Wyrok z 11 lutego 2026, sygn. I C 141/25

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 11 lutego 2026r.

Sąd Rejonowy w Kaliszu w I Wydziale Cywilnym, w składzie:

Przewodniczący: sędzia Michał Włodarek

Protokolant: Anna Dulas

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lutego 2026r. w E.

sprawy z powództwa L. E. (PESEL (...))

przeciwko pozwanemu (...) Zakładowi (...) S.A. z/s w I. (KRS (...))

o zapłatę

1.  zasądza od pozwanego (...) Zakładu (...) S.A. z/s w I. na rzecz powoda L. E. kwotę 5.132,70zł (pięć tysięcy sto trzydzieści dwa złote 70/100) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 19 kwietnia 2024r. do dnia zapłaty,

2.  nakazuje pobrać na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Kaliszu tytułem zwrotu części nieuiszczonych wydatków od pozwanego (...) Zakładu Ubezpieczeń S.A. z/s w I. kwotę 2.521,64zł (dwa tysiące pięćset dwadzieścia jeden złotych 64/100),

3.  zasądza od pozwanego (...) Zakładu Ubezpieczeń S.A. z/s w I. na rzecz powoda L. E. kwotę 2.967,00zł (dwa tysiące dziewięćset sześćdziesiąt siedem złotych 00/100) tytułem zwrotu kosztów procesu, w tym kwotę 1.800,00zł (jeden tysiąc osiemset złotych 00/100) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego wraz z odsetkami w wysokości w stosunku rocznym odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty.

sędzia Michał Włodarek

Sygn. akt I C 141/25

UZASADNIENIE

W dniu 9 grudnia 2024r. powód L. E. skierował do tut. Sądu w stosunku do pozwanego (...) Zakładu (...) S.A. z/s w I. żądanie zasądzenia kwoty 5.100,00zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 19 kwietnia 2024r. do dnia zapłaty, a ponadto żądanie zasądzenia kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu pozwu powód podniósł, iż w wyniku zdarzenia komunikacyjnego z dnia 18 marca 2024r. doszło do kolizji drogowej, na skutek której uszkodzony został pojazd m – ki R. (...) o nr rej. (...), a przyznana poszkodowanemu przez pozwanego w wyniku przeprowadzonego postępowania szkodowego w ramach odpowiedzialności gwarancyjnej ubezpieczyciela sprawcy szkody z tytułu umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych w związku z ruchem tych pojazdów kwota 11.038,84zł nie rekompensuje rzeczywistej szkody w pojeździe.

W odpowiedzi na pozew pozwany (...) S.A. z/s w I. wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie od strony powodowej na jego rzecz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu tego kwalifikowanego pisma procesowego pozwany podniósł, iż ustalona w postępowaniu szkodowym kwota odszkodowania jest adekwatna do rodzaju i charakteru uszkodzeń stwierdzonych w pojeździe oraz uwzględnia wiek i stan techniczny pojazdu z daty zdarzenia.

Pozwany podniósł również zarzut, iż powód przyczynił się do zwiększenia rozmiaru szkody, a w konsekwencji do nienależnego zawyżenia dochodzonego roszczenia, poprzez odmowę skorzystania z warsztatu należącego do sieci naprawczej wskazanej przez pozwanego ubezpieczyciela (warsztatu rekomendowanego), który gwarantował wykonanie naprawy w technologii zgodnej z zaleceniami producenta, przy użyciu części o jakości właściwej dla danego pojazdu, przy jednoczesnym zapewnieniu rozliczenia bezgotówkowego oraz stawek roboczogodziny odpowiadających realiom lokalnego rynku.

Zdaniem pozwanego powód, pomimo przekazania mu realnej i dostępnej propozycji zorganizowania naprawy w sieci naprawczej, zaniechał współdziałania w procesie likwidacji szkody i wybrał wariant generujący wyższe koszty, skutkujący dochodzeniem świadczenia przekraczającego ekonomicznie uzasadniony rozmiar szkody. Działanie to pozostaje w sprzeczności z wynikającym z zasad odpowiedzialności odszkodowawczej obowiązkiem podejmowania rozsądnych działań ograniczających rozmiar szkody oraz z obowiązkiem lojalnego współdziałania wierzyciela z dłużnikiem przy wykonywaniu zobowiązania.

W konsekwencji zdaniem pozwanego, nawet przy przyjęciu jego odpowiedzialności co do zasady, odszkodowanie powinno zostać ustalone w wysokości odpowiadającej kosztom naprawy możliwym do poniesienia w ramach zaproponowanej przez ubezpieczyciela sieci naprawczej.

W piśmie procesowym z dnia 19 września 2025r. powód rozszerzył żądanie pozwu domagając się zasądzenia od pozwanego na jego rzecz, w miejsce pierwotnie oznaczonej wysokości roszczenia, kwoty 5.132,70zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 19 kwietnia 2024r. do dnia zapłaty.

Pozwany zakwestionował również w całości rozszerzenie powództwa i wniósł o jego oddalenie w pełnym zakresie.

Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny.

W dniu 18 marca 2024r. doszło do kolizji drogowej, w której uszkodzony został należący do poszkodowanego L. E. samochód m – ki R. (...) o nr rej. (...). Kierujący innym pojazdem swoim zachowaniem wytworzył stan zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym i sytuację kolizyjną, która pozostaje w związku przyczynowym z tym zdarzeniem drogowym.

( okoliczność bezsporna, dokumenty akt szkodowych – płyta cd k. 36)

Pojazd sprawcy szkody był ubezpieczony w (...) S.A. z/s w I..

Powód dokonał zgłoszenia zaistnienia zdarzenia szkodowego w pozwanym Towarzystwie w celu przeprowadzenia postępowania szkodowego w ramach odpowiedzialności gwarancyjnej Ubezpieczyciela sprawcy szkody z tytułu umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych w związku z ruchem tych pojazdów. Postępowanie szkodowe zostało zarejestrowane pod nr (...).

W związku ze zgłoszeniem w/w Ubezpieczyciel przeprowadził postępowanie szkodowe w ramach, którego dokonał oceny rodzaju, charakteru i rozmiarów uszkodzeń w pojeździe poszkodowanego oraz przeprowadził kalkulację kosztów naprawy. W/w ustalił i przyznał powodowi decyzją odszkodowanie w wysokości 11.038,84zł oraz odmówił jego wypłaty w pozostałej części.

