Postanowienie z 11 lutego 2026, sygn. VI U 648/25

POSTANOWIENIE

Dnia 11 lutego 2026 roku

Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi – Południe w Warszawie VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie:

Przewodniczący sędzia Bartosz Szałas

po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2026 roku w Warszawie

na posiedzeniu niejawnym

sprawy z odwołania D. M.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w M.

w związku z odwołaniem od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w M. z dnia 1 grudnia 2025 roku, znak: (...)

o świadczenie rehabilitacyjne

postanawia:

1.  działając na podstawie art. 477 ⁹ § 3 ¹ zdanie drugie k.p.c. uchylić decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w M. z dnia 1 grudnia 2025 roku, znak: (...);

2.  przekazać sprawę Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w M. do ponownego rozpoznania;

3.  umorzyć postępowanie w sprawie.

Sygn. akt VI U 648/25

Uzasadnienie postanowienia z dnia 11 lutego 2026 roku

Decyzją z dnia 1 grudnia 2025 roku, znak: (...), Zakład Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w M. odmówił D. M. prawa do świadczenia rehabilitacyjnego od 30 sierpnia 2025 roku.

(decyzja ZUS z dnia 01.12.2025r. – akta organu rentowego)

Od powyższej decyzji D. M. wniósł odwołanie, wnosząc o zmianę tej decyzji i przyznanie mu świadczenia rehabilitacyjnego. Odwołujący się wskazał, że jego stan zdrowia uzasadnia przyznanie mu świadczenia rehabilitacyjnego.

(odwołanie – k. 1 – 1 verte)

W odpowiedzi na odwołanie ZUS wniósł o jego odrzucenie, argumentując, że odwołujący się w toku postępowania orzeczniczego nie odwołał się od orzeczenia Lekarza Orzecznika ZUS z dnia 7 listopada 2025 roku.

(odpowiedź na odwołanie – k. 5 – 6)

Pismem procesowym z dnia 25 stycznia 2026 roku odwołując się wskazał, że nie złożył odwołania od orzeczenia lekarza orzecznika ZUS z przyczyn niezawinionych, a mianowicie ze względu na swój zły stan zdrowia i uznaną przez jego lekarza prowadzącego niezdolność do pracy odwołujący się miał zmniejszoną zdolność koncentracji i prawidłowej analizy i rozumienia pism urzędowych. Odwołujący się wskazał dalej, że działał bez pomocy profesjonalnego pełnomocnika i opierając się na stanowisku swojego lekarza prowadzącego błędnie zinterpretował treść decyzji ZUS, uważając, że dopiero wniesienie odwołania od tej decyzji jest właściwym tokiem postępowania.

(pismo procesowe z dnia 25.01.2026r. – k. 10 – 10 verte)

Sąd ustalił i zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 477 ⁹ § 3 ¹ k.p.c. Sąd odrzuci odwołanie w sprawie o świadczenie z ubezpieczeń społecznych, do którego prawo jest uzależnione od stwierdzenia niezdolności do pracy lub niezdolności do samodzielnej egzystencji albo stwierdzenia stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu, jeżeli podstawę do wydania decyzji stanowi orzeczenie lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, a osoba zainteresowana nie wniosła sprzeciwu od tego orzeczenia do komisji lekarskiej Zakładu Ubezpieczeń Społecznych i odwołanie jest oparte wyłącznie na zarzutach dotyczących tego orzeczenia. Jeżeli odwołanie opiera się także na zarzucie nierozpatrzenia wniesionego po terminie sprzeciwu od tego orzeczenia, a wniesienie sprzeciwu po terminie nastąpiło z przyczyn niezależnych od osoby zainteresowanej, sąd uchyla decyzję, przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania organowi rentowemu i umarza postępowanie. W takim przypadku organ rentowy kieruje sprzeciw do rozpatrzenia do komisji lekarskiej Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.

