sygn. I C 112/25 13 lutego 2026 Sąd Rejonowy w Człuchowie

Wyrok z 13 lutego 2026, sygn. I C 112/25

Data orzeczenia 13 lutego 2026

Sąd Sąd Rejonowy w Człuchowie

Wydział I Wydział Cywilny

Przewodniczący Sędzia Anna Wołujewicz

Tagi

#Sąd Rejonowy w Człuchowie #I Wydział Cywilny #wyrok

Podstawa prawna

art. 6 kc art. 339 kpc art. 359 kc art. 509 kc art. 720 kc

WYROK ZAOCZNY

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 13 lutego 2026 roku

Sąd Rejonowy w Człuchowie I Wydział Cywilny w składzie:

Przewodniczący:	Sędzia Anna Wołujewicz
Protokolant:	p.o. protokolanta sądowego Alicja Sas

po rozpoznaniu w dniu 4 lutego 2026 roku w Człuchowie

na rozprawie

sprawy z powództwa (...) Wierzytelności Niestandaryzowanego Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego z siedzibą w T.

przeciwko Z. J.

o zapłatę

oddala powództwo

Sygn. akt I C 112/25

UZASADNIENIE

Powód – R. Wierzytelności Niestandaryzowany Fundusz Inwestycyjny Zamknięty z siedzibą w T., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie radcy prawnego, złożył pozew przeciwko Z. J. o zapłatę kwoty 3.977,81 złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od kwoty 3.977,81 złotych od dnia 11 grudnia 2024 roku do dnia zapłaty domagając się kwoty 3.453,78 złotych z tytułu sumy niespłaconego kapitału pożyczki oraz prowizji, kwoty 127,85 złotych z tytułu sumy niespłaconych odsetek kapitałowych, kwoty 396,18 złotych z tytułu sumy skapitalizowanych odsetek za opóźnienie oraz zasądzenia od pozwanej na rzecz powoda kosztów procesu według norm przepisanych.

W uzasadnieniu wskazał, że powód wniósł przeciwko pozwanej w dniu 11 grudnia 2024 roku pozew o zapłatę w elektronicznym postępowaniu upominawczym. Sąd Rejonowy Lublin – Zachód w Lublinie umorzył postępowanie w sprawie w dniu 27 grudnia 2024 roku.

Powód podkreślił, że w dniu 21 stycznia 2024 roku strona pozwana zawarła z pożyczkodawcą umowę pożyczki numer (...), na kwotę 3.000,00 złotych. Pozwana zobowiązała się do spłaty pożyczki w terminie 6 miesięcy. Pozwana nie kwestionowała treści umowy pożyczki ani nie wnioskowała o dokonanie zmian w jej treści. Pozwana wraz z umową otrzymała formularz informacyjny do umowy i wzór oświadczenia o odstąpieniu od umowy, które stanowiły jej integralną część. Pożyczkodawca przed zawarciem umowy z pozwaną zbadał jej zdolność kredytową i potwierdził jej dane osobowe i adresowe. Po skutecznym zawarciu umowy pożyczki, wierzyciel spełnił świadczenie wobec pożyczkobiorcy i wypłacił jej kwotę pożyczki w wysokości 3.000,00 zł na rachunek bankowy pozwanej, który został przez nią wskazany i zweryfikowany przez powoda w procesie wnioskowania o udzielenie pożyczki. Pozwana zobowiązała się do spłaty pożyczki w kwotach i terminach określonych w harmonogramie płatności, który wydany jej został wraz z umową pożyczki.