( oświadczenie serwisu naprawczego k. 10, kalkulacja naprawy k. 11-17, wycena k. 35, dokumenty akt szkodowych – płyta cd k. 36, zdjęcia k. 166-170, dokumentacja na płycie cd k. 171)

Rodzaj, charakter, rozmiar i lokalizacja szkód w pojeździe m – ki R. (...) o nr rej. (...) powstały w okolicznościach wskazanych przez powoda, w tym w czasie i w miejscu przez niego oznaczonym, tj. na skutek zdarzenia drogowego z dnia 18 marca 2024r.

Do wykonania naprawy samochodu m – ki R. (...) o nr rej. (...) w wyniku kolizji drogowej z dnia 18 marca 2024r. konieczne były następujące części zamienne: drzwi prz l, uszczelka drzwi p l, wytłum drzwi prz l, zest moc drzwi prz l, osł wewn drzwi prz l, drzwi t l, uszczelka drzwi t l, wytłum drzwi t l, zest moc drzwi t l, listwa progu prze l, listwa stopnia t l.

W celu przywrócenia stanu poprzedniego w pojeździe prac naprawczych wymagały: koło prz, nakładka d słupka „b” l, wykładzina g słupka „b” l, wykładzina progu prz l, wykładzina progu t l, drzwi prz l, korpus podstawowy drzwi p l, drzwi tylne l, szkielet drzwi tyl l, wneka kola tyl l, nakładka zderzaka tyl, kolo t, słupek b/wspornik l.

Lakierowaniu podlegało: drzwi prz l, drzwi t l, błotnik prz l, słupek b/wspornik l, ściana boczna l.

Rzeczywisty koszt przywrócenia pojazdu m – ki R. (...) o nr rej. (...) do stanu sprzed kolizji drogowej z dnia 18 marca 2024r. wynosi 16.171,54zł. I tak, wartość materiałów niezbędnych do restytucji pojazdu do stanu sprzed zdarzenia bez uwzględnienia podatku Vat wynosi 9.254,80zł, natomiast koszt naprawy mechanicznej i lakierniczej i wysokość dodatkowych wydatków, przy uwzględnieniu, iż wartość jednej godziny pracy pracownika przedsiębiorstwa naprawczego stanowi 110,00zł bez uwzględnienia podatku Vat wynosi łącznie 3.892,79zł, co stanowi łączną kwotę bez uwzględnienia podatku Vat 13.147,59zł, natomiast z uwzględnieniem tej daniny publicznej wynosi 16.171,54zł.

Koszt naprawy określony przy użyciu części oryginalnych jakości O wynosi 16.171,54zł brutto.

Wartość rynkowa pojazdu m – ki R. (...) o nr rej. (...) w dniu 18 marca 2024r. wynosiła kwotę 27.700,00zł, natomiast wartość tego pojazdu w stanie uszkodzonym wynosiła 19.500,00zł.

Uwzględniając wiek pojazdu oraz jego stan techniczny bezpośrednio przed zdarzeniem, naprawy można wykonać w warsztacie nieautoryzowanym, przy użyciu nowych części oryginalnych jakości O. Dostępne są wyłącznie części oryginalne sygnowane logo producenta pojazdu. Wykonanie naprawy pojazdu w warsztacie nieautoryzowanym, z użyciem nowych części oryginalnych, nie spowoduje zmiany wartości rynkowej pojazdu w porównaniu z jego wartością sprzed zdarzenia. Pojazd przed zdarzeniem z dnia 18 marca 2024r. nie był poddawany naprawom blacharsko-lakierniczym. Wynika to zarówno z przedstawionych materiałów, jak i z wyników przeprowadzonych oględzin pojazdu. Wykonano lakierowanie maski silnika zgodnie z technologią producenta pojazdu. Po zdarzeniu pojazd został naprawiony w sposób opisany w opinii, z użyciem oryginalnych części używanych. Nie wykonano napraw w zakresie wskazanym przez ubezpieczyciela, w szczególności nie przeprowadzono naprawy słupka środkowego.

( opinia biegłego k. 59-100, 120-128)

Sąd uznał za przydatną do ustalenia stanu faktycznego opinię główną sporządzoną przez biegłego z zakresu techniki samochodowej i wyceny wartości pojazdów, albowiem jest ona pełna, jasna, zrozumiała, wyczerpująca i kompleksowa oraz wewnętrznie spójna. Biegły w opinii udzielił odpowiedzi na wszystkie postawione w tezie dowodowej pytania, sformułowania zawarte w treści opinii pozwalają na zrozumienie wyrażonych w nich ocen i poglądów oraz sposobu dochodzenia do nich, a ponadto biegły przedstawił metodę badawczą, materiał badawczy, na którym się oparł. Wnioski końcowe opinii są zwięzłe i precyzyjne, a ponadto wnioski opinii są logiczne i znajdują oparcie w przeprowadzonych przez biegłego badaniach i nie budzą zastrzeżeń, co do ich trafności w porównaniu z podanym w opinii materiałem badawczym.

Sąd zakwestionował natomiast konstatacje opinii uzupełniającej.

Sąd nie podzielił wniosków biegłego w tej części, w której biegły przyjął, że zastosowanie do naprawy pojazdu części używanych, noszących ślady uszkodzeń lub defektów, prowadzi do przywrócenia pojazdu, w szczególności jego wyglądu oraz właściwości do stanu sprzed szkody.

Zgodnie z utrwalonym poglądem judykatury, dowód z opinii biegłego podlega ocenie według zasad określonych w art. 233 § 1 kpc, przy czym Sąd ocenia opinię nie przez pryzmat własnych wiadomości specjalnych, lecz pod kątem jej zupełności, spójności, logiczności, zgodności z doświadczeniem życiowym oraz poprawności przyjętej metody. W tym zakresie Sąd stwierdził, iż sporna konstatacja biegłego nie spełnia tych kryteriów.

