Wyrok z 10 lutego 2026, sygn. I C 395/25

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 10 lutego 2026 roku

Sąd Rejonowy w Człuchowie I Wydział Cywilny w składzie:

Przewodniczący:	Sędzia Anna Wołujewicz
Protokolant:	p.o. protokolanta sądowego Alicja Sas

po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2026 roku w Człuchowie

na rozprawie

sprawy z powództwa (...) Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego Niestandaryzowanego Funduszu Wierzytelności z siedzibą w V.

przeciwko O. X.

o zapłatę

oddala powództwo

Sygn. akt I C 395/25 upr

UZASADNIENIE

Powód (...) Fundusz Inwestycyjny Zamknięty Niestandaryzowany Fundusz Wierzytelności z siedzibą w V., reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł przeciwko pozwanemu O. X. pozew o zapłatę kwoty 6.641,27 00 zł wraz odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu w elektronicznym postępowaniu upominawczym tj. od dnia 3 kwietnia 2025 r. do dnia zapłaty oraz o zasądzenie kosztów procesu.

W uzasadnieniu pozwu powód wskazał, że przedmiotowa wierzytelność powstała w wyniku zawarcia przez stronę pozwaną z (...) z siedzibą w J. (wierzyciel pierwotny) w dniu 16 sierpnia 2023 r. umowy o wydanie miedzy narodowej karty Z. (...) z kredytem odnawialnym i udzielenie limitu kredytowego o nr (...). Przedmiotem umowy było udzielenie pozwanemu kredytu w formie przyznania linii kredytowej, z którego mógł skorzystać przy użyciu karty kredytowej Z. (...). Pozwany zobowiązał się do zwrotu wypłaconych środków wraz z opłatami ujętymi w tabeli opłat oraz oprocentowaniem, jednakże nie wywiązywał się z umowy, nie dokonał spłat rat pożyczki zgodnie z ustaleniami umownymi, umowa została rozwiązana i roszczenie stało się wymagalne z dniem 23 styczeń 2025r.

Powód wyjaśnił także, że w dniu 12 kwietnia 2024 r. została zawarta umowa sprzedaży wierzytelności przysługującej wierzycielowi pierwotnemu na jego rzecz w związku z czym uzyskał on legitymację procesową czynną w niniejszym postępowaniu.

Z pozwu wynika również, że na dochodzoną pozwem kwotę, łączną wartość przedmiotowej wierzytelności na dzień przygotowania pozwu tj 6.641,27 składają się:

a) kwota 3.698.44 złotych suma niespłaconego kapitału udzielonej pożyczki

b) kwota 534,73 złotych suma odsetek karnych i umownych za opóźnienie

c) kwota 2.408,10 złotych suma opłaty związanych z udzieleniem i obsługą pożyczki zgodnie z tabelą opłat.

Na rozprawie w dniu 14 stycznia pozwany O. X. przyznał, że zawierał Internetowo przedmiotową umowę. Wyjaśnił, ze dostał fizycznie kartę, której limit wynosił 3.700 złotych, który wykorzystał w całości. Wyjaśnił również, że spłacał najniższą kwotę jaka była wymagana tzn. 750 złotych. Wskazał, że pierwszy limit, który uzyskał była to kwota 2.000 złotych, później były aneksy. Podkreślał, że powiedziano mu, że będzie mógł wpłacać minimalną kwotę. Od momentu gdy otrzymał kartę to wpłacał minimalne należności jednakże kwota kapitału, który pożyczył zmniejszała się mniej w stosunku do odsetek z zawarcia umowy. Jak zawierał umowę to był informowany telefonicznie o jej szczegółach, ale wówczas nie uzyskał informacji, że będzie jeszcze raz tyle do oddania. W wiadomościach na e-mailu sprawdził umowę i ustalił, że musi oddać jeszcze raz tyle co pożyczył. Podkreślał, że nikt mu nie powiedział, że opłata będzie większa, nie informował o dokładnych kosztach pożyczki. Informowano go, że w trakcie spłacania minimalnej kwoty będzie spłacał odsetki i jednocześnie kapitał. Jednakże spłacając je do maja 2024 roku nie widział żeby na karcie kredytowej malał ten kapitał tylko jakby spłacał cały czas odsetki. Podkreślał, że na początku spłacał po 300-400 złotych później 700-800 minimalnej kwoty i kapitał nie malał. Przy zawieraniu umowy nie zorientował się jakie będą jej koszty ani nikt mu tego nie wytłumaczył.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 16 sierpnia 2023 r. pozwany O. X., będący konsumentem, zawarł z kredytodawcą (...) umowę o udzielenie limitu kredytowego nr (...), na podstawie której kredytodawca zobowiązał się do udzielenia kredytobiorcy kredytu w maksymalnej kwocie 3.200,00 zł ((...)) w formie przyznania linii kredytowej. W toku wykonywania wzajemnych zobowiązań między stronami umowy doszło do zawarcia aneksów, których treść modyfikowała treść stosunku podstawowego.

