Wyrok z 28 stycznia 2026, sygn. IV U 344/24

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

dnia 28 stycznia 2026 r.

Sąd Rejonowy w Świdnicy , IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

w osobie Sędzi Magdaleny Piątkowskiej

po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym

sprawy z odwołania V. O.

od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w E. z dnia 5 sierpnia 2024 r., znak:(...)-(...)

o zasiłek chorobowy z ubezpieczenia wypadkowego

oraz

od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w E. z dnia 10 września 2024 r., znak: (...)-(...)

o świadczenie rehabilitacyjne z ubezpieczenia wypadkowego

I oddala odwołanie,

II zasądza od powoda V. O. na rzecz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w E. kwotę 720 zł. tytułem zwrotu kosztów zastępstwa prawnego wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku do dnia zapłaty.

UZASADNIENIE

Powód V. O. wniósł odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w E. z dnia 5.08.2024r. przyznającym mu prawa do zasiłku chorobowego z ubezpieczenia wypadkowego w wysokości 80% podstawy wymiaru określonego przepisem art. 11 ust. 1 ustawy o świadczeniach pieniężnych za okres od 1.06.2024r. do 24.07.2024r. Jednocześnie organ rentowy odmówił przyznania powodowi zasiłku chorobowego za wskazany wyżej okres z funduszu wypadkowego w wysokości 100% podstawy wymiaru świadczenia określonej w art. 9 ust. 1 ustawy o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadku przy pracy i chorób zawodowych. Powód wniósł również odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w E. z dnia 10.09.2024r. uchylającej decyzję z dnia 29.07.2024r. wydaną na podstawie orzeczenia Lekarza Orzecznika ZUS z dnia 23.07.2024r., przyznającym prawo do świadczenia rehabilitacyjnego za okres od 26.08.2024r. do 23.11.2024r. w wysokości 90% podstawy wymiaru, od 24.11.2024r. do 21.02.2025r. w wysokości 75% podstawy wymiaru na podstawie orzecznika Komisji Lekarskiej z dnia 29.08.2024r. odmawiającej prawa do świadczenia rehabilitacyjnego.

W uzasadnieniu powód wskazał, iż nie zgadza się z decyzją z dnia 5.08.2024 r. Podniósł, że okres od dnia 1.06.2024r. do dnia 24.07.2024r. stanowił czas jego rehabilitacji, a zatem w jego ocenie zachowana była ciągłość leczenia pozostającego w bezpośrednim związku z wypadkiem przy pracy. Powód wskazał ponadto, że do dnia 30.05.2024r. pobierał zasiłek chorobowy w wysokości 100% podstawy wymiaru, przysługujący w związku z wypadkiem przy pracy. Jak podniósł, na skutek omyłki pracodawcy druk Z-3 został wystawiony z opóźnieniem, a nadto błędnie wskazano w nim, iż zdarzenie stanowiło wypadek w drodze do pracy, podczas gdy w istocie był to wypadek przy pracy. Powód wskazał, iż pracodawca złożył w przedmiotowym zakresie stosowne wyjaśnienia, potwierdzając, że zdarzenie miało charakter wypadku przy pracy. Podniósł nadto, że w trakcie rozmowy z lekarzem prowadzącym rehabilitację nie został poinformowany o konieczności podjęcia jakichkolwiek działań zmierzających do wyjaśnienia zaistniałej sytuacji.

Odnosząc się do decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w E. z dnia 10 września 2024 r. powód wskazał, iż za okres od dnia 26.02.2024r. do dnia 31.05.2024r. wypłacono mu zasiłek chorobowy w wysokości 100% podstawy wymiaru, albowiem zdarzenie z dnia 15.11.2022r. zostało uprzednio zakwalifikowane jako wypadek przy pracy.

W odpowiedzi na odwołanie decyzji z dnia 5.08.2024r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w E. wniósł o oddalenie odwołania oraz o zasądzenie od powoda zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu organ rentowy wskazał podstawę prawną wydanej decyzji, tj. art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa, art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 20 października 2002r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadku przy pracy i chorób zawodowych.

