Wyrok z 30 stycznia 2026, sygn. I C 437/25

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 30 stycznia 2026 roku

Sąd Rejonowy w Kielcach I Wydział Cywilny

w składzie następującym:

Przewodniczący:	sędzia Ewa Wiater

po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2026 roku w E.

na posiedzeniu niejawnym

sprawy z powództwa Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w E.

przeciwko (...) Sp. z o.o. w E.

o zapłatę

I.  oddala powództwo;

II.  zasądza od powoda Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w E. na rzecz pozwanego Przedsiębiorstwa (...) Sp. z o.o. w E. kwotę 3617 zł (trzy tysiące sześćset siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.

sędzia Ewa Wiater

Sygn. akt I C 437/25

UZASADNIENIE

W pozwie z 30 grudnia 2024 roku Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w E. domagał się zasądzenia od Przedsiębiorstwa (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w E. kwoty 37 715,18 zł tytułem zwrotu środków, które otrzymała na podstawie umowy o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy z dnia 4 maja 2020 roku nr (...)-(...) z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych od dnia 5 sierpnia 2023 roku do dnia zapłaty oraz kwotę skapitalizowanych odsetek 7063,14 zł.

W uzasadnieniu powód wskazał, że pozwany po weryfikacji wniosku otrzymał świadczenie o dofinansowanie do wynagrodzenia dla 40 pracowników (8 pracowników z tytułu przestoju ekonomicznego, 32 pracowników z tytułu obniżonego wymiaru pracy) na okres 3 miesięcy od 1 kwietnia do 30 czerwca 2020 roku w kwocie 188 837,04 zł, w tym z przeznaczeniem na dofinansowanie do wynagrodzeń pracowników – 161 220,09 zł oraz dofinansowanie składek ZUS należnych od pracodawcy – 27 616,95 zł. Zgodnie z umową pozwany zobowiązał się do rozliczenia otrzymanego dofinansowania i złożenia dokumentów potwierdzających wykorzystanie środków zgodnie z przeznaczeniem. Warunkiem udzielonego świadczenia był brak uzyskania pomocy ze środków publicznych do tych samych pracowników i z tego samego tytułu. W wyniku analizy zgromadzonej dokumentacji ustalono, że pozwana przekroczyła o kilka miesięcy maksymalny trzymiesięczny okres dofinansowania do składek ZUS, w związku z czym nie była uprawniona do wnioskowania o wsparcie w tym zakresie. Świadczenie podlegające zwrotowi wynosi 62 813,20 zł, w tym 849,99 zł środki niewykorzystane oraz 61 963,21 zł środki wykorzystywane niezgodnie z warunkami określonymi we wniosku i umowie – 61 963,21 zł. Pozwana dokonała częściowego zwrotu środków do kwoty 32 142,22 zł (k.3-6).

Nakazem zapłaty z 5 lutego 2025 roku w sprawie VIII Nc 87/25 referendarz sądowy w całości uwzględnił żądanie (k.82).

W sprzeciwie od nakazu zapłaty pozwany wniósł o oddalenie powództwa w całości. Pozwany zakwestionował roszczenie co do zasady i wysokości. Pozwany podniósł zarzut naruszenia art. 5 k.c. Zarzucił błędną interpretację przepisów dokonaną przez powoda, wskazując brak zakazu kumulacji korzystania z form pomocy (k.88-94).

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

Przedsiębiorstwo (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w E. w dniu 4 maja 2020 roku złożyła w Wojewódzkim Urzędzie Pracy w E. wniosek o przyznanie świadczeń na podstawie art. 15g ustawy S. 19 na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków funduszu gwarantowanych świadczeń pracowniczych na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników nr (...)-(...) w kwocie 188 837,04 zł.

Po weryfikacji wniosku Wojewódzki Urząd Pracy w E. przyznał dofinansowanie w kwocie 188 837,04 zł, w tym z tytułu:

1. przestoju ekonomicznego dla 8 pracowników na okres 3 miesięcy z przeznaczeniem na:

a) dofinansowanie wynagrodzenia pracowników w kwocie 31 200 zł,

b) pokrycie składek na ubezpieczenia społeczne pracowników należnych od pracodawcy od kwoty dofinansowania w kwocie 5344,56 zł,

2. obniżonego wymiaru czasu pracy dla 32 pracowników na okres 3 miesięcy z przeznaczeniem na:

a) dofinansowanie wynagrodzenia pracowników 130 020,09 zł,

b) pokrycie składek na ubezpieczenie społeczne pracowników 22 272,39 zł.

