Wyrok z 11 lutego 2026, sygn. IV U 1170/24

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Wrocław, dnia 11 lutego 2026 roku

Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu Wydział IV Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w następującym składzie:

Przewodniczący: Asesor Sądowy Krzysztof Trnka

Protokolant: Adriana Szczuraszyk

po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2026 roku we Wrocławiu na rozprawie

sprawy z odwołania F. G. (1)

od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w T.

o zasiłek chorobowy

I.  zmienia zaskarżoną decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w T. z dnia 26 września 2024 roku znak (...) w ten sposób, że przyznaje ubezpieczonej F. G. (1) prawo do zasiłku chorobowego za okres od dnia 3 września 2024 roku do dnia 29 września 2024 roku;

II.  zasądza od organu rentowego- Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w T. - na rzecz ubezpieczonej F. G. (1) kwotę 360,00 złotych (trzystu sześćdziesięciu złotych i zera groszy) tytułem zwrotu wynagrodzenia radcy prawnego reprezentującego stronę, wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego liczonymi od dnia prawomocności niniejszego rozstrzygnięcia o kosztach procesu do dnia zapłaty;

III.  nieuiszczone koszty sądowe zalicza na rachunek Skarbu Państwa-Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu.

Sygnatura akt IV U 1170/24

UZASADNIENIE

Pismem z 31 października 2024 r. (k. 2a-2b akt) F. G. (1) złożyła odwołanie od decyzji z dnia 26 września 2024 r. wydanej przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych w T. (znak: (...)).

Zaskarżonej decyzji zarzuciła: brak wglądu w sytuację ubezpieczonej: zwolnienie na okres od 3 września 2024 r. do 29 września 2024 r. było kontynuacją wcześniejszych zwolnień, co nie zostało wzięte pod uwagę, a nadto brak odniesienia się do wcześniejszego odwołania.

Wobec powyższego wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji.

Uzasadniając ww. odwołanie podała m.in., że Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. nie przejrzał historii ubezpieczonej, a co za tym idzie bezpodstawnie zadecydował o nieprzyznaniu zasiłku chorobowego. Wskazała, że pozostawała na zwolnieniu lekarskim bez dnia przerwy od 27 maja 2024 r.

W odpowiedzi na odwołanie (k. 15-17v. akt) Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział we K. wniósł o oddalenie odwołania z uwagi na brak podstaw do jego uwzględnienia.

Jednocześnie wniósł o połączenie niniejszej sprawy ze sprawą z odwołania wnioskodawczyni od dwóch decyzji organu rentowego z dnia 28 sierpnia 2024 r. (wydanych przez ZUS w T.), która została przekazana do niniejszego Sądu w dniu 11 października 2024 r.

Uzasadniając odpowiedź na odwołanie ZUS podał, że działając na podstawie art. 7 pkt 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2780 ze zm.), odmówił prawa od zasiłku chorobowego po ustaniu zatrudnienia w (...) sp. z o.o. od 3 września 2024 r. do 29 września 2024 r. Dalej ZUS podał, że z dokumentów będących w posiadaniu organu rentowego wynika, że ubezpieczona w dniu 5 lipca 2024 r. złożyła wniosek o wypłatę zasiłku chorobowego za okres od 1 lipca 2024 r. do 3 lipca 2024 r. w związku z niezdolnością do pracy po ustaniu zatrudnienia u płatnika składek (...) sp. z o.o. (tytuł ustał w dniu 30 czerwca 2024 r.). F. G. (1) złożyła także wniosek o wypłatę zasiłku chorobowego za okres od 4 lipca 2024 r. do 2 sierpnia 2024 r. w związku z niezdolnością do pracy po ustaniu zatrudnienia u płatnika składek (...) sp. z o.o. W dniu
24 września 2024 r. wpłynął wniosek o wypłatę zasiłku chorobowego za okres od 2 sierpnia 2024 r. do 29 września 2024 r. w związku z niezdolnością do pracy po ustaniu zatrudnienia
u płatnika składek (...) sp. z o.o. ZUS dalej wskazał, że w okresie od 15 września 2022 r. do 30 czerwca 2024 r. wnioskodawczyni była zatrudniona u płatnika składek (...) sp. z o.o. Dodał, że była niezdolna do pracy w okresach: od 27 maja 2024 r. do
1 września 2024 r. i od 3 września 2024 r. do 29 września 2024 r. między zwolnieniami wystąpił jeden dzień przerwy. Decyzją z 28 sierpnia 2024 r. odmówiono prawa do zasiłku chorobowego za okres od 1 lipca 2024 r. do 3 lipca 2024 r. ponieważ z posiadanej przez ZUS dokumentacji wynikało, że Zakład Ubezpieczeń Społecznych kontynuował działalność zarobkową na podstawie umowy zlecenia zawartej z (...), która to umowa stanowiła tytułu do objęcia dobrowolnym ubezpieczeniem chorobowym. Wnioskodawczyni złożyła do niniejszego Sądu odwołanie od tej decyzji. W dniu 19 lipca 2024r. o godz. 12:25 przeprowadzono kontrolę wykorzystywania zwolnienia lekarskiego wystawionego na okres od 4 lipca 2024 r. do 2 sierpnia 2024 r. i nie zastano F. G. (1) w miejscu zamieszkania wskazanym na zwolnieniu lekarskim za ten okres: ul. (...), (...)-(...). Mając na uwadze powyższe, organ rentowy uznał, że zwolnienie lekarskie za okres od 4 lipca 2024 r. do 2 sierpnia 2024 r. zostało wykorzystane niezgodnie z celem, a ponadto wnioskodawczyni w dniu 7 lipca 2024 r. wykonywała pracę zarobkową i kolejną decyzją z 28 sierpnia 2024 r. odmówił prawa do zasiłku chorobowego za okres od 4 lipca 2024 r. do 2 sierpnia 2024 r. Wnioskodawczyni złożyła odwołanie od tej decyzji. Nowa niezdolność do pracy, tj. niezdolność do pracy przypadająca od 3 września 2024 r. powstała po upływie 14 dni od ustania tytułu, jakim jest zatrudnienie w (...) Sp. z o.o., dlatego też decyzją z 26 września 2024 r. odmówiono prawa do zasiłku chorobowego za okres od 3 września 2024 r. do 29 września 2024 r. Ponadto wskazał, że wnioskodawczyni kontynuuje działalność zarobkową na podstawie umowy zlecenia zawartej z (...), która to umowa stanowi tytuł do objęcia dobrowolnym ubezpieczeniem chorobowym.