W uzasadnieniu wskazano, że w związku z wypadkiem przy pracy z dnia 15.11.2022r. powód był uprawniony do zasiłku chorobowego z ubezpieczenia wypadkowego. Odnośnie kolejnych okresów zwolnień chorobowych zostały jednak złożone zaświadczenia e-(...) z różnymi numerami statystycznymi choroby. Organ wskazał, że przez powoda został również złożony wniosek o świadczenie rehabilitacyjne wraz z dokumentacją medyczną powoda. W związku ze złożeniem e(...) z różnymi numerami statystycznymi choroby organ rentowy zwrócił się do Lekarza Orzecznika ZUS z pytaniem, czy na podstawie dołączonej do wniosku o świadczenie rehabilitacyjne dokumentacji z przebiegu leczenia, można uznać, że niezdolność do pracy z dnia 30.04.2024r. do 24.06.2024r. (z numerem choroby (...)) oraz od 25.06.2024r. do 24.07.2024r. (z numerem choroby (...)) ma związek z wypadkiem przy pracy z dnia 22.11.2022r. W odpowiedzi Lekarz orzecznik ZUS wydał opinię, wskazując, że wskazane choroby nie pozostają w takim związku, stanowiąc podstawę odmowy przyznania zasiłku chorobowego w wysokości 100% podstawy wymiaru świadczenia.

W odpowiedzi na odwołanie od decyzji z dnia 10.09.2024r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w E. wniósł o oddalenie odwołania oraz o zasądzenie od powoda zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu organ rentowy wskazał podstawę prawną wydanej decyzji, tj. art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa. Organ rentowy nie znalazł podstaw do zmiany uprzedniego stanowiska, dlatego też odwołanie zostało przekazane do Sądu.

Postanowieniem z dnia 4.08.2025r. Sąd połączył powyższe dwa odwołania powoda od decyzji, celem łącznego ich rozpoznania i rozstrzygnięcia, prowadząc pod sygnaturą akt (...)

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

Powód V. O. zatrudniony był w Przedsiębiorstwie Usługowym (...) K. K. z siedzibą w K. na podstawie umowy o pracę od 22.03.2022r. na czas określony na stanowisku kierowcy samochodu ciężarowego. Zgodnie z poleceniem pracodawcy w dniu 14.11.2022r. z towarem nasion kukurydzy udał się do Niemiec. Dnia 15.11.2022r. pod koniec załadunku nasion słonecznika - celem równomiernego rozplantowania nasion, powód przystawił aluminiową drabinę o wysokości 3,5 m, która jest na wyposażeniu samochodu do boku naczepy i wszedł na nią. W trakcie czynności doszło do automatycznego poziomowania się naczepy ze względu na nierówny teren, na którym stała. To spowodowało zmianę konta oparcia drabiny, skutkiem czego zaczęła się wraz z powodem osuwać i doszło do upadku powoda z wys. ok 2 m., gdzie stopy powód miał między szczeblami drabiny, uprzednio uderzając nimi o betonowe podłoże. Niemieccy pracownicy wezwali pogotowie, które zawiozło powoda od szpitala w Niemczech. Dnia 16.11.2022r. ze względu na duże koszty leczenia powód wypisał się ze szpitala i na silnych środkach przeciwbólowych przyjechał do Polski. Po wypadku powód powiadomił pracodawcę telefonicznie o doznanym urazie. Ze względu na barierę językową w Niemczech, doszło do nieścisłości w zapisie karty leczenia powoda. Wpisano omylnie, że powód mył przednie szyby samochodu.

Zdarzenie z dnia 15.11.2022r. zostało uznane przez pracodawcę jako wypadek przy pracy.

Dowód:

- protokół powypadkowy k. 61-65

- zeznania powoda k. 18

Orzeczeniem z dnia 23.02.2023r. ustalono u powoda 2% długotrwałego uszczerbku na zdrowiu spowodowanego skutkami wypadku przy pracy z dnia 15.11.2022r.

Orzeczeniem z dnia 15.05.2024r. Powiatowy Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności zaliczył powoda do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności, symbol przyczyny -10-N, datując powstanie stopnia od 22.01.2024r. do 30.04.2025r.

Decyzją z dnia 29.07.2024r. ZUS przyznał powodowi prawo do świadczenia rehabilitacyjnego za okres od 26.08.2024r. do 23.11.2024r. w wysokości 90% podstawy wymiaru świadczenia, a za okres 24.11.2024r. do 21.02.2025r. w wysokości 75% podstawy wymiaru.

