Postanowienie z 19 lutego 2026, sygn. III Ns 218/25

POSTANOWIENIE

Dnia 19 lutego 2026 r.

Sąd Rejonowy Szczecin-Centrum w Szczecinie Wydział III Cywilny

w składzie następującym:

Przewodniczący: Sędzia Justyna Pikulik

Protokolant: Aleksander Dembek

po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2026 r. w H.

na rozprawie

sprawy z wniosku M. V. (1) i W. V. (1)

przy udziale V. V. (1), S. U., T. U., C. U., V. U. (1), N. F., M. H. (2), S. H. (2), A. H. (1), C. H. (2), C. H. (1), S. H. (1) i N. U. (2)

o stwierdzenie nabycia spadku po T. V.

postanawia

1.  stwierdzić, że spadek po T. V. (nazwisko rodowe U.), córce D. i T. (PESEL (...)), zmarłej w dniu 6 stycznia 2025 r. w H., ostatnio zamieszkałej w H., przy ul. (...), na podstawie testamentu notarialnego z dnia 20 stycznia 2022 r., sporządzonego w Kancelarii (...) w H. przed Notariuszem V. H., zarejestrowanego w Rep. A nr (...), otwartego i ogłoszonego w dniu 29 stycznia 2026 r., nabyli z dobrodziejstwem inwentarza:

1)  W. V. (2), syn F. i M., urodzony (...) w H.;

2)  M. V. (2) (nazwisko rodowe U.), córka N. i V., urodzona (...) w H.;

3)  V. V. (2), syn F. i M., urodzony (...) w H.;

4)  S. U., syn V. i C., urodzony (...) w miejscowości X.;

5)  T. U., syn V. i C., urodzony (...) w miejscowości X.;

6)  C. U., syn U. i S., urodzony (...) w miejscowości H.;

7)  V. U. (1) syn U. i S., urodzony (...) w miejscowości H.;

8)  N. F. (nazwisko rodowe U.), córka U. i S., urodzona (...), w miejscowości H.;

9)  S. H. (2), syn V. i F., urodzony (...) w miejscowości X.;

10)  A. H. (2) (nazwisko rodowe H.), córka V. i F., urodzona (...) w M.;

11)  C. H. (2), syn F. i S., urodzony (...) w T.;

12)  C. H. (1) (nazwisko rodowe H.), córka F. i S., urodzona (...) w T.

-każdy w udziale do 1/12 części;

2.  koszty postępowania ponosi każda ze stron we własnym zakresie.

3.  nakazuje pobrać od wnioskodawców M. V. (1) i W. V. (1) solidarnie na rzecz Skarbu Państwa- Sądu Rejonowego Szczecin- Centrum w Szczecinie kwotę 22,14 zł (dwadzieścia dwa złote czternaście groszy) tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych.

Sygn. akt III Ns 218/25

UZASADNIENIE

Wnioskiem z 11 czerwca 2025 r. wnioskodawcy M. V. (1) i W. V. (1), wnieśli o stwierdzenie nabycia spadku po T. V., zmarłej w dniu 6 stycznia 2025 r. w H., ostatnio stale zamieszkałej w H. przy ul. (...).

W uzasadnieniu wniosku wnioskodawcy wskazali, że T. V. była w chwili śmierci wdową i nie posiadała dzieci. Jej rodzice i rodzeństwo zmarli przed nią, zaś w krąg spadkobierców ustawowych weszli zstępni jej rodzeństwa. Wnioskodawcy podali, że spadkodawczyni pozostawiła testament na podstawie którego powinno dojść do dziedziczenia przez 13 uczestników postępowania.

W odpowiedzi na wniosek z 2 października 2025 r. uczestniczka S. H. (1) podniosła, że lokal, który był przedmiotem zapisu windykacyjnego nie wchodzi w skład masy spadkowej, bo jego własność została skutecznie na nią przeniesiona na podstawie umowy dożywocia zawartej z T. V. w dniu 14 lutego 2024 r.

W piśmie z 13 stycznia 2026 r. uczestnik S. H. (2) wskazał, że nie kwestionuje wniosku.