Z uwagi na niewykonanie przez pozwaną obowiązku spłaty długu, pożyczkodawca wezwał pożyczkobiorcę do zapłaty pod rygorem wypowiedzenia umowy. Strony ustaliły w umowie, że komunikacja dotycząca przedmiotowej umowy odbywać się będzie z wykorzystaniem oświadczeń woli składanych za pomocą środków porozumiewania się na odległość. Pozwana nie stosowała się do wezwań do zapłaty i nie realizowała spłaty. Wobec takiej postawy wierzyciel wypowiedział umowę ze skutkiem na dzień 27 czerwca 2024 roku. W związku z tym w dniu 27 czerwca 2024 roku stały się wymagalne niespłacony kapitał, odsetki umowne od wymagalnych a niespłaconych rat oraz niespłacona kwota prowizji. Powód podkreślił, że przed wniesieniem pozwu w EPU skapitalizował odsetki umowne za opóźnienie. Kwota 396,18 złotych obliczona została od zaległego kapitału oraz sumy kosztów pozaodsetkowych od dnia wymagalności, tj. 27 czerwca 2024 roku do dnia poprzedzającego wniesienie pozwu.

Powód wskazał, że w dniu 17 października 2024 roku została zawarta umowa sprzedaży wierzytelności przysługującej spółce (...) S.A, będącej pożyczkodawcą, na mocy której R. Wierzytelności Niestandaryzowany Fundusz Inwestycyjny Zamknięty stał się następcą prawnym pożyczkodawcy, a tym samym uprawnionym do występowania z wszelkimi roszczeniami przysługującymi cedentowi względem pozwanej. Pozwana została powiadomiona o sprzedaży wierzytelności.

Pozwana nie zajęła stanowiska w sprawie, nie stawiła się na termin rozprawy pomimo prawidłowego wezwania i nie złożyła żadnych wyjaśnień.

Sąd ustalił co następuje:

W systemach pożyczkodawcy w oparciu o opracowany przez niego wzorzec umowny utworzona została umowa pożyczki nr (...) z dnia 21 stycznia 2024 oraz umowa pożyczki o tożsamym numerze (...) z dnia 5 lutego 2024 roku, w których jako pożyczkodawca występował (...) S.A. z siedzibą w T., a jako pożyczkobiorca pozwana Z. J.. Oznaczając pożyczkobiorcę wskazany został numer PESEL, numer dowodu osobistego, adres miejsca zamieszkania, adres korespondencyjny oraz numer rachunku bankowego.

W pkt I obu umów wskazano, że:

- kwota pożyczki udzielonej na podstawie umowy wynosi 3.000,00 zł,

W pkt I umowy z 21 stycznia 2024 roku wskazano, że:

- umowa została zawarta w dniu 21 stycznia 2024 roku po zapoznaniu się klienta z warunkami, na jakich udzielona ma zostać pożyczka i po zweryfikowaniu przez pożyczkodawcę tożsamości klienta i jego zdolności kredytowej, przed zawarciem umowy pożyczkodawca daje pożyczkobiorcy możliwość zapoznania się, w odpowiednim czasie do tego potrzebnym, z treścią umowy i formularza informacyjnego,

- w przypadku zawarcia umowy za pomocą środków porozumiewania się na odległość, składając oświadczenie o zawarciu umowy, w formie odpowiedniej dla danego środka porozumiewania się na odległość, klient potwierdza, że zapoznał się z warunkami umowy, dokument umowy nie wymaga podpisu i jest przesyłany klientowi na trwałym nośniku niezwłocznie po zawarciu umowy w celu potwierdzenia jej zawarcia,

- w celu zawarcia umowy i weryfikacji tożsamości klienta, klient może być poproszony o dokonanie przelewu kwoty 1 zł na wskazane przez pożyczkodawcę konto bankowe, kwota ta zostanie niezwłocznie zwrócona na konto klienta, z którego dokonany został przelew, klient ma także możliwość skorzystania z dobrowolnej opcji weryfikacji swojej tożsamości przy użyciu bezpłatnej usługi TransactionLink, w takim przypadku zwolniony będzie z obowiązku wykonania przelewu weryfikacyjnego,

W pkt I umowy z 5 lutego 2024 roku wskazano, że:

- umowa została zawarta w dniu 5 lutego 2024 roku po zapoznaniu się klienta z warunkami, na jakich udzielona ma zostać pożyczka i po zweryfikowaniu przez pożyczkodawcę tożsamości klienta i jego zdolności kredytowej, przed zawarciem umowy pożyczkodawca daje pożyczkobiorcy możliwość zapoznania się, w odpowiednim czasie do tego potrzebnym, z treścią umowy i formularza informacyjnego,

