Wyrok z 4 lutego 2026, sygn. I C 564/24
Sygn. akt I C 564/24
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 4 lutego 2026 r.
Sąd Rejonowy w Piszu I Wydział Cywilny w składzie:
|
Przewodniczący: |
sędzia Anna Gajewska |
|
Protokolant: |
starszy sekretarz sądowy Agnieszka Zuzga |
po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 stycznia 2026 r. w Piszu
sprawy z powództwa (...) Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego Niestandaryzowanego Funduszu Wierzytelności z siedzibą w G.
przeciwko B. D. (1)
o zapłatę
o r z e k a
I. Zasądza od pozwanej B. D. (1) na rzecz powoda (...) Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego Niestandaryzowanego Funduszu Wierzytelności z siedzibą w G. kwotę 3 794,49 zł (trzy tysiące siedemset dziewięćdziesiąt cztery złote 49/100) z odsetkami umownymi w wysokości dwukrotności odsetek ustawowych za opóźnienie od dnia 13.12.2024r. do dnia zapłaty.
II. Oddala powództwo w pozostałym zakresie.
III. Zasądza od pozwanej B. D. (1) na rzecz powoda (...) Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego Niestandaryzowanego Funduszu Wierzytelności z siedzibą w G. kwotę 1 999,53 zł (jeden tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiąt dziewięć złotych 53/100), tytułem zwrotu kosztów postępowania wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi za czas od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.
IV. Przyznaje adwokat A. Z., tytułem pełnienia funkcji kuratora dla nieznanej z miejsca pobytu pozwanej B. D. (1) wynagrodzenie w kwocie 4 428,00 zł (cztery tysiące czterysta dwadzieścia osiem złotych 0/100), w tym kwotę 828 zł tytułem podatku VAT, które do kwoty 1 771,20 zł nakazuje wypłacić z zaliczki zapisanej pod poz. (...), zaś kwotę 2 656,80 zł wypłacić ze środków budżetowych Sądu Rejonowego w Piszu.
Sygn. akt I C 564/24
UZASADNIENIE
E. Fundusz Inwestycyjny Zamknięty Niestandaryzowany Fundusz Wierzytelności z siedzibą w G. wytoczył powództwo przeciwko B. D. (1) o zapłatę kwoty 11 848,11 złotych wraz z odsetkami umownymi za opóźnienie w wysokości dwukrotności odsetek ustawowych za opóźnienie liczonymi od kwoty 7 959,18 złotych od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty oraz odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od kwoty 3 888,93 złotych od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty.
W uzasadnieniu pozwu powód wskazał, że (...) S.A. z siedzibą w O., w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej udziela pożyczek. Pozwana zawarła 15 października 2019 roku z (...) Spółką Akcyjną umowę pożyczki nr (...) zmienioną aneksem z 23 lipca 2021 roku.
Na mocy zawartej umowy pozwana otrzymała do dyspozycji kwotę pożyczki w wysokości 6 450 złotych i zobowiązała się do jej zwrotu wraz z należnościami ubocznymi, w tym prowizją w kwocie 3 614,83 zł oraz odsetkami umownymi w 48 miesięcznych ratach. Oprocentowanie pożyczki, zgodnie z zapisami umowy przez cały okres obowiązywania umowy było zmienne i wynosiło dwukrotność odsetek ustawowych w stosunku rocznym.
Pozwana nie wywiązała się z umowy i nie spłaciła pożyczki zgodnie z harmonogramem. Pismem z 25 października 2021 roku pożyczkodawca wypowiedział umowę pożyczki, co skutkuje postawieniem niespłaconej kwoty pożyczki w stan zadłużenia przeterminowanego od dnia 12 grudnia 2021 roku.
Pożyczkodawca 22 grudnia 2023 roku dokonał przelewu wierzytelności wynikającej z przedmiotowej umowy pożyczki na rzecz powoda. Pismem z 22 stycznia 2024 roku powód poinformował pozwanego o dokonanej cesji wierzytelności wskazując dane nowego wierzyciela wraz z podaniem numeru konta, na które pozwany zobowiązany był spłacić zadłużenie.
Pozwana dokonała częściowej spłaty zadłużenia w łącznej wysokości 2 655,51 złotych.