Decyzją z dnia 5.08.2024r. ZUS przyznał powodowi prawa do zasiłku chorobowego z ubezpieczenia wypadkowego w wysokości 80% podstawy wymiaru określonego przepisem art. 11 ust. 1 ustawy o świadczeniach pieniężnych za okres od 1.06.2024r. do 24.07.2024r. Jednocześnie organ rentowy odmówił przyznania powodowi zasiłku chorobowego za wskazany wyżej okres z funduszu wypadkowego w wysokości 100% podstawy wymiaru świadczenia określonej w art. 9 ust. 1 ustawy o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadku przy pracy i chorób zawodowych.

Decyzją z dnia 5.08.2024r. ZUS przyznał powodowi prawa do zasiłku chorobowego z ubezpieczenia wypadkowego w wysokości 80% podstawy wymiaru określonego przepisem art. 11 ust. 1 ustawy o świadczeniach pieniężnych za okres od 1.06.2024r. do 24.07.2024r. Jednocześnie organ rentowy odmówił przyznania powodowi zasiłku chorobowego za wskazany wyżej okres z funduszu wypadkowego w wysokości 100% podstawy wymiaru świadczenia określonej w art. 9 ust. 1 ustawy o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadku przy pracy i chorób zawodowych.

Komisja Lekarska ZUS orzeczeniem z dnia 29.08.2024r. orzekła o celowości przyznania powodowi świadczenia rehabilitacyjnego w związku z ogólnym stanem zdrowia, stwierdzając, że świadczenie rehabilitacyjne nie pozostaje w związku z wypadkiem przy pracy z dnia 15.11.2022r.

Z uwagi na wydanie w sprawie powoda tożsamego treściowo orzeczenia przez Komisję Lekarską ZUS z uwagi na orzeczenie wydane 29.08.2024r. organ rentowy wydał 10.09.2024r. decyzję, którą: uchylił decyzję z dnia 29.07.2024r., przyznał powodowi prawo do świadczenia rehabilitacyjnego za okres od 26.08.2024r. do 23.11.2024r. w wysokości 90% podstawy wymiaru świadczenia, od 24.11.2024r. do 21.02.2025r. w wysokości 75% podstawy wymiaru, odmówił powodowi prawa do świadczenia rehabilitacyjnego z ubezpieczenia wypadkowego.

Dowód:

- Akta ZUS w załączeniu

W wyniku wypadku z dnia 15.11.2022r. powód doznał urazu przeciążeniowego stóp – nie stwierdzono zmian urazowych w zakresie układu kostnego stóp. Powód nie zgłaszał dolegliwości ze strony kręgosłupa piersiowego, po zakończeniu leczenia przez chirurga w dniu 31.01.2023r. wrócił do pracy – jeździł samochodem ciężarowym do grudnia 2023 roku. Podczas wizyty u lekarza rodzinnego w dniu 8.09.2033r. powód zgłosił ból parestezje kończyn dolnych. Powód pracował do grudnia 2023 roku i nie wymagał w tym czasie leczenia (...).

Podczas hospitalizacji na oddziale neurologicznym w lutym 2024 roku stwierdzono u powoda obecność objawów uszkodzenia rdzenia kręgowego w odcinku piersiowym, a w badaniu MR wykazano obecność wielopoziomowych wypuklin krążków międzykręgowych praktycznie na wszystkich poziomach kręgosłupa piersiowego i lędźwiowego – największą zmianę uwidoczniono na poziomie Th10/11 – z ogniskiem mielopatii. Powód został zakwalifikowany do leczenia operacyjnego i w dniu 29.03.2024r. wykonano laminektomię Th8-10 z stabilizacją przeznasadową Th8-11 z implantami J & J. Analiza dokumentacji medycznej, w tym badań MR oraz charakter zmian prowadzących do powstania melopatii i jej następstw w postaci niedowładu spastycznego kończyn dolnych z zaburzeniami czucia pozwala na wykluczenie urazu z dnia 15.11.2022r. jako przyczyny melopatii. Zmiany zwyrodnieniowe krążków międzykręgowych praktycznie na wszystkich poziomach kręgosłupa – polegające na dyhydratacji krążków międzykręgowych doprowadził do zwężenia światła kanału kręgowego (stenozy) oraz ucisku krążków międzykręgowych na rdzeń kręgowy i w konsekwencji do uszkodzenia rdzenia kręgowego. W żadnym z opisów MR kręgosłupa nie ma cech urazowych krążków czy części kostnych kręgosłupa, lecz cechy zaawansowanego procesu zwyrodnieniowego kręgosłupa. Łączenie tego typu zmian zwyrodnieniowych narządu z urazem jest bezzasadne.