W piśmie z 14 marca 2025 r. (k. 25-28v. akt) F. G. (2) wniosła o zmianę decyzji z dnia 26 września 2024 r. (znak nr (...)5) i ustalenie, że wnioskodawczyni przysługuje zasiłek chorobowy za okres od dnia 3 września 2024 r. do dnia 29 września 2024 r.

Dalej podała, że zarzuty Zakładu Ubezpieczeń Społecznych są chybione, a przyczyną ich wadliwości jest to, że ZUS nie uwzględnia, iż niezdolność do pracy w okresie od 3 września 2024 r. do 29 września 2024 r. nie jest jakąś nową niezdolnością wnioskodawczyni do pracy, lecz dalszym ciągiem niezdolności, która rozpoczęła się w dniu 1 lipca 2024 r. Wedle odwołującej się, w sprawie zatem chodzi w rzeczywistości o jedną niezdolność do pracy, która trwała od 1 lipca 2024 r. do 29 września 2024 r., a dzień 2 września 2024 r. był jednodniową przerwą w tej niezdolności. W tym stanie rzeczy jak najbardziej spełniony jest wyrażony
w art. 7 ustawy warunek trwania niezdolności bez przerwy co najmniej 30 dni: otóż niezdolność ta trwała bez przerwy co najmniej 63 dni (od 1 lipca 2024 r. do 1 września 2024 r.). Skoro zaś jest to jedna niezdolność do pracy, to spełniony jest i warunek powstania jej nie później niż
w ciągu 14 dni od ustania tytułu ubezpieczenia chorobowego. Niezdolność bowiem powstała w dniu 1 lipca 2024 r., a okres niezdolności od 3 września 2024 r. do 29 września 2024 r. jest jej dalszym ciągiem. Odmienna wykładnia sprzeciwiałaby się funkcji ochronnej przepisów
o zasiłku chorobowym (art. 7 oraz art. 13 ustawy).

Podczas rozprawy z 18 czerwca 2025 r. Sąd oddalił wnioski pełnomocników stron
o połączenie niniejszej sprawy do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia ze sprawą IV U 1075/(...) (punkt I).

