Wyrok z 13 lutego 2026, sygn. I C 254/25

WYROK ZAOCZNY

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 13 lutego 2026 roku

Sąd Rejonowy w Człuchowie I Wydział Cywilny w składzie:

Przewodniczący:	Sędzia Anna Wołujewicz
Protokolant:	p.o. protokolanta sądowego Alicja Sas

po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2026 roku w Człuchowie

na rozprawie

sprawy z powództwa (...) 1 Niestandaryzowanego Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego Wierzytelności z siedzibą w Z.

przeciwko H. J.

o zapłatę

oddala powództwo

Sygn. akt I C 254/25

UZASADNIENIE

Powód – T. 1 Niestandaryzowany Fundusz Inwestycyjny Zamknięty Wierzytelności z siedzibą w Z., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie adwokata wniósł pozew przeciwko H. J. o zasądzenie kwoty 10.690,88 złotych wraz z odsetkami umownymi w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty i o zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów procesu według norm przepisanych oraz o zasądzenie kosztów procesu.

W uzasadnieniu wskazał, że jest nabywcą wierzytelności wynikającej z umowy pożyczki nr (...) z dnia 23 stycznia 2023 roku. Przedmiotowa wierzytelność stanowi sumę kapitału udzielonej przez (...) pożyczki, odsetek karnych naliczonych od niespłaconych rat kapitałowych oraz, po dniu wymagalności roszczenia – od całości niespłaconego kapitału.

Powód wskazał, że w ramach swej działalności zbywca wierzytelności – (...) im(...) z siedzibą w M. udzielił pożyczkobiorcy pożyczki w kwocie 7500 złotych, na podstawie umowy z dnia 23 stycznia 2023 roku. Zgodnie z umową pożyczka miała być zwrócona w miesięcznych ratach. Pozwany, mimo zobowiązania wynikającego z umowy, nie regulował rat pożyczki w ustalonych przez strony terminach, tym samym pożyczkodawca uzyskał podstawę do wypowiedzenia stosunku umownego. Wypowiedzenie umowy zostało wysłane pod adres, który wskazał pożyczkobiorca w okresie obowiązywania umowy pożyczki. Mając na uwadze obowiązek informowania o zmianie adresu zamieszkania i adresu do korespondencji, wypowiedzenie umowy zostało wysłane pod ten adres, co skutkowało wymagalnością roszczenia z dniem 16 lutego 2024 roku.

Ponadto powód zaznaczył, że wymagalność zadłużenia w przedmiotowej sprawie ustalona została w oparciu o wypowiedzenie umowy pożyczki, które jest czynnością jednostronną, a do którego pozwany nie zastosował się do jednoznacznej treści wypowiedzenia umowy pożyczki, a w świetle której tylko uregulowanie należności wskazanej w wypowiedzeniu w terminie określonym spowodowałoby jego cofnięcie i powrót do pierwotnego planu spłaty.

Z pozwu wynika również, że pożyczkodawca – przed wypowiedzeniem umowy pożyczki – wzywał pozwanego do dobrowolnego uregulowania zadłużenia. Jednakże bezskutecznie. Podkreślono również, ze pożyczkodawca dopełnił wszelkich niezbędnych czynności – wysłał pismo na adres wskazany przez pozwanego jako obowiązujący zgodnie z jego deklaracją, a zatem do miejsca jego normalnej aktywności, wobec czego doręczenia ww. pisma wyplenia przesłanki z art. 61 k.c.

Powód wyjaśnił, że wysokość zadłużenia stanowi suma kapitału w kwocie 7.405,39 złotych oraz odsetek karnych do dnia wniesienia pozwu, wynikających z zaległości w spłacie rat oraz naliczonych od kwot całego niespłaconego kapitału od dnia następującego po dniu wymagalności oraz odsetek zwykłych, naliczanych zgodnie z treścią umowy w kwocie 3.285,49 złotych, czyli łącznie kwotę 10.690,88 złotych.