Niezdolność powoda do pracy w okresie od 1 czerwca 2024 roku do 24 lipca 2024 roku nie była związana z wypadkiem przy pracy, jakiemu uległ powód dnia 15.11.2022r.

Dowód:

- opinia biegłego sądowego chirurga, neurologa – k. 25-27

- opinia uzupełniająca biegłego sądowego chirurga, neurologa – k. 116

- dokumentacja medyczna powoda – k. 89-94

Ustaleń stanu faktycznego dokonano w oparciu o wszystkie zgromadzone w sprawie dowody, albowiem korelowały one ze sobą, były spójne dając pełny obraz stanu faktycznego. W zakresie stanu zdrowiu i niezdolności powoda do pracy w okresie od 1.06.2024r. do 24.07.2024r. z tym związanym, Sąd wobec potrzeby wiadomości specjalnych z zakresu medycyny powołano biegłych sądowych z zakresu chirurgii i neurologii, a ich opinie jako rzeczowa analiza stanu zdrowia powoda przekonująco uzasadniona stała się podstawy ustalenia związku/braku związku z wypadkiem przy pracy, jakiemu uległ powód dnia 15.11.2022r., a niezdolnością powoda do pracy w okresie od 1.06.2024r. do 24.07.2024r.

W tak ustalonym stanie faktycznym

Sąd zważył, co następuje:

Odwołania podlegały oddaleniu.

Stosownie do art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 30 października 2002r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych za wypadek przy pracy uważa się nagłe zdarzenie wywołane przyczyną zewnętrzną powodujące uraz lub śmierć, które nastąpiło w związku z pracą: 1) podczas lub w związku z wykonywaniem przez pracownika zwykłych czynności lub poleceń przełożonych, 2) podczas lub w związku z wykonywaniem przez pracownika czynności na rzecz pracodawcy, nawet bez polecenia, 3) w czasie pozostawania pracownika w dyspozycji pracodawcy w drodze między siedzibą pracodawcy a miejscem wykonywania obowiązku wynikającego ze stosunku pracy.

Z tytułu wypadku przy pracy przysługuje zasiłek chorobowy - dla ubezpieczonego, którego niezdolność do pracy spowodowana została wypadkiem przy pracy (art. 6 ust. 1 pkt. 1 powołanej ustawy). Dla ubezpieczonego, który po wyczerpaniu zasiłku chorobowego jest nadal niezdolny do pracy, a dalsze leczenie lub rehabilitacja lecznicza rokują odzyskanie zdolności do pracy przysługuje świadczenie rehabilitacyjne (art. 6 ust. 1 pkt. 2 powołanej ustawy). Zasiłek z ubezpieczenia wypadkowego przysługuje niezależnie od okresu podlegania ubezpieczeniu i przysługuje od pierwszego dnia niezdolności do pracy spowodowanej wypadkiem przy pracy lub chorobą zawodową z zastrzeżeniem ust. 3 (art. 8 ust 1 i 2).

Zasiłek chorobowy i świadczenie rehabilitacyjne z ubezpieczenia wypadkowego przysługują w wysokości 100% podstawy wymiaru (art. 9 ust. 1 powołanej ustawy).

Zgodnie z art. 18 ust 1 ustawy z 25.06.1999r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa, świadczenie rehabilitacyjne przysługuje ubezpieczonemu, który po wyczerpaniu zasiłku chorobowego jest nadal niezdolny do pracy, a dalsze leczenie lub rehabilitacja lecznicza rokują odzyskanie zdolności do pracy. Jednocześnie przysługuje ono przez okres niezbędny do przywrócenia zdolności do pracy, nie dłużej jednak niż przez 12 miesięcy (art. 18 ust. 2 ustawy).