Na skapitalizowaną kwotę 11 848,11 złotych dochodzoną pozwem składają się: kwota 5 563,99 złotych z tytułu niespłaconej pożyczki, kwota 2 395,19 złotych z tytułu niespłaconych pozaodstekowych kosztów pożyczki, kwota 1 906,21 złotych z tytułu niespłaconych odsetek umownych w wysokości dwukrotności odsetek ustawowych wynikających z zwartej umowy pożyczki, kwota 0,56 złotych z tytułu niespłaconych odsetek za opóźnienie, w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie naliczonych od dnia 12 grudnia 2021 roku do dnia 16 października 2023 roku, kwota 1 982,16 złotych z tytułu odsetek za opóźnienie, w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie wyliczonych od kwoty 7 959,18 złotych od dnia 17 października 2023 roku do dnia sporządzenia pozwu tj. 23 listopada 2024 roku.
Zarządzeniem z 12 maja 2025 roku Sąd Rejonowy w Piszu ustanowił dla nieznanej z miejsca pobytu pozwanej B. D. (1) kuratora w osobie adwokata D. C..
W odpowiedzi na pozew kurator dla nieznanej z miejsca pobytu B. D. (1) wniosła o oddalenie powództwa w całości.
W uzasadnieniu odpowiedzi na pozew wskazał, że wypowiedzenie umowy pożyczki zostało dokonane w sposób wadliwy, bez wdrożenia procedury wynikającej z przepisu art. 75c ustawy prawo bankowe.
Ponadto wskazała, że wobec wysokości kwoty udzielonej pożyczki, wynoszącej 6 450 złotych, wszelkie opłaty poboczne związane z jej udzieleniem są nadmierne, a powód nie uzasadnił w żaden sposób, dlaczego prowizja za udzielenie pożyczki była tak wygórowana. Z racji tego, że strona powodowa nie wykazała, że kwota ta została indywidualnie uzgodniona z pozwaną, a umowa została zawarta na podstawie wzorca adhezyjnego przygotowanego przez pożyczkodawcę, należy uznać postanowienia umowy zawarte między stronami za kształtujące prawa i obowiązki konsumenta w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami i rażąco naruszające jego interesy.
Sąd ustalił, co następuje:
W dniu 15 października 2019 roku B. D. (1) złożyła wniosek o pożyczkę w kwocie 6 450 złotych.
Tego samego dnia B. D. (1) i (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w O. zawarli umowę pożyczki ratalnej nr (...).
Na mocy umowy (...) udziela Pożyczkobiorcy pożyczki, co Pożyczkobiorca potwierdza składając podpis na umowie. Całkowita kwota pożyczki wynosi 6 450 złotych, prowizja operacyjna wynosi 3 614,83 złotych, całkowity koszt pożyczki wynosi 5 202,45 złotych, całkowita kwota do zapłaty wynosi 11 652,45 zł. RRSO wynosi 35,97 %. Zgodnie z postanowieniami umowy Pożyczkobiorca zobowiązany jest do spłaty całkowitej kwoty do zapłaty w 48 ratach, płatnych w okresach miesięcznych (1-9). Kwoty rat niezapłaconych w terminach zapłaty rat stają się następnego dnia po upływie tych terminów zadłużeniem przeterminowanym i wymagalnym. W przypadku niedokonania przez pożyczkobiorcę zapłaty raty w terminie zapłaty raty (...) uprawniona jest do: a) naliczenia odsetek z tytułu opóźnienia w spłacie zadłużenia; b) podjęcia czynności windykacyjnych (26-27). W przypadku naruszenia przez pożyczkobiorcę warunków umowy, w tym w szczególności, gdy okaże się, że dane przedstawione przez pożyczkobiorcę służące podjęciu decyzji o udzieleniu pożyczki były nieprawdziwe, mylne bądź niepełne, w przypadku nieterminowej spłaty zadłużenia wynikającego z umowy, jak również naruszenia innych zobowiązań pożyczkobiorcy wynikających z umowy, (...) może rozwiązać umowę na podstawie oświadczenia w formie pisemnej z zachowaniem 30-sto dniowego okresu wypowiedzenia. W przypadku otrzymania oświadczenia o wypowiedzeniu umowy przez (...), o którym mowa w pkt 33 pożyczkobiorca zobowiązany jest do spłaty zadłużenia z tytułu umowy wraz ze wszystkimi należnościami wynikającymi z umowy, w tym odsetkami za opóźnienie niezwłocznie, nie później niż w dniu upływu okresu wypowiedzenia umowy (33-34). Pożyczka miała być spłacana w 48 ratach. Rata wynosiła 242,76 złotych.