Świadczenie zostało wypłacone w trzech transzach po 62 945,68 zł, w dniach 15 maja 2020 roku, 29 maja 2020 roku oraz 30 czerwca 2020 roku.

Integralną część wniosku stanowiła umowa określająca warunki wsparcia, podpisana przez pozwanego z chwilą złożenia wniosku potwierdzonym profilem zaufany, ePUAP.

Pozwany jako beneficjent zobowiązał się dokonać rozliczenia otrzymanego dofinansowania i złożenia dokumentów potwierdzających wykorzystanie środków zgodnie z przeznaczeniem w terminie 30 dni od zakończenia okresu dofinansowania oraz zwrotu niewykorzystanych środków w terminie 30 dni od zakończenia okresu dofinansowania.

dowód: wniosek (k.8-9), weryfikacja wniosku (k.10-11), umowa (k.12-15), potwierdzenie przelewu (k.16-18).

Przedsiębiorstwo (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w E. zwróciło na rzecz Wojewódzkiego Urzędu Pracy w E. kwotę 32 142,22 zł w tym w dniu 10 września 2020 roku 26 442,65 zł, w dniu 4 sierpnia 2023 roku 5699,57 zł.

Dowód: potwierdzenie przelewu (k.19-20).

W piśmie z 31 lipca 2023 roku Wojewódzki Urząd Pracy w E. poinformował Przedsiębiorstwo (...) Sp. z o.o. w E. o negatywnej weryfikacji końcowej rozliczenia, wskazując, że w wyniku analizy przedłożonej dokumentacji stwierdził uchybienie w postaci wykorzystania środków niezgodnie z warunkami określonymi we wniosku oraz w umowie, wobec nieterminowej opłaty składek ZUS za miesiąc kwiecień 2020 r., (zapłaty dokonano w dniu 12 sierpnia 2020 roku) a więc po terminie wyznaczonym do rozliczenia świadczenia tj. do dnia 30 lipca 2020 roku. Jednocześnie wezwał do zapłaty kwoty 4259,57 zł.

Następnie w piśmie z 17 lutego 2024 roku wobec ustalenia o korzystaniu przez pozwanego ze zwolnienia z opłacania składek ZUS w okresie przekraczającym 3 miesiące w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów na rzecz ochrony miejsc pracy powód wezwał do zapłaty kwoty 36 701,06 zł tytułem należności głównej, 6719,97 zł tytułem odsetek oraz dalszych odsetek liczonych od kwoty 36 701,06 zł od dnia 5 sierpnia 2023 roku do dnia zapłaty.

Dowód: wykaz pracowników (k.21-22), lista przepadków pomocy publicznej (k.23-24), pismo z 8.08.2023 r. (k.25-27), pismo z 10.08.2023 r. (k.28-58), pismo z 11.08.2023 r. (k.59-60), pismo z 7.09.2023 r. (k.61-69), zestawienie dofinansowania (k 70-72), potwierdzenie przelewu (k.73), pismo z 31.07.2023 r. (k.74-77), pismo z 7.02.2024 r. (k.78-81).

(...) Sp. z o.o. w E. w okresie od grudnia 2020 roku do 1 kwietnia 2021 roku korzystało z pomocy w postaci zwolnieniu z opłacania składek pracowników objętych pomocą na podstawie umowy zawartej przez powoda i pozwanego.

Dowód: pismo z 10.08.2023 r. (k.28-58), pismo z 11.08.2023 r. (k.59-60).

Powyższy stan faktyczny ustalono w oparciu o powołane dokumenty, którym Sąd w całości dał wiarę, albowiem nie wzbudziły one wątpliwości Sądu co do swojej prawdziwości i autentyczności, nie nosiły także śladów przerobienia lub podrobienia, w przypadku kserokopii nie wzbudziły wątpliwości Sądu co do swojej zgodności z oryginałem.