W piśmie z 13 stycznia 2026 r. uczestniczka A. H. (1) wskazała, że spadek przyjmuje i nie kwestionuje zawartej przez T. V. z S. H. (1) umowy dożywocia.

Pozostali obecni na rozprawie 29 stycznia 2026 r. uczestnicy wskazali, że zgadzają się z wnioskiem.

Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:

Spadkodawczyni T. V., córka T. i D., urodzona (...) w X., zmarła 6 stycznia 2025 r. w H.. Jej rodzice nie dożyli otwarcia spadku.

Otwarcia spadku nie dożyło także rodzeństwo T. V., czyli Ł. W. (z domu U.), która zmarła 27 lutego 2011 r., F. H. (1) (z domu U.), która zmarła 22 kwietnia 2005 r., N. U. (1), który zmarł 23 listopada 2021 r. i V. U. (2), który zmarł 3 grudnia 2003 r.

Siostra spadkodawczyni Ł. W. nie pozostawiła po sobie zstępnych.

Siostra spadkodawczyni F. H. (1) pozostawiła po sobie zstępnych: F. H. (2), który zmarł 6 sierpnia 1994 r. i U. H., który zmarł 18 stycznia 2024 r., (nie dożyli oni otwarcia spadku) oraz S. H. (2) oraz A. H. (1). F. H. (2) pozostawił po sobie zstępnych: C. H. (1) i C. H. (2), zaś U. H. pozostawił po sobie córkę M. H. (1). Żoną F. H. (2) była S. H. (1).

S. spadkodawczyni V. U. (2) pozostawił po sobie:

-syna U. U., który zmarł 9 lutego 2015 r. i nie dożył otwarcia spadku.

-synów S. U. i T. U..

U. U. pozostawił po sobie zstępnych: V. U. (1), C. U. i N. F. (z domu U.).

N. U. (1) pozostawił po sobie M. V. (2) (z domu U.). M. V. (1) ma dwóch synów W. V. (1) i V. V. (1).

Dowód:

- odpis skrócony aktu zgonu Ł. W., k 4;

- odpis skrócony aktu zgonu F. H. (1), k. 5;

- odpis skrócony aktu zgonu T. V., k. 8;

- odpis skrócony aktu zgonu V. U. (2), k. 9;

- odpis skrócony aktu zgonu U. U., k. 10;

- odpis skrócony aktu urodzonego V. U. (1), k. 11;

- odpis skrócony aktu urodzenia C. U., k. 12;

- odpis skrócony aktu małżeństwa N. U. (3), k. 13;

- odpis skrócony aktu urodzenia S. U., k. 15;

- odpis skrócony aktu urodzenia T. U., k. 16;

- odpis skrócony aktu urodzenia C. H. (2), k. 17;

- odpis skrócony aktu urodzenia C. H. (1), k. 18;

- odpis skrócony aktu zgonu U. H., k. 19;

- odpis skrócony aktu urodzenia M. H. (1), k. 20;

- odpis skrócony aktu urodzenia A. H. (1), k. 21;

- odpis skrócony aktu urodzenia S. H. (2), k. 22;

- odpis zupełny aktu małżeństwa, k. 23;

- odpis skrócony aktu zgonu, k. 37;

- odpis skrócony aktu małżeństwa F. i S. H. (1), k. 117;

- oświadczenie spadkowe złożone przez M. V. (1), k. 160

14 marca 2019 r. spadkodawczyni T. V. w Kancelarii (...) w H., przed notariusz V. H. sporządziła w formie aktu notarialnego, repertorium A numer (...), testament, w którym uczyniła zapis windykacyjny oraz powołała spadkobierców. Przedmiotem zapisu windykacyjnego był stanowiący odrębną nieruchomość lokal mieszkalny numer (...), składający się z trzech pokoi, kuchni, łazienki i korytarza, o łącznej powierzchni użytkowej 70,89 m ² wraz z pomieszczeniem przynależnym – komórką numer (...) o powierzchni użytkowej 6,95 m ², położony w H. przy (...), dla którego Sąd Rejonowy H. – W. i Zachód w H. X Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi (...).

