Wyrok z 25 lutego 2026, sygn. I C 416/24

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 25 lutego 2026 roku

Sąd Rejonowy w Człuchowie I Wydział Cywilny w składzie:

Przewodniczący:	Sędzia Sylwia Piasecka
Protokolant:	sekretarz sądowy Klaudia Kiedrowska

po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2026 roku w Człuchowie

na rozprawie

sprawy

z powództwa Ł. G.

przeciwko (...) S.A. z siedzibą w X.

o zapłatę

1.  oddala powództwo,

2.  zasądza od powoda Ł. G. na rzecz pozwanego (...) S.A. z siedzibą w X. kwotę 917,00 zł (dziewięćset siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.

Sygn. akt I C 416/24

UZASADNIENIE

Powód – Ł. G., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie adwokata, wniósł pozew przeciwko pozwanemu (...) S.A. z siedzibą X. o zapłatę kwoty 2.787,20 złotych wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty tytułem odszkodowania oraz o zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu wskazał, że w dniu 28 lipca 2024 roku, doszło do kolizji drogowej na B. (...) w miejscowości O. w wyniku, którego uszkodzeniu uległ pojazd marki H., model J., nr rej. (...). Na miejsce zdarzenia przybyli funkcjonariusze z O. Powiatowej Policji z F.. Sprawca przedmiotowej kolizji drogowej posiadał wykupioną polisę OC u strony pozwanej.

Powód zaznaczył, że w związku z zaistniałym zdarzeniem drogowym powód został zmuszony do skorzystania z najmu pojazdu zastępczego, oraz holowania. Łączny koszt poniesiony przez Powoda za te usługi wyniósł 9.855,55 złotych.

W dniu 28 lipca 2024 roku szkoda została zgłoszona przez powoda pozwanemu ubezpieczycielowi, które prowadziło postępowanie likwidacyjne, pod sygn. akt (...).

Powód podkreślił, że z treści faktury VAT nr (...) wynikało, że koszty związane ze zdarzeniem drogowym z dnia 28 lipca 2024 roku i powstałą szkodą wyniosły kwotę 9.855,55 złotych. Składały się na nie koszty wynajmu pojazdu zastępczego - 4.723,20 złotych, koszty odbioru pojazdu zastępczego - 1.016,00 złotych i holowania - 4.116,35 złotych. Pozwany po przeprowadzeniu postępowania likwidacyjnego wypłaciła na rzecz powoda koszty związane z wynajmem pojazdu zastępczego w wysokości 2.952,00 złotych i holowania - 4.116,35 złotych. Zatem łączna wartość wypłaconego odszkodowania wyniosła kwotę 7.068,35 złotych.

Powód wskazał, że spór między stronami sprowadzał się do stawki dobowej najmu pojazdu zastępczego, albowiem powód w dniu 28 lipca 2024 roku wynajął pojazd za stawkę dobową 196,80 złotych/brutto, na czas likwidacji szkody czyli od dnia 28 lipca 2024 roku do dnia 21 sierpnia 2024 roku. Okres najmu wyniósł 24 dni, zaś wartość odszkodowania z tytułu najmu samochodu zastępczego kwotę 4.723,20 złotych/brutto (24 dni x 196,80 zł/brutto).