W pkt II umowy z 21 stycznia 2024 roku wskazano, że:

- kwota pożyczki wynosi 3.000,00 zł,

- roczna stopa oprocentowania (stopa zmienna) wynosiła 18,50%, pożyczka oprocentowana jest zmienną stopą procentową w stosunku rocznym,

- do oprocentowania pożyczki zastosowanie ma stopa oprocentowania równa dwukrotności stopy procentowej odsetek ustawowych obliczonych zgodnie z art. 359 § 2 k.c.,

- umowa obowiązuje przez okres od dnia zawarcia do dnia spłaty pożyczki, pożyczka udzielana jest na 6 miesięcy liczonych od dnia wypłaty pożyczki,

- liczba miesięcznych rat to 6,

- klient zobowiązany jest zwrócić kwotę pożyczki poprzez wpłatę rat kapitałowych i odsetek, powiększonych o prowizję oraz ewentualne koszty dodatkowe, na rachunek pożyczkodawcy wskazany w umowie w 6 miesięcznych ratach, w terminach płatności określonych zgodnie z umową i zgodnie z harmonogramem,

- prowizja jednorazowa wynosi 457,05 zł,

- wypłata pożyczki następuje na rachunek bankowy wskazany przez klienta w ciągu 24 godzin od momentu zawarcia umowy pożyczki,

- klient zobowiązany jest zwrócić kwotę pożyczki poprzez wpłatę wymagalnych należności na rachunek pożyczkodawcy,

- w przypadku odstąpienia przez klienta od dobrowolnej Umowy Sprzedaży Pakietu Usług Medycznych, klient wyraża zgodę na bezpośrednie przekazanie opłaty za dobrowolny Pakiet Usług Medycznych w części niezbędnej do zaspokojenia roszczeń (...) S.A. z tytułu umowy pożyczki, na jej rachunek,

- w przypadku odstąpienia przez klienta od Umowy o Świadczenie Usług Telekomunikacyjnych, klient wyraża zgodę na bezpośrednie przekazanie opłaty za Pakiet Usług Telekomunikacyjnych w części niezbędnej do zaspokojenia roszczeń (...) S.A. z tytułu umowy pożyczki, na jej rachunek,

- całkowita kwota do zapłaty wynosiła 3.661,53 zł,

- klient jest uprawniony do odstąpienia od umowy w terminie 14 dni kalendarzowych od daty zawarcia umowy, bądź doręczenia klientowi potwierdzenia zawarcia umowy w postaci umowy wraz z formularzem informacyjnym, jeśli termin ten nastąpi później niż data zawarcia umowy,

-klient może rozwiązać umowę z zachowaniem dwutygodniowego okresu wypowiedzenia umowy, dla skuteczności wypowiedzenia wymagane jest doręczenie pożyczkodawcy oświadczenia o wypowiedzeniu umowy w formie pisemnej,

-pożyczkodawca może wypowiedzieć umowę z przyczyn leżących po stronie klienta w przypadku opóźnienia klienta ze spłatą zadłużenia wynikającego z umowy przekraczającego 14 dni, po bezskutecznym przeprowadzeniu czynności upominawczo-windykacyjnych, dla skuteczności wypowiedzenia umowy wymagane jest doręczenie klientowi, na podany przez niego adres, oświadczenia o wypowiedzeniu umowy.