Sąd zważył, co następuje:

W niniejszej sprawie powód dochodził zwrotu od pozwanej spółki wypłaconego na podstawie art. 15g ust. 1 Ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem (...)19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych - nazywanej w dalszej części niniejszego uzasadnienia "ustawą covidową" - świadczenia otrzymanego z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na pokrycie składek na ubezpieczenie społeczne ciążące na pracodawcy i pracowniku oraz składek na fundusz zdrowia za miesiące kwiecień, maj i czerwiec 2020 r. wraz z odsetkami liczonymi do dnia zapłaty, w związku z faktem, że pozwana otrzymała w okresie od grudnia 2020 roku do 1 kwietnia 2021 roku pomoc na podstawie art. 31zo oraz art. 31zy Ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem (...)19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych udzieloną przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych w postaci zwolnienia z opłaty składek na ubezpieczenie społeczne. Powódka wskazywała, że wsparcie ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych mogą otrzymać wyłącznie podmioty, które nie uzyskały pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wpłat na rzecz ochrony miejsc pracy. Pozwana zakwestionowała zaś stanowisko powoda, aby regulacja art. 15g ust. 18 ustawy covidowej stała na przeszkodzie w uzyskaniu innych form pomocy przewidzianych tą ustawą, w szczególności zwolnienia z obowiązku opłacania składek ZUS na podstawie regulacji art. 31zo oraz art. 31zy ustawy covidowej w stosunku do innych miesięcy, aniżeli udzielone dofinansowanie z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych Wojewódzkiego Urzędu Pracy, a w konsekwencji, aby uzyskanie tegoż zwolnienia za inne miesiące skutkowało koniecznością zwrotu części dofinansowania uzyskanego z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych Wojewódzkiego Urzędu Pracy.

Zgodnie z art. 15g ust. 1 ustawy covidowej podmiot wskazany w tym przepisie (przedsiębiorca), u którego wystąpił spadek przychodów w następstwie wystąpienia (...)19, może zwrócić się z wnioskiem o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, o wypłatę ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników objętych przestojem ekonomicznym albo obniżonym wymiarem czasu pracy, w następstwie wystąpienia (...)19, na zasadach określonych w art. 15g ust. 7 i 10 ustawy covidowej. Z art. 15g ust. 18 ustawy covidowej wynika, że przedmiotową pomoc z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych można otrzymać wyłącznie w przypadku, jeśli nie uzyskało się pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy.

Stosownie więc do art. 15g ust. 1 i 1a ustawy covidowej, podmioty wskazane w tych przepisach np. przedsiębiorcy, organizacje pozarządowe, samorządowe instytucje kultury mogły zwrócić się z wnioskiem o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, o wypłatę ze środków FGŚP świadczeń na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników objętych przestojem ekonomicznym albo obniżonym wymiarem czasu pracy, w następstwie wystąpienia (...)19. Jednocześnie takim podmiotom - zgodnie z art. 15g ust. 2 u.sz.r. - przysługiwały środki z FGŚP na opłacanie składek na ubezpieczenia społeczne pracowników należnych od pracodawcy na podstawie ustawy z 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 1009 z późn. zm.) od przyznanych świadczeń.

Z art. 15g ust. 18 ustawy covidowej wynika, że podmioty, o których mowa w art. 15g ust. 1 i 1a ustawy mogły otrzymać pomoc z FGŚP wyłącznie w przypadku, jeśli nie uzyskały pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy.

W doktrynie trafnie zwraca się uwagę na to, że "warunkiem koniecznym (sine qua non) otrzymania pomocy z FGŚP jest nieuzyskanie pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy. Nie chodzi przy tym o niezłożenie wniosku, a o sam fakt nieuzyskania pomocy." (K. K. P., K. P., B. E., E. E., Ł. M. (w:) R. P., R. P., W. L., K. (...), M. (...), K. Naumowicz, R. M., Ł. M., Ł. I.-(...), W. D., E. D., K. K., J. Żołyński, K. W. Baran, W. Bigaj, D. Książek, K. Księżyk, A. Przybyłowicz, Komentarz do niektórych przepisów ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem (...)19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (w:) Tarcza antykryzysowa 1.0 - 4.0, ustawa o dodatku solidarnościowym i inne regulacje, jako szczególne rozwiązania w prawie pracy, prawie urzędniczym i prawie ubezpieczeń społecznych związane z (...)19. Komentarz, Warszawa 2020, art. 15 (g)).