W piśmie z 7 lipca 2025 r. (k. 75-75v. akt) ZUS wskazał, że decyzją z 26 września 2024 r. odmówił ubezpieczonej prawa do zasiłku chorobowego za okres od 3 września 2024 r.
do 29 września 2024 r. jako powód odmowy powołując art. 7 pkt 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych w razie choroby i macierzyństwa zgodnie z którym, zasiłek choroby przysługuje osobie, która stała się niezdolna do pracy po ustaniu tytułu ubezpieczenia chorobowego, jeżeli niezdolność do pracy trwała bez przerwy co najmniej
30 dni i powstała nie później niż wciągu 14 dni od ustania tytułu ubezpieczenia chorobowego. ZUS zaznaczył, że niezdolność ubezpieczonej powstała 27 maja 2024 r. i trwała nieprzerwanie do 1 września 2024 r., ale kolejna niezdolność powstała po jednodniowej przerwie,
tj. 3 września 2024 r. i trwała nieprzerwanie 27 dni (do 29 września 2024r.), a zatem uznać, że ubezpieczona nie spełniła warunków wynikających z art. 7 pkt 1 ustawy zasiłkowej. ZUS wskazał, że z posiadanej przez niego dokumentacji wynikało, że ubezpieczona kontynuuje działalność zarobkową na podstawie umowy zlecenia zawartej z (...), która to umowa stanowi tytuł do objęcia dobrowolnym ubezpieczeniem chorobowym. Płatnik ten w dniu 23 sierpnia 2024 r. wskazał, że umowa była aktualna do 30 września 2024 r., a ubezpieczona w czerwcu wykonywała czynności z niej wynikające. Uznano zatem, że ubezpieczona wykorzystywała zwolnienie lekarskie niezgodnie z jego celem i 28 sierpnia 2024 r. na mocy art. 17 wydano decyzję odmawiającą prawa do zasiłku chorobowego za okres 4 lipca 2024 r. do 2 sierpnia 2024r. Dalej ZUS wskazał, że wyrok Sądu Rejonowego z 15 kwietnia 2025 r., sygn. akt U 1075/24 zmienił stanowisko organu rentowego uznając, że ubezpieczona ma prawo do zasiłku chorobowego od 1 lipca 2024r. do 2 sierpnia 2024 r., wobec czego ZUS dokonał wypłaty zasiłku chorobowego za łączny okres od 1 lipca 2024 r. do 1 września 2024 r. Dalej podano, że jednodniowa przerwa w niezdolności do pracy z powodu choroby przypadająca na 2 września 2024 r., zgodnie z art. 7 pkt 1, pozbawiła ubezpieczoną prawa do zasiłku chorobowego za dalszy okres, tj. od 3 września 2024 r. do 29 września 2024 r., a wyrok z 15 kwietnia 2024 r. oraz jego uzasadnienie nie wpływa na ustalenie prawa do zasiłku chorobowego po jednodniowej przerwie w niezdolności ubezpieczonej (decyzja z 26 września 2024 r.).

Na rozprawie w dniu 16 lipca 2025 r. pełnomocnik ubezpieczonej oświadczyła, że rozmawiała ze swoim mocodawcą i dowiedziała się, że 2 września 2024 r. to dzień, w którym ubezpieczona była u lekarza, który jednakże wystawił jej zwolnienie dopiero od dnia następnego.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

Ubezpieczona F. G. (1) urodziła się w (...)

Okoliczność bezsporna.

W okresie od 15 września 2022 r. do 30 czerwca 2024 r. ubezpieczona była zatrudniona na podstawie umowy o pracę w (...) Sp. z o.o. i z tego tytułu podlegała obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym, w tym ubezpieczeniu chorobowemu.

Jednocześnie od dnia 1 października 2022 r. do dnia 30 września 2023 r. i następnie od dnia 19 września 2023 r. ubezpieczona współpracowała z (...) we K. na podstawie umów zlecenia.

Ostatnia umowa zlecenie nr (...) została zawarta przez ubezpieczoną z (...) w dniu 12 marca 2024 r., a w jej ramach ubezpieczona miała przeprowadzić cykl zajęć dydaktycznych przewidzianych
w załączniku nr 1 do umowy oraz czynności związanych z procesem kształcenia wymienionych w § 2 zgodnie z programem studiów, organizacją roku akademickiego, planem studiów
i harmonogramem zajęć obowiązujących w semestrze letnim w roku akademickich (...),
w tym m.in. przeprowadzi zaliczenie przedmiotu. Strony ustaliły również, że umowa zostanie wykonana w terminie od dnia 17 marca 2024 r. do dnia 30 września 2024 r.

Zawierając ww. umowę ubezpieczona złożyła oświadczenie, w którym wskazała, że jest objęta ubezpieczeniem społecznym z tytułu zatrudnienia na podstawie umowy o pracę
w (...) Sp. z o.o. i nie wnosi o objęcie jej dobrowolnymi ubezpieczeniami emerytalnym i rentowym.

Ubezpieczona prowadziła zajęcia z dydaktyki specjalnej oraz potrzeb i zadań rozwojowych osób z niepełnosprawnością intelektualną w różnych okresach życia. Ubezpieczona nie otrzymywała co miesiąc wynagrodzenia, rozliczenie następowało na podstawie ilości zajęć odbytych w danym miesiącu i bywało, że w danym miesiącu ubezpieczona nie zrealizowała żadnych zajęć.

Ubezpieczona przeprowadziła zajęcia w dniach 7-9 czerwca 2024 r.