Wnioski biegłego w zakwestionowanym fragmencie cechuje nielogiczność oraz pozostawanie w sprzeczności z zasadami doświadczenia życiowego. Skoro część użyta do naprawy posiadała ślady uszkodzeń bądź defekty, to już z samej definicji jest to element o parametrach odbiegających od elementu pełnowartościowego. Twierdzenie, że wprowadzenie do pojazdu części uszkodzonych może „odtworzyć” stan sprzed szkody, w tym stan estetyczny i użytkowy, prowadzi do wniosku, iż pojazd po naprawie miałby odpowiadać stanowi sprzed szkody mimo obecności dodatkowych wad, których wcześniej nie wykazywał. Taka konkluzja jest wewnętrznie sprzeczna albowiem przywrócenie stanu poprzedniego nie może polegać na doprowadzeniu rzeczy do stanu, który obiektywnie obejmuje uszkodzenia elementów wprowadzonych do naprawy.

Sąd zwrócił uwagę, że w realiach odpowiedzialności odszkodowawczej z ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych miarodajny jest standard wynikający z art. 363 § 1 kc, tj. doprowadzenie rzeczy do stanu sprzed szkody (restytucja naturalna) albo zapłata odpowiedniej sumy pieniężnej, przy czym odszkodowanie obejmuje celowe i ekonomicznie uzasadnione koszty naprawy prowadzącej do usunięcia następstw szkody. Zastosowanie części używanych może być rozważane wyłącznie w takim zakresie, w jakim pozwala to rzeczywiście odtworzyć stan sprzed szkody, a nie wprowadza do pojazdu nowe wady lub pogorszenia. Tymczasem biegły nie wykazał, aby części użyte w naprawie mimo stwierdzonych śladów uszkodzeń/defektów zapewniały efekt równoważny stanowi sprzed szkody.

W konsekwencji Sąd uznał, iż opinia uzupełniająca biegłego jest nieprzekonująca i nieprzydatna dowodowo w tej części, w jakiej przesądza o przywróceniu pojazdu do stanu sprzed szkody mimo zastosowania części używanych z uszkodzeniami/defektami. W tym zakresie Sąd oparł ustalenia faktyczne na bazie opinii głównej. Z tych względów, przy rozstrzyganiu o należnym odszkodowaniu, Sąd nie uwzględnił wniosków biegłego w zakwestionowanym zakresie, przyjmując za miarodajne koszty naprawy prowadzącej do rzeczywistego usunięcia następstw szkody, tj. z użyciem części pełnowartościowych, wolnych od uszkodzeń i defektów, zgodnie z technologią naprawy właściwą dla danego pojazdu.

Za wiarygodne należało uznać zaliczone w poczet materiału dowodowego dokumenty zgromadzone w postępowaniu, albowiem zostały one sporządzone przez uprawnione organy w ramach przysługujących im kompetencji, w sposób rzetelny i fachowy. Ich prawdziwość i autentyczność nie wzbudziła w ocenie Sądu wątpliwości.

Sąd Rejonowy zważył, co następuje.

Na podstawie art. 436 § 1 kc odpowiedzialność przewidzianą w art. 435 kc ponosi samoistny posiadacz mechanicznego środka komunikacji poruszanego za pomocą sił przyrody.

Zgodnie z treścią art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (Dz. U. 2025.367 – t.j. ze zm.) z ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych przysługuje odszkodowanie, jeżeli posiadacz lub kierujący pojazdem mechanicznym są obowiązani do odszkodowania za wyrządzoną w związku z ruchem tego pojazdu szkodę, będącą następstwem śmierci, uszkodzenia ciała, rozstroju zdrowia bądź też utraty, zniszczenia lub uszkodzenia mienia, natomiast na podstawie art. 36 ust. 1 zd. 1 cyt. ustawy odszkodowanie ustala się i wypłaca w granicach odpowiedzialności cywilnej posiadacza lub kierującego pojazdem mechanicznym, najwyżej jednak do ustalonej w umowie ubezpieczenia sumy gwarancyjnej.

Cytowany przepis art. 34 w/w ustawy jest wyrazem tendencji ustawodawcy, aby umowa ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej stwarzała możliwie szeroki zakres ochrony ubezpieczeniowej zarówno ubezpieczonemu sprawcy szkody przed konsekwencjami osobistego ponoszenia odpowiedzialności cywilnej, jak i poszkodowanemu, przez zapewnienie mu pełnej kompensaty ze strony ubezpieczyciela szkody wyrządzonej przez ponoszącego odpowiedzialność cywilną sprawcę. W konsekwencji odpowiedzialność ubezpieczyciela determinowana jest odpowiedzialnością sprawcy wypadku – por. wyrok s. apel. w Z. z dnia 4 lutego 2015r. w sprawie o sygn. akt I ACa 1093/14, opubl. LEX nr 1681964, wyrok s. apel. w N. z dnia 4 grudnia 2014r. w sprawie o sygn. akt V ACa 673/14, opubl. LEX nr (...).

Świadczenie pieniężne, które wypłaca ubezpieczyciel w ramach odpowiedzialności przewidzianej przez cyt. powyżej przepisy, jest ustalane według reguł rządzących cywilnym prawem odszkodowawczym, a więc o rodzaju i wysokości świadczeń należnych od ubezpieczyciela decydują przepisy kodeksu cywilnego, zwłaszcza art. 361-363 kc, z tą jednak istotną różnicą, że w ramach odpowiedzialności z tytułu ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych wyłącznym sposobem naprawienia szkody jest odszkodowanie pieniężne – por. wyrok s.apel. w V. z dnia 24 lipca 2014r. w sprawie o sygn. akt I ACa 134/14, opubl. LEX nr (...).

W cytowanych przepisach nie istnieją przy tym w żadnej mierze ograniczenia praw poszkodowanego do żądania ustalenia odszkodowania z uwzględnieniem cen części oryginalnych.

Odszkodowanie przysługujące od ubezpieczyciela odpowiedzialności cywilnej za uszkodzenie pojazdu mechanicznego obejmuje niezbędne i ekonomicznie uzasadnione koszty naprawy pojazdu, ustalone według cen występujących na lokalnym rynku – por. uchwała SN z dnia 13 czerwca 2002r. w sprawie o sygn. akt III CZP 32/03, opubl. W..

Poszkodowany ma również prawo wyboru w jakim warsztacie naprawczym dokonana naprawy. Decydujące znaczenie mają ceny na rynku lokalnym, a nie średnie ceny ogólnokrajowe. Poszkodowany może dokonać też wyboru czy naprawa zostanie dokonana nowymi częściami oryginalnymi czy też częściami nieoryginalnymi lub używanymi. Niewątpliwą granicą możliwości domagania się pokrycia kosztów przywrócenia stanu poprzedniego jest wartość pojazdu przed wyrządzeniem szkody.