Zgodnie z treścią art. 22 pkt 5 umowy, umowa ulega rozwiązaniu w wyniku jej rozwiązania bez zachowania okresu wypowiedzenia przez kredytodawcę w przypadku gdy kredytobiorca pomimo uprzedniego wezwania do zapłaty zalega ze spłatą należności za co najmniej dwa okresy rozliczeniowe lub naruszył istotne zobowiązania wynikające z umowy wskazane w art.18 pkt 2 i 3 umowy.

bezsporne ponadto dowód: kopia umowy k. 55-67, załącznik nr 2 k. 68, załącznik nr 3 k.69, kopia aneksów k. 7074

W dniu 12 kwietnia 2024 r. została zawarta umowa sprzedaży wierzytelności typu forward flow pomiędzy (...) z siedzibą w J., działającą poprzez oddział (...) (sp. z o.o. z siedzibą w U.) a powodem (...) Fundusz Inwestycyjny Zamknięty Niestandaryzowany Fundusz Wierzytelności z siedzibą w V.. Następnie, w związku z ww. umowy w dniu 11 grudnia 2024 r. została zawarta umowa sprzedaży.

bezsporne, ponadto kopia umowy 16-34, umowa sprzedaży k. 35-39, oświadczenie o zapłacie ceny nabycia k. 45 załącznik do umowy k. 46

Sąd zważył co następuje:

Powództwo w niniejszej sprawie nie zasługiwało na uwzględnienie.

Podkreślić należy, że ocena zgodności z prawdą twierdzeń powoda następuje na podstawie materiału procesowego znajdującego się w aktach sprawy. Nie budzi wątpliwości, że obowiązkiem strony powodowej jest dołączenie do pozwu dowodów, które umożliwią Sądowi weryfikacje twierdzeń pozwu. Z treści art. 3 k.p.c. wynika obowiązek stron i ich pełnomocników do przedstawiania dowodów istotnych w sprawie.

Powód, reprezentowany przez pełnomocnika zawodowego w osobie radcy prawnego, stosownie do treści art. 458 ¹⁵ KPC miał obowiązek powołania wszystkich twierdzeń i dowodów w pozwie.

W związku z powyższym nie budzi wątpliwości, że to strona powodowa powinna udowodnić, że określona wierzytelność jej przysługuje, tym bardziej, że jako wierzyciel dochodzący zaspokojenia wierzytelności, powinien wykazać podstawę (źródło) zobowiązania pozwanego, jak i jego wysokość. Zgodnie bowiem z art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi określone dla siebie skutki prawne, tym bardziej, że ciężar dowodu pozostaje w ścisłym związku z problematyką procesową dowodów. Sąd tylko wyjątkowo winien ingerować w przebieg postępowania dowodowego dopuszczając dowody z urzędu, które to uprawnienie wynika z treści przepisu art. 232 k.p.c. Zgodnie bowiem z przyjętą linią orzecznictwa obowiązek wskazania dowodów, potrzebnych dla rozstrzygnięcia sprawy, obciąża przede wszystkim strony (por. wyrok Sądu Najwyższego z 24 października 1996 r., III CKN 6/96, OSNC 1997/3/29).