W pkt II umowy 5 lutego 2024 roku wskazano, że:

- kwota pożyczki wynosi 3.000,00 zł,

- roczna stopa oprocentowania (stopa zmienna) wynosiła 18,50%, pożyczka oprocentowana jest zmienną stopą procentową w stosunku rocznym,

- do oprocentowania pożyczki zastosowanie ma stopa oprocentowania równa dwukrotności stopy procentowej odsetek ustawowych obliczonych zgodnie z art. 359 § 2 k.c.,

- umowa obowiązuje przez okres od dnia zawarcia do dnia spłaty pożyczki, pożyczka udzielana jest na 6 miesięcy liczonych od dnia wypłaty pożyczki,

- liczba miesięcznych rat to 6,

- prowizja jednorazowa wynosi 453,78 zł,

- wypłata pożyczki następuje na rachunek bankowy wskazany przez klienta w ciągu 24 godzin od momentu zawarcia umowy pożyczki,

- klient zobowiązany jest zwrócić kwotę pożyczki poprzez wpłatę wymagalnych należności na rachunek pożyczkodawcy,

- całkowita kwota do zapłaty wynosiła 3.652,18 zł,

dowód: wydruki umów pożyczki - k. 25-42v,

17 stycznia 2024 roku pożyczkodawca wydał pozytywną decyzję dotyczącą zdolności kredytowej pozwanej.

dowód: wydruk decyzji – k. 48,

Pożyczkodawca dokonał trzech przelewów, w których jako odbiorcę wskazano pozwaną. Wszystkie przelewy wysłano 21 stycznia 2024 roku. Kwota pierwszego przelewu to 800,00 zł, w tytule transakcji wpisano, że jest to produkt dodatkowy z umowy nr (...), wskazano PESEL pozwanej oraz wpisano (...). Drugi przelew opiewał na kwotę 200,00 zł, w tytule wpisano, że jest to produkt dodatkowy z umowy nr (...), wskazano PESEL pozwanej oraz wpisano „SIM 200”. W trzecim przelewie wysłano kwotę 2.000,00 zł, a opisano go jako „Z. kredyt konsumencki z umowy nr (...)” oraz wskazano PESEL pozwanej.

dowód: potwierdzenia przelewów – k. 43, 45,47,

W piśmie z dnia 6 maja 2024 roku adresowanym do pozwanej, zatytułowanym „Kolejne wezwanie do zapłaty” pożyczkodawca poinformował, że nie wpłynęła do niego płatność raty pożyczki w (...) S.A. nr (...) wypłaconej w dniu 21 stycznia 2024 roku, a dług zwiększył się o kwotę kolejnej raty. Kwota do spłaty na dzień przygotowania pisma wyniosła 1.453,79 zł. Pożyczkodawca wskazał, że dalszy brak spłaty spowoduje kolejne działania ze strony firmy windykacyjnej, umieszczenie informacji o zadłużeniu na stronie internetowej giełdzie długów długi.info, wypowiedzenie umowy pożyczki z natychmiastowym wezwaniem do zapłaty całej wymagalnej kwoty pożyczki wraz ze wszystkimi kosztami, skierowanie sprawy na drogę postępowania sądowego i egzekucyjnego.

dowód: kopia pisma z dnia 6 maja 2024 roku - k. 44,

W piśmie z dnia 27 czerwca 2024 roku adresowanym do pozwanej, zatytułowanym „Wypowiedzenie umowy pożyczki”, pożyczkodawca wypowiedział umowę pożyczki nr (...), wypłaconą w dniu 21 stycznia 2024 roku ze skutkiem natychmiastowym i wezwał do zapłaty całości wymagalnego zadłużenia, które na dzień 27 czerwca 2024 roku wynosiło 3.646,21 zł.

dowód: kopia pisma z dnia 27 czerwca 2024 roku – k. 46,

W dniu 17 października 2024 roku (...) S.A. z siedzibą w T. (cedent) zawarł z (...) Funduszem Inwestycyjnym Zamkniętym (cesjonariuszem) - umowę przelewu wierzytelności, której przedmiotem była m. in. wierzytelność cedenta z tytułu umowy nr (...) ze wskazaną datą wypłaty na 21 stycznia 2024 roku, datą wypowiedzenia 27 czerwca 2024 roku oraz kwotą pożyczki 3.000,00 zł.

dowód: poświadczony za zgodność przez występującego jako pełnomocnik powoda radcę prawnego odpis umowy przelewu wierzytelności z notarialnie poświadczonymi podpisami osób działających w imieniu stron umowy wraz z wyciągiem z załącznika nr 1 i załącznikami - k. 16-24,