Należy w świetle powyższego stwierdzić, że kosztami „ekonomicznie uzasadnionymi” będą koszty ustalone według cen, którymi posługuje się wybrany przez poszkodowanego warsztat naprawczy dokonujący naprawy samochodu. Nie ma przy tym znaczenia fakt, że ceny te odbiegają (są wyższe) od cen przeciętnych dla określonej kategorii usług naprawczych na rynku. Jeżeli bowiem nie kwestionuje się uprawnienia do wyboru przez poszkodowanego warsztatu samochodowego mającego dokonać naprawy, miarodajne w tym zakresie powinny być ceny stosowane właśnie przez ten warsztat naprawczy.

Ponadto z opinii biegłego sądowego wynika, iż uzasadniona jest naprawa pojazdu w nieautoryzowanym zakładzie, przy użyciu części oryginalnych jakości Q.

Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela w tym zakresie pogląd prawny zaprezentowany przez Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 12 kwietnia 2012r. w sprawie o sygn. akt III CZP 80/11, opubl. OSNC 2012/10/112 oraz w postanowieniu z dnia 20 czerwca 2012r. w sprawie o sygn. akt III CZP 85/11, opubl. OSNC 2013/3/37 – por. uchwała Składu Siedmiu Sędziów SN z dnia 8 maja 2024r., III CZP 142/22, opubl. W., uchwała Składu Siedmiu Sędziów SN z dnia 11 września 2024r., III CZP 65/23, opubl. W..

W ocenie Sądu, w realiach niniejszej sprawy dopuszczalne i w pełni uzasadnione było dochodzenie odszkodowania ustalonego metodą kosztorysową. Rozmiar szkody w pojeździe marki R. (...) o nr rej. (...), powstałej w następstwie zdarzenia z dnia 18 marca 2024r., powinien zostać określony przez pryzmat niezbędnych i ekonomicznie uzasadnionych kosztów naprawy, a nie na podstawie metody dyferencyjnej (dynamicznej).

Sąd w pierwszej kolejności zważył, iż po zaistnieniu szkody powód przystąpił do naprawy pojazdu w sposób ukierunkowany na przywrócenie jego walorów użytkowych, funkcjonalnych i estetycznych do poziomu odpowiadającego stanowi sprzed zdarzenia. Okoliczność ta wskazuje, że istota roszczenia sprowadza się do restytucji naturalnej, a pieniężnym jej odpowiednikiem jest właśnie kalkulacja kosztów naprawy obejmująca ceny części oraz robocizny według obiektywnych stawek rynkowych. Tym samym miarodajnym punktem odniesienia dla wysokości szkody są koszty prawidłowej naprawy.

Sąd uwzględnił również ustalenia wymagające wiadomości specjalnych, z których wynika, że w odniesieniu do określonych uszkodzonych elementów brak jest realnych zamienników pozwalających na przeprowadzenie naprawy w sposób zapewniający rezultat równoważny stanowi sprzed szkody, bądź też użycie zamienników nie gwarantowałoby osiągnięcia standardu odpowiadającego technologii producenta. W konsekwencji kalkulacja szkody musi obejmować koszty takich części i czynności technologicznych, które obiektywnie prowadzą do rzeczywistego usunięcia następstw szkody.

W tym kontekście Sąd zaakcentował standard wynikający z art. 363 § 1 kc w zw. z art. 361 § 2 kc, tj. że odszkodowanie ma kompensować uszczerbek pozostający w normalnym związku przyczynowym ze zdarzeniem i odpowiadać kosztom koniecznym do doprowadzenia rzeczy do stanu poprzedniego, rozumianego jako stan sprzed szkody, a nie stan „zbliżony” czy obciążony dodatkowymi wadami. Zastosowanie części używanych może być rozważane wyłącznie w takim zakresie, w jakim nie powoduje wprowadzenia do pojazdu nowych defektów i realnie pozwala odtworzyć stan sprzed szkody.

Na tle materiału dowodowego sprawy Sąd zakwestionował konstatacje opinii uzupełniającej biegłego w części, w której biegły przyjął, że użycie części używanych, noszących ślady uszkodzeń lub defektów, prowadzi do pełnego przywrócenia pojazdu – w szczególności jego wyglądu i właściwości użytkowych – do stanu sprzed szkody. W ocenie Sądu wniosek ten nie spełnia kryteriów rzetelnej oceny opinii, dokonywanej według art. 233 § 1 kpc. W konsekwencji Sąd uznał opinię uzupełniającą za nieprzydatną dowodowo w tej części, w jakiej przesądza ona o przywróceniu pojazdu do stanu sprzed szkody mimo zastosowania części używanych z uszkodzeniami lub defektami, i w tym zakresie oparł ustalenia na opinii głównej. Oznacza to, że przy ustalaniu należnego odszkodowania miarodajne są koszty naprawy prowadzącej do rzeczywistego usunięcia następstw szkody, tj. z użyciem części pełnowartościowych, wolnych od uszkodzeń i defektów, oraz przy zachowaniu technologii naprawy właściwej dla danego pojazdu.

Sąd zwrócił ponadto uwagę, że pojazd przed zdarzeniem z dnia 18 marca 2024r. nie był poddawany naprawom blacharsko-lakierniczym, co wynika zarówno z przedstawionych materiałów, jak i z przeprowadzonych oględzin. Wykonanie naprawy po zdarzeniu przy użyciu elementów noszących ślady wcześniejszych uszkodzeń nie może być traktowane jako przywrócenie stanu sprzed szkody, skoro uprzednio pojazd takich wad nie posiadał.

Na wybór metody kosztorysowej nie wpływa także okoliczność, że powód nie przedłożył faktur lub rachunków dokumentujących poniesione wydatki. Brak tych dokumentów nie eliminuje możliwości wykazania wysokości szkody innymi środkami dowodowymi, w szczególności dowodem z opinii biegłego, a poszkodowany nie jest zobowiązany do gromadzenia dokumentacji księgowej wyłącznie na potrzeby potencjalnego sporu z ubezpieczycielem. Co więcej, nawet faktury nie usuwałyby sporu co do zakresu naprawy, rodzaju części, stawek roboczogodziny czy zasadności poszczególnych czynności, skoro ubezpieczyciel pozostaje uprawniony do kwestionowania tych elementów, co i tak wymaga weryfikacji według obiektywnego miernika rynkowego.