W ww. testamencie spadkobierczyni postanowiła, że W. V. (2), syn F. i M., urodzony (...) nabędzie z chwilą otwarcia spadku przedmiot zapisu windykacyjnego.

Jako spadkobierców T. V. powołała N. U. (1), M. V. (2), V. V. (1), S. U., T. U., C. U., V. U. (1), N. F., U. H., S. H. (2), A. H. (1), C. H. (2) i C. H. (1), każdego z nich w udziale po 1/13.

Jako wykonawców testamentu T. V. ustanowiła N. U. (2) oraz M. V. (2). W testamencie ustalono wynagrodzenia dla wykonawcy testamentu N. U. (2) w kwocie 10.000 zł.

Dowód:

- testament ( zapis windykacyjny) z 14 marca 2019 r. Rep. A nr (...) , k. 26-27

20 stycznia 2022 r. spadkodawczyni T. V. w Kancelarii (...) w H., przed notariusz V. H. sporządziła w formie aktu notarialnego, repertorium A numer (...), testament, w którym odwołała w całości sporządzony 14 marca 2019 r. testament podając jako powód tego to, że zapisobierca windykacyjny miał opiekować się spadkodawczynią, czego nie czynił.

W testamencie tym T. V. uczyniła zapis windykacyjny, którego przedmiotem był stanowiący odrębną nieruchomość lokal mieszkalny numer (...), składający się z trzech pokoi, kuchni, łazienki i korytarza, o łącznej powierzchni użytkowej 70,89 m2 wraz z pomieszczeniem przynależnym – komórką numer (...) o powierzchni użytkowej 6,95 m2, położony w H. przy ul. (...), dla którego Sąd Rejonowy H. – Prawobrzeże i Zachód w H. X Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi (...) wraz ze związanymi z nim udziałami w nieruchomości wspólnej oraz powołała spadkobierców.

W ww. testamencie spadkobierczyni postanowiła, że S. H. (1), córka V. i U., urodzona (...) nabędzie z chwilą otwarcia spadku przedmiot zapisu windykacyjnego.

Poza tym, spadkodawczyni T. V. powołała do pozostałej części spadku W. V. (1), M. V. (2), V. V. (1), S. U., T. U., C. U., V. U. (1), N. F., U. H., S. H. (2), A. H. (1), C. H. (2) i C. H. (1)

Dowód:

-testament ( zapis windykacyjny) z 20 stycznia 2022 r. Rep. A nr (...) , k. 28-29

14 lutego 2024 r. T. V. i S. H. (1), Kancelarii (...) w H., przed notariusz V. H. zawarły umowę dożywocia, mocą której T. V. przeniosła na rzecz S. H. (1) odrębną nieruchomość- (...) mieszkalny numer (...), składający się z trzech pokoi, kuchni, łazienki i korytarza, o łącznej powierzchni użytkowej 70,89 m2 wraz z pomieszczeniem przynależnym – komórką numer (...) o powierzchni użytkowej 6,95 m2, położony w H. przy ul(...), dla którego Sąd Rejonowy Szczecin – Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie X Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi (...) wraz ze związanymi z nim udziałami w nieruchomości wspólnej w zamian za zobowiązanie do zapewnienia T. V. utrzymania, przyjęcie jej jako domownika, dostarczania jej wyżywienia, mieszkania, zapewnienia jej odpowiedniej pomocy i pielęgnowania w chorobie oraz sprawienia własnym kosztem pogrzebu odpowiadającego miejscowym zwyczajom.

Dowód:

-umowa dożywocia z 14 lutego 2024 r. Rep. A numer (...), k. 99-104

Sąd Rejonowy zważył, co następuje:

Wniosek wnioskodawców M. V. (1) i W. V. (1) o stwierdzenie nabycia spadku po T. V., zmarłej w dniu 6 stycznia 2025 r. w H., ostatnio stale zamieszkałej w H. przy ul. (...), okazał się uzasadniony.

Zgodnie z art. 926 § 1 k.c. powołanie do spadku może wynikać albo z ustawy albo z testamentu. Stosownie do § 2 ww. przepisu, dziedziczenie ustawowe, następuje wtedy, gdy spadkodawca nie powołał spadkobiercy albo gdy żadna z osób, które powołał, nie chce lub nie może być spadkobiercą.