Pod rozwagę w niniejszej sprawie należy wziąć racjonalność ustawodawcy, niezrozumiałym byłoby założenie, iż podmiot, który raz skorzystał z pomocy przyznanej od Skarbu Państwa, tym bardziej w tak trudnym okresie jak początek pandemii (...)19, nie mógłby już skorzystać z innych form pomocy, nawet w dużo późniejszym okresie.

Ustawodawca, aby wykazać cel wprowadzenia art. 15g ustawy covidowej, w dniu 1 lipca 2021 r. wprowadził do art. 15g tej ustawy, ust. 18a, który precyzuje, że przepisu art. 15g ust. 18 ustawy nie stosuje się do zwolnienia z obowiązku opłacania należnych składek na ubezpieczenia społeczne pracowników, chyba że zwolnienie dotyczy tych samych miesięcy, na które podmioty, o których mowa w art. 15g ust. 1 i 1a., zwróciły się z wnioskiem o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, o wypłatę ze środków FGŚP na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników objętych przestojem ekonomicznym albo obniżonym wymiarem czasu pracy, w następstwie wystąpienia (...)19. Stąd też należy przyjąć, że okoliczność, iż pracodawca korzystał ze zwolnienia z obowiązku opłacania należnych składek na ubezpieczenia społeczne w stosunku do pracowników, co do których uzyskał pomoc na podstawie art. 15g ustawy covidowej nie oznacza, że ta ostatnia pomoc jest nienależna, jeżeli obydwie formy wsparcia nie dotyczyły tych samych miesięcy. W związku z czym należy przyjąć, że okoliczność, iż pracodawca korzystał ze zwolnienia z obowiązku opłacania należnych składek na ubezpieczenia społeczne w stosunku do pracowników, co do których uzyskał pomoc na podstawie art. 15g ustawy nie oznacza, że ta ostatnia pomoc jest nienależna, jeżeli obydwie formy wsparcia nie dotyczyły tych samych miesięcy. Jak wskazano powyżej przepis art. 15g ust. 18 ustawy covidowej jednoznacznie stanowi, że zakazana jest kumulacja pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy. W tym zakresie musi więc zachodzić nie tylko tożsamość podmiotowa (tj. pomoc dotyczy tych samych pracowników), ale również tożsamość przedmiotowa (tj. pomoc dotyczy tych samych tytułów wypłat) oraz tożsamość czasu (tj. pomoc została udzielona w tym samym okresie).

Na marginesie wskazać należy, iż art. 15g znajduje się w rozdziale 2 ustawy, zaś przepisy o możliwości uzyskania zwolnienia ze składek ZUS w rozdziale 4, są to bowiem dwie odrębne formy pomocy, ponadto zwolnienie ze składek do ZUS nie stanowiło formy pomocy w postaci wypłaty środków, lecz jedynie zwolnienie z obciążeń publicznoprawnych. Sąd podziela stanowisko pozwanej, że otrzymana przez pozwaną pomoc nie pochodzi z tych samych źródeł i tym samym istniała możliwość jej udzielenia. Zwolnienie z obowiązku uiszczania składek nie jest tożsame z uzyskaną pomocą na pokrycie składek ZUS, pomoc ze strony ZUS nie jest pomocą ze strony (...), pochodzi od innych podmiotów, dotyczy innego okresu czasu, jest rodzajowo inną pomocą.

W niniejszej sprawie Sąd stoi na stanowisku, iż nie można dokonywać wykładni rozszerzającej przepisu, a wykładnia językowa art. 15g ust. 18 ustawy covidowej, prowadzi do wniosku, iż sformułowanie "takich samych tytułów wypłat" oznacza, iż muszą one również dotyczyć tych samych miesięcy. Dofinansowanie zatem wynagrodzeń tych samych pracowników zatrudnionych przez przedsiębiorcę, ale za różne okresy, nie wyklucza uzyskania dofinansowania lub zwolnienia ze składek na podstawie przepisów ustawy covidowej.

