Zarządzenie z 25 lutego 2026, sygn. XI GC 746/25

Sygn. akt XI GC 746/25

UZASADNENIE

Pozwem z dnia 17 czerwca 2025 r. (...) spółka akcyjna w T. wniosła przeciwko H. B. o zapłatę łącznej kwoty 47 275,44, w tym kwoty 46 845,01 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w transakcjach handlowych liczonymi od dnia 28 grudnia 2024 r. do dnia zapłaty oraz kwoty 430,43 zł tytułem rekompensaty za koszty odzyskiwania należności z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 17 czerwca 2025 r. do dnia zapłaty, a także o zasądzenie kosztów procesu według norm przepisanych.

Powódka dochodzi zapłaty za sprzedane pozwanemu towary w postaci wyrobów stalowych, za które mimo wystawionych faktur VAT i skierowanych wezwań do zapłaty pozwany nie zapłacił.

Nakazem zapłaty z dnia 26 czerwca 2026 r. Sąd orzekł zgodnie z żądaniem pozwu.

Pozwany wniósł sprzeciw od ww. nakazu zapłaty, zaskarżając nakaz w całości, wnosząc o oddalenie powództwa oraz zasądzenie kosztów procesu.

W toku procesu strony podtrzymały swoje dotychczasowe stanowiska.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

T. 22 listopada 2024 r. pozwany H. (...) prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą (...).X zamówił drogą mailową u powódki (...) spółki akcyjnej w T. wyroby stalowe, w tym celu przesłał wykaz materiałów podlegających zamówieniu, wskazując, iż w przypadku blach wnosi, aby arkusze były maksymalnie w rozmiarze 1500x3000 oraz precyzując zamówienie w zakresie zamawianych prętów oraz przesyłając oświadczenie dotyczące osoby umocowanej do składania i odbioru zamówień. Nadto pozwany wskazał, iż rozładunek odbywał się będzie wózkiem widłowym w godzinach 7-15.

Powódka odzwierciedlając treść zamówienia, sporządziła potwierdzenie zamówienia nr (...). Zamówienie zostało podpisane przez pozwanego.

Powódka dostarczyła zamówiony towar, odbiór ładunku potwierdził na dokumencie z dnia 26 listopada 2024 r. osoba uprawniona - K. K., zaś dostawę potwierdził pozwany.

Dowód:

- wiadomość e-mail k. 25-28;

- oświadczenie k. 29;

- zamówienie k. 30-31;

- dokument WZ k. 34-36;

Dnia 27 listopada 2024 r. powódka wystawiła na pozwanego fakturę VAT nr (...), na kwotę 46 621,96 zł netto, 57 345,01 zł brutto, tytułem zamówionych elementów stalowych z asortymentu powódki, z terminem płatności do dnia 27 grudnia 2024 r.

Dowód:

- faktura VAT k. 32-33;

- dokument WZ k. 34-36;

Wiadomością e-mail z dnia 25 stycznia 2025 r. pozwany oświadczył, iż ma świadomość zalegania z płatnościami na rzecz powódki, wobec nieuzyskania środków od kontrahentów, informując o podjętych działaniach w celu uzyskania środków i spłaty zobowiązania.

Mimo deklaracji, pozwany uiścił na rzecz powódki część roszczenia w kwocie 10 500 zł.

Wiadomością e-mail z dnia 25 marca 2025 r. pozwany w nawiązaniu do rozmowy telefonicznej, przedstawił powódce propozycję spłaty zadłużenia wynikającego z faktury (...) w kwocie 57 345,01 zł w ratach, jedna rata w kwocie 4000 zł, 7 rat w kwocie po 5000 zł oraz ostatnia rata 18 345,01 zł.

W odpowiedzi powódka zakwestionowała zaproponowany termin spłaty, wskazując, iż pozwany winien spełnić roszczenie najpóźniej do końca maja 2025 r.

Pozwany zadeklarował, iż opracuje nowy harmonogram, uwzględniając spłatę zadłużenia do końca maja 2025 r.

Mimo deklaracji, pozwany poza dotychczas uiszczoną kwotą 10 500 zł nie spłacił pozostałej należności na rzecz powódki i do zapłaty pozostała kwota 46 845,01 zł.

Bezsporne, a nadto dowód:

- korespondencja e-mail k. 37-40, 57-149;

Dokonując ustaleń faktycznych w sprawie Sąd w spornym zakresie oparł się na przedłożonych w sprawie dokumentach, których wiarygodność nie budziła żadnych wątpliwości.

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo okazało się zasadne w całości.

Powódka dochodziła w rozpoznawanej sprawie zapłaty pozostałej nieuiszczonej ceny zakupionego przez pozwanego towaru w postaci wyrobów stalowych. Podstawę prawną powództwa stanowił zatem art. 535 k.c., zgodnie z którym przez umowę sprzedaży sprzedawca zobowiązuje się przenieść na kupującego własność rzeczy i wydać mu rzecz, a kupujący zobowiązuje się rzecz odebrać i zapłacić sprzedawcy cenę.

Nadto powódka domagała się rekompensaty za koszty odzyskiwania należności od nieuiszczonej w całości faktury VAT.

Pozwany sprzeciwiając się żądaniu pozwu, ograniczył się natomiast do zakwestionowania, aby nabył towary o wartości dochodzonej przez powódkę, a w każdym razie podnosił, iż uregulował swoje zobowiązania wobec powódki za dostarczone towary.