Z powyższego wynika, że prawo polskie przewiduje dwa źródła powołania do spadku: ustawę i testament (art. 926 § 1 k.c.). Pierwszeństwo ma dziedziczenie testamentowe, albowiem dziedziczenie ustawowe następuje tylko wtedy, gdy spadkodawca nie powołał spadkobiercy albo gdy żadna z osób, które powołał, nie chce lub nie może być spadkobiercą (art. 926 § 2 k.c.).

Ustawodawca przewidział między innymi możliwość sporządzenia testamentu własnoręcznego (art. 949 § 1 k.c.) oraz w formie aktu notarialnego (art. 950 k.c.). Testament może zostać w każdej chwili odwołany w całości bądź w części, o czym stanowi art. 946 k.c., zgodnie z którym odwołanie testamentu może nastąpić bądź w ten sposób, że spadkodawca sporządzi nowy testament, bądź też w ten sposób, że w zamiarze odwołania testament zniszczy lub pozbawi go cech, od których zależy jego ważność, bądź wreszcie w ten sposób, że dokona w testamencie zmian, z których wynika wola odwołania jego postanowień.

W przedmiotowej sprawie spadkodawczyni sporządziła dwa testamenty- z dnia 14 marca 2019 r. ( następnie odwołany) i 20 stycznia 2022 r.

Żadna ze stron postępowania nie kwestionowała ważności sporządzonych testamentów, wątpliwości w zakresie ważności testamentów nie powziął także orzekający w sprawie Sąd.

Drugi z testamentów, tj. testament z dnia 20 stycznia 2022 r. skutecznie odwołał postanowienia pierwszego ze sporządzonych testamentów, tj. testamentu z dnia 14 marca 2019 r.

Zgodnie z art. 946 k.c., odwołanie testamentu może nastąpić bądź w ten sposób, że spadkodawca sporządzi nowy testament, bądź też w ten sposób, że w zamiarze odwołania testament zniszczy lub pozbawi go cech, od których zależy jego ważność, bądź wreszcie w ten sposób, że dokona w testamencie zmian, z których wynika wola odwołania jego postanowień.

W drugim z testamentów, tj. w testamencie z dnia 20 stycznia 2022 r. spadkodawczyni zmieniła osobę zapisobiercy windykacyjny jak i krąg ustanowionych spadkobiorców.

Szczególnego wyjaśnienia wymagają jednak dwie kwestie, losów przedmiotu zapisu windykacyjnego oraz ostatecznego, innego niż we wniosku, kręgu spadkobierców testamentowych ustalonych przez Sąd.

Zgodnie z art. 981 ¹ § 1 k.c. w testamencie sporządzonym w formie aktu notarialnego spadkodawca może postanowić, że oznaczona osoba nabywa przedmiot zapisu z chwilą otwarcia spadku (zapis windykacyjny). Stosownie do § 2 przywołanego artykułu przedmiotem zapisu windykacyjnego może być rzecz oznaczona co do tożsamości; zbywalne prawo majątkowe; przedsiębiorstwo lub gospodarstwo rolne; ustanowienie na rzecz zapisobiercy użytkowania lub służebności; ogół praw i obowiązków wspólnika spółki osobowej.

Nie budzi wątpliwości, że w przedmiotowej sprawie T. V. poczyniła zapis windykacyjny w formie aktu notarialnego, który dotyczył rzeczy oznaczonej co do tożsamości – lokalu mieszkalnego położonego przy ul. (...) w H..

Niemniej, jak stanowi art. 981 ² k.c. zapis windykacyjny jest bezskuteczny, jeżeli w chwili otwarcia spadku przedmiot zapisu nie należy do spadkodawcy albo spadkodawca był zobowiązany do jego zbycia. Jeżeli przedmiotem zapisu jest ustanowienie dla zapisobiercy użytkowania lub służebności, zapis jest bezskuteczny, gdy w chwili otwarcia spadku przedmiot majątkowy, który miał być obciążony użytkowaniem lub służebnością nie należy do spadku albo spadkodawca był zobowiązany do jego zbycia.