W tym miejscu powołać można orzecznictwo sądów administracyjnych, w których sądy te przedstawiły wykładnię użytego przez ustawodawcę pojęcia "takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy". W wyroku z dnia 27 kwietnia 2022 r. sygn. akt I GSK 251.22 Naczelny Sąd Administracyjny wypowiadając się o dopuszczalności uzyskania przez przedsiębiorcę dofinansowania wynagrodzeń i skład wskazał, iż art. 15g ust. 18 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem (...)19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842, z późn. zm.) nie stoi na przeszkodzie do uzyskania przez przedsiębiorcę dofinansowania wynagrodzeń i składek ZUS pracowników na podstawie art. 15g tej ustawy, w sytuacji otrzymania już przez tego przedsiębiorcę dofinansowania wynagrodzeń i składek ZUS tych samych pracowników na podstawie art. 15zzb ustawy o (...)19, jeżeli dofinansowanie to dotyczyło innego okresu.

W uzasadnieniu powyższego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że nieprawidłową jest interpretacja przepisów, zgodnie z którą zwrot "takich samych tytułów wypłat" oznacza, że w przypadku, gdy np. podmiot ubiegający się o pomoc uzyskał już dofinansowanie na podstawie jednego z przepisów ustawy, w postaci dofinansowania wynagrodzenia za pracę i składek ZUS od tego wynagrodzenia dla konkretnych pracowników za okres trzech miesięcy, to już z tego tytułu, czyli wynagrodzenia za pracę tych samych pracowników, nie może uzyskać pomocy finansowej w postaci dofinansowania wynagrodzeń tych pracowników i składek ZUS od tego wynagrodzenia za inne okresy. W przypadku złożenia wniosku o pomoc finansową na podstawie art. 15g ustawy (...)19, a następnie na podstawie art. 15zzb tej ustawy, pomoc w postaci dofinansowania wynagrodzenia za pracę oraz należności składkowych od tego wynagrodzenia - przysługuje do wynagrodzeń tych samych pracowników na podstawie tych dwóch wskazanych podstaw prawnych, zatem za dwa okresy trzymiesięczne.

Kluczowe znaczenie w sprawie ma interpretacja art. 15zzb ust. 12 ustawy covidowej, zgodnie z tym przepisem przedsiębiorca nie może otrzymać dofinansowania w części, w której te same koszty zostały albo zostaną sfinansowane z innych środków publicznych.

Użyty w art. 15zzb ust. 12 ustawy o (...) zwrot "te same koszty" dotyczy kosztów wynagrodzeń pracowników w rozumieniu art. 15g ust. 4 zdanie pierwsze ustawy covidowej oraz należnych od tych wynagrodzeń składek na ubezpieczenia społeczne należnych za te same okresy rozliczeniowe oraz odnoszących się do tych samych pracowników. Z kosztami tożsamymi (tymi samymi) mamy bowiem do czynienia na gruncie art. 15zzb ust. 12 ustawy covidowej wyłączenie w przypadku, gdy odnoszą się one do tych samych pracowników i tego samego okresu rozliczeniowego. Takie stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego jest konsekwencją zastosowania w pierwszej kolejności wykładni językowej spornej regulacji. W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny uznał za prawidłowe stanowisko, zgodnie z którym przyznanie dofinansowania na podstawie art. 15g ustawy covidowej na tych samych pracowników przez okres 3 miesięcy nie eliminuje możliwość przyznania świadczenia na innej podstawie, w tym w szczególności na podstawie przepisu art. 15zzb ustawy covidowej.

Podkreślenia wymaga także fakt, iż żaden z przepisów ustawy covidowej nie wskazuje, że omawiane przepisy (art. 15g i 15 zzb) wzajemnie się wykluczają, co oznaczałoby, że przyznanie świadczenia na podstawie jednego z nich eliminuje możliwość jego udzielenia na podstawie drugiego (tak również wyrok NSA z dnia 2 marca 2022 r., sygn. akt I GSK 21/22).