W rezultacie Sąd uznał, iż roszczenie powoda zasługuje na uwzględnienie jako odszkodowanie odpowiadające hipotetycznym, niezbędnym i ekonomicznie uzasadnionym kosztom naprawy, tj. ustalonym metodą kosztorysową, stanowiącą pieniężny ekwiwalent restytucji naturalnej. Tak określone świadczenie pozostaje zgodne z zasadą pełnego odszkodowania oraz kompensacyjnym celem odpowiedzialności ubezpieczeniowej.

Jakkolwiek obowiązek ubezpieczyciela odpowiedzialności cywilnej polega na zapłacie odszkodowania, a więc na spełnieniu świadczenia pieniężnego (art. 822 § 1 kc), to jednak judykatura przyjmuje, że poszkodowany może, według swojego wyboru, żądać od ubezpieczyciela zapłaty kosztów hipotetycznej restytucji albo zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej ustalonej zgodnie z metodą różnicy. Przepis art. 822 § 1 kc modyfikuje normę wynikającą z art. 363 § 1 kc jedynie w ten sposób, że roszczenie o przywrócenie stanu poprzedniego przekształca w roszczenie o zapłatę kosztów restytucji. Powstanie tego roszczenia, a tym samym zakres odszkodowania, nie zależą od tego, czy poszkodowany dokonał restytucji i czy w ogóle ma taki zamiar. Stosowanie art. 822 § 1 w zw. z art. 363 § 1 kc oznacza, że poszkodowany nie może jednak żądać zapłaty kosztów (hipotetycznej) restytucji w sytuacji, w której przywrócenie stanu poprzedniego byłoby niemożliwe albo też pociągało za sobą nadmierne trudności lub koszty. Ocena, czy koszty restytucji są nadmierne, zależy od okoliczności sprawy – por. wyrok SN z dnia 3 kwietnia 2019r. w sprawie o sygn. akt II CSK 100/18, opubl. W., postanow. SN z dnia 16 grudnia 2021r. w sprawie o sygn. akt III CZP 66/20, opubl. W..

Obowiązkiem Ubezpieczyciela w ramach jego odpowiedzialności odszkodowawczej jest przywrócenie do stanu poprzedniego, co oznacza, że pojazd ma być sprawny technicznie i zapewnić poszkodowanemu komfort jazdy w takim stopniu jak przed zdarzeniem, co powoduje, że ubezpieczyciel, w ramach umowy o odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu, powinien ustalić odszkodowanie w kwocie, która zapewnia przywrócenie pojazdu do stanu sprzed zdarzenia wyrządzającego szkodę jako całości. Przywrócenie stanu poprzedniego ma miejsce, jeżeli stan pojazdu po naprawie pod każdym istotnym względem stanu technicznego, zdolności użytkowania, części składowych, trwałości, wyglądu estetycznego itd. odpowiada stanowi pojazdu przed uszkodzeniem.

Ubezpieczyciel zobowiązany jest na żądanie poszkodowanego do wypłaty, w ramach odpowiedzialności z tytułu ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu mechanicznego, odszkodowania obejmującego celowe i ekonomicznie uzasadnione koszty nowych części i materiałów służących do naprawy uszkodzonego pojazdu, a jeżeli ubezpieczyciel wykaże, że prowadzi to do wzrostu wartości pojazdu, odszkodowanie może ulec obniżeniu o kwotę odpowiadającą temu wzrostowi, przy czym dokonanie potrąceń amortyzacyjnych, odpowiadających zużyciu samochodu i jego części przed uszkodzeniem jest nieuzasadnione.

Wydatki poniesione na części nowe, których użycie było niezbędne do osiągnięcia tego celu, składają się na koszt naprawienia szkody i nie mogą one obciążać poszkodowanego, lecz osobę odpowiedzialną za szkodę. W takiej sytuacji zakład ubezpieczeń powinien ustalić wysokość odszkodowania z uwzględnieniem cen części nowych, skoro bowiem chodzi o przywrócenie do stanu poprzedniego pojazdu jako całości, to nie ma co do zasady znaczenia, że w miejsce części starych wmontowano części nowe. W szczególności nie ma żadnych podstaw prawnych, aby zawsze odrębnie oceniać wartość części i jeżeli części stare były już w chwili wypadku częściowo zużyte, z tego powodu obniżać należne odszkodowanie za przywrócenie do stanu poprzedniego całego pojazdu. Nie budzi bowiem wątpliwości, że oryginalność części wykorzystywanych do naprawy pojazdu stanowi istotny czynnik decydujący o tym, czy naprawa jest wystarczająca do przywrócenia jego do stanu poprzedniego. Jest oczywiste, że ich dobór może prowadzić do pogorszenia położenia poszkodowanego. W niektórych bowiem przypadkach istotną cechą decydującą o zupełności restytucji jest - obok jakości części - samo pochodzenie części od producenta pojazdu.

Konieczność wymiany uszkodzonej części stanowi niewątpliwie normalne następstwo działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła (por. art. 361 § 1 kc), a jeżeli nie da się jej naprawić w taki sposób, aby przywrócić ją do stanu sprzed zdarzenia wyrządzającego szkodę, musi zostać zastąpiona inną. Zastąpienie części starych nowymi, jeżeli ich użycie było niezbędne do naprawienia uszkodzonego pojazdu, jest uznawane za celowe i ekonomicznie uzasadnione wydatki poniesione w celu przywrócenia stanu poprzedniego. Odmienne stanowisko musiałoby prowadzić do pozbawionego podstaw prawnych wniosku, że ciężar przywrócenia do stanu poprzedniego rzeczy używanej spoczywa częściowo na poszkodowanym.