W przedmiotowej sprawie powód wywodził swoje roszczenie wobec pozwanego z umowy przelewu wierzytelności, na podstawie której nabył od pierwotnego wierzyciela (...) wierzytelność pieniężną przysługującą wobec pozwanego z tytułu umowy o kartę kredytową. Posiadanie przez stronę legitymacji czynnej i biernej nie budziła wątpliwości Sądu.

W niniejszej sprawie powód przedstawiając stan faktyczny sprawy w pozwie, powołał się na umowę o kartę kredytową zawartą przez pozwanego z (...) w dniu 16 sierpnia 2023 r. Wyjaśniono również że z uwagi na brak spłaty zobowiązania umowa została rozwiązana i roszczenie stało się wymagalne z dniem 23 stycznia 2025 r. Roszczenie powoda powstało w związku z niewywiązaniem się przez pozwanego z zobowiązania. Strona uzasadniając roszczenie powołała się na rozwiązanie umowy, która łączyła wierzyciela pierwotnego z pozwanym. W związku z powyższym oparła swoje roszczenie na okoliczności rozwiązania przedmiotowej umowy, co wyznaczało granice podstawy faktycznej dochodzonego roszczenia. Powołała się również na okoliczność, że w związku z brakiem spłaty, przedmiotowa wierzytelność została zbyta na rzecz powoda. Wyjaśniono również, co na dochodzoną pozwem kwotę się składa.

W przedmiotowej sprawie powód wykazał, że pozwany zawarł z wierzycielem pierwotnym umowę o kartę kredytową, okoliczność ta była przyzna przez stronę pozwaną.

Podkreślić jednak należy, że powód uzasadniając roszczenie w przedmiotowej sprawie powołał się na rozwiązanie umowy, która łączyła pierwotnego wierzyciela z pozwanym. Zgodnie z postanowieniami umowy była ona zawarta na czas nieokreślony (por. art. 4 ust 1 umowy). W ocenie Sądu przedmiotowa umowa w dacie wniesienia pozwu jeszcze trwała, ponieważ strona powodowa nie udowodniła zgodnie z art. 6 k.c. , by umowę zgodnie z art. 22 pkt 5 umowy kredytodawca skutecznie wypowiedział. Zgodnie z umową ulega ona rozwiązaniu bez zachowania okresu wypowiedzenia przez kredytodawcę, w przypadku gdy kredytobiorca pomimo uprzedniego wezwania do zapłaty zalega ze spłatą należności za co najmniej dwa okresy rozliczeniowe lub naruszył istotne zobowiązania wynikające z umowy wskazane w pkt 18 pkt 2 i 3 umowy. Strona powodowa nie uczyniła zadość i nie przedstawiła dokumentu w postaci wezwania pozwanego przez kredytodawcę do zapłaty oraz dowodu który potwierdzałby, iż to oświadczenie zostało doręczone pozwanemu.

Wprawdzie powód dołączył kopie pism zatytułowanych „zawiadomienie o cesji wierzytelności” z dnia 9 stycznia 2025 r. wezwanie do zapłaty z dnia 9 stycznia 2025 r. i „oświadczenie o rozwiązaniu umowy” z dnia 9 stycznia 2025 r. jednakże brak jest jakiegokolwiek dowodu że pisma te zostały do pozwanego wysłane.

Brak jest jakiegokolwiek dowodu aby wezwanie do zapłaty, poprzedzające rozwiązanie umowy zostało sporządzone i wysłane do pozwanego. Brak jest przede wszystkim dowodu, że pierwotny wierzyciel wysłał pozwanemu wezwanie do zapłaty poprzedzające rozwiązanie umowy, który to obowiązek wynika z art. 22 pkt 5 umowy.

Podkreślić należy, że zgodnie z treścią art. 22 pkt 5 umowy, umowa ulega rozwiązaniu w wyniku jej rozwiązania bez zachowania okresu wypowiedzenia przez kredytodawcę w przypadku gdy kredytobiorca pomimo uprzedniego wezwania do zapłaty zalega ze spłatą należności za co najmniej dwa okresy rozliczeniowe lub naruszył istotne zobowiązania wynikające z umowy wskazane w art. 18 pkt 2 i 3 umowy. W związku z powyższym w celu skutecznego wypowiedzenia umowy konieczne było wcześniejsze wezwanie do zapłaty. Wezwanie to było warunkiem prawidłowego rozwiązania umowy.