Pozwany H. J. nie zajął stanowiska w sprawie, nie stawił się na termin rozprawy pomimo prawidłowego wezwania i nie złożył żadnych wyjaśnień.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 23 stycznia 2023 roku pozwany H. J. wypełnił deklarację członkowską , w której wskazał adres zamieszkania J., ul. (...), oraz adres korespondencyjny J., ul. (...).

Tego samego dnia zawarł z powodem (...) im. C. N. z siedzibą w M. umowę pożyczki (kredyt konsumencki) nr (...), na podstawie której Kasa udzieliła na wniosek pożyczkobiorcy pożyczki na warunkach określonych umową i Regulaminem udzielania kredytów i pożyczek konsumenckich (...) zwanym dalej Regulaminem, stanowiącym załącznik nr 1 do umowy. W umowie wskazano miejsce zamieszkania pożyczkobiorcy adres: J., ul. (...).

Umowa pożyczki została zawarta na okres od dnia 23 stycznia 2023 roku do dnia 15 stycznia 2026 roku.

Pożyczka miała zostać wypłacona przelewem na rachunek (...) w całości w dniu podpisania umowy. Pożyczkodawca zobowiązany był do spłaty pożyczki wraz z należnymi odsetkami do dnia 15 stycznia 2026 roku. Spłata pożyczki miała następować w ratach miesięcznych płatnych bez wezwania w terminach i kwotach wskazanych w harmonogramie spłaty pożyczki, który stanowił złącznik nr 2 do umowy.

Zgodnie z pkt 24 umowy w przypadku opóźnienia w spłacie pożyczki Kasa miała podejmować czynności windykacyjne opisane w umowie. Pożyczkodawca w pkt 31 umowy zastrzegł sobie prawo do jej wypowiedzenia z 30 – dniowym terminem wypowiedzenia i postawienia po upływie okresu wypowiedzenia całej pożyczki wraz z odsetkami w stan natychmiastowej wymagalności w przypadku stwierdzenia, że warunki udzielenia pożyczki, w szczególności zobowiązania zawarte w pkt 30, nie zostały dotrzymane, a także w przypadku, gdy pożyczkobiorca nie zapłacił w terminach określonych w umowie pełnych rat pożyczki za co najmniej dwa okresy płatności po uprzednim wezwaniu pożyczkobiorcy listem poleconym do zapłaty opóźnionych rat, w terminie nie krótszym niż 14 dni roboczych od otrzymania wezwania pod rygorem wypowiedzenia umowy

bezsporne, ponadto dowód: umowa pożyczki (kredyt konsumencki k. 15 – 18, deklaracja członkowska

W dniu 23 stycznia 2023 roku pożyczkodawca – (...) im. (...) z siedzibą w M. wydał polecenie przelewu wewnętrznego nadawcy kwoty 7500 złotych, wskazując numer rachunku – (...)

dowód z innych wniosków dowodowych: zestawienie operacji z rachunku płatniczego k. 29

W związku z powstałym zadłużeniem z tytułu umowy pożyczki pożyczkodawca – (...) im. (...) (...) (...) w M. pismem z dnia 22 sierpnia 2023 r. sporządził ostateczne wezwanie do zapłaty i wezwał pożyczkobiorcę – H. J. do spłaty przeterminowanego zadłużenia, które na dzień 22 sierpnia 2023 r. wynosiło kwotę 336 złotych, obejmującą zaległy kapitał wynoszący 0,00 złotych, odsetki umowę w wysokości 336 złotych i odsetki karne w wysokości 0,00 złotych, w terminie 14 dni roboczych od dnia doręczenia niniejszego wezwania. Pismo zostało adresowane do pozwanego na adres ul. (...) J. i wysłane również na ten adres.

bezsporne, ponadto dowód:, ostateczne wezwanie do zapłaty k. 24, potwierdzenie nadania k. 25 .