Zgodnie z podstawową regułą dowodową wyrażoną w art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Jak wskazuje się w orzecznictwie, ciężar dowodu w rozumieniu art. 6 k.c. polega z jednej strony na obarczeniu strony procesu obowiązkiem przekonania sądu dowodami o słuszności swoich twierdzeń, a z drugiej konsekwencjami zaniechania realizacji tego obowiązku, lub jego nieskuteczności. (por. wyrok SN z dnia 7 listopada 2007r., II CSK 293/07). W świetle zaś reguły procesowej zawartej w art. 232 k.p.c. strony są obowiązane wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne. Sąd powinien przyjąć za prawdziwe fakty udowodnione przez stronę obciążoną dowodem i pominąć te, których nie wykazała w sposób przekonujący.

Na gruncie przedmiotowego sporu oczywiste było, że na powódce spoczywał ciężar udowodnienia okoliczności przemawiających za istnieniem oraz wysokością zgłoszonego roszczenia. Obowiązkowi temu powódka niewątpliwie sprostała. W ocenie Sądu zaoferowany przez powódkę materiał dowodowy w postaci przedłożonej korespondencji mailowej stron, potwierdzenia zamówienia pochodzącego od pozwanego, dokumentu WZ podpisanego przez osobę odbierającą towar był wystarczający do uznania, że po stronie powodowej istnieje wymagalne roszczenie o zapłatę nieuregulowanej należności. Pozwany nie przedstawił jakichkolwiek środków dowodowych, które mogłyby podważyć twierdzenia powódki, że wydała pozwanemu zamówiony towar i należna jest jej zapłata, przy uwzględnieniu dotychczas wpłaconej kwoty 10 500 zł.

Pozwany wiedział, że zalega za sprzedane wyroby ze stali, na co wskazuje późniejsza korespondencja e-mail między stronami, w której pozwany podnosi, że czeka na środki, nadto niesporne było, iż pozwany dokonywał częściowych wpłat i proponował harmonogram spłaty, którego powódka ostatecznie nie zaakceptowała. Pozwany w niniejszym procesie zakwestionował roszczenie, podnosząc, że zapłacił za dostarczony towar, jednak nie naprowadził dowodu, że zapłacił na rzecz powódki pozostałą kwotę ze spornej faktury objętą niniejszym pozwem. W zakresie spełnienia świadczenia roszczenia ciężar dowodu spoczywał na pozwanym (art. 6 k.c.) i pozwany temu obowiązkowi nie sprostał.

Mając na uwadze, że roszczenie powódki znajdowało podstawę w zgromadzonym materiale dowodowym, a pozwany nie podniósł żadnych skutecznych zarzutów je niweczących, to roszczenie powódki co do należności głównej ze spornej faktury, tj. kwoty 46.845,01 zł, należało uwzględnić w całości.

Tak samo należało ocenić kwestię zasadności żądania powódki w zakresie dochodzonych odsetek od należności głównej, co znajdowało podstawę w materiale dowodowym, tj. fakturze, która określała termin płatności.

Orzeczenie o odsetkach za opóźnienie w transakcjach handlowych liczonych od ww. znajduje podstawę prawną w treści art. 7 ust. 1 w zw. z art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 8 marca 2013 roku o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych (Dz. U. z 2013 r., poz. 403 ze zm.). Zgodnie z nim w transakcjach handlowych - z wyłączeniem transakcji, w których dłużnikiem jest podmiot publiczny - wierzycielowi, bez wezwania, przysługują odsetki ustawowe za opóźnienie w transakcjach handlowych, chyba że strony uzgodniły wyższe odsetki, za okres od dnia wymagalności świadczenia pieniężnego do dnia zapłaty, jeżeli są spełnione łącznie następujące warunki:

1) wierzyciel spełnił swoje świadczenie;

2) wierzyciel nie otrzymał zapłaty w terminie określonym w umowie,

co miało miejsce w niniejszej sprawie.

Podstawą prawną zasądzonej na rzecz powódki rekompensaty w kwocie 430,43 zł jest art. 10 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy. Zgodnie z nim wierzycielowi, od dnia nabycia uprawnienia do odsetek, o których mowa w art. 7 ust. 1 lub art. 8 ust. 1, przysługuje od dłużnika, bez wezwania, rekompensata za koszty odzyskiwania należności, stanowiąca równowartość kwoty 100 euro - gdy wartość świadczenia pieniężnego jest równa lub wyższa 50 000 złotych, przy czym wartość spornej faktury była wyższa niż 50 000 złotych. Równowartość kwoty rekompensaty, o której mowa w ust. 1, jest ustalana przy zastosowaniu średniego kursu euro ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski ostatniego dnia roboczego miesiąca poprzedzającego miesiąc, w którym świadczenie pieniężne stało się wymagalne (ust. 1a).

O odsetkach ustawowych za opóźnienie liczonymi od kwoty 430,43 zł orzeczono na podstawie art. 481 § 1 k.c. ( jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi).

Z tych przyczyn orzeczono jak w pkt I sentencji.

Rozstrzygnięcie o kosztach procesu zawarte w pkt II wyroku, znajduje podstawę prawną w art. 98 § 1 i §1 ¹ k.p.c. Powódka wygrała sprawę w całości, wobec czego pozwany zobowiązany jest do zwrotu poniesionych przez powódkę kosztów procesu. Na koszty poniesione przez powódkę składają się opłata o pozwu 2364 zł, opłata od pełnomocnictwa 17 złotych oraz wynagrodzenie pełnomocnika – radcy prawnego 3600 złotych. Łącznie zasądzono na rzecz powoda kwotę 5981 zł tytułem zwrotu kosztów procesu z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia do dnia zapłaty.

Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji.

SSR Kalina Gomuła

Sygn. akt XI GC 746/25