W niniejszej sprawie Sąd miał na uwadze, że odwołujący się nie wniósł sprzeciwu od orzeczenia lekarza orzecznika ZUS z dnia 7 listopada 2025 roku, a zamiast tego od razu skierował odwołanie od doręczonej mu przez ZUS decyzji opartej na tym orzeczeniu. W toku postępowania Sąd wezwał odwołującego się do wyjaśnienia tej sytuacji i w ocenie Sądu w piśmie procesowym z dnia 25 stycznia 2026 roku odwołujący się uprawdopodobnił okoliczności niewniesienia w terminie sprzeciwu od orzeczenia lekarza orzecznika ZUS z dnia 7 listopada 2025 roku. Sąd miał na uwadze, że orzeczenie lekarza orzecznika ZUS zostało doręczone dorosłemu domownikowi odwołującego się dnia 17 listopada 2025 roku. Odwołujący się w ocenie Sądu uprawdopodobnił, że w tym czasie był w złym stanie zdrowia, przemawia za tym również zaświadczenie lekarskie, które dołączył do odwołania. Sąd miał również na uwadze, że wiarygodnym jest, że odwołujący się, nie mając świadomości prawnej, był przekonany, że dopiero od decyzji powinien się odwołać, która to decyzja została wydana już 1 grudnia 2025 roku, a więc po dwóch tygodniach od odebrania orzeczenia lekarza orzecznika ZUS. Warto zauważyć w tym miejscu, że na sprzeciw od orzeczenia lekarza orzecznika ZUS odwołujący się miał właśnie 14 dni, które liczone od daty odbioru przesyłki (17 listopada 2025 roku), mijały dnia 1 grudnia 2025 roku. Organ nie poczekał więc pełnego dwutygodniowego terminu, ale w ostatnim dniu upływu terminu na wniesienie sprzeciwu od orzeczenia lekarza orzecznika ZUS już wydał merytoryczną decyzję odmawiającą prawa do świadczenia rehabilitacyjnego. Decyzja ta została odebrana przez odwołującego się najpóźniej dnia 11 grudnia 2025 roku, ponieważ tego dnia napisał on już od niej odwołanie. Wobec tego uprawdopodobnione w ocenie Sądu jest stanowisko odwołującego się, że wobec otrzymania niedługo po orzeczeniu lekarza orzecznika ZUS samej decyzji odmawiającej świadczenia, uznał, że wystarczającym krokiem prawnym jest odwołanie się od owej decyzji, co samo w sobie w jego oczach miało oznaczać zakwestionowanie również orzeczenia lekarza orzecznika ZUS (temu służyć miał choćby wskazany w treści odwołania wniosek dowodowy o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego sądowego).

Reasumując, Sąd uznał, że niewniesienie sprzeciwu od orzeczenia lekarza orzecznika ZUS w niniejszej sprawie w terminie nastąpiło z przyczyn niezależnych od odwołującego się (zły stan zdrowia), na co nałożyła się także, usprawiedliwiona w ocenie Sądu szybkością działań ZUS, nieświadomość prawna. Wobec tego za taki sprzeciw należy uznać wniesione w niniejszej sprawie odwołanie, które w istocie sprowadza się jedynie do podniesienia okoliczności medycznych, a nie prawnych. Tym samym odwołanie Sąd potraktował jako sprzeciw od orzeczenia lekarza orzecznika ZUS z dnia 7 listopada 2025 roku. Wniesienie tego sprzeciwu po terminie, jak już wyżej wskazano, nastąpiło z przyczyn niezależnych od odwołującego się. Tym samym spełnione są przesłanki z art. 477 ⁹ § 3 ¹ zdanie drugie k.p.c., a co za tym idzie, w takiej sytuacji Sąd uchyla zaskarżoną decyzję, umarza postępowanie i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania organowi rentowemu – celem rozpoznania owego sprzeciwu od orzeczenia lekarza orzecznika ZUS z dnia 7 listopada 2025 roku.

Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.