Wyrok z 30 stycznia 2026, sygn. I C 323/24

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 30 stycznia 2026 r.

Sąd Rejonowy w Jędrzejowie I Wydział Cywilny w składzie następującym:

Przewodniczący:	Sędzia Katarzyna Wysoczyńska
Protokolant:	Dagmara Smerdzyńska

po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2026 r. w M. na rozprawie

sprawy z powództwa (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S.

przeciwko (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w I.

o zapłatę

I.  zasądza od pozwanego (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w I. na rzecz strony powodowej (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. kwotę 2717,21 zł (dwa tysiące siedemset siedemnaście złotych 21/100) z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia od dnia 10 października 2024 roku do dnia zapłaty od kwoty 1759,57 zł (jeden tysiąc siedemset pięćdziesiąt dziewięć złotych 57/100) i od dnia 1 października 2025 roku do dnia zapłaty od kwoty 857,64 zł (dziewięćset pięćdziesiąt siedem złotych 64/100)

II.  oddala powództwo w pozostałej części

III.  zasądza od pozwanego (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w I. na rzecz strony powodowej (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. kwotę 1490,62 zł (jeden tysiąc czterysta dziewięćdziesiąt złotych 62/100) z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty tytułem zwrotu kosztów procesu

Sygn. akt I C 323/24 upr

UZASADNIENIE

WYROKU z dnia 30 stycznia 2026 roku

W dniu 6 listopada 2024 roku do tut. Sądu wpłynął pozew (...) Sp. z o.o. w S. przeciwko (...) S.A. w I. o zapłatę kwoty 1759,57 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 14 sierpnia 2024 roku do dnia zapłaty oraz zwrot kosztów procesu. W uzasadnieniu swego żądania strona powodowa wskazała, że kwota żądania stanowi uzupełniające odszkodowanie w związku z uszkodzeniem budynku gospodarczego na skutek nawałnicy z dnia 14 lipca 2024 roku. Nadto strona powodowa wskazała, że poszkodowany posiadał ubezpieczenie OC u strony pozwanej, a wierzytelność z tytułu uzupełniającego odszkodowania zbył na rzecz strony powodowej. Nadto strona powodowa wskazała, że strona pozwana przyznała w postępowaniu szkodowym kwotę 176,30 zł, która nie stanowiła całkowitego naprawienia szkody.

Nakazem w postępowaniu upominawczym z dnia 13 listopada 2024 roku tut. Sąd uwzględnił powództwo (k. 42).

W dniu 3 grudnia 2024 roku do tut. Sądu wpłynął sprzeciw strony pozwanej od wydanego nakazu zapłaty, w którym wniosła o oddalenie powództwa i zasądzenie kosztów procesu.
W uzasadnienia swego stanowiska strona pozwana wskazała, że żądanie jest niezasadne albowiem przyznana w ramach postępowania szkodowego kwota 176,30 zł stanowiła całkowite naprawie szkody, a nadto zakwestionowała skuteczność umowy cesji wierzytelności (k. 49 – 51).

W dniu 20 sierpnia 2025 roku strona powodowa rozszerzyła powództwo do kwoty 2928,27 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 14 sierpnia 2024 roku (k. 241- 242).

W dniu 1 października 2025 roku strona pozwana wniosła o oddalenie powództwa także co do rozszerzonego żądania (k. 259 – 260).

W dniu 6 października 2025 roku strona powodowa sprecyzowała żądanie domagając się zapłaty kwoty 2751,97 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 14 sierpnia 2024 roku (k.267 – 268).

W dniu 6 listopada 2025 roku strona pozwana wniosła o oddalenie powództwa (k. 290).

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

A. Z. i strona pozwana zawarli umowę ubezpieczenia potwierdzonego polisą nr (...) na okres od 3 stycznia 2024 roku do 2 stycznia 2025 roku, a suma ubezpieczenia została określona na 350.000 zł co do domu, a co do budynków niemieszkalnych na 15.000 zł.

Na skutek nawałnicy z dnia 14 lipca 2024 roku uległy uszkodzeniu dwie pary drzwi wejściowych do budynku gospodarczego (wgniecenia od gradu) i elewacja budynku mieszkalnego (zacieki).