W dniu 23 lipca 2021 roku pomiędzy (...), a B. D. (1) został zawarty plan spłat, na mocy którego wysokość raty została pomniejszona.
(dowód: wniosek o pożyczkę k. 22-23v, umowa pożyczki k. 24-25, harmonogram k. 26-27, plan spłat k. 27-28, formularz informacyjny k. 29-30)
Pismem z 25 października 2021 roku (...) Spółka Akcyjna wypowiedziała umowę pożyczki B. D. (1).
W dniu 22 grudnia 2023 roku na mocy umowy przelewu wierzytelności zawartej pomiędzy (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w O., a E. Funduszem Inwestycyjnym Zamkniętym Niestandaryzowanym Funduszem Wierzytelności z siedzibą w G., (...) Spółka Akcyjna przelała na rzecz (...) Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego Niestandaryzowanego Funduszu Wierzytelności wierzytelność przysługującą względem B. D. (1).
Pismem z 22 stycznia 2024 roku B. D. (1) została zawiadomiona o przeniesieniu wierzytelności.
Pismem z 8 marca 2024 roku B. D. (1) została wezwana do spłaty zadłużenia w wysokości 10 359,84 złote
(dowód: umowa przelewu wierzytelności k. 31-37v pismo z 25.10.2021r. k. 38, pismo z 22.01.2024r. k. 40-40v, ostateczne wezwanie do zapłaty k. 42-42v)
Sąd zważył, co następuje:
W niniejszej sprawie powód domagał się od pozwanej zapłaty kwoty 11 848,11 zł, powołując się na umowę pożyczki zawartą między pozwaną, a poprzednikiem prawnym powoda w 15 października 2019 roku.
Kurator ustanowiona dla nieznanej z miejsca pobytu pozwanej podniosła zarzut braku skuteczności wypowiedzenia, a także wskazała, że w umowie zastosowane klauzule abuzywne. Z ostrożności procesowej podniosła również zarzut przedawnienia roszczenia
W pierwszej kolejności zauważyć należy, że powód wykazał, że pozwana nie wywiązywała się z warunków umowy tj. nieterminowo spłacała swoje zadłużenie, co zgodnie z umową uprawniało pożyczkodawcę do wypowiedzenia umowy pożyczki. W aktach sprawy znajduje się skierowane do pozwanej wypowiedzenie umowy oraz dowód nadania korespondencji do pozwanej (k. 38-39). Należy zauważyć, że art. 75c Prawa bankowego dotyczy wyłącznie umów o charakterze kredytowym zawieranych z bankami, a nie umów pożyczek zawieranych z instytucjami pożyczkowymi. Obowiązek restrukturyzacji zadłużenia po opóźnieniu w spłacie (wezwanie, możliwość wniosku, wyjaśnienie przyczyn odmowy) jest specyficzny dla banków, regulowany ustawą Prawo bankowe, a instytucje pożyczkowe działają na podstawie innych przepisów (kodeks cywilny, ustawa o kredycie konsumenckim). W ocenie Sądu poprzednik prawny powoda prawidłowo wypowiedział pozwanej umowę pożyczki. Pozwana nie wykazała nieprawidłowości, a Sąd tychże się nie dopatrzył.
Zarzut przedawnienia roszczenia podniesiony przez kuratora dla nieznanej z miejsca pobytu pozwanej należy uznać za chybiony. Zgodnie z art. 118 k.c., jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, termin przedawnienia wynosi sześć lat, a dla roszczeń o świadczenia okresowe oraz roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej - trzy lata. Jednakże koniec terminu przedawnienia przypada na ostatni dzień roku kalendarzowego, chyba że termin przedawnienia jest krótszy niż dwa lata.