Ostatnie zajęcia ubezpieczonej w roku akademickim (...) zostały w harmonogramie zajęć zaplanowane na dzień 7 lipca 2024 r. w godzinach 09:00-17:30 i ubezpieczona je zrealizowała, chociaż zajęcia przeprowadzone przez ubezpieczoną były krótsze niż zaplanowane w harmonogramie, trwały ok. 4 godzin.

Ubezpieczona informowała (...) o zwolnieniu lekarskim
i uzyskała informację, że jej studenci nie będą mogli ukończyć studiów, jeśli zajęcia nie zostaną przeprowadzone. Ubezpieczona skontaktowała się z lekarzem i zapytała o możliwość przeprowadzenia zajęć online, na co wyraził on zgodę. Z uwagi na brak konieczności wychodzenia z domu ubezpieczona zdecydowała się przeprowadzić zajęcia, które polegały na sprawdzeniu listy obecności i wystawieniu ocen. Innych zajęć w lipcu 2024 r. ubezpieczona nie prowadziła.

We wrześniu 2024 r. F. G. (1) nie prowadziła zajęć. Nie miała ich również zaplanowanych w harmonogramie zajęć.

Dowód: umowa zlecenia z 12 marca 2024 r. (k. 45-46v. akt; k. 66-67v. akt); plan zajęć (k. 47 akt); harmonogram zajęć (k. 68-71v. akt); rachunki do umowy zlecenia (k. 50-58v. akt; k. 63-65v. akt); oświadczenie zleceniobiorcy (k. 48-49 akt; k. 61-62 akt); przesłuchanie ubezpieczonej na rozprawie w dniu 18 czerwca 2025 r. – protokół rozprawy (k. 39v. akt).

Ubezpieczona z powodu zaburzeń depresyjnych nawracających (F.33) pozostawała niezdolna do pracy w następujących okresach, co stwierdzono zaświadczeniami lekarskimi:

- od 17 czerwca 2024 r. do 3 lipca 2024 r.,

- od 4 lipca 2024 r. do 2 sierpnia 2024 r.,

-od 2 sierpnia 2024 r. do 1 września 2023 r.,

-od 3 września 2024 r. do 15 września 2024 r.,

-od 16 września 2024 r. do 29 września 2024 r.

Dowód: zestawienie zaświadczeń wybranego ubezpieczonego z dnia 6 listopada 2024 r. –
w aktach ZUS.

Decyzją z 26 września 2024 r. (znak: (...)) Zakład Ubezpieczeń Społecznych w T., w związku z wnioskiem z dnia
24 września 2024 r. w sprawie o zasiłek chorobowy, na podstawie art. 7 pkt 1 ustawy z dnia
25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2780, z późn. zm.) odmówił prawa do zasiłku chorobowego za okres od 3 września 2024 r. do 29 września 2024 r.

Uzasadniając ww. decyzję ZUS podał m.in., że z posiadanej dokumentacji wynika, że tytuł ubezpieczenia chorobowego ustał w dniu 30 czerwca 2024 r., a niezdolność do pracy powstała w dniu 3 września 2024 r., a więc po upływie 14 dni od ustania tytułu ubezpieczenia chorobowego.

Dowód: decyzja z 26 września 2024 r. (znak: (...)) wydana przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych w T. – w aktach ZUS.

Prawomocnym wyrokiem z 15 kwietnia 2025 r., wydanym przez Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu, w sprawie o sygn. akt IV U 1075/24: zmieniono zaskarżoną decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w T. z dnia 28 sierpnia 2024 r. znak: (...) w ten sposób, że przyznano ubezpieczonej F. G. (1) prawo do zasiłku chorobowego za okres od 1 lipca 2024 r. do 3 lipca 2024 r. (punkt I sentencji orzeczenia); zasądzono w sprawie z odwołania F. G. (1) od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...) w T. z dnia 28 sierpnia 2024 r. znak: (...) na rzecz odwołującej się F. G. (1) kwotę 360 zł (trzysta sześćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego za czas od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty (punkt II sentencji orzeczenia); zmieniono zaskarżoną decyzję Zakładu Ubezpieczeń (...) w T. z dnia 28 sierpnia 2024 r. znak: (...) w ten sposób, że przyznano ubezpieczonej F. G. (1) prawo do zasiłku chorobowego za okres
od 4 lipca 2024 r. do 2 sierpnia 2024 r. (punkt III sentencji orzeczenia); zasądzono w sprawie
z odwołania F. G. (1) od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...)
w T. z dnia 28 sierpnia 2024 r. znak: (...) na rzecz odwołującej się F. G. (1) kwotę 360 zł (trzysta sześćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego za czas od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty (punkt IV sentencji orzeczenia); orzeczono, że nieuiszczone koszty sądowe ponosi Skarb Państwa (punkt V sentencji orzeczenia).

