypowiedział pozwanemu na podstawie § 20 (...) umowę leasingu nr (...) pod warunkiem zawieszającym uiszczenia w terminie do 30 czerwca 2021 r. pełnej kwoty zaległości – 4.324,95 zł oraz 369 zł tytułem opłaty manipulacyjnej za wyznaczenie dodatkowego terminu. Do uiszczenia tych należności nie doszło.
Dowód:
ostateczne wezwanie do zapłaty z potwierdzeniem nadania, k. 123-125
wypowiedzenie umowy z potwierdzeniem nadania, k. 126-128
bezsporne w zakresie braku zapłaty należności
Powód zlecił odebranie przedmiotu leasingu od pozwanego (...) Sp. z o.o. we F., który to podmiot powadził wobec pozwanego działania windykacyjne zakończone odbiorem pojazdu 15 września 2021 r. od pozwanego. Za tę usługę (...) Sp. z o.o. we F. wystawił w ciężar (...) S.A. we F. fakturę VAT na 3.013 złotych brutto, która została pokryta przez powoda.
Dowód:
raport końcowy, k. 145
protokół zwrotu przedmiotu, k. 146
faktura nr (...) z potwierdzeniem płatności, k. 147-148
Powód zlecił rzeczoznawcy wycenę przedmiotu leasingu po zakończeniu umowy. Rzeczoznawca sporządził 29 września 2021 r. wycenę nr (...), w ramach której stwierdził, że wartość rynkowa przedmiotu leasingu netto w stanie jak przed szkodą wynosi 35.100 złotych. W opinii opisano również stan i uszkodzenia pojazdu. Przy uwzględnieniu stanu pojazdu na dzień opinii wartość pojazdu wynosiła 18.279 złotych (w zaokrągleniu 18.300 złotych). Powód poniósł koszt 165 złotych za sporządzenie wyceny przez rzeczoznawcę.
Dowód:
wycena z 29 września 2021 r. z oceną techniczną, k. 149-157
faktura VAT z 30 września 2021 r., k. 158
zestawienie wycen, k. 19
potwierdzenie przelewu, k. 160
Przedmiot leasingu wielokrotnie wystawiano na licytacje w okresie od początku października 2021 r. Sprzedano go jednak dopiero na skutek licytacji prowadzonej od 23 do 29 grudnia 2021 r. za 19.100 złotych netto (cena wywoławcza 18.800 zł).
Dowód:
raporty z licytacji, k. 161-178
faktura nr (...), k. 179
Powód wypełnił wręczony mu przez pozwanego weksel in blanco na kwotę 4.462,86 złotych, opatrując go datą płatności 18 marca 2022 r.
Pismem z 4 marca 2022 r. powód wezwał pozwanego do wykupu weksla 18 marca 2022 r., wskazując, że na sumę wekslową 4.462,86 złotych składają się następujące elementy:
1) 10.203,90 zł zaległości z faktur,
2) 10.983,49 zł zdyskontowanych przyszłych rat,
3) 660,47 zł odsetek od nieterminowych płatności na 4 stycznia 2022r.
4) 1.550 zł kosztów windykacji
5) 165 zł kosztów ekspertyzy
6) minus 19.100 zł wartości sprzedaży przedmiotu leasingu pomniejszającej przyszłe raty.
Dowód:
oryginał weksla w depozycie Sądu, kopia k. 18
deklaracja wekslowa, k. 19
wezwanie do wykupu weksla, k. 9
(...) Spółka Akcyjna z siedzibą w F. - spółka działająca pod nr KRS (...) zmieniła nazwę na (...) Spółkę Akcyjną z siedzibą we F., co zarejestrowano 1 lutego 2018 r. (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w F. zmieniła nazwę na (...) Spółkę Akcyjną z siedzibą we F., co zarejestrowano 6 lutego 2023 r.