Pismem z dnia 28 grudnia 2023 roku pożyczkodawca – (...) im. (...) z siedzibą w M. wypowiedział pożyczkobiorcy – H. J. umowę pożyczki powołując się na zaprzestanie terminowej spłaty zobowiązania i poinformował pozwanego, że w związku z powyższym cała niespłacona część należnością wraz z należnymi odsetkami zostanie postawiona w stan natychmiastowej wymagalności z upływem 30 dni od dnia doręczenia niniejszego wypowiedzenia. Jednocześnie pożyczkodawca wezwał pozwanego do dobrowolnej zapłaty całej wymagalnej zaległości wraz z odsetkami i kosztami windykacji w wyżej wymienionym terminie. Na dzień 28 grudnia 2023 roku łączna wysokość przeterminowanego zadłużenia wynosiła 1.000,87 złotych i obejmowała zaległy kapitał w wysokości 39,92 złotych, odsetki umowne w wysokości 960,56 złotych i odsetki karne w wysokości 0,39 złotych. Również to pismo zostało adresowane do pozwanego na adres ul. (...) J. i wysłane również na ten adres.

dowód: wypowiedzenie umowy k. 20, potwierdzenie awiza k. 21

W dniu 26 września 2024 roku pożyczkodawca – (...) im. (...) (...) (...) z siedzibą w M. zawarł z powodem T. 1 Niestandaryzowany Fundusz Inwestycyjny Zamknięty Wierzytelności z siedzibą w Z. umowę przelewu wierzytelności, wynikających z umów kredytów i pożyczek zawieranych w toku prowadzonej przez Cedenta działalności, ze świadczeń nienależnie wypłaconych dłużnikom, jak tez wynikających z orzeczeń sądowych zasądzających na rzecz Cedenta świadczenia pieniężne wraz z zabezpieczeniem w zamian za zapłatę wynagrodzenia, a Fundusz nabywa wierzytelności wraz z zabezpieczeniem oraz ze wszystkimi prawami należnymi Cedentowi jako wierzycielowi, związanymi z tymi wierzytelnościami oraz zobowiązuje do zapłaty wynagrodzenia. Wśród wierzytelności objętych umową znajdowała się wierzytelność wobec pozwanego H. J., wynikająca z ww. umowy pożyczki. Zgodnie z umową przeniesienie wierzytelności na rzecz Funduszu było skuteczne w dniu zawarcia umowy.

bezsporne, ponadto dowód: umowa przelewu wierzytelności k. 10 – 13.

Pismem z dnia 11 kwietnia 2025 roku powód wezwał pozwanego H. J. do zapłaty kwoty 10.506,56 zł. tytułem zwrotu świadczenia wynikającego z ww. pożyczki, która na dzień 11 kwietnia 2025 roku wynosiła kwotę 10.506,56 zł. w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania. Korespondencja została adresowana do pozwanego na adres ul. (...) J. i wysłana również na ten adres. Została ona odebrana osobiście przez pozwanego w dniu 29 kwietnia 2025 r.

dowód: ostateczne wezwanie do zapłaty k. 27, potwierdzenie odbioru k. 28

Sąd zważył co następuje:

Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie.

W niniejszej sprawie wydany został wyrok zaoczny. Pozwany H. J. nie złożył odpowiedzi na pozew, nie wypowiedział się co do twierdzeń podnoszonych przez powoda w uzasadnieniu pozwu doręczonym mu przed wydaniem wyroku. W toku niniejszego procesu pozwany nie podjął się obrony, zostały więc spełnione przesłanki do wydania wyroku zaocznego.

Art. 339 § 1 i 2 k.p.c., stanowi, że Sąd może wydać wyrok zaoczny na posiedzeniu niejawnym, gdy pozwany w wyznaczonym terminie nie złożył odpowiedzi na pozew. Przyjmuje się za prawdziwe twierdzenia powoda o faktach zawartych w pozwie lub pismach procesowych doręczonych pozwanemu przed posiedzeniem, chyba że budzą one uzasadnione wątpliwości albo zostały przytoczone w celu obejścia prawa.