Sąd w treści uzasadnienia ww. wyroku odnosząc się do okresu od 1 lipca 2024 r. do
3 lipca 2024 r. wskazał m.in., że: ,,nie doszło do spełnienia przesłanki wskazanej w art. 13 ust. 2 ustawy zasiłkowej w postaci „kontynuowania lub podjęcia działalności zarobkowej stanowiącej tytuł do objęcia obowiązkowo lub dobrowolnie ubezpieczeniem chorobowym”. Nadto odnosząc się do okresu od 4 lipca 2024 r. do 2 sierpnia 2024 r. uznał, że zachowanie odwołującej się nie wyczerpało dyspozycji art. 17 ustawy zasiłkowej.

Dowód: wyrok z 15 kwietnia 2025 r. Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu wraz z uzasadnieniem, wydany w sprawie o sygn. akt IV U 1075/24– w aktach sprawy Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu o sygn. akt IV U 1075/24 (k. 92-101 akt).

Lekarz prowadzący oceniał stan zdrowia psychicznego odwołującej się jako powodujący niezdolność do pracy identycznie przed i po dniu 2 września 2024 r., dlatego można uznać, że dnia 2 września 2024 r. była ona w jego ocenie nadal niezdolna do pracy. Dokumentacja medyczna poświadcza, że dnia 2 września 2024 r. F. G. (1) była na osobistej wizycie u swojego lekarza prowadzącego.

Ubezpieczona z powodu zaburzeń depresyjnych nawracających (F.33) pozostawała niezdolna do pracy również w dniu 2 września 2024 roku . W dniu 2 września 2024 roku nie nastąpiła poprawa stanu zdrowia ubezpieczonej. W dniu tym nie odzyskała zdolności do pracy .

Dowód: opinia sądowo-psychiatryczna z 30 listopada 2025 r. (k. 107-114 akt); zaświadczenie z 16 września 2024 r. (k. 79 akt); opinia psychologiczna z 2 stycznia 2025 r. (k. 99-101 akt); historia wizyt i choroby (k. 102-104 akt); zaświadczenie o stanie zdrowia (k. 105 akt).

Sąd Rejonowy zważył, co następuje:

Odwołanie jako zasadne podlegało uwzględnieniu.

W niniejszej sprawie F. G. (1) wniosła odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w T. z dnia 26 września 2024 r. (znak: (...)) domagając się jej zmiany poprzez przyznanie jej prawa do zasiłku chorobowego od 3 września 2024 r. do 29 września 2024 r.

Zakład Ubezpieczeń Społecznych wnosił natomiast o oddalenie odwołania.

Stan faktyczny sprawy Sąd ustalił na podstawie powołanych powyżej dowodów
z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy oraz dołączonych do akt organu rentowego, a także wyroku tut. Sądu z 15 kwietnia 2025 r., wydanego w sprawie o sygn. akt IV U (...)24 wraz z pisemnym uzasadnieniem. Wiarygodność i autentyczność dowodów z dokumentów nie była kwestionowana przez żadną ze stron, nie wzbudziła również wątpliwości Sądu. Uwzględnienie dowodów z dokumentów złożonych do akt oraz w dołączonych aktach rentowych nie wymagało przy tym wydawania postanowienia (art. 243(2) k.p.c.).

Nadto Sąd dopuścił dowód z opinii biegłego sądowego psychiatry na fakt, czy w dniu
2 września 2024 r. ubezpieczona odzyskała zdolność do pracy, biorąc pod uwagę okoliczność, że w dniach od 17 czerwca 2024 r. do 1 września 2024 r. oraz od 3 września 2024 r.
do 29 września 2024 r. była niezdolna do pracy z powodu zaburzeń depresyjnych nawracających.

Sąd dopuścił również dowód z przesłuchania ubezpieczonej F. G. (1), któremu to dał wiarę w całości jako spójnemu i korespondującemu z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie była decyzja organu rentowego z dnia 26 września 2024 r. (znak: (...)) odmawiająca ubezpieczonej prawa do zasiłku chorobowego za okres od 3 września 2024 r. do 29 września 2024 r., oparta na założeniu, że w dniu 2 września 2024 r. doszło do jednodniowej przerwy w niezdolności do pracy, co skutkowało powstaniem nowej niezdolności do pracy od dnia 3 września 2024 r., trwającej 27 dni, a tym samym niespełnieniem przesłanki określonej w art. 7 pkt 1 ustawy
z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa.

Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia stanowią przepisy ustawy z dnia
25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1133, 1621, 1834; dalej jako ustawa zasiłkowa).

Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych
z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1133, 1621, 1834; dalej jako ustawa zasiłkowa), świadczenia pieniężne na warunkach i w wysokości określonych ustawą przysługują osobom objętym ubezpieczeniem społecznym w razie choroby i macierzyństwa określonym w ustawie z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 423, 432 i 619; dalej jako ustawa systemowa).

W myśl art. 6 ust. 1 ustawy zasiłkowej, zasiłek chorobowy przysługuje ubezpieczonemu, który stał się niezdolny do pracy z powodu choroby w czasie trwania ubezpieczenia chorobowego.

Z kolei zgodnie z art. 7 ww. ustawy, zasiłek chorobowy przysługuje również osobie, która stała się niezdolna do pracy po ustaniu tytułu ubezpieczenia chorobowego, jeżeli niezdolność do pracy trwała bez przerwy co najmniej 30 dni i powstała: 1) nie później niż
w ciągu 14 dni od ustania tytułu ubezpieczenia chorobowego; 2) nie później niż w ciągu
3 miesięcy od ustania tytułu ubezpieczenia chorobowego - w razie choroby zakaźnej, której okres wylęgania jest dłuższy niż 14 dni, lub innej choroby, której objawy chorobowe ujawniają się po okresie dłuższym niż 14 dni od początku choroby.

Komentowany przepis wprowadza odstępstwo od warunku nabycia prawa do zasiłku chorobowego związanego z momentem powstania niezdolności do pracy, sformułowanego
w art. 6 ust. 1 u.ś.p.u.s., tj. zajścia niezdolności do pracy w czasie trwania ubezpieczenia chorobowego. W judykaturze wskazano, że zasiłek chorobowy przewidziany w art. 7 u.ś.p.u.s. jest świadczeniem o charakterze wyjątkowym, udzielanym po ustaniu okresu objętego składką na ubezpieczenie, bez ekwiwalentu w tej składce, przysługującym z tytułu spełnienia się ryzyka określonego ogólnie jako „niezdolność do pracy po ustaniu tytułu ubezpieczenia”. Jako taki ma on na celu ochronę niemożności znalezienia i podjęcia nowego zatrudnienia. Słusznie zatem ustawodawca wskazuje jako adresata normy prawnej zawartej w tym przepisie „osobę”, a nie ubezpieczonego. Artykuł 7 ustawy określa zdarzenie chronione, które powinno zajść w tzw. okresie ochronnym jako „niezdolność do pracy”. Posłużenie się w komentowanym przepisie ogólnym sformułowaniem „niezdolność do pracy” wskazuje, że prawo do zasiłku chorobowego na podstawie art. 7 u.ś.p.u.s. obejmuje zarówno niezdolność do pracy z powodu choroby, jak i z powodu sytuacji zrównanych z niezdolnością do pracy z powodu choroby (zob. art. 6 ust. 2). Warunkiem objęcia ochroną tak rozumianej niezdolności do pracy w formie zasiłku chorobowego jest to, by łączny jej okres trwał bez przerwy 30 dni. Ze względu na 30-dniowy okres jej trwania niezdolność ta z założenia spowodowana powinna być chorobami (stanami z nią zrównanymi) bardziej dotkliwymi w skutkach, a więc wykluczającymi na dłużej możliwość podjęcia pracy zarobkowej przez byłego ubezpieczonego. W praktyce jednak, z uwagi na to, że ustawodawca nie zawarł przy konstruowaniu tej przesłanki warunku, by nieprzerwana niezdolność do pracy wynikała z tego samego stanu chorobowego (stanu z nią zrównanego), prawo do tego świadczenia mogą powodować choroby i stany o krótkotrwałych skutkach bezpośrednio po sobie następujące. (K. Stopka [w:] Świadczenia pieniężne z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa. Komentarz, wyd. II, LEX/el. 2025, art. 7.).

Zgodnie natomiast z art. 13 ustawy zasiłkowej, zasiłek chorobowy z tytułu niezdolności do pracy powstałej w czasie trwania ubezpieczenia chorobowego, jak i z tytułu niezdolności do pracy powstałej po ustaniu tytułu ubezpieczenia nie przysługuje za okres po ustaniu tytułu ubezpieczenia chorobowego, jeżeli osoba niezdolna do pracy: 1) ma ustalone prawo do emerytury lub renty z tytułu niezdolności do pracy; 2) kontynuuje działalność zarobkową lub podjęła działalność zarobkową stanowiącą tytuł do objęcia obowiązkowo lub dobrowolnie ubezpieczeniem chorobowym albo zapewniającą prawo do świadczeń za okres niezdolności do pracy z powodu choroby; 3) nie nabyła prawa do zasiłku w czasie ubezpieczenia,
w przypadkach określonych w art. 4 ust. 1; 4) jest uprawniona do zasiłku dla bezrobotnych, zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego, rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego lub nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego; 5) podlega obowiązkowo ubezpieczeniu społecznemu rolników określonemu w przepisach
o ubezpieczeniu społecznym rolników.