Postanowieniem Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Fabrycznej we Wrocławiu VIII Wydziału Gospodarczego ds. Upadłościowych i Restrukturyzacyjnych z 25 lipca 2023 r. otwarto postępowanie sanacyjne wobec (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą we F.. Zarządcą (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą we F. został (...) Sp. z o.o. we F.
Okoliczność znana Sądowi z urzędu, nadto dowód:
obwieszczenie postanowienia o otwarciu postępowania restrukturyzacyjnego, k. 40
dane publicznie dostępne z rejestru przedsiębiorców KRS dla (...) Sp. z o.o. z siedzibą we F. (nr KRS (...))
dane publicznie dostępne z rejestru przedsiębiorców KRS dla (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą we F. (nr KRS (...))
Sąd zważył, co następuje:
Sąd uznał, że powództwo zasługiwało na uwzględnienie w przeważającej części.
Zgodnie z art. 493 § 4 k.p.c. jeżeli zachodzą podstawy do odrzucenia pozwu lub umorzenia postępowania, sąd z urzędu postanowieniem uchyla nakaz zapłaty i wydaje odpowiednie rozstrzygnięcie. W innym przypadku sąd wydaje wyrok, którym w całości lub części utrzymuje nakaz zapłaty w mocy albo go uchyla i orzeka o żądaniu pozwu.
Oceniając zebrany w sprawie materiał dowodowy Sąd dał wiarę w całości przedstawionym w sprawie dowodom z dokumentów, nie znajdując podstaw, by odmówić im waloru wiarygodności w zakresie właściwym dla dokumentów prywatnych, tj. że osoby, które dokumenty podpisały, złożyły oświadczenia w nich zawarte. Również żadna ze stron nie podważyła w toku procesu skutecznie ich autentyczności i wiarygodności.
Zaznaczenia wymaga, że zgodnie z art. 245 k.p.c. dokument prywatny sporządzony w formie pisemnej albo elektronicznej stanowi dowód tego, że osoba, która go podpisała, złożyła oświadczenie zawarte w dokumencie. Słusznie wskazuje się przy tym w doktrynie, że „dowód z dokumentu prywatnego jest środkiem dowodowym, którego moc sąd ocenia zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów przewidzianą w art. 233 § 1 KPC. Podobnie jak w wypadku innych dowodów, sąd ocenia, czy dowód ten ze względu na jego indywidualne cechy i okoliczności obiektywne zasługuje na wiarę, czy nie. Wynikiem tej oceny jest przyznanie lub odmówienie dowodowi z dokumentu waloru wiarygodności, ze stosownymi konsekwencjami w zakresie jego znaczenia dla ustalenia podstawy faktycznej orzeczenia (wyr. SN z 2.4.2008 r., III CSK 299/07, Legalis; zob. również wyr. SN z 13.12.2013 r., III CSK 66/13, Legalis)” ( T. Szanciło (red.), Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz. Art. 1–458 16. Tom I, wyd. 2, 2023).
Należało mieć na uwadze, że zgodnie z art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Przepis ten „wyraża podstawową w polskim prawie cywilnym zasadę rozkładu ciężaru udowodnienia (ciężaru dowodu w rozumieniu materialnym, obiektywnym) faktu, z którego strona postępowania sądowego wywodzi skutki prawne. Istotą ujętej w nim reguły jest określenie, który z podmiotów (powód, pozwany, uczestnik postępowania nieprocesowego) poniesie negatywne konsekwencje nieustalenia danego faktu w sporze sądowym, a ściślej: niewykazania prawdziwości twierdzeń o takim prawnie doniosłym (prawnie relewantnym) fakcie” (B. Janiszewska [w:] Kodeks cywilny. Komentarz. Tom I. Część ogólna, cz. 1 (art. 1–55(4)), red. J. Gudowski, Warszawa 2021, art. 6).