Wykładnia art. 361 § 2 kc i art. 363 § 2 kc prowadzi zatem do wniosku, że ubezpieczyciel, w ramach umowy odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu, powinien ustalić odszkodowanie w kwocie, która zapewnia przywrócenie pojazdu do stanu sprzed zdarzenia wyrządzającego szkodę jako całości, a ponadto nie daje również podstaw do obniżenia należnego poszkodowanemu odszkodowania o różnicę pomiędzy wartością części nowej a wartością części, która uległa uszkodzeniu, wyliczoną odrębnie dla każdej części. Brak bowiem podstaw, aby poszkodowany ponosił dodatkową stratę w postaci różnicy pomiędzy wartością części zamiennych, jaką miały one przed wypadkiem, a wartością części nowych, których zamontowanie w naprawionym pojeździe było celowe.

G. majątkowa musi pozostawać bowiem w normalnym związku przyczynowym z wypadkiem w rozumieniu art. 361 § 1 kc – por. wyrok s.apel. w W. z dnia 20 maja 2015r. w sprawie o sygn. akt I ACa 968/14, opubl. LEX nr (...), wyrok s.apel. w A. z dnia 8 kwietnia 2015r. w sprawie o sygn. akt I ACa 959/14, opubl. LEX nr (...), wyrok s.apel. w I. z dnia 4 listopada 2014r. w sprawie o sygn. akt VI ACa 68/14, opubl. LEX nr (...), wyrok s.apel. w V. z dnia 28 października 2014r. w sprawie o sygn. akt I ACa 824/14, opubl. LEX nr (...), wyrok s.apel. w W. z dnia 13 lutego 2014r. w sprawie o sygn. akt I ACa 785/13, opubl. LEX nr (...).

E. należy stwierdzić, iż poszkodowanemu przysługuje pełne prawo do odszkodowania ustalonego według cen części oryginalnych, niezależnie od wieku pojazdu, stanu jego wyeksploatowania i tego, że w obrocie dostępne są również tzw. części alternatywne - części zamienne nie będące częściami oryginalnymi albowiem dzięki naprawie dokonanej z wykorzystaniem części oryginalnych stan samochodu jest - pod względem technicznym, użytkowym, trwałości i estetyki - najbardziej zbliżony do jego stanu sprzed kolizji, co odpowiada zasadzie pełnego odszkodowania.

Zasada pełnego odszkodowania ma zapewnić całkowitą kompensatę doznanego uszczerbku, w granicach normalnego związku przyczynowego. Odstępstwo od tego i zastosowanie zasady compensatio lucri cum damno mogłoby mieć miejsce tylko wyjątkowo, gdyby zastosowanie nowych oryginalnych części w sposób istotny spowodowało wzrost wartości pojazdu uszkodzonego w stosunku do stanu sprzed wyrządzenia szkody, czego pozwany w ramach niniejszego postępowania nie wykazał. Z faktów powszechnie znanych wynika bowiem, że jeżeli pojazd był naprawiany w związku z wypadkiem, to jego cena ulega obniżeniu, nie ma więc znaczenia, iż zamontowano w nim elementy nowe.

Stratę określa się przez porównanie wartości pojazdu przed zdarzeniem wyrządzającym szkodę i po przywróceniu go do stanu poprzedniego.

Strata obejmuje również utratę wartości rynkowej pojazdu uszkodzonego w stosunku do pojazdu o takich samych parametrach nienoszącego cech ingerencji w jego strukturę.

Koszt naprawy uszkodzonego w wypadku komunikacyjnym pojazdu, nieprzewyższający jego wartości sprzed wypadku, nie jest nadmierny w rozumieniu art. 363 § 1 kc. Przyjmuje się bowiem, że nieopłacalność naprawy, będąca przesłanką wystąpienia tzw. szkody całkowitej, ma miejsce wówczas, gdy jej koszt przekracza wartość pojazdu sprzed wypadku. Stan majątku poszkodowanego, niezakłócony zdarzeniem ubezpieczeniowym, wyznacza bowiem rozmiar należnego odszkodowania – por. postanow. SN z dnia 12 stycznia 2006r. w sprawie o sygn. akt III CZP 76/05, opubl. LEX nr 175463, wyrok SN z dnia 20 października 1972r. w sprawie o sygn. akt II CR 425/72, opubl. OSNC 1973/6/111.

W warunkach przedmiotowego postępowania wymagało również rozważenia czy w sprawie nie zaistniały przesłanki przyczynienia się powoda do zaistnienia zdarzenia szkodowego, powstania szkody majątkowej oraz jej wysokości.

Przyczynienie się oznacza, że pomiędzy zachowaniem poszkodowanego a szkodą istnieje adekwatny związek przyczynowy. Wina lub oczywista nieprawidłowość (albo ich brak) po stronie poszkodowanego podlegają uwzględnieniu przy ocenie, czy i w jakim stopniu przyczynienie się uzasadnia obniżenie odszkodowania. Ocena stopnia przyczynienia musi uwzględniać wiek i doświadczenie stron oraz ciążące na nich obowiązki, a także stopień świadomości poszkodowanego.

W świetle ustalonego przez Sąd stanu faktycznego, brak jest podstaw do przypisania powodowi takiego zarzutu (por. art. 354 § 2 kc i art. 362 kc).

Zarzut naruszenia zasady minimalizacji szkody poprzez nieuwzględnienie w kosztach naprawy cen części w wysokości uwzględniających rabat, jaki poszkodowany mógłby uzyskać dokonując zakupu tych części u podmiotów współpracujących z pozwanym jest całkowicie nietrafiony. Poszkodowany nie ma bowiem obowiązku wykazywania się ponadprzeciętną aktywnością w poszukiwaniu najtańszego warsztatu i części. Obowiązek minimalizacji szkody nie może bowiem być rozumiany jako obowiązek poszukiwania podmiotu, który oferuje części zamienne niezbędne do naprawy uszkodzonego pojazdu, jak najtaniej z pominięciem przesłanki jakości. Poszkodowany przy wyborze konkretnego warsztatu może kierować się nie tylko przesłankami o charakterze finansowanym, ale również innymi takimi jak ich fachowością, rzetelnością technicznej obsługi i poziomem prac naprawczych oraz określonymi niekiedy profitami połączonymi ze stałą obsługą serwisową – por. uchwała SN z dnia 13 czerwca 2003r., w sprawie o sygn. akt III CZP 32/03, opubl. OSNC 2004, nr 4, poz. 51.