Taka sytuacja miała miejsce w przedmiotowej sprawie. Spadkodawczyni T. V. w dniu 14 lutego 2024 r. zawarła z S. H. (1) w formie aktu notarialnego umowę dożywocia, mocą której T. V. przeniosła na rzecz S. H. (1) odrębną nieruchomość- lokal mieszkalny numer (...), składający się z trzech pokoi, kuchni, łazienki i korytarza, o łącznej powierzchni użytkowej 70,89 m2 wraz z pomieszczeniem przynależnym – komórką numer (...) o powierzchni użytkowej 6,95 m2, położony w H. przy ul. (...), dla którego Sąd Rejonowy Szczecin – Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie X Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę (...) wraz ze związanymi z nim udziałami w nieruchomości wspólnej w zamian za zobowiązanie do zapewnienia T. V. utrzymania, przyjęcie jej jako domownika, dostarczania jej wyżywienia, mieszkania, zapewnienia jej odpowiedniej pomocy i pielęgnowania w chorobie oraz sprawienia własnym kosztem pogrzebu odpowiadającego miejscowym zwyczajom.

A zatem, spadkodawczyni przeniosła przed swoją śmiercią ( a zatem przed datą otwarcia spadku) własność lokalu mieszkalnego położonego przy (...) w H. na S. H. (1) (która w dalszym ciągu jest właścicielką tego lokalu mieszkalnego). Tym samym, w chwili śmierci spadkodawczyni ( a zatem w chwili otwarcia spadku, tj. 6 stycznia 2025 r.) przedmiot zapisu windykacyjnego nie pozostawał już w jej majątku. Wobec tego, zapis ten był bezskuteczny i Sąd w ogóle nie orzekł o nim w postanowieniu, zgodnie z wyżej cytowanym art. 981 ² k.c.

Drugą istotną kwestią była kwestia ustalenia kręgu spadkobierców testamentowych.

Wnioskodawcy we wniosku wnieśli o ustalenie, że w krąg spadkobierców testamentowych wchodzą: S. H. (1), W. V. (1), M. V. (2), V. V. (1), S. U., T. U., C. U., V. U. (1), N. F., U. H., S. H. (2), A. H. (1), C. H. (2) i C. H. (1), wskazując przy tym, że za zmarłego 18 stycznia 2024 r. U. H. jego córka M. H. (1), każdy z nich w udziale po 1/13.

Krąg spadkobierców został jednak przez Sąd ustalony odmiennie, inne też niż w wskazane w testamencie z dnia 20 stycznia 2022 r. są udziały spadkobierców, z uwago na tzw. „przyrost”.

Jak bowiem stanowi art. 965 k.c. jeżeli spadkodawca powołał kilku spadkobierców testamentowych, a jeden z nich nie chce lub nie może być spadkobiercą, przeznaczony dla niego udział, w braku odmiennej woli spadkodawcy, przypada pozostałym spadkobiercom testamentowym w stosunku do przypadających im udziałów (przyrost).

Spadkobierca nie chce dziedziczyć, jeżeli odrzucił spadek. Spadkobierca nie może być spadkobiercą m.in. gdy nie dożył chwili otwarcia spadku, czyli zmarł choćby sekundę jurydyczną (o ile znajdzie to odzwierciedlenie w akcie zgonu) przed spadkodawcą (art. 927 § 1 k.c. w zw. z art. 924 k.c.).