Jak już wyżej wskazano, spór w niniejszej sprawie koncentrował się wokół ustalenia, czy w dniu 2 września 2024 r. doszło do odzyskania przez ubezpieczoną zdolności do pracy,
a tym samym czy nastąpiła przerwa w niezdolności do pracy w rozumieniu przepisów ustawy.

Stwierdzenie okoliczności istotnych dla rozpoznania niniejszej sprawy wymagało wiadomości specjalnych i musiało znaleźć oparcie w dowodzie z opinii biegłego sądowego.
W celu wyjaśnienia tej okoliczności Sąd dopuścił więc dowód z opinii biegłego z zakresu psychiatrii na fakt, czy w dniu 2 września 2024 r. ubezpieczona odzyskała zdolność do pracy, biorąc pod uwagę okoliczność, że w dniach od 17 czerwca 2024 r. do 1 września 2024 r. oraz od 3 września 2024 r. do 29 września 2024 r. była niezdolna do pracy z powodu zaburzeń depresyjnych nawracających.

Z przeprowadzonego dowodu wynika jednoznacznie, że ubezpieczona pozostawała niezdolna do pracy również w dniu 2 września 2024 r., a stan jej zdrowia nie uległ poprawie umożliwiającej podjęcie pracy. W konsekwencji należało przyjąć, że nie doszło do przerwy
w niezdolności do pracy, a od dnia 3 września 2024 r. nie powstała nowa niezdolność, lecz kontynuowany był uprzedni stan chorobowy.

Sąd dokonał oceny opinii biegłego zgodnie z art. 233 § 1 k.p.c. Opinia została sporządzona w sposób rzetelny, logiczny i wyczerpujący, z odniesieniem do dokumentacji medycznej. Zarówno ubezpieczona, jak i organ rentowy nie wnieśli do niej zastrzeżeń ani nie wnosili o jej uzupełnienie . Sąd również z urzędu nie znalazł podstaw do podważenia jej wiarygodności ani mocy dowodowej. W konsekwencji opinia ta została uznana za w pełni przekonującą i stanowiła podstawę ustaleń faktycznych.

Resumując należało przyjąć, że niezdolność do pracy ubezpieczonej miała charakter ciągły i obejmowała okres przekraczający wymagane ustawą 30 dni. Jednocześnie niezdolność do pracy powstała w terminie nieprzekraczającym 14 dni od ustania tytułu ubezpieczenia chorobowego (zakończenie zatrudnienia miało miejsce 30 czerwca 2024 r.). Oznacza to, że obie przesłanki określone w art. 7 pkt 1 ustawy zostały spełnione.

Na marginesie wskazać należy, że organ rentowy utożsamił brak formalnego zaświadczenia lekarskiego obejmującego dzień 2 września 2024 r. z ustaniem niezdolności do pracy. Taka interpretacja prowadzi do niedopuszczalnego zredukowania materialnoprawnej przesłanki prawa do świadczenia do wyłącznie formalnego kryterium ewidencyjnego. Tymczasem z konstrukcji ustawy zasiłkowej wynika, że prawo do zasiłku uzależnione jest od rzeczywistego stanu niezdolności do pracy , a nie od ciągłości dokumentacji w sensie czysto formalnym.

Dalej należy odnieść się pobocznie do kwestii czy ubezpieczona w okresie niezdolności do pracy po ustaniu tytułu ubezpieczenia chorobowego w (...) sp. z o.o. kontynuowała działalność zarobkową, w związku z czym utraciła prawo do zasiłku chorobowego za ten okres.. Okoliczność ta była podnoszona przez organ rentowy na początkowym etapie niniejszego postępowania, przy czym argumentacja ta odnosiła się również do innych okresów niezdolności do pracy ubezpieczonej, objętych odrębnym postępowaniem sądowym.

Ze względu jednak na fakt, że w niniejszej sprawie mowa jest o jednej niezdolności do pracy, to należy odnieść się także do podstaw odmowy zasiłku za okres od 1 lipca 2024 r. do
2 sierpnia 2024 r., gdyż ewentualna zasadność odmowy przez ZUS zasiłku chorobowego za powyższy okres musiałaby wpłynąć także na zasadność odmowy w niniejszym postępowaniu.