W dniu 22 października 2024 roku pożyczkodawca oświadczył, że cesjonariusz dokonał zapłaty ceny zakupu wierzytelności określonej w § 3 umowy przelewu wierzytelności z dnia 17 października 2024 roku.

dowód: wydruk oświadczenia o zapłacie ceny – k. 49,

W piśmie z dnia 30 października 2024 roku zaadresowanym do pozwanej, powód zawiadomił o nabyciu wierzytelności przysługującej pierwotnie (...) S.A. Wskazał, że wg przekazanych od wierzyciela pierwotnego informacji, saldo zadłużenia pozwanej wynosi 3.890,52 zł. Podkreślił, ze wskazana należność powinna być wpłacona niezwłocznie, w terminie 5 dni od dnia wysłania wezwania, tj. 4 listopada 2024 roku.

dowód: wydruk zawiadomienia o przelewie wierzytelności – k. 50-50v,

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie.

W niniejszej sprawie wydany został wyrok zaoczny. Pozwana Z. J. nie złożyła odpowiedzi na pozew, nie wypowiedziała się co do twierdzeń podnoszonych przez powoda w uzasadnieniu pozwu doręczonym jej przed wydaniem wyroku. W toku niniejszego procesu pozwana nie podjęła obrony, zostały więc spełnione przesłanki do wydania wyroku zaocznego.

Art. 339 § 1 i 2 k.p.c., stanowi, że Sąd może wydać wyrok zaoczny na posiedzeniu niejawnym, gdy pozwany w wyznaczonym terminie nie złożył odpowiedzi na pozew. Przyjmuje się za prawdziwe twierdzenia powoda o faktach zawartych w pozwie lub pismach procesowych doręczonych pozwanemu przed posiedzeniem, chyba że budzą one uzasadnione wątpliwości albo zostały przytoczone w celu obejścia prawa.

Przepis art. 339 § 2 k.p.c. ustanawia domniemanie prawdziwości twierdzeń powoda dotyczących okoliczności faktycznych w wypadku bezczynności pozwanego, chyba że budzą one uzasadnione wątpliwości albo zostały przytoczone w celu obejścia prawa. Domniemanie to dotyczy wyłącznie strony faktycznej sprawy i nie obowiązuje w zakresie prawa materialnego. Domniemanie to zastępuje jedynie postępowanie dowodowe. Ten wyjątkowy przepis nie może być wykładany rozszerzająco (uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z 18.2.1972 r w sprawie III CRN 539/71, Legalis). Zatem sąd zawsze jest zobowiązany rozważyć, czy w świetle przepisów obowiązującego prawa materialnego, twierdzenia powoda uzasadniają uwzględnienie żądań pozwu, w zakresie tym bowiem nie obowiązuje domniemanie z art. 339 § 2 k.p.c., negatywny zaś wynik takich rozważań powoduje wydanie wyroku zaocznego oddalającego powództwo (porównaj wyroki Sądu Najwyższego z dnia: 07 czerwca 1972 r w sprawie III CRN 30/72, 31 marca 1999 r. w sprawie I CKU 176/97, 06 czerwca 1997 r. w sprawie I CKU 87/97, 15 marca 1996 r. w sprawie I CRN 26/96, 15 września 1967 r.w sprawie III CRN 175/67).

Zdaniem Sądu brak było podstaw do ustalenia stanu faktycznego jedynie w oparciu o twierdzenia, które zostały zawarte w uzasadnieniu pozwu. Przedmiotem powództwa było roszczenie wynikające z umowy o pożyczki, która została zawarta przez pozwaną występującą jako konsument. Podkreślić należy, że zgodnie z prawem unijnym TSUE (por. wyr. Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 13 września 2018 r. (C-176/17), Sąd ma obowiązek zbadać czy w umowach z konsumentami nie występują niedozwolone klauzule umowne lub inne postanowienia naruszające prawa konsumentów. Obowiązek taki istnieje nawet bez konkretnego zarzutu strony pozwanej (por. wyrok TSUE z dnia 7 listopada 2019 roku w sprawie C-419/18 i C-483/18 ((...)), z dnia 13 września 2018 roku, w sprawie C-176/17 ((...) I) oraz z dnia 18 listopada 2018 roku, w sprawie C-632/17 ((...) Bank (...)).