A zatem w sytuacji, gdy spadkodawca powołał więcej niż jednego spadkobiercę testamentowego, jeden z nich nie chce lub nie może dziedziczyć, a jednocześnie spadkodawca inaczej nie postanowił, udział który by przypadał temu spadkobiercy nie przechodzi na jego spadkobierców, lecz jest rozdzielany pomiędzy pozostałych spadkobierców powołanych w testamencie w stosunku do przypadających im udziałów. Instytucja przyrostu nie jest powszechnie znana i różni się od zasad obowiązujących przy dziedziczeniu ustawowym, gdzie co do zasady udział przypadający spadkobiercy zmarłemu przed spadkodawcą, przypadać będzie jego zstępnym (na przykład w sytuacji, w której zmarły nie pozostawił dzieci, nie miał małżonka, a jego rodzice nie żyją, udział przypadający rodzeństwu zmarłego, jeżeli któreś z nich nie dożyło śmierci spadkodawcy, przypadać będzie ich dzieciom). A w razie śmierci dzieci rodzeństwa, udział ten przypadać będzie dzieciom zmarłych dzieci (czyli wnukom) rodzeństwa. Reguła ta nie ma jednak zastosowania przy dziedziczeniu testamentowym, jeżeli spadkodawca nie wyłączył działania instytucji przyrostu. W przypadku dziedziczenia testamentowego, gdzie jeden ze spadkobierców nie chce, lub nie może dziedziczyć, nie ma też miejsca sytuacja, w której na przykład udział, który by mu przypadał, podlegałby dziedziczeniu ustawowemu (chyba że dojdzie do wyłączenia instytucji przyrostu).

W żadnym z obu testamentów, w szczególności w testamencie 20 stycznia 2022 r. spadkodawczyni nie wyłączyła działania instytucji przyrostu. Oznacza to, że w miejsce U. H., który zmarł 18 stycznia 2024 r., tj. przed T. V., w krąg spadkobierców nie będą wchodzili jego spadkobiercy, czy nawet jego zstępni ( czyli M. H. (2)), lecz jego udział zostanie rozdzielony pomiędzy pozostałych spadkobierców testamentowych. Gdyby U. H. zmarł choćby chwilę (odnotowaną w akcie zgonu) po T. V., dziedziczyłby on, a jego udział w spadku po T. V. wszedłby w skład masy spadkowej po nim. Lecz nawet wtedy nie oznaczałoby, to że jego zstępna M. H. (1) dziedziczyłaby po T. V.. Brałaby ona oczywiście udział w postępowaniu o stwierdzenie nabycia spadku po T. V., jako zainteresowana tym postępowaniem, lecz sama nie byłaby spadkobierczynią T. V., lecz U. H. i w tym wyrażałby się jej interes uzasadniający jej uczestnictwo w postępowaniu o stwierdzenie nabycia spadku po T. V.. Na marginesie trzeba wspomnieć, że w takiej konfiguracji (gdzie U. H. przeżywa T. V.) uczestnikami procesu powinni być wszyscy stwierdzeni spadkobiercy U. H., lub osoby wchodzące w rachubę jako jego spadkobiercy (np. żona, inne dzieci, jego spadkobiercy testamentowi).

Niemniej, jako że U. H. zmarł przed T. V., to jego udział (1/13) powinien zostać, zgodnie z art. 965 k.c., rozdzielony pomiędzy pozostałych spadkobierców w stosunku do przypadających im udziałów (w tej konkretnej sprawie oznacza to, że powinien być on podzielony po równo).

A zatem, każdy z pozostałych spadkobierców testamentowych, poza swoim udziałem w wysokości 1/13, powinien otrzymać dwunastą część przypadającego U. H. udziału w spadku wynoszącego 1/13. Matematycznie zapisać można by to w następujący sposób: 1/13 + (1/13 / 12) = 1/12, co ostatecznie prowadzi do takiego wniosku, że W. V. (1), M. V. (2), V. V. (1), S. U., T. U., C. U., V. U. (1), N. F., S. H. (2), A. H. (1), C. H. (2) i C. H. (1) dziedziczą po T. V. w udziałach 1/12 każdy.

Nie mają zatem racji wnioskodawcy wskazując, że z uwagi na śmierć U. H., jego część spadku po T. V. przypada jego córce M. H. (2).

Z tego względu, Sąd orzekł, że:

spadek po T. V. (nazwisko rodowe U.), córce D. i T. (PESEL (...)), zmarłej w dniu 6 stycznia 2025 r. w H., ostatnio zamieszkałej w H., przy ul. (...), na podstawie testamentu notarialnego z dnia 20 stycznia 2022 r., sporządzonego w Kancelarii (...) w H. przed Notariuszem V. H., zarejestrowanego w X.. A nr (...), otwartego i ogłoszonego w dniu 29 stycznia 2026 r., nabyli z dobrodziejstwem inwentarza:

1) W. V. (2), syn F. i M., urodzony (...) w H.;