Powód powołał się w pozwie, że z uwagi na fakt, że strona pozwana zaprzestała dokonywania regularnych wpłat z tytułu objętego pozwem zobowiązania, przez co popadła w zwłokę, dokonano rozwiązania umowy. Jak powyżej wskazano, rozwiązanie to nie mogło być jednak uznane za skuteczne, albowiem kredytodawca naruszył art. 22 pkt 5 umowy. Powyższe Sąd miał również obowiązek uwzględnić z urzędu. Nie budzi wątpliwości, że zgodnie z umową w celu skutecznego wypowiedzenia umowy kredytodawca miał obowiązek najpierw doręczyć wezwanie do zapłaty gdy pozwany zalegał ze spłatą należności za co najmniej dwa okresy rozliczeniowe. W ocenie Sądu brak spełnienia ww. przesłanek powoduje, że czynność prawna kredytodawcy polegająca na rozwiązaniu umowy nie wywołuje skutków prawnych. Z uwagi na fakt, ze wierzyciel pierwotny ani powód przed rozwiązaniem umowy nie wezwał pozwanego do zapłaty, w związku z czym nie doszło do skutecznego rozwiązania umowy.

Brak skutecznego rozwiązania umowy powoduje, że strony nadal wiąże umowa.

Okoliczność, że pozwany nie wywiązuje się z umowy nie daje podstawy do uwzględnienia żądania pozwu, które było oparte na twierdzeniu, że na skutek rozwiązania umowy przedmiotowe roszczenie jest wymagalne i zasadne.

Ponadto podkreślić również należy, że przedmiotem powództwa było roszczenie wynikające z umowy o kartę kredytową, która została zawarta przez pozwanego występującego jako konsument. Nie budzi wątpliwości, że zarówno normy prawa wspólnotowego chronią praw konsumentów, ale także polski ustawodawca wprowadził szczególną ochronę tej grupy uczestników obrotu cywilnego jako słabszej strony stosunków zobowiązaniowych, zapewniając im ochronę przed stosowaniem (przez silniejszego przedsiębiorcę, profesjonalnie działającego w obrocie) postanowień kształtujących ich prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami i wywierający szkodliwy wpływ na ich interesy. Ustawodawca wprowadził szczególne regulacje prawne chroniące konsumenta. Powyższe wynika zarówno z art. 76 Konstytucji RP , zgodnie z którym władze publiczne chronią konsumentów, użytkowników i najemców przed działaniami zagrażającymi ich zdrowiu, prywatności i bezpieczeństwu oraz przed nieuczciwymi praktykami rynkowymi jak i przepisów ustawowych . Zgodnie z prawem unijnym TSUE ( por. wyr. Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 13 września 2018 r. (C-176/17) , Sąd ma obowiązek zbadać czy w umowach z konsumentami nie występują niedozwolone klauzule umowne lub inne postanowienia naruszające prawa konsumentów.

Powód przedstawiając stan faktyczny sprawy, powołał się na umowę o wydanie karty kredytowej wskazując datę zawarcia umowy i numer tej umowy. Powołano się również na okoliczność, że w związku z brakiem spłaty, przedmiotowa umowa została rozwiązana. Wyjaśniono również, że na dochodzoną pozwem kwotę składa się należność z tytułu niespłaconego kapitału 3.698,44 zł, odsetek karnych i umownych za opóźnienie 534,73 zł, suma opłat związanych z udzieleniem i obsługą pożyczki zgodnie z tabela opłat 2.408,10 zł. Przedłożył wydruk umowy z dnia 16 sierpnia 2023 r. wraz z jej aneksami. Zgodnie z jej treścią (art. 11 umowy) kwoty wszystkich opłat należnych od kredytobiorcy w związku z korzystaniem środków z Limitu Kredytowego są określone w Taryfie, stanowiącej załącznik nr 1 przedmiotowej umowy. Powód nie przedłożył jednak ww. załącznika w związku z powyższym pozbawił Sąd możliwości pełnej oceny czy umowa tj. załącznik nr 1 nie zawiera klauzul abuzywnych.

W związku z powyższym powództwo podlegało oddaleniu.