Procesowym odzwierciedleniem zasady wyrażonej w art. 6 k.c. jest przepis art. 232 k.p.c., który stanowi, że strony są obowiązane wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne. Sąd może dopuścić dowód niewskazany przez stronę. W doktrynie słusznie wskazuje się, że „w myśl art. 232 strony są obowiązane wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne. Sąd może dopuścić dowód niewskazany przez stronę. W aktualnym stanie prawnym istotne znaczenie ma aktywność stron w przedstawianiu materiału procesowego – ciężar dowodu w znaczeniu formalnym, subiektywnym (zob. wyrok SN z 15.02.2008 r., I CSK 426/07 (…)). Działalność stron jest jednoznacznie ukierunkowana. Mają one przedstawiać tylko te fakty, z których wywodzą korzystne dla siebie skutki prawne. To sformułowanie nawiązuje wprost do treści art. 6 k.c.” (H. Dolecki, T. Radkiewicz [w:] Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz. Tom I. Artykuły 1–366, red. T. Wiśniewski, Warszawa 2021, art. 232).
Na uwadze należało mieć jednak przy tym specyfikę sprawy o roszczenie z weksla, ponieważ „ciężar dowodu, że weksel wypełniono niezgodnie z porozumieniem, spoczywa na dłużniku, który może korzystać ze wszystkich środków dowodowych przewidzianych w KPC” ( M. Czarnecki, L. Bagińska, Prawo wekslowe. Komentarz [w:] Prawo wekslowe i czekowe. Komentarz, wyd. 7, 2018, art. 10). Sąd w całości podziela zapatrywanie wyrażone w uzasadnieniu wyroku Sądu Okręgowego we Wrocławiu z 13 października 2014 r., I C (...)/13, że to na dłużniku wekslowym, a nie na posiadaczu weksla spoczywa ciężar dowodu, iż suma wekslowa została wpisana w niewłaściwej wysokości, tj. w wysokości przewyższającej rzeczywisty dług zobowiązanego wekslowo. (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 24 lutego 1928 r. sygn. I C 273/27 i szereg innych orzeczeń) Pogląd taki podzielił także Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 18 września 2012 r. (sygn. I ACa 931/12) stwierdzając, że ciężar dowodu, że weksel wypełniono niezgodnie z porozumieniem spoczywa na dłużniku, który może korzystać ze wszystkich środków dowodowych przewidzianych w k.p.c. Zarzut ten nie może sprowadzać się przy tym jedynie do twierdzeń dłużnika wekslowego, lecz musi być poparty dowodowymi przedstawionymi przez pozwanego.
Sprawa niniejsza miała swe źródło w stosunku wekslowym, ponieważ strona powodowa sformułowała żądanie pozwu w oparciu o weksel własny in blanco wystawiony przez pozwanego na zabezpieczenie (...) łączącej strony. Wekslowi towarzyszyło porozumienie w postaci deklaracji wekslowej.
Zasadnie wskazuje się w doktrynie, że „weksel własny jest papierem wartościowym o cechach ściśle przez prawo wekslowe przepisanych, w którym jest wcielone abstrakcyjne zobowiązanie zapłacenia przez wystawcę weksla oznaczonej sumy pieniężnej (por. I. Rosenblüth, Komentarz, s. 362)”, natomiast cechami zobowiązania wekslowego są „abstrakcyjność zobowiązania, bezwarunkowość, pieniężny i ściśle formalistyczny charakter zobowiązania" (całość: M. Czarnecki, L. Bagińska, Prawo wekslowe. Komentarz [w:] Prawo wekslowe i czekowe. Komentarz, wyd. 7, 2018, art. 101, Nb 7). Abstrakcyjność zobowiązania wekslowego oznacza przy tym, że zobowiązanie wynikające z weksla ma charakter samoistny, niezależny do bytu zobowiązania, które ma zabezpieczać i stanowiło podstawę ( causa) dla jego wystawienia i wypełnienia. Samoistność tego zobowiązania ma również ten skutek, że powód w procesie z weksla może poprzestać na wykazaniu istnienia i wysokości tego zobowiązania poprzez przedstawienie ważnego dokumentu wekslowego.