Oczywistym jest przy tym, że poszkodowany nie ma obowiązku kupowania części w punkcie wskazanym przez ubezpieczyciela – i to nawet, jeśli oferuje on ich sprzedaż wysyłkową. Poszkodowany ma prawo nabyć takie rzeczy w miejscu swego zamieszkania i nie ma obowiązku ich nabycia od podmiotu funkcjonującego w innej miejscowości, co każdorazowo wiąże się z kosztami i czasem transportu oraz problemami w razie ewentualnej ich niezgodności i przydatności do naprawy.

Wymaganie od poszkodowanego, aby samodzielnie dokonywał zakupu części zamiennych uznać należy za zbyt daleko idące. Wątpliwym jest również by wybrany przez powoda warsztat byłby zainteresowany zakupem części zamiennych u dostawcy objętego porozumieniem z pozwanym, a nawet gdyby tak było, to czy nie miałoby to przełożenia na zastosowany u niego koszt naprawy.

Nie negując zatem poglądu prawnego zaprezentowanego przez Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 25 sierpnia 2017r. w sprawie o sygn. akt III CZP 20/17, opubl. W., zaproponowana przez pozwanego forma nabycia materiałów koniecznych do restytucji stanu technicznego pojazdu do stanu sprzed zdarzenia, która jest w ocenie Sądu uproszczoną próbą zmniejszenia zakresu odpowiedzialności finansowej Ubezpieczyciela i zaniżenia wartości należnego uprawnionemu odszkodowania, zawiera swoiste ograniczenia prawa wyboru konsumentów nie dające się wprost pogodzić z kompetencją uprawnionego do wyboru sposobu i formy naprawienia szkody.

Jest to widoczne, w szczególności w możliwości wyboru zakładu naprawczego, albowiem nie każdy dopuszcza możliwość wykonania usług naprawczych przy wykorzystaniu części pochodzących od dostawców zewnętrznych. Powyższe może powodować również nadmierne wydłużenie czasu naprawy. Istnieje również ryzyko pomyłki przy wyborze części, ich rodzaju i ilości, jeżeli są one kupowane samodzielnie przez konsumenta nie dysponującego wystarczającą wiedzą w zakresie mechaniki pojazdowej.

Powoduje to również, że uprawniony chcąc dokonać likwidacji szkody obowiązany jest do podejmowania dodatkowych czynności tak aby zrealizować oczekiwanie Ubezpieczyciela co do wartości odszkodowania, co jednak nie gwarantuje mu w każdym przypadku naprawienia szkody według symulacyjnych wskazań i wyliczeń Ubezpieczyciela.

Pozwany nie wykazał przy tym, że jego kontrahenci mający dostarczać poszkodowanym części zamiennych są dystrybutorami posiadającymi nieograniczony dostęp w każdym czasie do każdego rodzaju części i materiałów.

Obowiązkiem stron było w ramach postępowania przed Sądem przytoczenie okoliczności faktycznych, z których wywodzi roszczenie (art. 187 § 1 pkt 2 kpc) i wskazanie na dowody, których przeprowadzenie potwierdzi zasadność jego twierdzeń o faktach (art. 232 kpc i art. 6 kc). Zgodnie z zasadami procesu cywilnego ciężar gromadzenia materiału dowodowego spoczywa na stronach (art. 232 kpc., art. 3 kpc, art. 6 kc). Jego istota sprowadza się do ryzyka poniesienia przez stronę ujemnych konsekwencji braku wywiązania się z powinności przedstawienia dowodów. Skutkiem braku wykazania przez stronę prawdziwości twierdzeń o faktach istotnych dla sprawy jest tylko to, że twierdzenia takie zasadniczo nie będą mogły leżeć u podstaw sądowego rozstrzygnięcia. Strona, która nie udowodni przytoczonych twierdzeń, utraci korzyści, jakie uzyskałaby aktywnym działaniem (por. wyrok s.apel w A. z dnia 28sierpnia 2014r. w sprawie o sygn. akt I ACa 286/14, opubl. LEX nr 1511625).

To na ubezpieczycielu ciąży obowiązek przeprowadzenia prawidłowego postępowania likwidacyjnego, którego celem jest nie tylko ocena zasadności roszczeń zgłaszanych przez poszkodowanego, ale również zebranie materiału umożliwiającego ocenę zakresu przedmiotowych roszczeń.

Nieprawidłowości w toku postępowania likwidacyjnego nie mogą prowadzić do przerzucenia na ubezpieczonego negatywnych konsekwencji z tym związanych.

Celem postępowania likwidacyjnego jest bowiem między innymi ustalenie wysokości szkody i świadczenia zakładu ubezpieczeń. To właśnie w postępowaniu likwidacyjnym winno nastąpić ustalenie wysokości odszkodowania, a rolą sądu w ewentualnym procesie jest kontrola prawidłowości ustalenia wysokości odszkodowania.

Ubezpieczony nie może więc ponosić skutków działań ubezpieczyciela, które okazały się nietrafne, gdy chodzi o ustalenie wysokości należnego ubezpieczonemu odszkodowania – por. wyrok SN z dnia 4 kwietnia 2003r. w sprawie o sygn. akt III CKN 1512/00, opubl. W..

Konstatując w niniejszej sprawie, Sąd uznał za zasadne, iż restytucja pojazdu m – ki R. (...) o nr rej. (...) po zdarzeniu z dnia 18 marca 2024r. jest realnie możliwa przy użyciu wyłącznie części nowych, oryginalnych jakości O, w szczególności dlatego, że jedynie takie części są dostępne na rynku w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia pełnej i prawidłowej naprawy.

W konsekwencji koszt naprawy pojazdu powinien zostać określony w oparciu o ceny nowych części oryginalnych jakości O, gdyż tylko taka metoda kalkulacji pozostaje zgodna z funkcją odszkodowania w postaci przywrócenia stanu sprzed szkody oraz z kryterium celowości i ekonomicznej uzasadnioności wydatków naprawczych.

Punktem wyjścia dla oceny zasadności roszczenia odszkodowawczego jest powszechnie akceptowany standard, zgodnie z którym odszkodowanie obejmuje te wydatki, które są niezbędne, celowe i ekonomicznie uzasadnione dla restytucji stanu pojazdu sprzed szkody. Oceny tej dokonuje się z perspektywy daty zdarzenia szkodowego, przy uwzględnieniu rzeczywistego wieku pojazdu, jego stanu technicznego i wizualnego oraz stopnia zużycia eksploatacyjnego. W niniejszej sprawie ustalono, że pojazd przed zdarzeniem znajdował się w stanie odpowiadającym standardom typowym dla tej klasy i tego wieku, był prawidłowo eksploatowany, a w materiale dowodowym nie ujawniono okoliczności wskazujących na wcześniejsze naprawy z użyciem części o standardzie obniżonym ani na modyfikacje mogące redukować jego walory użytkowe lub estetyczne.