Nie ulega wątpliwości, że roszczenie dochodzone przez powoda jest roszczeniem związanym z prowadzeniem działalności gospodarczej, a więc termin przedawnienia wynosi 3 lata. Roszczenie powoda stało się wymagalne 12 grudnia 2021 roku, natomiast powód wystąpił z niniejszym pozwem 13 grudnia 2024 roku. Zgodnie z wyżej przytoczonym przepisem, roszczenie uległoby przedawnieniu w dniu 31 grudnia 2024 roku. Zatem nie doszło do przedawnienia roszczenia.
Zgodnie z art. 385 1 k.c. postanowienia umowy zawieranej z konsumentem nieuzgodnione indywidualnie nie wiążą go, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy (niedozwolone postanowienia umowne). Nie dotyczy to postanowień określających główne świadczenia stron, w tym cenę lub wynagrodzenie, jeżeli zostały sformułowane w sposób jednoznaczny. Jeżeli postanowienie umowy zgodnie z § 1 nie wiąże konsumenta, strony są związane umową w pozostałym zakresie. Nieuzgodnione indywidualnie są te postanowienia umowy, na których treść konsument nie miał rzeczywistego wpływu. W szczególności odnosi się to do postanowień umowy przejętych z wzorca umowy zaproponowanego konsumentowi przez kontrahenta. Ciężar dowodu, że postanowienie zostało uzgodnione indywidualnie, spoczywa na tym, kto się na to powołuje.
Odnosząc się do pierwszej z przesłanek wskazanych w art. 385 1 § 1 k.c., tj. kwestii indywidualnego uzgodnienia z pozwanym – konsumentem – treści spornych postanowień umownych, wskazać należy na treść § 3 powyższego przepisu, zgodnie z którym nie uzgodnione indywidualnie są te postanowienia umowy, na których treść konsument nie miał rzeczywistego wpływu i w szczególności odnosi się to do postanowień umowy przejętych z wzorca umowy zaproponowanego konsumentowi przez kontrahenta. W ocenie Sądu nie ulega żadnej wątpliwości, iż sporne postanowienie dotyczące wysokości prowizji nie podlegało indywidualnym uzgodnieniom z pozwaną, lecz zostało pozwanej narzucone w ramach stosowanego przez powoda wzorca umowy.
W dalszej kolejności Sąd zważył, że sporne postanowienie umowne dotyczące wysokości prowizji nie dotyczy głównych świadczeń stron umowy pożyczki. Za postanowienia określające główne świadczenia stron każdej umowy uznać należy, zdaniem Sądu, takie elementy konstrukcyjne umowy, bez których uzgodnienia nie doszłoby do jej zawarcia - czyli tzw. essentialia negotii. W przypadku umowy pożyczki są to: zobowiązanie pożyczkodawcy do przeniesienia na własność pożyczkobiorcy pieniędzy lub rzeczy oznaczonych co do gatunku oraz zobowiązanie pożyczkobiorcy do zwrotu tej samej ilości pieniędzy albo tej samej ilości rzeczy tego samego gatunku oraz jakości. Natomiast postanowienia określające wysokość kosztów dodatkowych związanych z udzieleniem pożyczki i jej obsługą, do poniesienia których zobowiązany jest pożyczkobiorca, nie mogą zostać uznane za postanowienia określające główne świadczenia stron, gdyż nie warunkują one bytu umowy pożyczki. Podsumowując należało więc uznać, że sporne postanowienie może zostać uznane za klauzule abuzywne na podstawie art. 385 1 § 1 k.c., gdyż nie odnoszą się one do głównych świadczeń stron.
Przechodząc do kwestii kształtowania przez sporne postanowienia umowne praw i obowiązków pozwanej w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy, zgodzić należy się z poglądami wyrażanymi w orzecznictwie, w szczególności w orzecznictwie Sądu Najwyższego, iż rażące naruszenie interesów konsumentów polega na nieusprawiedliwionej dysproporcji praw i obowiązków na ich niekorzyść, zaś ukształtowanie praw i obowiązków konsumenta w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami w zakresie treści stosunku obligacyjnego wyraża się w tworzeniu klauzul godzących w równowagę kontraktową stron (patrz: wyrok SN z dnia 13 lipca 2005 r. w sprawie I CK 832/04, Lex nr 159111).