A jak stanowi art. 19 ust 1 ustawy z 25.06.1999r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa świadczenie rehabilitacyjne wynosi 90% podstawy wymiaru zasiłku chorobowego za okres pierwszych trzech miesięcy, 75% tej podstawy za pozostały okres, a jeżeli niezdolność do pracy przypada w okresie ciąży - 100% tej podstawy.

W rozpoznawanej sprawie niespornym było, czy zdarzenie mające miejsce w dniu 15.11.2022r. stanowiło wypadek przy pracy. Spornym pozostawał związek lub też jego brak w związku z wypadkiem przy pracy powoda dnia 15.11.2022r., a niezdolnością powoda do pracy w okresie od 1.06.2024r. do 24.07.2024r. W związku z ustaleniem stanu zdrowia powoda w spornym okresie, wymagane były wiadomości specjalne z zakresu medycyny i celem ustalenia przeprowadzono dowód z opinii biegłych z zakresu chirurgii i neurologii, którzy zgodnie stwierdzili, że niezdolność powoda do pracy w okresie od 1.06.2024r. do 24.07.2024r. nie była związana z wypadkiem przy pracy, jakiemu uległ powód dnia 15.11.2022r.

Całokształt zebranego w sprawie materiału dowodowego przemawia za uznaniem opinii biegłych jako rzeczowych, spójnych i wyprowadzających logiczne wnioski końcowe i Sąd nie dopatrzył się jakichkolwiek przyczyn dla których opinie ta miałyby utracić walor wiarygodnego dowodu w sprawie. Ponadto opinia biegłego zgodnie ze stanowiskiem Sądu Najwyższego, ma na celu ułatwienie sądowi należytej oceny zebranego materiału wtedy, gdy potrzebne są wiadomości specjalne. Podlega jak inne dowody ocenie według art. 233§ 1 k.p.c., lecz odróżniają ją szczególne kryteria oceny, które stanowią zgodność z zasadami logiki i wiedzy powszechnej, poziom wiedzy biegłego, podstawy teoretyczne opinii, sposób motywowania oraz stopień stanowczości wyrażonych w niej wniosków. Przedmiotem opinii nie jest więc przedstawienie faktów, lecz ich ocena na podstawie wiadomości specjalnych.

Należy podkreślić, iż podstawą zakwestionowania opinii nie może być fakt, iż treść wydanej w sprawie opinii nie jest zbieżna z zapatrywaniami oraz stanowiskiem w sprawie danej strony. Innymi słowy, nie można kwestionować opinii tylko dlatego, że de facto strona nie jest zadowolona z opinii przedstawionej przez biegłego. Jak słusznie wskazuje się w judykaturze, opowiedzenie się za odmiennym stanowiskiem oznaczałoby bowiem przyjęcie, że należy przeprowadzić dowód z wszelkich możliwych biegłych, by upewnić się, czy niektórzy z nich nie byliby takiego zdania, jak strona kwestionująca (tak m.in.: wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 28 lutego 2013 r. w sprawie III AUa (...), LEX (...); wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 22 lutego 2013 r. w sprawie I ACa 76/12, LEX (...)). Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem, przyczynami mogącymi przemawiać za koniecznością uzyskania dodatkowej opinii od innego biegłego są na przykład nielogiczność wyciągniętych przez niego wniosków, zawarcie w opinii sformułowań niekategorycznych, niejednoznacznych czy też brak dostatecznej mocy przekonywającej opinii (tak m.in. wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 12 lutego 2013 r. w sprawie I ACa 980/12, LEX (...); wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 3 kwietnia 2013 r. w sprawie I ACa 148/13, LEX 1313335).

Sporządzone w niniejszej sprawie opinie cechują się spójnością, logicznością i analitycznością wywodów. Zostały sporządzone przez lekarzy: chirurga i neurologa, będących biegłymi sądowymi; przez osoby mające wieloletnie doświadczenie zawodowe i dające rękojmię sporządzenia opinii zgodnie z zasadami sztuki.

Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 477 ¹⁴ § 1 k.p.c. odwołania oddalono.

Sąd zasądził od powoda na rzecz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych I Oddziału w E. kwotę 720 zł, gdyż niniejsze postępowanie dotyczyło dwóch odwołań od dwóch decyzji organu rentowego, tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie za czas od dnia uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia do dnia zapłaty, tj. zgodnie z § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych.