Wyrok z 10 lutego 2026, sygn. I C 482/24

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 10 lutego 2026 r.

Sąd Rejonowy w Ciechanowie I Wydział Cywilny

w składzie następującym:

Przewodniczący: sędzia Lidia Grzelak

Protokolant st. sekr. sąd. Edyta Wojciechowska

po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2026 r. w B.

na rozprawie

sprawy z powództwa O. C.

przeciwko I. S.

o zapłatę 15000,00 zł

I powództwo oddala;

II nakazuje ściągnąć na rzecz Skarbu Państwa od powódki O. C. kwotę 2235,10 zł ( dwa tysiące dwieście trzydzieści pięć złotych dziesięć groszy ) tytułem uzupełnienia kosztów procesu orzeczonych prawomocnym postanowieniem z dnia 18 czerwca 2025 r.

sędzia Lidia Grzelak

Sygn. akt I C 482/24

UZASADNIENIE

Powódka O. C. wniosła w dniu 2 września 2024 r. pozew przeciwko I. S. wnosząc o zasądzenie na swoją rzecz kwoty 15000,000 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 16 lipca 2024 r. do dnia zapłaty oraz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. wnosił o oddalenie powództwa w całości oraz o nieobciążanie go kosztami procesu.

W toku sprawy strony podtrzymywały swoje dotychczasowe stanowiska.

Sąd ustalił, co następuje:

I. S. prowadzi działalność gospodarczą pod nazwą PPHU (...) I. S. w L.. Głównym przedmiotem jego działalności jest produkcja mebli pod wymiar ( bezsporne ).

O. C. i I. S. w dniu 24 października 2023 r. zawarli umowę o dzieło, której przedmiotem miało być wykonanie regału kuchennego w zabudowie wraz z montażem, a także szafy w zabudowie. O. C. zobowiązała się do zapłaty kwoty 17000,00 zł pomniejszonej o zadatek w wysokości 50 % tj. 8500,00 zł. Pozostała kwota czyli 40% wartości zamówienia miała zostać wypłacona I. S. na 4 dni przed rozpoczęciem montażu. Pozostałe 10 % O. C. na mocy umowy zobowiązała się zapłacić I. S. w dniu montażu. Zastrzeżono, że montaż ma nastąpić od dnia 12 grudnia 2023 r. Projekt odręczny stanowił załącznik do umowy ( umowa o dzieło k. 12 – 14, 99, zeznanie pozwanego I. S. k. 107 - 108 ).

W dniu 11 marca 2024 r. O. C. i I. S. zawarli aneks do umowy z dnia 24 października 2023 r., w którym zastrzeżono, że montaż mebli kuchennych nastąpi w terminie od 3 marca 2024 r. do 12 kwietnia 2024 r., a także zmieniony został kolor drzwi szafy ( aneks nr (...) k. 15 ).

I. S. rozpoczął prace montażowe w lokalu zgodnie z umową. W dniu 11 kwietnia 2024 r. O. C. zapłaciła I. S. 6500,00 zł zgodnie z umową. Kontakt pomiędzy I. S. a O. C. był w tym okresie wyłącznie telefoniczny. W dniu 20 kwietnia 2024 r. O. C. stwierdziła, że prace nie zostały zakończone. W dniu 22 kwietnia 2024 r. odebrała I. S. klucze od mieszkania, informując go jednocześnie o stwierdzonych przez siebie wadach montażu ( pokwitowanie k. 14, zeznania powódki O. C. k. 61 – 62, zeznania pozwanego I. S. k. 95 – 96 ).

Pismem z dnia 24 kwietnia 2024 r. O. C. złożyła pisemne zastrzeżenia do montażu. Wskazywała na następujące odchylenia od normy: szafki wyglądają jakby były użytkowane lub co najmniej zdjęte z wystawy, widocznie są uszkodzenia okleiny a frontach szafek, nieestetycznie wykonana okleina rantów szafek, nieprofesjonalny montaż górnych szafek, powyłamywane górne rogi bocznych ścianek szafek wiszących, krzywo zamontowana szuflada w szafce. I. S. został wezwany do usunięcia zastrzeżeń w terminie 21 dni od daty odebrania przedmiotowego pisma. Przesyłka została przez niego odebrana w dniu 7 maja 2024 r. ( wezwanie do zmiany sposoby wykonania mebli wraz z dowodem doręczenia k. 16 – 17, zeznania powódki O. C. k. 61 - 62 ).

W dniu 12 czerwca 2024 r. O. C. złożyła oświadczenie o odstąpieniu od umowy w trybie art. 640 kc zawartej w dniu 24 października 2023 r. Wezwała I. S. do zapłaty kwoty 15000,00 zł, która została uiszczona tytułem zadatku odpowiednio w dniach 24 października 2023 r. oraz 11 kwietnia 2024 r., w terminie 7 dni. I. S. oświadczenie o odstąpieniu od umowy oraz wezwanie do zapłaty otrzymał w dniu 17 czerwca 2024 r. ( odstąpienie od umowy wraz z zpo k. 18 - 20 ).

I. S. pismem z dnia 21 czerwca 2024 r. złożył odpowiedź na oświadczenie O. C. o odstąpieniu od umowy, uznając je za niezasadne. I. S. wskazał, że O. C. uniemożliwiła mu dokończenie montażu mebli odbierając klucze od mieszkania ( korespondencja k. 21 - 22 ).

O. C. i I. S. prowadzili negocjacje ugodowe ( korespondencja k. 23 – 26 ).

O. C. nie ma zastrzeżeń co do realizacji projektu, lecz co do jakości wykonania i montażu. Montaż mebli miał zostać wykonany między 3 a 12 kwietnia 2024 r. Łącznie za dotychczas wykonane prace O. C. zapłaciła I. S. 15000,00 zł. 20 kwietnia 2024 r. O. C. była na oględzinach dotychczas wykonanych prac, a 22 kwietnia 2024 r. przedstawiła I. S. dokumentację zdjęciową zauważonych uchybień. Wykonawca wyraził zgodę na wymianę frontów, gdyż nie zauważył wcześniej na nich otarć, co do wyłamanych ścianek skrzynek wskazał, że tak musi to wyglądać i nie podlega to wymianie. Po 22 kwietnia 2024 r. I. S. nie wykonywał już żadnych prac w mieszkaniu O. C., nie zwrócił jej żadnych pieniędzy z dotychczas przez nią zapłaconych. Meble pozostają w tym samym stanie co podczas montażu w kwietniu 2024 r., nikt nie zamieszkuje tego lokalu. Montaż mebli został przerwany przez O. C., której nie podobał się dotychczasowy efekt wykonanych prac; domagała się kontynuacji montażu w swojej obecności ( bezsporne ).

Stwierdzone wady wykonanych przez I. S. zgodnie z zawartą z O. C. umową mebli należą do wad usuwalnych oraz zdecydowanie niskobudżetowych tj. niezależnie od swej istoty nie generujących znacznych wydatków związanych z ich usunięciem. Wskazane wady w postaci:

- uszkodzenia okleiny na frontach są nieistotne oraz usuwalne,

- wyłamanie szyny do wieszania szafek górnych – nie uznane za wadliwość,

- odcięcie górnych rogów w bokach szafek wiszących – nie uznane za wadliwość,

- pominięcie wyoblenia krawędzi płyt – stanowi istotne oraz usuwalne pominięcie produkcyjne generujące zagrożenie skaleczenia o ostre narożniki elementów zewnętrznych podczas codziennego użytkowania,

- krzywo zamontowana szuflada w szafce - stanowi nieistotne oraz usuwalne obniżenie estetyki;

- szpary i pękniecie okleiny rantów szafek – zastrzeżenie tożsame z uszkodzeniem frontów ( opinia biegłego sądowego z zakresu meblarstwa i stolarstwa inż. E. B. k. 68 - 73 ).

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie zebranych w sprawie dokumentów, w tym korespondencji stron, zdjęć, umowy wraz z aneksem do umowy, wezwania do zapłaty wraz z odstąpieniem od umowy, zeznań stron, a także opinii biegłego sądowego E. B.. Wskazane dowody są w ocenie Sądu wiarygodne, dotyczą okoliczności w znacznej mierze okoliczności bezspornych co do zawarcia umowy, zapłaconej dotychczas kwoty oraz sposobu zakończenia wykonania prac przez I. S..

Okoliczności dokładnego przebiegu montażu, opóźnień, jak również przygotowania lokalu przez O. C. do przystąpienia przez pracowników I. S. do prac nie są spójne między stronami. Sąd stosunkowo daje wiarę zeznaniom stron w pewnej części, biorąc pod uwagę, że stanowisko każdej z niej ma na celu osiągnięcie swojego celu w sprawie.

Kwestią sporną, stanowiąca oś niniejszego procesu, jest natomiast jakość wykonanych mebli oraz ich prawidłowy montaż w dotychczasowym zakresie. Niewątpliwie, po rozpoczęciu prac montażowych O. C. zgłaszała zastrzeżenia do jakości wykonanych prac. Z korespondencji dołączonej do akt niniejszej sprawy oraz zeznań stron wynika, że I. S. gotowy był usunąć drobne usterki, które powstały z jego winy. Z większością zastrzeżeń jednak nie zgadzał się i nie czuł się zobowiązany do zwrotu wskazanej przez O. C. kwoty. Montaż pozostałych mebli został uniemożliwiony I. S. przez O. C. poprzez odebranie kluczy i odstąpienie od umowy. Okoliczność ta nie była sporna między stronami. Przedstawiony przez strony materiał dowodowy w postaci dokumentacji zdjęciowej, jak również oględzin biegłego sądowego pozwolił na ocenę prawidłowości prac wykonanych przez I. S., a także ewentualnego sposobu dokonania ewentualnych napraw. Sąd uznał, że opinia sporządzona przez biegłego sądowego E. B. jest rzetelna i fachowa. Biegły przedstawione przez siebie wniosku oparł na posiadanej wiedzy, dokonanych oględzinach oraz doświadczeniu. Opinia ta nie była kwestionowana przez żadną ze stron. Biegły sądowy podkreślił, że stwierdzone przez niego wady mają przede wszystkim charakter nieistotny, a jeśli są istotne to są usuwalne i niskobudżetowe. Trudno ocenić finalny efekt montażu skoro został przerwany przez powódkę w trakcie wykonywania prac w początkowym etapie na co wskazują zdjęcia wykonane podczas oględzin przez biegłego sądowego ( koperta k. 105 ). Część wskazywanych przez powódkę wad nie została w ogóle zakwalifikowana przez biegłego sądowego jako wada bądź niezgodność z umową.

Sąd zważył, co następuje:

W ocenie Sądu, powództwo O. C. nie zasługuje na uwzględnienie.

Bezspornym jest w sprawie, że powódkę O. C. i pozwanego I. S. łączyła umowa o dzieło w rozumieniu art. 627 kc. Zgodnie bowiem z art. 627 kc, przez umowę o dzieło przyjmujący zamówienie ( tu: pozwany ) zobowiązuje się do wykonania oznaczonego dzieła, a zamawiający ( tu: powód ) do zapłaty wynagrodzenia. Przy czym owym oznaczonym dziełem, przedmiotem umowy w niniejszym postępowaniu było wykonanie i montaż mebli kuchennych oraz szafy pod zabudowę. Pozwany I. S. miał wykonać meble i je zamontować, zaś powódka O. C. miała mu za wykonaną pracę wypłacić ustalone w umowie wynagrodzenie. Bezspornym było również, że pozwany I. S. wykonał zamówione meble i częściowo dokonał ich montażu. Powódka O. C. za dotychczas wykonane prace zapłaciła mu łącznie 15000,00 zł.

Sąd ustalił ponadto, że powódka po rozpoczęciu montażu zgłaszała zastrzeżenia do wykonanych prac. Dokończenie montażu mebli oraz poprawienie ewentualnych usterek, z uwagi na odebranie kluczy do mieszkania I. S. przez O. C. było niemożliwe. Następnie odstąpiła od umowy i żądała zwrotu dotychczas zapłaconej zaliczki.

Jak wskazano powyżej, pozwany I. S. kwestionował zarzuty dotyczące jakości wykonanych prac bądź ich niezgodności z umową.

Nie ulega wątpliwości, że w wypadku konieczności ustalenia jakości wykonanych prac niezbędna jest wiedza specjalistyczna. W związku z tym konieczne było przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego za zakresu meblarstwa. Należy podkreślić, że to opinia biegłego ma wyjaśnić Sądowi wątpliwości, które powstają u osób niedysponujących wiedzą specjalistyczną, a w dalszej kolejności umożliwić Sądowi analizę i ocenę ustalonych okoliczności sprawy przez pryzmat niezbędnej wiedzy specjalistycznej. Biegły wspiera sąd orzekający w obowiązku wszechstronnego i rzetelnego kształtowania przekonania o prawdziwości twierdzeń i faktów. Na tle innych osobowych środków dowodowych, zeznań świadków i stron, dowód z opinii biegłego – jak stwierdził to Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 7 listopada 2000 r. wydanym w sprawie I CKN 1170/98 – wyróżnia specjalny jego przedmiot, cel, charakter oraz specyficzne, właściwe tylko jemu, kryteria oceny. Z istoty i celu dowodu z opinii biegłego wynika, że jeżeli rozstrzygnięcie sprawy wymaga wiadomości specjalnych, dowód z opinii biegłego jest koniecznością. Oznacza to, że nie można zastąpić opinii biegłego innymi środkami dowodowymi.

W niniejszej sprawie konieczność przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego wynikała stąd, że inaczej nie można było ustalić – w kontekście stanowiska stron, czy wskazane przez stronę powodową wady faktycznie były istotne i czy powstały w winy I. S..

W niniejszej sprawie to strona powodowa wnosiła o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego sądowego. Sporządzona przez biegłego sądowego E. B. opinia okazała się być kluczowa dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Opinia została sporządzona po dokonaniu oględzin wykonanych mebli, każda z usterek została opisana w sposób szczegółowy. Biegły opisał uznane wady, a także wskazał sposób ich usunięcia. Jak wyraźnie podkreślił, wszystkie powstałe wady uznać należało za nieistotne lub usuwalne, a przede wszystkich niskobudżetowe, tj. niezależnie od swej istoty nie generujące znacznych wydatków związanych z ich usunięciem.

Podkreślić należy, że jakakolwiek wada dzieła nie zaspokaja oznaczonego interesu zamawiającego. W takich sytuacjach wybór roszczeń z tytułu odpowiedzialności za wady, jako szczególnego reżimu odpowiedzialności za nienależyte wykonanie zobowiązania, czy też wynikających z ogólnych przepisów dotyczących niewykonania zobowiązania, należy do uprawnionego ( wyrok Sądu Najwyższego z dnia 29 stycznia 2021 r. w sprawie (...) 10/21 ).

Z uwagi na treść żądania powódki O. C. uznać należy zatem, że podstawą odpowiedzialności pozwanego I. S. są przepisy dotyczące odstąpienia od umowy. Powódka domagał się od pozwanego zwrotu wynagrodzenia wypłaconego w związku z zawartą przez strony umową o dzieło, dotyczącą wykonania i montażu mebli kuchennych oraz szafy.

Wskazać należy, że jako podstawę roszczenia powódka wskazała odstąpienie od umowy w trybie art. 640 kc. Przepis ten dotyczy jednakże prawa do odstąpienia od umowy przysługującego przyjmującemu zamówienie ( tu: pozwanemu ) w stosunku do zamawiającego ( tu: powódki ); nie ma zatem zastosowania w sprawie niniejszej.

W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie, podstawą roszczenia powoda jest odpowiedzialność za wady dzieła, do których – stosownie do art. 638 § 1 kc - stosuje się odpowiednio przepisy o rękojmi przy sprzedaży. Odstąpienie od umowy w przypadku rękojmi przy sprzedaży przewiduje art. 560 § 1 zd. pierwsze kc, zgodnie z którym jeżeli rzecz sprzedana ma wadę, kupujący może złożyć oświadczenie o obniżeniu ceny albo odstąpieniu od umowy, chyba że sprzedawca niezwłocznie i bez nadmiernych niedogodności dla kupującego wymieni rzecz wadliwą na wolną od wad albo wadę usunie. Wskazać jednak należy, że zgodnie z przepisem art. 560 § 4 kc kupujący nie może odstąpić od umowy, jeżeli wada jest nieistotna. Pojęcie wadliwości rzeczy reguluje art. 556 ¹ § 1 kc, zgodnie z którym wada fizyczna polega na niezgodności rzeczy sprzedanej z umową. W szczególności rzecz sprzedana jest niezgodna z umową, jeżeli: 1) nie ma właściwości, które rzecz tego rodzaju powinna mieć ze względu na cel w umowie oznaczony albo wynikający z okoliczności lub przeznaczenia; 2) nie ma właściwości, o których istnieniu sprzedawca zapewnił kupującego, w tym przedstawiając próbkę lub wzór; 3) nie nadaje się do celu, o którym kupujący poinformował sprzedawcę przy zawarciu umowy, a sprzedawca nie zgłosił zastrzeżenia co do takiego jej przeznaczenia; 4) została kupującemu wydana w stanie niezupełnym.

Uznanie roszczenia powódki za zasadne wymagałoby zatem przyjęcia, że wykonane i częściowo zamontowane meble posiadają wady istotne, uzasadniające złożenie oświadczenia o odstąpieniu od umowy na podstawie art. 560 § 1 kc. W świetle dokonanych ustaleń faktycznych Sad powziął wątpliwości czy dzieło wykonane przez pozwanego zawiera wady i usterki, związane przede wszystkim z jakością wykonania czy też zgodnością z umową. Sąd swoich ustaleń w tym zakresie dokonał na podstawie opinii biegłego sądowego z zakresu meblarstwa inż. E. B., który wyraźnie wskazał że wady wskazane przez stronę powodową uznać należy za nieistotne, a jeśli nawet istotne co do części, to i tak usuwalne. Podkreślił także, ze ich usunięcie nie generuje znacznych kosztów. Część zarzutów podnoszonych przez powódkę co do jakości wykonania nie znalazła potwierdzenia w opinii biegłego sądowego; mają one zatem charakter subiektywny, nieistotny dla rozstrzygnięcia sprawy. Wobec czego brak jest podstaw do przyjęcia, że podnoszone przez powódkę O. C. wady uzasadniają odstąpienie od umowy. Brak jest okoliczności uzasadniających przyjęcie, że wskazywane przez powoda wady wpływają na funkcjonalność produktu, a jedynie pogarszają estetykę produktu. Tylko w przypadku jednej wady, biegły wskazał że wpływa ona na funkcjonalność, gdyż można skaleczyć się o niewyoblone krawędzie. Jednak podkreślił, że jest to wada usuwalna, możliwa do poprawienia na miejscu montażu. Jednakże jak podkreślał sam pozwany część z wad był on gotowy naprawić poprzez usunięcie lub wymianę, jednakże możliwość ta została mu odebrana przez powódkę poprzez zabranie kluczy od mieszkania, a następnie odstąpienie od umowy, bez wyznaczenie terminu na wykonanie poprawek. Wykonane przez I. S. dotychczas meble kuchenne są zdatne do użytkowania, a ich częściowy montaż był prawidłowy. Nieukończenie przez pozwanego montażu pozostałych mebli nie jest związane z jego zaniedbaniem, lecz uniemożliwieniem mu dokończenia rozpoczętych prac przez powódkę. Sam biegły w swojej opinii stwierdził, że najbardziej korzystnym obopólnie dla stron rozwiązaniem, byłoby aby wykonawca mógł dokończyć swoją pracę. Z przedłożonej do akt sprawy korespondencji wynika, że powódka odebrała klucze od mieszkania pozwanemu, a następnie wyznaczyła mu 21 - dniowy termin na dokonanie naprawy, po czym odstąpiła od umowy.

Wskazać również należy, że Sąd miał na uwadze, że istotność wady należy oceniać z perspektywy zamawiającego, jednak w ocenie Sądu, w przypadku gdy dzieło można użytkować zgodnie z przeznaczeniem, a powódka nie wykazała, aby umowa przewidywała wykonanie dzieła w inny sposób, czy z innych materiałów, brak jest podstaw do przyjęcia wady istotnej.

Wada dzieła jest bowiem istotna, jeżeli wyłącza normalne korzystanie z rzeczy zgodnie z celem zawartej umowy, jeżeli czyni dzieło niezdatnym do zwykłego użytku albo sprzeciwia się wyraźnie umowie, a ocena, czy wada istotna musi uwzględniać okoliczności konkretnej umowy o dzieło. To, ze wady dzieła czynią je niezdatnym do zwykłego użytku albo sprzeciwiają się wyraźnie umowie winien wykazać zamawiający, stosownie do art. 6 kc ( wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 30 maja 2014 r. w sprawie I ACa 124/14 ). Podkreślić należy, że tylko w razie uznania dzieła za obarczone wadą istotną uruchamiają się przepisy pozwalające na skuteczne odstąpienie od umowy, konsekwencją czego jest prawo żądania zwrotu świadczenia wypłaconego pozwanemu.

W związku z powyższym, Sąd uznał powództwo O. C. za niezasadne, a zatem podlegające oddaleniu.

Zgodnie z art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 28 czerwca 2024 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie sąd orzeka o poniesionych tymczasowo przez Skarb Państwa wydatkach, stosując odpowiednio przepisy art. 113. Z uwagi, iż w niniejszej sprawie wydatki związane z wynagrodzeniem biegłego sądowego w wysokości 3235,10 zł ( postanowienie z dnia 18 czerwca 2025 r. ) pokryte zostały częściowo z zaliczki uiszczonej przez powódkę w kwocie 1000,00 zł, a w pozostałym zakresie tymczasowo z sum budżetowych. Sąd zdecydował o obciążeniu strony powodowej jako strony przegrywającej proces kosztami wynagrodzenia biegłego sądowego, mając na uwadze, przede wszystkim fakt, że dowód z opinii biegłego został dopuszczony na wniosek strony powodowej, a powództwo zostało oddalone w całości. Wobec czego, Sąd w pkt 2 wyroku nakazał zatem ściągnąć na rzecz Skarbu Państwa od powódki O. C. kwotę 2235,10 zł tytułem uzupełnienia kosztów procesu orzeczonych prawomocnym postanowieniem z dnia 18 czerwca 2025 r.