Powód podkreślił, że z jego oświadczenia do pozwanego dotyczącego celowości wynajęcia samochodu zastępczego wynika, iż pojazd zastępczy był mu niezbędny od zaraz, gdyż wykorzystywany był do prowadzonej przez niego jednoosobowej działalności gospodarczej. Natomiast ubezpieczyciel, w toku przeprowadzonego postępowania likwidacyjnego, uznał za uzasadniony w całości okres najmu pojazdu zastępczego przez 24 dni, weryfikując jednocześnie stawkę najmu wynikającą z faktury do kwoty 123,00 złotych/ brutto. W konsekwencji pozwany wypłacił tytułem naprawienia szkody kwotę 2.952 złotych/brutto. Tym samym pozwany zaniżył odszkodowanie przysługujące powodowi za najem pojazdu zastępczego o kwotę 1.771,20 złotych/brutto. Pozwany swoją decyzję uzasadnił tym, iż zgodnie z klasą poszkodowanego pojazdu zweryfikowano stawę czynszu do poziomu 123 złotych/brutto, za dobą, na podstawie przesłanej informacji o warunkach i stawkach czynszu najmu pojazdów zastępczych obowiązujących w Towarzystwie, przekazanej dopiero w dniu 9 sierpnia 2024 roku wraz z rozliczeniem szkody całkowitej na danym pojeździe. Z uwagi na fakt, iż koszty naprawy uszkodzonego pojazdu, zgodnie z przedstawioną kalkulacją wyniosły kwotę 55.743,65 złotych/brutto, przekraczały jego wartość rynkową sprzed dnia szkody - 24.200 złotych/brutto, naprawa pojazdu była ekonomicznie nieuzasadniona. Przyznane odszkodowanie za szkodę na pojeździe w wysokości 19.600 złotych/brutto, zostało przekazane w dniu 14 sierpnia 2024 roku.

Powód wskazał nadto, że pozwany uznał za nieuzasadnione poniesione koszty związane z odbiorem pojazdu zastępczego z miejsca zamieszkania powoda na parking wypożyczalni (...) w wysokości 1.016 złotych/brutto (254 kmx4,00 złotych/brutto =1.016 złotych/brutto).

Wobec powyższego łączna kwota zaniżonego odszkodowania za najem pojazdu zastępczego i koszty odbioru wyniosła sumę 2.787,20 zl/brutto.

W odpowiedzi na pozew pozwany, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie adwokata, wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów procesu według norm przepisanych.

W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z treścią art. 16 ust. 1 pkt 2 ustawy z 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych oraz art. 354 § 2 k.c. poszkodowany ma obowiązek współpracować z ubezpieczycielem w celu minimalizacji szkody. Pozwany zaznaczył, że istotnym w przedmiotowej sprawie jest fakt, iż pozwany kilkukrotnie informował poszkodowanego o możliwości zorganizowaniu najmu pojazdu zastępczego na koszt ubezpieczyciela - pierwszy raz dnia 1 sierpnia 2024 roku, kiedy to wysłał do poszkodowanego ofertę nieodpłatnej możliwości organizacji wynajmu pojazdu zastępczego z możliwością podstawienia oraz odbioru pojazdu we wcześniej umówionym miejscu. Najem ten miał się odbyć za pośrednictwem (...) S.A. w formie bezgotówkowej bez angażowania finansowych środków własnych poszkodowanego. Podkreślił, że w treści oferty widniało zastrzeżenie, że w przypadku najmu pojazdu zastępczego we własnym zakresie ubezpieczyciel zastrzega sobie prawo do weryfikacji długości okresu wynajmu oraz stawki do poziomu oferty. Następnie, dnia 9 sierpnia 2024 roku oferta została przesłana na adres e-mail wskazany w zgłoszeniu szkody jako adres do kontaktu z poszkodowanym, tj. (...). Zatem pozwany przekazał ofertę najmu pojazdu zastępczego niezwłocznie po zarejestrowaniu szkody. Ponadto pozwany zaznaczył, że po zapoznaniu się z ofertą pozwanego poszkodowany mógł zdecydować się na zmianę podmiotu, u którego wynajmował pojazd zastępczy, tym bardziej, że poszkodowany wynajmował pojazd do dnia 21 sierpnia 2024 roku. Tym bardziej, że pozwany przedstawił najkorzystniejszą ofertę najmu, jednak poszkodowany nie był zainteresowany współpracą z pozwanym i nie skorzystał ze złożonej oferty, tym samym odmawiając współdziałania z pozwanym w celu minimalizacji szkody.

Pozwany wskazał, że w świetle powyższego, uznać należy, że wynajmując pojazd zastępczy za o wiele wyższą stawkę poszkodowany generował koszty, które są podstawą roszczeń dochodzonych niniejszym postępowaniem. Dlatego też pozwany podniósł zarzut przyczynienia się poszkodowanego do zwiększenia rozmiaru szkody i podkreślił, że nie powinien ponosić ujemnych skutków związanych z najmem przewyższającym wartość wypłaconego odszkodowania, ponieważ uczynił wszystko, co leżało w jego gestii, aby zapewnić poszkodowanemu możliwość korzystania z pojazdu zastępczego na czas likwidacji szkody w jego prywatnym pojeździe.