Wyłomem od abstrakcyjności zobowiązania wekslowego są unormowania z art. 10 i 17 ustawy z dnia 28 kwietnia 1936 r. Prawo wekslowe (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 282, dalej: Prawo wekslowe), które stanowią, że jeżeli weksel, niezupełny w chwili wystawienia, uzupełniony został niezgodnie z zawartem porozumieniem, nie można wobec posiadacza zasłaniać się zarzutem, że nie zastosowano się do tego porozumienia, chyba że posiadacz nabył weksel w złej wierze albo przy nabyciu dopuścił się rażącego niedbalstwa (art. 10). Osoby, przeciw którym dochodzi się praw z wekslu, nie mogą wobec posiadacza zasłaniać się zarzutami, opartemi na swych stosunkach osobistych z wystawcą lub z posiadaczami poprzednimi, chyba że posiadacz, nabywając weksel, działał świadomie na szkodę dłużnika (art. 17).
Mając na uwadze powyższe, Sąd badał zasadność żądania powoda, biorąc za punkt wyjścia zarzuty pozwanego formułowane wobec roszczenia wywodzonego przez powoda z weksla. Sąd przy tym stoi na stanowisku, że nie można za skuteczne uznać zarzuty odnoszące się jedynie w sposób ogólny do wyliczenia przez powoda sumy wekslowej. Skoro na pozwanym spoczywa ciężar udowodnienia bezzasadności żądania, to jednocześnie spoczywa na nim powinność sformułowania w tym zakresie wyraźnych twierdzeń i zarzutów. Stąd za niewystarczające uznać należy ogólnikowe stwierdzenia o nieprawidłowym wyliczeniu sumy wekslowej, a tym bardziej o nieudowodnieniu przez powoda roszczeń z umowy, które stały się podstawą dla ustalenia sumy wekslowej i uzupełnienia o nią dokumentu weksla. Zmierzałoby to bowiem to wypaczenia sensu odwróconego ciężaru dowodu w procesie z weksla. Nadto należy podkreślić, że przepis art. 221 k.p.c. nakłada na pozwanego obowiązek wdania się w spór, natomiast przepis art. 210 § 2 k.p.c. obowiązek złożenia oświadczenia co do twierdzeń strony przeciwnej dotyczących faktów. Przepisy te nakładają powinności, których niedopełnienie może mieć określone skutki prawne, w szczególności określone przepisem art. 230 k.p.c. Występowanie natomiast w sprawie kuratora (w tym wypadku nie do końca procesu) niczego w rozkładzie ciężaru dowodu nie zmienia.
W ocenie Sądu powód nie musi udowadniać zasadności swojego roszczenia z weksla inaczej niż poprzez przedstawienie ważnego dokumentu wekslowego. Powinien jednak umożliwić wystawcy rozsądną polemikę z żądaniem pozwu poprzez precyzyjne wskazanie sposobu wyliczenia sumy wekslowej wobec których pozwany może podnosić szczegółowe twierdzenia i zarzuty. Z uwagi na powyższe uznać należy, że to zarzuty podnoszone przez pozwanego oraz dowody przedstawiane na ich poparcie zakreślają Sądowi ramy dla badania prawidłowości określenia sumy wekslowej przez wierzyciela wekslowego.
Przed przystąpieniem do analizy zarzutów podniesionych przez pozwanego (kuratora) zaznaczyć należy, że weksel nie budził wątpliwości z perspektywy jego ważności. Weryfikacji ważności weksla Sąd dokonywał przez pryzmat postanowień art. 101 i 102 Prawa wekslowego.
W sprawie podniesiono następujące zarzuty:
1) braku udowodnienia, ze weksel zabezpieczał umowę leasingu wskazaną przez powoda,
2) niewykazania przez powoda związku kwoty wekslowej z charakterem zobowiązania oraz porozumieniem wekslowym (brak faktycznej podstawy),
3) przedawnienia roszczenia zabezpieczanego wekslem.