Ponadto istotnym jest również, że tymi dodatkowymi kosztami czy to w postaci wynagrodzenia prowizyjnego, jakimi pożyczkodawca może obciążyć pożyczkobiorcę, może być wyłącznie taka prowizja, która służy pokryciu rzeczywistych kosztów poniesionych przez pożyczkodawcę. Nie może mieć bowiem miejsca przypadek, w którym konsument zostaje obciążony nadmiernymi, a wręcz nawet rażąco wygórowanymi kosztami, nijak nieprzystającymi do rzeczywistych wydatków ponoszonych w tym zakresie. Dlatego też pożyczkodawca w przypadku naliczenia tych dodatkowych opłat lub prowizji, zgodnie z treścią art. 6 k.c. i art. 232 k.p.c., jest obowiązany wykazać zasadność ich pobrania w naliczonej przezeń wysokości. Winien w związku z tym wskazać czytelne kryteria jakie legły u podstaw obliczenia tych dodatkowych usług i prowizji, ze wskazaniem w szczególności jakie czynności kosztochłonne musiały zostać podjęte w związku z czynnością, za którą pobierana jest opłata.
W ocenie Sądu, analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego, jednoznacznie świadczy o tym, że strona powodowa arbitralnie narzuciła pozwanej B. D. (1) - zawyżony taryfikator opłat, kierując się w tej sferze wyłącznie własnym partykularnym interesem, albowiem nie wykazała zasadności naliczenia tych opłat w wysokości wskazanej w umowie pożyczki. Tym samym wprowadzenie przez stronę powodową opłat na wskazanym poziomie godziło w dobre obyczaje i uczciwe praktyki kupieckie oraz naruszało interes pozwanego jako konsumenta w sposób rażący. Zasadność obciążenia pożyczkobiorcy taką opłatą musi być bowiem każdorazowo podyktowana ściśle określonymi kosztami i względami związanymi z procesem zawarcia konkretnej umowy pożyczki, na przykład wysokością kosztów utrzymania biura w którym została zawarta, kosztami dojazdu do klienta, itp. (por. wyrok Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 27 września 2017 roku, sygn. akt II Ca 1122/17, wyrok Sądu Okręgowego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 2 lutego 2018 r. sygn. akt II Ca 43/18, wyrok Sądu Okręgowego w Suwałkach z dnia 31 stycznia 2019 roku, I Ca 30/19, wyrok Sądu Okręgowego w Łodzi z dnia 10 lipca 2019 roku, III Ca 630/19, wyrok Sądu Okręgowego w Gliwicach z dnia 7 lutego 2019 roku, III Ca 1426/18).
Należy zauważyć, że nawet w przypadku ustalenia, że pozaodsetkowe koszty kredytu konsumenckiego nie przekraczają wysokości określonej w art. 36a ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 maja 2011 roku o kredycie konsumenckim per se nie wyłącza oceny, czy postanowienia określające te koszty są niedozwolone (art. 385 1 § 1 KC). Wskazane przepisy nie określają bowiem pozytywnie i w sposób bezwzględnie wiążący, liczby, charakteru oraz konkretnej wysokości kosztów składających się na pozaodsetkowe koszty kredytu, a jedynie wytyczają ramy, w których postanowienia umowy kredytu konsumenckiego, określające te koszty, muszą się mieścić. Dlatego też korzystając ze swobody kontraktowej, którą zapewniają te ramy, strony (w praktyce przedsiębiorca) nie mogą pomijać dodatkowych, ustawowych ograniczeń swobody kontraktowej, wynikających z art. 385 1 i n. kc. Oznacza to, że stosowne postanowienia nie mogą kształtować ponoszonych przez kredytobiorcę-konsumenta pozaodsetkowych kosztów kredytu w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy. W konsekwencji postanowienia umowne określające inne niż odsetki koszty kredytu konsumenckiego, np. prowizje kredytodawcy mogą zostać uznane za klauzule abuzywne, nawet jeśli ich wysokość nie przekracza maksymalnych kwot takich kosztów określonych w art. 36a ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 maja 2011 roku o kredycie konsumenckim (por. uchwała Sądu Najwyższego - Izba Cywilna z dnia 27 października 2021 roku, III CZP 43/20, uchwała Sądu Najwyższego - Izba Cywilna z dnia 26 października 2021 roku, III CZP 42/20).