Przepis art. 339 § 2 k.p.c. ustanawia domniemanie prawdziwości twierdzeń powoda dotyczących okoliczności faktycznych w wypadku bezczynności pozwanego, chyba że budzą one uzasadnione wątpliwości albo zostały przytoczone w celu obejścia prawa. Domniemanie to dotyczy wyłącznie strony faktycznej sprawy i nie obowiązuje w zakresie prawa materialnego. Domniemanie to zastępuje jedynie postępowanie dowodowe. Ten wyjątkowy przepis nie może być wykładany rozszerzająco ( uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z 18.2.1972 r w sprawie III CRN 539/71, Legalis). Zatem sąd zawsze jest zobowiązany rozważyć, czy w świetle przepisów obowiązującego prawa materialnego, twierdzenia powoda uzasadniają uwzględnienie żądań pozwu, w zakresie tym bowiem nie obowiązuje domniemanie z art. 339 § 2 k.p.c., negatywny zaś wynik takich rozważań powoduje wydanie wyroku zaocznego oddalającego powództwo ( porównaj wyroki Sądu Najwyższego z dnia: 07 czerwca 1972 r w sprawie III CRN 30/72, 31 marca 1999 r. w sprawie I CKU 176/97, 06 czerwca 1997 r. w sprawie I CKU 87/97, 15 marca 1996 r. w sprawie I CRN 26/96, 15 września 1967 r.w sprawie III CRN 175/67).

Zdaniem Sądu brak było podstaw do ustalenia stanu faktycznego jedynie w oparciu o twierdzenia, które zostały zawarte w uzasadnieniu pozwu. Przedmiotem powództwa było roszczenie wynikające z umowy o pożyczki, która została zawarta przez pozwanego występującego jako konsument. Podkreślić należy, że zgodnie z prawem unijnym TSUE ( por. wyr. Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 13 września 2018 r. (C-176/17), Sąd ma obowiązek zbadać czy w umowach z konsumentami nie występują niedozwolone klauzule umowne lub inne postanowienia naruszające prawa konsumentów. Obowiązek taki istnieje nawet bez konkretnego zarzutu strony pozwanej (por. wyrok TSUE z dnia 7 listopada 2019 roku w sprawie C-419/18 i C-483/18 ((...)), z dnia 13 września 2018 roku, w sprawie C-176/17 ((...) I) oraz z dnia 18 listopada 2018 roku, w sprawie C-632/17 ((...) Bank (...)).

Podkreślić również należy, że zarówno normy prawa wspólnotowego chronią praw konsumentów, ale także polski ustawodawca wprowadził szczególną ochronę tej grupy uczestników obrotu cywilnego jako słabszej strony stosunków zobowiązaniowych zapewniając im ochronę przed stosowaniem przez silniejszego przedsiębiorcę, profesjonalnie działającego w obrocie, postanowień kształtujących ich prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami i wywierający szkodliwy wpływ na ich interesy. Powyższe wynika zarówno z art. 76 Konstytucji RP, zgodnie z którym władze publiczne chronią konsumentów, użytkowników i najemców przed działaniami zagrażającymi ich zdrowiu, prywatności i bezpieczeństwu oraz przed nieuczciwymi praktykami rynkowymi jak i przepisów ustawowych .

Nie ulega wątpliwości, że została zawarta przez pozwanego umowa pożyczki. Zgodnie z treścią art. 720 § 1 k.c. przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości.