Należy w ogólności wskazać, że postawienie przez wystawcę weksla zarzutów ze stosunku podstawowego nie prowadziło do „przekształcenia” sprawy wekslowej w sprawę ze stosunku podstawowego, w tym do przywrócenia klasycznego ciężaru dowodu. Sprawa, w której zarzuty takie zostają postawione nie traci swojego zasadniczego charakteru sprawy z weksla, lecz pozwany wystawca ma możliwość obalenia żądania powoda w odwołaniu do stosunku podstawowego, którego zabezpieczeniu służył weksel.
Pierwsze dwa z ww. zarzutów odnosiły się do sfery dowodowej. Jak już obszernie wyżej wskazywano, ciężar dowodzenia bezzasadności wypełnienia weksla obciąża pozwanego wystawcę weksla. Powód nie miał obowiązku wykazywania podstaw wypełnienia weksla na kwotę dochodzoną pozwem, a jedynie przedstawić wyliczenia sumy wekslowej umożliwiając pozwanemu podjęcie rzeczowej polemiki i stosownej inicjatywy dowodowej. Już stąd wynikało, że zarzuty te nie mogą być skuteczne. Miały one zresztą charakter ogólny i zasadniczo nieskonkretyzowany. Jedynie zasygnalizować można, że powód przedstawił weksel, deklarację wekslową wyraźnie wskazującą do której umowy się odnosi oraz dokumentację dotyczącą stosunku podstawowego.
Jedynie trzeci z podniesionych zarzutów okazał się częściowo skuteczny. Nie wymagał też przedstawienia przez pozwanego innego materiału dowodowego niż pozostający już w aktach.
Niewątpliwie doszło między stronami do zawarcia umowy leasingu operacyjnego nr (...) i była to umowa leasingu w rozumieniu art. 709 1 k.c., który stanowi, że przez umowę leasingu finansujący zobowiązuje się, w zakresie działalności swego przedsiębiorstwa, nabyć rzecz od oznaczonego zbywcy na warunkach określonych w tej umowie i oddać tę rzecz korzystającemu do używania albo używania i pobierania pożytków przez czas oznaczony, a korzystający zobowiązuje się zapłacić finansującemu w uzgodnionych ratach wynagrodzenie pieniężne, równe co najmniej cenie lub wynagrodzeniu z tytułu nabycia rzeczy przez finansującego. Stosunek łączący strony miał przy tym charakter obustronnie profesjonalny, ponieważ obie zawierały umowę jako przedsiębiorcy.
Istotne znaczenie miały również dla oceny zarzutów przepisy art. 709 13 § 1 i 2 k.c. w brzmieniu: korzystający obowiązany jest płacić raty w terminach umówionych (§ 1). Jeżeli korzystający dopuszcza się zwłoki z zapłatą co najmniej jednej raty, finansujący powinien wyznaczyć korzystającemu, w formie dokumentowej, odpowiedni termin dodatkowy do zapłacenia zaległości, z zagrożeniem, że w razie bezskutecznego upływu wyznaczonego terminu może wypowiedzieć umowę leasingu ze skutkiem natychmiastowym, chyba że strony uzgodniły termin wypowiedzenia. Postanowienia umowne mniej korzystne dla korzystającego są nieważne (§ 2).
W sprawie doszło bowiem do skutecznego wypowiedzenia umowy leasingu przez finansującego z uwagi na zwłokę pozwanego w zapłacie rat leasingowych. Co istotne pozwany nie formułował konkretnych zarzutów wobec skuteczności wypowiedzenia umowy leasingu oraz podstaw do naliczenia poszczególnych kwot składających się ostatecznie na sumę wekslową.