Powód zauważył nadto, że poniesienia wyższych kosztów nie uzasadnia również sama przez się prostota skorzystania z oferty najmu złożonej przez przedsiębiorcę prowadzącego warsztat naprawczy, w którym uszkodzony pojazd ma być naprawiany. Konieczność dodatkowego kontaktu z ubezpieczycielem - w praktyce zwykle telefonicznego - nie może być uznana za niedogodność, która uzasadnia poniesienie wyższych kosztów najmu.

Powód podkreślił również, że skoro pozwany zaproponował bezgotówkowo najem z możliwością podstawienia i odbioru pojazdu do wskazanego miejsca, to trudno uzyskać lepszą ofertę na rynku. Nie są także istotne inne postanowienia umowne, które wiążą już pozwanego z wypożyczalnią współpracującą, bo w całości obciążają one pozwanego, pozostając poza sferą zainteresowania poszkodowanego, który nie płaci kaucji ani żadnych opłat dodatkowych. W konsekwencji poszkodowany nie zastosował się do treści dyspozycji art. 16 ust. 1 pkt 2 ustawy z 22 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych oraz art. 354 § 2 k.c., nakładających na poszkodowanego obowiązek minimalizacji szkody.

Pozwany zakwestionował również stawkę najmu pojazdu zastępczego w wysokości 160,00 złotych netto za dobę za najem pojazdu zastępczego, wskazując że kwota ta jest rażąco wygórowana. Dlatego też ubezpieczyciel, wydając decyzję o wypłacie odszkodowania za najem pojazdu zastępczego, dokonał weryfikacji stawki czynszu do poziomu 100,00 zł netto i w oparciu o tę stawkę dokonał rekompensaty szkody, gdyż właśnie za taką stawkę oferował poszkodowanemu zorganizowanie najmu pojazdu w formie bezgotówkowej. Pozwany podkreślił, że przed zawarciem umowy najmu z J. S. poszkodowany powinien rozeznać się w stawkach za najem pojazdów zastępczych oferowanych przez inne firmy działające na terenie R. i okolic, a następnie wybrać najlepszą ofertę. Oferty J. S. z pewnością nie można uznać za korzystną na tle ofert innych firm z rynku lokalnego dla poszkodowanego. Zawierając umowę najmu pojazdu zastępczego z usługodawcą oferującym tak wysokie ceny, poszkodowany postąpił wbrew ciążącemu na nim obowiązkowi minimalizacji szkody.

Pozwany uznał także bezzasadność żądania w zakresie kosztów za odbiór pojazdu zastępczego, wskazując że koszty dodatkowe związane z najmem pojazdu nie są następstwem powstania szkody. Ponadto ponownie przypomniał, że zaoferował poszkodowanemu nieodpłatną możliwość organizacji wynajmu pojazdu zastępczego z możliwości odstawienia i odbioru pojazdu do wcześniej ustalonego miejsca. Wynajęcie pojazdu od innego podmiotu było wyborem poszkodowanego, a koszty związane z odbiorem samochodu nie stanowią ekonomicznie uzdatnionych kosztów związanych z szkodą.

Pozwany wskazał nadto, że irracjonalnym zachowaniem poszkodowanego było wynajęcie pojazdu z U. i generowanie z tego tytułu tak wysokich kosztów. Nie było bowiem przeszkód dla odnalezienia podmiotu świadczącego na terenie R. i okolic takiej usługi nieodpłatnie.

Ponadto pozwany podkreślił, że wysokość kosztów związanych z odbiorem pojazdu nie została w wystarczającym stopniu udowodniona i zasadna.