Powyższe ustalenia prowadzą do wniosku, iż miarodajnym punktem odniesienia dla restytucji jest odtworzenie stanu pojazdu sprzed szkody przy użyciu komponentów odpowiadających standardowi pierwotnego wyposażenia. W realiach niniejszej sprawy wymóg ten może zostać spełniony przez zastosowanie nowych części oryginalnych jakości O, ponieważ to właśnie one według ustaleń dotyczących dostępności rynkowej pozostają jedyną faktycznie osiągalną kategorią części umożliwiającą przeprowadzenie kompletnej naprawy. Skoro rynek nie zapewnia w niezbędnym zakresie dostępności części alternatywnych (w tym używanych lub innych klas jakości), to przyjęcie ich w kalkulacji miałoby charakter czysto hipotetyczny i nie odpowiadałoby kryterium „wydatków koniecznych” w rozumieniu funkcji kompensacyjnej odszkodowania.

W dalszej kolejności Sąd zważył, że decydujące znaczenie ma nie abstrakcyjna kwalifikacja kategorii części, lecz ich realna dostępność na moment ustalania kosztów naprawy z perspektywy daty szkody. Jeżeli zatem jedyną kategorią części, którą można w sposób rzeczywisty nabyć w celu naprawy pojazdu, są nowe części oryginalne jakości O, to właśnie one wyznaczają racjonalny, rynkowy i technicznie wykonalny standard restytucji. W takim układzie kalkulacja kosztów naprawy musi bazować na częściach jakości O, ponieważ tylko ona odzwierciedla rzeczywisty koszt przywrócenia pojazdu do stanu sprzed szkody, a nie koszt teoretyczny, oparty na elementach niedostępnych.

Jednocześnie Sąd podkreśla, że zastosowanie nowych części oryginalnych jakości O w opisanych realiach nie prowadzi do bezpodstawnego wzbogacenia poszkodowanego, lecz służy wyłącznie eliminacji następstw zdarzenia i odtworzeniu stanu poprzedniego. To, że elementy użyte do naprawy są nowe, wynika nie z zamiaru „ulepszenia” pojazdu, ale z obiektywnej struktury rynku i braku dostępnych zamienników o porównywalnym standardzie i możliwych do nabycia. W takich warunkach „nowość” części jest konsekwencją konieczności restytucyjnej, a nie źródłem dodatkowej korzyści majątkowej.

Wreszcie, ekonomiczna racjonalność procesu naprawczego nie może być rozumiana jako obowiązek wyboru rozwiązań najtańszych, lecz jako powinność wyboru rozwiązań koniecznych do osiągnięcia właściwego poziomu restytucji. Kryterium to nie uzasadnia więc przyjęcia kosztów naprawy według części hipotetycznie tańszych, jeżeli w świetle ustaleń faktycznych nie są one dostępne albo ich użycie prowadziłoby do niepełnej restytucji. Racjonalne ekonomicznie jest natomiast takie ustalenie kosztów, które obejmuje wydatki rzeczywiście konieczne, tj. w niniejszej sprawie wydatki odpowiadające cenom nowych części oryginalnych jakości O, jako jedynych dostępnych dla przeprowadzenia naprawy zgodnej z technologią producenta i standardem sprzed szkody.

Mając na uwadze całokształt powyższych okoliczności, Sąd uznał, że określenie kosztu naprawy R. (...) o nr rej. (...) po zdarzeniu z dnia 18 marca 2024r. przy zastosowaniu nowych części oryginalnych jakości O jest w niniejszej sprawie działaniem w pełni zasadnym, koniecznym i ekonomicznie uzasadnionym, albowiem tylko taka kalkulacja odpowiada realiom rynkowym i umożliwia przeprowadzenie naprawy.

Tak ujęta kalkulacja umożliwia prawidłową i kompletną restytucję stanu technicznego, wizualnego i użytkowego pojazdu, nie prowadzi do nieuzasadnionego wzrostu jego wartości, a zarazem pozostaje zgodna z kompensacyjnym celem odszkodowania, jakim jest przywrócenie pojazdu do stanu sprzed zdarzenia szkodowego.

Wobec powyższego Sąd, przy uwzględnieniu rzeczywistej wartości szkody w pojeździe powoda i pomniejszeniu tej należności o wartość świadczenia przekazanego powodowi w ramach postępowania likwidacyjnego, zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 5.132,70zł (16.171,54zł brutto (rzeczywisty koszt przywrócenia pojazdu m – ki R. (...) o nr rej. (...)) – 11.038,84zł brutto (odszkodowanie przyznane przez ubezpieczyciela w postępowaniu likwidacyjnym) = 5.132,70zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie.

O roszczeniu ubocznym orzeczono w oparciu o treść art. 481 § 1 i 2 - 2 ⁴ kc, art. 455 kc w zw. z art. 14 ustawy z dnia 22 maja 2003r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (Dz. U. 2025.367 – t.j. ze zm.) – por. por. wyrok SN z dnia 16 grudnia 2011r. w sprawie o sygn. akt V CSK 38/11, opubl. LEX nr 1129170, por. wyrok s. apel. w Z. z dnia 27 czerwca 2013r. w sprawie o sygn. akt I ACa 494/13 LEX nr (...).

O kosztach procesu, w tym kosztach zastępstwa procesowego orzeczono na podstawie art. 108 § 1 kpc w zw. z art. 98 § 1 – 1 ¹ i 3 kpc i w zw. z § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. 2023.1964 – t.j. ze zm.) oraz w oparciu o treść art. 13 ust. 1 pkt 4 i art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. 2025.1228 – t.j. ze zm.) i art. 1 ust. 1 pkt 2 i art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 16 listopada 2006r. o opłacie skarbowej (Dz. U. 2025.1154 – t.j.).

Z tych wszystkich względów orzeczono jak w sentencji wyroku.

sędzia Michał Włodarek