Niewątpliwe powód dochodzi roszczeń z umowy pożyczki z dnia 23 stycznia 2023 nr (...) zawartej przez pozwanego z pierwotnym wierzycielem (...) im. (...) z siedzibą w M. (pożyczkodawca). Zdaniem powoda przedmiotowe roszczenie powstało w związku z niewywiązaniem się przez pozwanego z zobowiązania. Powód uzasadniając roszczenie powołał się na rozwiązanie umowy na skutek wypowiedzenia, która łączyła wierzyciela pierwotnego z pozwanym. W związku z powyższym oparł swoje roszczenie na okoliczności wypowiedzenia przedmiotowej umowy, co wyznaczało granice podstawy faktycznej dochodzonego roszczenia.

W ocenie Sądu nie budziły żadnych wątpliwości twierdzenia powoda co do zawarcia przedmiotowej umowy, brak spłaty rat pożyczki zgodnie z harmonogramem oraz wysłanie pism zatytułowanych wezwanie do zapłaty i wypowiedzenie umowy na adres (...)/4. W ocenie Sądu pozwany niewątpliwie zawarł z powodem umowę pozyczki. Powyższe wynika z dowodów przedłożonych przez stronę, okoliczność ta nie była też zakwestionowana przez pozwanego. Powództwo podlegało jednak oddalaniu z uwagi na fakt, że wbrew twierdzeniom zawartym w pozwie, powód zdaniem Sądu nie wykazał, że złożył pozwanemu skuteczne oświadczenie w przedmiocie wypowiedzenia na które się powołał się. Strona powodowa nie udowodniła zgodnie skutecznie wypowiedziała.

Nie budzi wątpliwości, że wierzyciel pierwotny zawarł z pozwanym umowę pożyczki (kredytu konsumenckiego) i zgodnie z umową miał prawo wypowiedzieć umowę kredytu, gdy pożyczkodawca nie dotrzymuje warunków udzielonej pożyczki. Zgodnie z pkt 24 umowy w przypadku opóźnienia w spłacie pożyczki miał prawp podejmować czynności windykacyjne opisane w umowie, a następnie na podstawie pkt 31 umowy miał prawo ją wypowiedzenia z 30 – dniowym terminem wypowiedzenia i postawienia po upływie okresu wypowiedzenia całej pożyczki wraz z odsetkami w stan natychmiastowej wymagalności w przypadku stwierdzenia, że warunki udzielenia pożyczki, w szczególności zobowiązania zawarte w pkt 30, nie zostały dotrzymane, a także w przypadku, gdy pożyczkobiorca nie zapłacił w terminach określonych w umowie pełnych rat pożyczki za co najmniej dwa okresy płatności. Z umowy wynika wprost, ze pożyczkodawca ma obowiązek najpierw wezwać pożyczkobiorcę listem poleconym do zapłaty opóźnionych rat, w terminie nie krótszym niż 14 dni roboczych od otrzymania wezwania pod rygorem wypowiedzenia umowy, a następnie mógł ją po upływie terminu wypowiedzieć ( dowód: umowa pożyczki k. 15 – 18). Podkreślić jednak należy, że pozwany zarówno w deklaracji jak i umowie wskazał adres zamieszkania i adres do korespondencji miejscowość J., ul. (...) (dowód: umowa pożyczki k. 15 – 18, deklaracja członkowska k. 22).

W związku z powyższym warunkiem prawidłowego wypowiedzenia umowy było uprzednie skierowanie do pozwanego na adres wskazany w deklaracji członkowskiej i umowie ww. dokumentów. Powód zarówno w pozwie jak i materiale dowodowym przedłożonym do sprawy nie wskazuje żadnej przyczyny kierowania przedmiotowych pism na adres J. ul. (...). Na jakiej podstawie przedmiotowy adres został ustalony. Niewątpliwe aktualnie jest to adres zamieszkania pozwanego (dowód protokół komornika k. 59, 60), jednakże brak uzasadnienia i materiału dowodowego w tym zakresie pozbawia Sąd możliwości oceny czy był to adres, który zgodnie z wolą pozwanego, stanowił adres korespondencyjny do doręczeń korespondencji między stronami umowy pożyczki, a jeżeli tak to od kiedy.