Skoro art. 15 zzb ust. 12 ustawy o (...)19 interpretuje się w taki sposób, iż przedsiębiorca nie może otrzymać dofinansowania w części, w której te same koszty zostały albo zostaną sfinansowane z innych środków publicznych, a uprawnione jest uzyskanie dofinansowania wynagrodzeń i składek ZUS za dwa okresy trzymiesięczne, to także art. 15g ust. 18 ustawy o (...) w zakresie zwrotu "takich samych tytułów wypłat" należy interpretować w taki sposób, iż uprawnione jest dofinansowanie wynagrodzeń i składek ZUS tych samych pracowników za inny okres. Skonstatować wobec tego należy, że art. 15g ust. 18 ustawy o (...) nie stoi na przeszkodzie do uzyskania przez przedsiębiorcę dofinansowania wynagrodzeń i składek ZUS pracowników na podstawie art. 15g tej ustawy, w sytuacji otrzymania już przez tego przedsiębiorcę dofinansowania wynagrodzeń i składek ZUS tych samych pracowników, jeżeli dofinasowanie to dotyczyło innego okresu.

W związku z powyższym uznać należy, że jeśli dofinansowanie dotyczyło wprawdzie tych samych pracowników, co do których uzyskano już zwolnienie z obowiązku opłacania należnych składek na ubezpieczenie społeczne, ale obydwie formy pomocy dotyczyły innych tytułów (innych okresów), to należy przyjąć, że nie zachodzi zakazana przez art. 15g ust. 8 ustawy covidowej kumulacja pomocy ze środków publicznych.

Reasumując w ocenie Sądu brak jest podstawy prawnej do uwzględnienia powództwa. Ani na podstawie postanowień zawartej między stronami umowy, ani na podstawie któregokolwiek z przepisów ustawy covidowej nie sposób dopatrzyć się jakiejkolwiek podstawy do żądania zwrotu przez pozwaną dofinansowania uzyskanego z Funduszy Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych. Pozwana otrzymała dofinasowanie na podstawie prawidłowo wypełnionego wniosku, zgodnie z treścią zawartej umowy i środki te zostały prawidłowo rozliczone. Strona powodowa w tym zakresie nie formułowała żadnych zarzutów. Nie były także podstawą roszczenia twierdzenia co do niespełnienia przez pozwaną przesłanek do uzyskania takiej pomocy. Uzyskanie zaś przez pozwaną wsparcia z ZUS w postaci zwolnienia z składek w okresie późniejszym (grudzień 2020 do 1 kwietnia 2021 r.) nie może stanowić podstawy żądania zwrotu środków wypłaconych przez powoda za okres kwiecień, maj i czerwiec 2020 r.

Okoliczność, iż pracodawca korzystał ze zwolnienia z obowiązku opłacania należnych składek na ubezpieczenia społeczne w stosunku do pracowników, co do których uzyskał pomoc na podstawie art. 15g ustawy covidowej nie oznacza, że ta ostatnia pomoc jest nienależna, jeżeli obydwie formy wsparcia nie dotyczyły tych samych miesięcy. W niniejszej sprawi nie zachodzi okoliczność kumulacji pomocy publicznej.

O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 98 § 1, 1 ¹ i 3 k.p.c. Stosownie do wyrażonej w art. 98 § 1 k.p.c. zasady odpowiedzialności za wynik procesu strona przegrywająca proces obowiązana jest zwrócić stronie wygrywającej poniesione przez nią koszty procesu niezbędne do celowego dochodzenia swych praw lub celowej obrony. Łącznie koszty poniesione przez pozwaną wyrażają się kwotą 3617 zł, na którą to kwotę składają się koszty wynagrodzenia pełnomocnika ustalone na podstawie § 2 pkt 5 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł. Ponadto Sąd na podstawie art. 98 § 1 ¹ k.p.c. od zasądzonej kwoty kosztów procesu podlegającej zwrotowi pozwanej orzekł odsetki ustawowe za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.

Sędzia Ewa Wiater