Pozwany zakwestionował także zasadność żądania zwrotu odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego od kwoty 2.787,20 zł naliczanych od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty, wskazując że biorąc pod uwagę, iż pozwany wypłacił należne odszkodowanie w całości, powód bezzasadnie żąda w przedmiotowej sprawie odsetek, które są przecież roszczeniem ubocznym. Skoro zatem powodowi nie należy się roszczenie główne, tym bardziej nie należą mu się odsetki wyliczone z roszczenia głównego. Dlatego też powództwo również w zakresie odsetek ustawowych za opóźnienie nie zasługuje na uwzględnienie.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 28 lipca 2024 roku, doszło do kolizji drogowej na drodze (...) w miejscowości O. w wyniku, którego uszkodzeniu uległ pojazd marki H., model (...), nr rej. (...), stanowiący własność powoda Ł. G..

Sprawca przedmiotowej kolizji drogowej w chwili zdarzenia posiadał wykupioną polisę OC u strony pozwanej.

bezsporne

Na skutek zdarzenia korzystanie z auta powoda Ł. G. nie było możliwe, dlatego też powód - w internecie - znalazł firmę (...) z siedzibą w F., która zajmowała się również zgłaszaniem szkód komunikacyjnych. Pracownicy firmy przyjechali na miejsce zdarzenia i lawetą przewieźli samochód powoda do firmy, która mieściła się w U.. Tego samego dnia powodowi zaoferowano także auto zastępcze.

Przed zawarciem umowy najmu samochodu zastępczego powód został poinformowany o warunkach korzystania z auta, w tym o wysokości stawki dobowej, która wynosiła 160,00 złotych netto oraz, że wszelkie koszty związane z najmem auta będzie ponosił sprawca zdarzenia, jak również, że każde towarzystwo ubezpieczeniowe ma swoje informacje o możliwości wynajmu pojazdu zastępczego, które są oderwane od rzeczywistości, a także że każda ubezpieczalnia ma dodatkowe koszty, o których nigdy nie informuje, w postaci opłat związanych z dostarczeniem i najmem pojazdu zastępczego.

W dniu 28 lipca 2024 roku powód – Ł. G. zawarł umowę najmu samochodu z J. S., na podstawie której wynajmujący oddał w najem najemcy samochód osobowy marki O. (...), kolor siwy, rok produkcji 2022, o numerze rejestracyjnym (...).

Z treści umowy najmu samochodu wynikało, że umowa została zawarta na okres od dnia 28 lipca 2024 roku do dnia 21 sierpnia 2024 roku oraz, że w przypadku wynajmu pojazdu zastępczego na koszt z OC sprawcy, pojazd będzie wynajęty do czasu zakupu przez poszkodowanego innego pojazdu przed wypłatą odszkodowania lub po wypłacie odszkodowania przy szkodzie całkowitej, zdobycia innego środka lokomocji od osoby „trzeciej”, wypłaty odszkodowania z tytułu szkody całkowitej plus ewentualnie 7 dni na zakup innego pojazdu, naprawy pojazdu przy szkodzie częściowej w sieci (...) lub w warsztacie współpracującym z ubezpieczycielem.

W dacie zawarcia umowy najmu pojazdu zastępczego powód udzielił J. S., właścicielowi firmy (...), pełnomocnictwa do załatwienia wszelkich kwestii związanych z powstałą szkodą.

bezsporne, nadto dowód: zeznania świadka J. S. 00:03:10 – 00:07:40 k. 121v, 00:14:42 k. 122, 00:15:10 k. 122, umowa najmu samochodu wraz z załącznikiem nr 1 k. 15 – 17v, oświadczenie dotyczące celowości wynajęcia samochodu zastępczego k. 18, por. wyjaśnienia powoda Ł. G. 00:01:30 – 00:09:50 k. 101v, 00:12:15 k. 102.

W dniu 28 lipca 2024 roku B. J. S. (...) & (...) P., w imieniu powoda na podstawie udzielonego pełnomocnictwa, zgłosił szkodę pozwanemu, informując jednocześnie, że poszkodowany – Ł. G. od dnia 28 lipca 2024 roku korzysta z pojazdu zastępczego w cenie segmentu C za stawkę dobową 196,80 złotych brutto (160,00 złotych netto) oraz, że poszkodowanemu przekazano informację o możliwości wynajmu pojazdu zastępczego z Ł. (nie przysłano informacji).