Podkreślić również należy, że zarówno normy prawa wspólnotowego chronią praw konsumentów, ale także polski ustawodawca wprowadził szczególną ochronę tej grupy uczestników obrotu cywilnego jako słabszej strony stosunków zobowiązaniowych zapewniając im ochronę przed stosowaniem przez silniejszego przedsiębiorcę, profesjonalnie działającego w obrocie, postanowień kształtujących ich prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami i wywierający szkodliwy wpływ na ich interesy. Powyższe wynika zarówno z art. 76 Konstytucji RP, zgodnie z którym władze publiczne chronią konsumentów, użytkowników i najemców przed działaniami zagrażającymi ich zdrowiu, prywatności i bezpieczeństwu oraz przed nieuczciwymi praktykami rynkowymi jak i przepisów ustawowych .

Nie ulega wątpliwości, że strony postępowania łączyła umowa pożyczki. Zgodnie z treścią art. 720 § 1 k.c. przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości.

Powód w niniejszej sprawie w celu wykazania faktu zawarcia umowy przez pozwaną z pożyczkodawcą przedłożył trzy egzemplarze umowy o tym samym numerze, tj. (...), mimo, że w spisie załączników wymienił jedną umowę.

Pierwszy oraz drugi wydruk umowy pożyczki (k. 25-30, 31-36v) są ze sobą tożsame – mają taki sam numer, datę zawarcia oraz treść. Natomiast trzeci z przedłożonych wydruków (k. 37-42v) różni się od pozostałych dwóch. Jako datę zawarcia trzeciej umowy wskazano 5 lutego 2024 roku, a pierwsza i druga umowa zawarta miała zostać 21 stycznia 2024 roku. Ponadto wątpliwości Sądu budzi różna treść, m.in. wskazana kwota prowizji czy całkowita kwota do zapłaty, przy tym samym numerze wszystkich trzech umów. Okoliczności tych powód nie wyjaśnił w uzasadnianiu pozwu.

Zgodnie art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Oznacza to, że cytowany przepis jest w istocie normą decyzyjną w tym znaczeniu, że przesądza on w określonych sytuacjach o sposobie wyrokowania sądu w postaci oddalenia powództwa. Ciężar dowodu pozostaje bowiem w ścisłym związku z problematyką procesową dowodów i spełnia dwie zasadnicze funkcje. Po pierwsze dynamizuje postępowanie dowodowe w systemie obowiązywania zasady sporności (kontradyktoryjności) w procesie, a po drugie określa wynik merytoryczny sporu (sprawy) w sytuacji krytycznej, gdy strona nie udowodni faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy (por. K. Piasecki, Kodeks cywilny. Księga pierwsza. Część ogólna. Komentarz, Zakamycze, 2003 r.). Analiza przedłożonych dowodów nie daje podstaw do ustalenia, iż wykazane zostało zawarcie i wykonanie umowy pożyczki, na którą powołuje się powód.

W niniejszej sprawie okoliczności przytoczone przez powoda budziły wątpliwości. Dołączone do pozwu dokumenty nie są spójne z uzasadnieniem pozwu – w uzasadnieniu mowa jest o jednej umowie pożyczki, co potwierdza również sporządzony przez powoda spis załączników. Rozbieżności te nie pozwalają na uznanie, że powód wykazał zasadność roszczenia w sposób, który nie budzi wątpliwości Sądu i uniemożliwiają wydanie przez Sąd wyroku uwzględniającego powództwo. Przyjęcie przez Sąd opisanego przez powoda stanu faktycznego za ustalony rodziłoby ryzyko naruszenia przysługującego pozwanej prawa do rozpoznania sprawy w rzetelny sposób, zapewniający jej ustalenie istnienia zobowiązania dopiero po uzyskaniu przez Sąd niebudzącego wątpliwości przekonania, że przywołane fakty uzasadniające roszczenie są zgodne z rzeczywistym stanem rzeczy. Przedłożenie natomiast dwóch umów pożyczki, opatrzonych tym samym numerem, z których jedna jest odmiennej treści, przemawia w niniejszej sprawie za oddaleniem powództwa, gdyż wzbudziło uzasadnione wątpliwości Sądu w rozumieniu art. 339 § 2 k.p.c.