W związku z powyższym w pierwszej kolejności należało dokonać oceny, czy ww. oświadczenie zostało skutecznie pozwanemu złożone.

Zgodnie z treścią art. 61 k.c. skuteczność oświadczenia woli złożonego innej osobie jest uzależniona od okoliczności, czy umożliwiono adresatowi zapoznanie się z jego treścią. Nie budzi wątpliwości że to osoba, która wywodzi skutki prawne z danego oświadczenia woli musi udowodnić, że oświadczenie to doszło do adresata w sposób umożliwiający mu zapoznanie się z jego treścią. W związku z powyższym na powodzie ciążył obowiązek wykazania powyższej okoliczności. Zgodnie z deklaracją członkowską oraz treścią umowy pożyczkodawca miał obowiązek kierować wszelką korespondencję na adres zamieszkania lub korespondencyjny podany przez pozwanego w ww. dokumentach. W niniejszej sprawie powód wysyłał korespondencję za pośrednictwem Poczty Polskiej na adres ul (...) f/4 J.. Z dowodów przedłożonych przez stronę powodową – awizo k. 21, potwierdzenie nadania k. 25 nie wynika, że przysyłki kierowane do niego w 2023 r., były adresowane na ww. adres zgodnie z jego wolą i zostały przez niego odebrane. Nadmienić należy, że dopiero przesyła wysyłana przez powoda w kwietniu 2025 r. został odebrana osobiście przez pozwanego (dowód potwierdzenie odbioru k. 28)

W związku z powyższym nie można uznać, że oświadczenie woli, na które powołał się powód w pozwie, dotyczące wypowiedzenia umowy zostało skutecznie złożone. W ocenie Sądu pożyczkodawca naruszył postanowienia umowy, albowiem nie wysłał ww. oświadczenia zgodnie z wolą pozwanego na adres wskazany w deklaracji członkowskiej i umowie. Nie budzi wątpliwości, że w celu skutecznego wypowiedzenia umowy powód miał obowiązek doręczyć przedmiotową korespondencję na adres wynikający z umowy albo z oświadczenia pozwanego, który oświadczenie w przedmiocie doręczenia korespondencji zmieniał. W ocenie Sądu brak spełnienia ww. przesłanek powoduje, że czynność prawna polegająca na wypowiedzeniu umowy nie została skutecznie złożona, w związku z czym powód nie mógł skutecznie powołać się na wypowiedzenie umowy.

Brak skutecznego wypowiedzenia umowy powodowała, że strony w dniu wniesienia powództwa nadal wiązała umowa. Okoliczność, że pozwany nie wywiązuje się z umowy nie daje podstawy do uwzględnienia żądania pozwu, które było oparte na twierdzeniu, że na skutek wypowiedzenia umowy przedmiotowe roszczenie jest zasadne. Z pozwu jednoznacznie wynika, że powód wywodził swoje roszczenie z wypowiedzenia umowy kredytu. Brak złożenia wobec strony pozwanej skutecznego oświadczenia o wypowiedzeniu umowy pożyczki pozbawiało zatem powoda prawa do dochodzonego w niniejszej sprawie roszczenia opartego na wypowiedzeniu umowy.

Ponadto należy wskazać, ze pożyczkodawca naruszył również pkt 6 umowy zgodnie z którym pożyczka miała zostać wypłacona przelewem na rachunek (...) w całości w dniu podpisania umowy, a jak wynika z materiału dowodowego przedłożonego przez powoda, została wypłacona na rachunek (...) ( dowód zestawienie operacji z rachunku płatniczego k. 29). W związku z powyższym powód również nie wykazał aby przedmiot pożyczki został wypłacony na podstawie przedmiotowej umowy zgodnie z wolą pozwanego.

W związku z powyższym powództwo podlegało oddaleniu.