A. Z. zgłosił szkodę do (...) Towarzystwo (...) S.A., które przyznało mu odszkodowanie w kwocie 176,30 zł.

W dniu 12 września 2024 roku strona powodowa i A. Z. zawarli umowę przelewu wszelkich wierzytelności dotyczącej roszczenia A. Z. co do (...) Towarzystwo (...) S.A. obejmującego odszkodowanie za skutki zdarzenia z dnia 14 lipca 2024 roku

Wysokość szkody A. Z. w związku z uszkodzeniem jego budynku gospodarczego wyniosła (...)51 na dzień szkody i cen z daty jej wystąpienia.

Dowód: polisa (k. 9- 10), zgłoszenie szkody (k. 11), protokół szkody (k. 12 – 15), pisma (k. 16, 19,25, 118 – 119, 138-140), umowa przelewu i załącznik (k. 26, 184), pełnomocnictwo (k. 27), kosztorysy (k. 17- 18, 20 – 23, 120 – 123, 126-129), zdjęcia (k. 29 – 37, 152,154-172), zeznania świadka A. Z. (k. 207 + nagranie rozprawy z dnia 15 maja 2025 roku), opinia biegłego M. I. (k. 217-232, 253, k. 309 + nagranie rozprawy z dnia 27 stycznia 2026 roku), nagranie (k. 56 + nagranie rozprawy z dnia 27 stycznia 2026 roku).

Sąd zważył co następuje:

Powództwo jest zasadne częściowo.

Zgodnie z przepisem art. 805 § 1 kc przez umowę ubezpieczenia ubezpieczyciel zobowiązuje się, w zakresie działalności swego przedsiębiorstwa, spełnić określone świadczenie w razie zajścia przewidzianego w umowie wypadku, a ubezpieczający zobowiązuje się zapłacić składkę.

W niniejszej sprawie niespornym było to, że posiadał zawartą z (...) Towarzystwo (...), a aktualnie (...) S.A. umowę ubezpieczenia OC budynków, niesporna była także data szkody.

Sporna była natomiast wartość odszkodowania należnego stronie powodowej, jako podmiotu, który zawarł z A. Z. umowę przelewu wierzytelności, a tym samym wstąpił w prawa poszkodowanego.

Dodać należy, że niezasadny był zarzut strony pozwanej o nieskuteczności umowy przelewu wierzytelności, a tym samym braku legitymacji strony powodowej. Strona powodowa przedkładając umowę przelewu wierzytelności z załącznikami wykazała, że A. Z. zbył na jej rzecz wierzytelność w postaci odszkodowania związanego ze szkodą jaka nastąpiła na jego nieruchomości w dniu 14 lipca 2024 roku. Wierzytelność została wyraźnie sprecyzowana, nastąpiła zapłata za jej nabycie, a nadto A. Z. w swych wiarygodnych zeznaniach złożonych przed Sądem w charakterze świadka potwierdził, że doszło do zawarcia tej umowy i że była ona zgodna z jego wolą.

Zatem w ocenie Sądu brak było podstaw do kwestionowania tej umowy przelewu wierzytelności oraz legitymacji strony powodowej.

Zgodnie z przepisem art. 361 kc zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda powstała; naprawienie szkody obejmuje straty, które poszkodowany poniósł oraz korzyści, które mógł osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono.

Szkodą jest powstała wbrew woli poszkodowanego różnica między obecnym jego stanem majątkowym a stanem jaki zaistniałby gdyby nie nastąpiło zdarzenie wywołujące szkodę (OSNCP 1964 rok nr 7-8 poz. 128).

Stratą jest pomniejszenie majątku poszkodowanego, które polega bądź na uszczupleniu pasywów (zniszczenie, utrata lub uszkodzenie określonych składników) albo przybyciu pasywów (np. powstanie nowych zobowiązań).

Zgodnie z przepisem art. 363 kc naprawienie szkody powinno nastąpić według wyboru poszkodowanego bądź przez przywrócenie stanu poprzedniego bądź przez zapłatę odpowiedniej sumy pieniężnej; jeżeli szkoda ma być naprawiona w pieniądzu, wysokość odszkodowania powinna być ustalona według cen z daty ustalenia odszkodowania, chyba, że szczególne okoliczności wymagają ustalenia odszkodowania przy uwzględnieniu cen z innej chwili.