Sąd miał na uwadze, że prawomocnym wyrokiem z 15 kwietnia 2025 r., wydanym przez Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu, w sprawie o sygn. akt IV U 1075/24 w sprawie dotyczącej innych okresów niezdolności do pracy tej samej ubezpieczonej, przyznano jej prawo do zasiłku chorobowego oraz jednoznacznie ustalono, iż w spornych okresach nie kontynuowała ona działalności zarobkowej i nie wykonywała pracy w czasie orzeczonej niezdolności do pracy, a nadto nie wykorzystała zwolnienia niezgodnie z jego celem.

Zgodnie z art. 365 § 1 k.p.c. prawomocne orzeczenie wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz organy państwowe. Z kolei art. 366 k.p.c. statuuje powagę rzeczy osądzonej w zakresie tego, co w związku z podstawą sporu stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia. Jak wynika z motywów tego rozstrzygnięcia, Sąd stwierdził, że nie doszło do spełnienia przesłanki wskazanej w art. 13 ust. 2 ustawy zasiłkowej w postaci „kontynuowania lub podjęcia działalności zarobkowej stanowiącej tytuł do objęcia obowiązkowo lub dobrowolnie ubezpieczeniem chorobowym”, a nadto Sąd uznał, że zachowanie odwołującej się nie wyczerpało dyspozycji art. 17 ustawy zasiłkowej.

Po wydaniu wskazanego wyżej wyroku ZUS w piśmie procesowym z 7 lipca 2025 r. (k. 75-75v. akt) złożonym w niniejszej sprawie odwołał się do faktu rozstrzygnięcia tej kwestii
w postępowaniu toczącym się w sprawie o sygn. akt IV U 1075/24. Od tego momentu ZUS nie podtrzymywał już zarzutu kontynuowania zatrudnienia, czy wykorzystania zwolnienia niezgodnie z jego celem, koncentrując swoją argumentację wyłącznie na twierdzeniu
o wystąpieniu jednodniowej przerwy w niezdolności do pracy w dniu 2 września 2024 r.

W konsekwencji kwestia ewentualnego wykonywania pracy zarobkowej miała
w niniejszej sprawie znaczenie uboczne i nie stanowiła zasadniczej osi sporu, który ostatecznie ograniczył się do oceny ciągłości niezdolności do pracy w kontekście przesłanek z art. 7 pkt 1 ustawy.

W świetle powyższego, wobec braku przerwy w niezdolności do pracy, spełnienia przesłanki co najmniej 30 dni jej trwania, zachowania 14-dniowego terminu określonego
w art. 7 pkt 1 ustawy, decyzja ZUS naruszała przepisy prawa materialnego.

Na marginesie należy stwierdzić, że biorąc pod uwagę, iż tytuł ubezpieczenia chorobowego ustał w dniu 30 czerwca 2024 roku, dopuszczalne było przyznanie jej prawa do zasiłku chorobowego po ustaniu tytułu ubezpieczenia do dnia 29 września 2024 roku, albowiem w art. 8 ust. 2 ustawy zasiłkowej określono 91-dniowy okres zasiłkowy po ustaniu tytułu ubezpieczenia, zaś po zsumowaniu z zasiłkiem chorobowym pobranym przez ubezpieczona przed ustaniem tytułu ubezpieczenia nie został przekroczony 182-dniowy okres zasiłkowy uregulowany w art. 8 ust. 1 ustawy.

Mając na względzie powyższe, Sąd w punkcie I sentencji orzeczenia, na podstawie
art. 477(14) § 2 k.p.c., zmienił zaskarżoną decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w T. z dnia 26 września 2024 r. (znak (...)) w ten sposób, że przyznał ubezpieczonej F. G. (1) prawo do zasiłku chorobowego za okres od dnia 3 września 2024 r. do dnia
29 września 2024 r.

W punkcie II sentencji wyroku zasądził od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w T. na rzecz ubezpieczonej F. G. (1) kwotę 360 złotych tytułem zwrotu wynagrodzenia radcy prawnego reprezentującego stronę wraz z odsetkami
w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego liczonymi od dnia prawomocności niniejszego rozstrzygnięcia o kosztach procesu do dnia zapłaty.

O kosztach zastępstwa procesowego Sąd orzekł w punktach II sentencji wyroku
w oparciu o art. 98 k.p.c. mając na względzie, iż ZUS przegrał proces w całości. Tym samym Sąd zasądził na rzecz odwołującej się kwotę 360 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego na podstawie § 9 ust. 1 pkt 2 w zw. z § 2 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych.
O odsetkach od kosztów procesu orzeczono z urzędu na podstawie art. 98 § 1 ¹ k.p.c.

W punkcie III sentencji wyroku Sąd zaliczył koszty sądowe na rachunek Skarbu Państwa, gdyż zarówno ubezpieczona, jak i organ rentowy są zwolnieni od obowiązku ich uiszczenia na mocy art. 94 i art. 96 ust. 1 pkt 4 u.k.s.c.

Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.