Ponadto powód w celu wykazania zasadności i wysokości dochodzonego roszczenia przedłożył umowę przelewu wierzytelności z dnia 17 października 2024 r. wraz z załącznikiem nr 1.

W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 509 k.c. przelew wierzytelności oznacza przeniesienie wierzytelności oznaczonej co do tożsamości i dla skuteczności takiej transakcji konieczne jest precyzyjne oznaczenie przenoszonej wierzytelności. Oznacza to, że skuteczne wywodzenie uprawnień z faktu nabycia wierzytelności na podstawie umowy cesji wymaga udowodnienia bez wątpliwości, że do cesji konkretnej wierzytelności doszło. Podkreślić należy, że przelew wierzytelności jest umową, na podstawie której dotychczasowy wierzyciel przenosi wierzytelność ze swojego majątku do majątku osoby trzeciej, a przedmiotem przelewu jest wierzytelność istniejąca, którą cedent może swobodnie rozporządzać i która jest w dostateczny sposób oznaczona (zindywidualizowana). Dlatego też konieczne jest wyraźne określenie stosunku zobowiązaniowego, którego elementem jest zbywana wierzytelność, a mianowicie oznaczenia stron tego stosunku zobowiązaniowego oraz przedmiotu świadczenia (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 15 października 2015 roku sygn. akt I ACa 492/15 LEX nr 184218; wyrok SN z dnia 11 maja 1999 r. III CKN 423/98 Biuletyn Sądu Najwyższego 2000/1 str. 1).

W przedmiotowej sprawie powód wykazał, że powód zawarł z wierzycielem pierwotnym umowę przelewu wierzytelności. Należy podkreślić, że z treści przedłożonej umowy cesji wynika, że powód na podstawie tej umowy nabył wierzytelności pieniężne przysługujące zbywcy od dłużników, wskazane w wykazie wierzytelności stanowiącym załącznik nr 1 do umowy. Wprawdzie powód przedłożył załącznik nr 1 do umowy przelewu wierzytelności, z którego wynika jednak wyłącznie nr klienta, numer pożyczki, data wniosku i data wypłaty, okres, data wypowiedzenia, kwota pożyczki, aktualne saldo, dane przyjęcia sprawy, kapitał, odsetki, prowizje, opłata za wypowiedzenie, opłata za windykację. Brak jest natomiast jakichkolwiek danych dotyczących osoby, której dotyczy zobowiązanie, które powód faktycznie nabył od poprzednika prawnego. Nie budzi wątpliwości, że wierzytelność, która ma być przedmiotem przelewu musi być w dostateczny sposób zindywidualizowana, nie może być też wątpliwości kogo dotyczy, a tego powód w niniejszej sprawie nie wykazał. W umowach o nr (...) nie wynika, aby umowy te dotyczyły klienta o (...).

W konsekwencji Sąd nie miał możliwości zweryfikowania czy świadczenie dochodzone pozwem faktycznie przysługiwało powodowi, w szczególności jaką nabył wierzytelność wobec pozwanej.

Wobec powyższego, w ocenie Sądu, powód nie zaoferował materiału dowodowego z którego jednoznacznie wynikałaby zasadność roszczenia jak i jego legitymacja procesowa w niniejszej sprawie. Wobec powyższego, skoro powód nie wykazał powyższego w sposób, który nie budził wątpliwości to zasadnym było oddalenie powództwa.