I. sposobu naprawienia szkody spoczywa na osobie poszkodowanego, przy czym należy zaznaczyć, że nie jest wykluczone połączenie dwóch sposobów naprawienia szkody, a mianowicie przywrócenie stanu poprzedniego i zapłata odpowiedniej kwoty pieniężnej, albowiem w przypadku naprawienia szkody chodzi o doprowadzenie do całkowitej jej likwidacji, a czasami restytucja naturalna nie jest możliwa (wyrok z dnia 3 lutego 1971 roku III CRN 450/70 OSNCP 1971 nr 11 poz. 205).

W ramach postępowania Sąd ustalił, że całkowita kwota należnego odszkodowania wyniosła kwotę 2893,51 zł, co Sąd ustalił przy uwzględnieniu wiarygodnej opinii biegłego M. I..

Z uwagi na to, że szkoda nie została usunięta, odszkodowanie ustalono według cen na datę szkody zgodnie z §14 ust. 3 OWU.

W ocenie Sądu opinia M. I. była wiarygodna i wystarczająca do ustalenia całkowitego odszkodowania na nieruchomości A. Z.. Biegły uwzględnił wszystkie okoliczności związane ze szkodą i w sposób wyczerpujący przedstawił uzasadnienie swej opinii.

Strona pozwana wypłaciła kwotę 176,30 zł, a zatem ostateczna kwota uzupełniającego odszkodowania winna wynosić 2717,21 zł. Kwota ta wyczerpała całkowite żądanie związane ze szkodą na nieruchomości A. Z..

W ocenie Sądu kosztorys opracowany przez stronę pozwaną nie był rzetelny i był opracowany jedynie w interesie towarzystwa ubezpieczeń, nie uwzględniał wszystkich okoliczności oraz pełnego zakresu szkód i dlatego nie został przez Sąd uznany za wiarygodny przy uwzględnieniu szczegółowej i wiarygodnej opinii M. I..

W ocenie Sądu strona pozwana nie wykazała, że należne odszkodowanie wyniosło jedynie kwotę 176,30 zł i za tą kwotę możliwe było naprawienie szkody i przywrócenie stanu budynków jak przed szkodą.

Z uwagi na powyższe orzeczono jak w pkt I wyroku.

W pkt II oddalono żądanie ponad kwotę zasądzoną w pkt I wyroku oraz co do odsetek za okres od 14 sierpnia 2024 roku.

Powództwo oddalono także co do kwoty 176,30 zł, albowiem strona powodowa najpierw rozszerzyła żądanie do kwoty 2928,27 zł (k. 241-242), a następnie je sprecyzowała do kwoty 2751,97 zł nie cofając jednocześnie powództwa co do kwoty 176,30 zł (k. 267 – 268)

Odsetki ustawowe za opóźnienie zasądzono od dnia od dnia 10 października 2024 roku do dnia zapłaty od kwoty 1759,57 zł z uwagi na datę ostatecznego stanowiska strony pozwanej w ramach postępowania szkodowego (k. 119) i od dnia 1 października 2025 roku do dnia zapłaty od kwoty 857,64 zł z uwagi pismo strony pozwanej co do rozszerzonego żądania, co do którego przed wytoczeniem powództwa strona powodowa nie zgłaszała roszczenia do strony pozwanej (k. 259).

O kosztach procesu orzeczono w pkt III na podstawie art. 98 § 1, 1 ¹ kpc w zw. z art. 100 kpc i art. 108 kpc.

Strona powodowa wygrała w 93 % w stosunku do swego żądania (przy uwzględnieniu żadaia co do kwoty 2928,27 zł), a strona pozwana w 7 % i w takim zakresie rozliczono koszty procesu .

Powód w niniejszej sprawie poniósł następujące koszty procesu w łącznej kwocie 1717 zł :

- kwota 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa

- kwota 900 zł tytułem wynagrodzenia pełnomocnika ustalona na podstawie § 2 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 września 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych

- zaliczka na poczet opinii biegłego w kwocie 600 zł

- opłata od pozwu w kwocie 200 zł.

Zatem ze wskazanej kwoty powodowi należała się kwota 1596,81 zł.

Strona pozwana poniosła w sprawie koszty procesu w kwocie 1517 zł na która złożyły się:

- kwota 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa

- kwota 900 zł tytułem wynagrodzenia pełnomocnika ustalona na podstawie § 2 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 września 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych

- zaliczka a poczet opinii w kwocie 600 zł.

Zatem ze wskazanej kwoty należy się stronie pozwanej kwota 106,19 zł.

Po odjęciu wskazanych kwot otrzymano ostatecznie kwotę 1490,62 zł zasądzoną w pkt III wyroku.