Dalszej analizy wymagał postawiony przez kuratora zarzut przedawnienia. Sąd w pełni podziela stanowisko wyrażane w piśmiennictwie i judykaturze, że „uzupełnić weksel może posiadacz w każdym czasie, począwszy od chwili otrzymania weksla in blanco, aż do momentu wystąpienia do sądu z roszczeniem z tego weksla. Przed wniesieniem pozwu do sądu posiadacz musi weksel uzupełnić, jeżeli chce z posiadanego dokumentu skorzystać jak z weksla i uzyskać przywileje procesowo-formalne wynikające z Prawa wekslowego (…). Uzupełnienie weksla in blanco po upływie terminu przedawnienia ze stosunku podstawowego daje dłużnikowi możliwość podniesienia zarzutu wypełnienia weksla niezgodnie z upoważnieniem, gdyż doszło do uzupełnienia weksla już po przedawnieniu się zabezpieczonego roszczenia. Zarzut wypełnienia weksla po upływie terminu przedawnienia roszczenia ze stosunku podstawowego jest zarzutem uzupełnienia weksla niezgodnie z porozumieniem ( M. Czarnecki, L. Bagińska, Prawo wekslowe. Komentarz [w:] Prawo wekslowe i czekowe. Komentarz, wyd. 7, 2018, art. 10).
Treścią upoważnienia do wypełnienia weksla objęte jest jedynie uzupełnienie weksla przed upływem terminu przedawnienia roszczenia podlegającego zabezpieczeniu. Wypełnienie weksla po upływie tego terminu jest wypełnieniem niezgodnym z deklaracją wekslową i wystawca weksla (poręczyciel) może podnieść taki zarzut w ramach zarzutów przewidzianych w art. 10 ustawy z dnia 28 kwietnia 1936 r. Prawo wekslowe (Dz.U. Nr 37, poz. 282 ze zm.) wskazując, że z tego względu jego zobowiązanie wekslowe nie powstało (tak wyr. SN z 16 grudnia 2015 r., IV CSK 131/15, za M. Czarnecki, L. Bagińska, Prawo wekslowe. Komentarz…).
Należności wynikające ze stosunku leasingu skalkulowane przez powoda dla wyliczenia sumy wekslowej powstawały przede wszystkim w roku 2021 – raty leasingowe, opłata za wyznaczenie dodatkowego ostatecznego terminu spłaty zadłużenia, refaktura kosztów ubezpieczenia, koszty windykacji, sporządzenia opinii rzeczoznawcy oraz większość należności stwierdzanych notą odsetkową.
Zgodnie z art. 118 k.c. jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, termin przedawnienia wynosi sześć lat, a dla roszczeń o świadczenia okresowe oraz roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej - trzy lata. Jednakże koniec terminu przedawnienia przypada na ostatni dzień roku kalendarzowego. Należności z umowy leasingu przedawniają się natomiast zasadniczo w terminie 3 lat. Mając na uwadze obustronnie profesjonalny charakter umowy wszystkie należności powstałe w 2021 r. na gruncie stosunku podstawowego przedawniały się z końcem 2024 r. Pozwanego tymczasem wzywano pismem z 4 marca 2022 r. do wykupienia weksla 18 marca 2022 r. W oczywisty sposób zatem ww. należności nie były przedawnione na moment wypełnienia weksla.
Przedawniona natomiast na moment wypełnienia weksla była część skapitalizowanych należności odsetkowych ujętych w nocie odsetkowej wedle stanu na 30 grudnia 2021 r. W ramach tej noty powód wykazywał istnienie opóźnień i odsetek naliczanych w latach 2016 do 2021. Sąd uznał za przedawnione należności z pkt 1-12 noty powstałe w latach 2016 do 2018 r. Ostatnie z nich ulegały bowiem przedawnieniu z końcem 2021 r., gdy pozwanego wzywano do wykupu pismem z 4 marca 2022 r. Suma kwot odsetek za przedawniony okres wynosiła 9,12 zł i w tym zakresie uznać należało, na zarzut kuratora, iż weksel został wypełniony z naruszeniem deklaracji wekslowej, uchylić nakaz zapłaty i oddalić powództwo, o czym orzeczono w punkcie II wyroku.