Podsumowując powyższe rozważania uznać należało, iż kwestionowane przez pozwaną postanowienia dotyczące wysokości i zasadności żądania przez powoda prowizji w wysokości 3 614,83 złotych kształtują prawa i obowiązki pozwanej jako konsumentki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami oraz rażąco naruszają jej interes, gdyż prowadzą do uzyskiwania przez pożyczkodawcę nadmiernie wysokich korzyści kosztem pożyczkobiorcy. Postanowienia te stanowią zatem w ocenie Sądu niedozwolone postanowienia umowne, o jakich mowa w art. 385 1 § 1 k.c., i jako takie nie wiążą pozwanego. Pozwana nie jest więc zobowiązana do zwrotu powodowi kwoty 3 614,83 złotych. Dodatkowo wskazać należy, że przedmiotowa prowizja została skredytowana, a zatem włączona do kapitału pożyczki, od którego następnie naliczano odsetki umowne. W konsekwencji dochodziło do naliczania odsetek także od kwoty stanowiącej niedozwolone postanowienie umowne, co skutkowało dalszym, nieuprawnionym zwiększeniem zobowiązania konsumenta.
Sąd poinformował powoda o przyjętej ocenie prawnej oraz zobowiązał go do przedstawienia wyliczenia należnych odsetek umownych przy założeniu, iż podstawę ich naliczania stanowi wyłącznie rzeczywiście wypłacony kapitał pożyczki, z wyłączeniem kwoty prowizji, a także przy uwzględnieniu wpłat dokonanych przez pozwaną, w terminie 7 dni pod rygorem ujemnych skutków prawnych. Powód, pomimo wyraźnego zobowiązania Sądu, nie przedłożył stosownego wyliczenia. W tej sytuacji brak było podstaw do uwzględnienia roszczenia w zakresie odsetek umownych, skoro ich wysokość, po wyeliminowaniu niedozwolonego postanowienia, nie została wykazana, a ciężar dowodu w tym zakresie, zgodnie z art. 6 k.c., spoczywał na powodzie.
W konsekwencji Sąd zasądził na rzecz powoda wyłącznie kwotę 3 794,49 złotych (6 450 złotych – 2 655,51 złotych, która to kwota została przez pozwaną spłacona) odpowiadającą niespłaconemu kapitałowi pożyczki, jako świadczeniu należnemu i niewadliwie wykazanemu co do zasady i wysokości, oddalając powództwo w pozostałym zakresie. Sąd zasądził od powyższej kwoty odsetki umowne w wysokości dwukrotności odsetek ustawowych za opóźnienie od 13 grudnia 2024 roku tj. od dnia wniesienia pozwu.
O kosztach procesu, wobec jedynie częściowego uwzględnienia żądań pozwu, Sąd rozstrzygnął na podstawie art. 100 k.p.c., biorąc pod uwagę wygranie sprawy przez powoda w 32-ech procentach. Koszty poniesione przez powódkę wyniosły łącznie 6 248,54 złotych, na co składają się: kwota 700 złotych tytułem opłaty sądowej od pozwu, kwota 17 złotych tytułem opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa, kwota 1 771,20 złotych tytułem zaliczki na wynagrodzenie kuratora, kwota 3 600 złotych tytułem kosztów zastępstwa procesowego oraz kwota 7,38 tytułem kosztu sporządzenia wyciągu notarialnego. 32 % ze wskazanej kwoty wynosi 1 999,53 zł.
Na podstawie § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 9 marca 2018 r. w sprawie określenia wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów ustanowionych dla strony w sprawie cywilnej (Dz. U. poz. 536) w zw. z § 2 pkt 5) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1964 z późn. zm.), Sąd przyznał kuratorowi adwokatowi A. Z. wynagrodzenie w kwocie 4 428 złotych, w tym kwotę 828 złotych tytułem podatku VAT, które do kwoty 1 771,20 złotych nakazał wypłacić z zaliczki wpłaconej przez powoda, zaś kwotę 2 656,80 złotych ze środków budżetowych Sadu Rejonowego w Piszu.