2) M. V. (2) (nazwisko rodowe U.), córka N. i V., urodzona (...) w H.;

3) V. V. (2), syn F. i M., urodzony (...) w H.;

4) S. U., syn V. i C., urodzony (...) w miejscowości X.;

5) T. U., syn V. i C., urodzony (...) w miejscowości X.;

6) C. U., syn U. i S., urodzony (...) w miejscowości H.;

7) V. U. (1) syn U. i S., urodzony (...) w miejscowości H.;

8) N. F. (nazwisko rodowe U.), córka U. i S., urodzona (...), w miejscowości H.;

9) S. H. (2), syn V. i F., urodzony (...) w miejscowości X.;

10) A. H. (2) (nazwisko rodowe H.), córka V. i F., urodzona (...) w M.;

11) C. H. (2), syn F. i S., urodzony (...) w T.;

12) C. H. (1) (nazwisko rodowe H.), córka F. i S., urodzona (...) w T.

-każdy w udziale do 1/12 części;

Ustalania faktycznie w niniejszej sprawie Sąd poczynił na podstawie dowodów z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy, w szczególności aktach USC, testamentach, umowie dożywocia, których wiarygodności i mocy dowodowej żadna ze stron nie kwestionowała i które nie wzbudziły żadnych wątpliwości ze strony orzekającego w sprawie Sądu, oraz w oparciu o uznane za w całości wiarygodne- gdyż znajdujące potwierdzenie w pozostałych dowodach, w szczególności dowodach z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy, zapewnienie spadkowe złożone przez wnioskodawczynię M. V. (1).

O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt 2 postanowienia na podstawie art. 520 § 1 k.p.c., stwierdzając, że koszty postępowania związane ze swoim udziałem w sprawie ponosi każda ze stron we własnym zakresie.

W postępowaniu nieprocesowym – w zamyśle ustawodawcy niespornym - nie obowiązuje zasada odpowiedzialności za wynik sprawy, gdyż z reguły obowiązek zwrotu kosztów pomiędzy uczestnikami nie istnieje (art. 520 § 1 k.p.c.).

Zgodnie z art. 520 k.p.c. każdy uczestnik ponosi koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie. Jeżeli jednak uczestnicy są w różnym stopniu zainteresowani w wyniku postępowania lub interesy ich są sprzeczne, sąd może stosunkowo rozdzielić obowiązek zwrotu kosztów lub włożyć go na jednego z uczestników w całości. To samo dotyczy zwrotu kosztów postępowania wyłożonych przez uczestników. Stanowisko takie uzasadnione jest niezależnością i samodzielnością udziału w tym postępowaniu każdego uczestnika.

Sąd w realiach przedmiotowej sprawy nie dostrzegł okoliczności, dla których miałby od tej reguły odstąpić i obciążyć którąkolwiek ze stron kosztami. Każdy uczestnik postępowania obciążają koszty tej czynności, której sam dokonał. Zapadłe w sprawie orzeczenie zasadniczo odpowiada stanowisku i żądaniom wnioskodawców i uczestników.

Rozstrzygnięcie w przedmiocie nieuiszczonych kosztów sądowych, zawarte w punktach 3 sentencji postanowienia Sąd oparł na art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, który stanowi że kosztami sądowymi, których strona nie miała obowiązku uiścić lub których nie miał obowiązku uiścić kurator albo prokurator, sąd w orzeczeniu kończącym sprawę w instancji obciąży przeciwnika, jeżeli istnieją do tego podstawy, przy odpowiednim zastosowaniu zasad obowiązujących przy zwrocie kosztów procesu. Na nieuiszczone koszty sądowe w sprawie złożyło się wynagrodzenie notariusza za sporządzenie wypisu aktu notarialnego (...). (...)- umowy dożywocia z 14 lutego 2024 r.

W punkcie 3 postanowienia Sąd nakazał pograć od wnioskodawców M. V. (1) i W. V. (1) solidarnie, na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego Szczecin-Centrum w Szczecinie, kwotę 22,14 zł tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych, na którą to kwotę składają się wydatki poniesione tymczasowo przez Skarb Państwa.