Nadto samo roszczenie wekslowe nie było przedawnione. Zgodnie z art. 70 Prawa wekslowego roszczenia wekslowe przeciw akceptantowi ulegają przedawnieniu z upływem lat trzech, licząc od dnia płatności wekslu. Roszczenia posiadacza wekslu przeciw indosantom i wystawcy ulegają przedawnieniu z upływem roku, licząc od dnia protestu, dokonanego w należytym czasie, w przypadku zaś zastrzeżenia "bez kosztów" - licząc od dnia płatności. Co istotne, „roszczenia z weksla in blanco niezawierającego terminu płatności nie ulegają przedawnieniu z art. 70 PrWeksl. Dopiero roszczenia z wypełnionego weksla in blanco przedawniają się według termiów z art. 70-71 PrWeksl. Przedawnienie wekslowe biegnie niezależnie od przedawnienia ze stosunku podstawowego. Dla rozpoczęcia biegu terminu przedawnienia wekslowego znaczenie ma data płatności weksla. Przy wekslach niewypełnionych terminem płatności nie można podnosić zarzutu przedawnienia wekslowego (orz. SN z 15.11.1931 r., RW. 2611/30". ( M. Czarnecki, L. Bagińska, Prawo wekslowe. Komentarz…). Weksel uzupełniono i płatny był w marcu 2022 r. a pozew złożono w sierpniu tego samego roku, skąd wypływał wniosek o nieprzedawnieniu roszczenia wekslowego.
W związku z powyższym nakaz zapłaty w postępowaniu nakazowym utrzymano w mocy w zakresie 4.453,74 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od 19 marca 2022 r. Sąd ocenił przy tym, że żądanie odsetkowe zostało przez powoda prawidłowo określone, tj. zgodnie z art. 481 § 1 k.c., który przewiduje że jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Powód prawidłowo domagał się odsetek od dnia następującego po dniu płatności weksla. Stąd orzeczono jak w punkcie I wyroku.
W punkcie III natomiast orzeczono o dalszych kosztach postępowania zgodnie na podstawie art. 100 zd. 2 k.p.c., obciążając pozwanego w całości tymi kosztami, ponieważ zakres w którym powód przegrał sprawę był nieznaczny (9,12 zł z 4.462,86 złotych), co uzasadniało odstąpienie od stosunkowego rozliczania kosztów i obciążenie pozwanego całością kosztów poniesionych przez powoda. Przypomnieć należy, że Sąd utrzymał w mocy rozstrzygnięcie o kosztach zawarte w nakazie zapłaty, którym przyznano powodowi od pozwanego 120,69 złotych, tj.:
1) 100 zł opłata od pozwu,
2) 17 zł opłata skarbowa od pełnomocnictwa,
3) 3,69 koszt urzędowego poświadczenia pełnomocnictwa dla pracownika powoda.
Dosadzono zatem od pozwanego na rzecz powoda dalsze koszty powstałe w sprawie, tj. 1.434,48 złotych, na które złożyły się:
1) 900 złotych wynagrodzenia pełnomocnika zgodnie z § 2 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 118),
2) 474,50 złotych z zaliczki uiszczonej przez powoda i spożytkowanej na przyznanie kuratorowi wynagrodzenia oraz zwrot wydatków,
3) 59,98 złotych wydatków poniesionych przez powoda na próbę komorniczego doręczenia korespondencji pozwanemu.
W punkcie IV Sąd orzekał na podstawie przepisów art. 113 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 19 ust. 4 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1228 z późn. zm.). Zgodnie z pierwszym z przywołanych przepisów kosztami sądowymi, których strona nie miała obowiązku uiścić lub których nie miał obowiązku uiścić kurator albo prokurator, sąd w orzeczeniu kończącym sprawę w instancji obciąży przeciwnika, jeżeli istnieją do tego podstawy, przy odpowiednim zastosowaniu zasad obowiązujących przy zwrocie kosztów procesu. Kurator nie miał obowiązku uiszczenia od zarzutów należnej opłaty w wysokości 300 złotych, a zatem w orzeczeniu kończącym należało pobrać od pozwanego należną Skarbowi Państwa opłatę.
Z uwagi na powyższe, orzeczono, jak w sentencji.
asesor sądowy Rafał Głuchowski