Z zawiadomienia o szkodzie wynikało również, że poszkodowany wynajmując pojazd zastępczy z firmy (...) nie ponosi żadnych dodatkowych kosztów ani kar, między innymi, za uszkodzenie pojazdu, brak limitów kilometrów, etc…oraz, że dostarczenie i odbiór pojazdu jest bezpłatne.

Pozwany zawiadomił o zarejestrowaniu szkody z dnia 28 lipca 2024 roku i zobowiązał poszkodowanego do przekazania dokumentacji oraz informacji dotyczących zdarzenia, celem rozpatrzenia sprawy przez pozwanego. Pozwany przesłał również propozycję naprawy pojazdu w sieci serwisów współpracujących z pozwanym wraz z ofertą wynajmu samochodu zastępczego. Zawiadomienie adresowane było do poszkodowanego – Ł. G..

Powód – Ł. G. został powiadomiony przez pełnomocnika J. S. o ofercie pozwanego w przedmiocie najmu pojazdu zastępczego, jednakże nie skorzystał z niej, ponieważ oferta J. S. bardziej mu pasowała (przyznane).

W dniu 9 sierpnia 2024 roku Departament Likwidacji P. Masowych przesłał informację o rozliczeniu szkody całkowitej.

dowód z innych wniosków dowodowych: wydruk zgłoszenia szkody z dnia 28 lipca 2024 roku k. 10 – 13, informacji Departamentu Likwidacji P. Masowych z dnia 9 sierpnia 2024 roku wraz z kalkulacją naprawy z dnia 3 sierpnia 2024 roku k. 19 – 31, informacji z dnia 1 sierpnia 2024 roku k. 70 – 72.

Pozwany – (...) S.A. z siedzibą w X. poinformował pełnomocnika powoda S. J. S. o przyznaniu odszkodowania za uszkodzony pojazd marki H. o numerze rejestracyjnym (...) w wysokości 19.600,00 złotych, które ustalono na podstawie rozliczenia szkody całkowitej, a następnie o przyznaniu kwoty 7.068,35 złotych, która obejmowała zwrot kosztów holowania pojazdu w wysokości 4.116,35 złotych i kosztów wynajmu pojazdu zastępczego w wysokości 2.952,00 złotych.

Pozwany uznał okres najmu pojazdu zastępczego w całości weryfikując jednocześnie wysokość stawki czynszu do kwoty 123,00 złotych brutto za dobę, na podstawie przesłanej informacji o warunkach i stawkach czynszu pojazdów zastępczych obowiązujących u pozwanego. Pozwany wskazał, że poszkodowany nie wykazał aby skorzystanie z propozycji wynajęcia pojazdu zastępczego przedstawionej przez pozwanego pociągało za sobą nadmierne niedogodności i trudności, a wynajęcie pojazdu z innego źródła było celowe i ekonomicznie uzasadnione.

Pozwany uznał za nieuzasadnione koszty dodatkowe w postaci odbioru pojazdu zastępczego w wysokości 1.016,00 złotych.

dowód z innych wniosków dowodowych: wydruk informacji z dnia 14 sierpnia 2024 roku k. 43 – 46, informacji z dnia 6 września 2024 roku k. 45 – 46, potwierdzenia przelewu otrzymanego k. 47, 49.

Powód w ciągu tygodnia od dnia otrzymania odszkodowania od pozwanego zakupił auto. Powód korzystał z auta zastępczego około 4 tygodni i po tym okresie J. S. sam podjechał po auto. Podczas czynności odbioru pojazdu zastępczego nie informował on powoda o jakichkolwiek kosztach.

Powód nie poniósł z tytułu najmu pojazdu zastępczego żadnych kosztów. Nie występował on również o zwrot dodatkowych kosztów po otrzymaniu odszkodowania.

Powód – Ł. G. nie był informowany przez J. S. jaka kwota została uznana przez pozwanego i jaką kwotę J. S. otrzymał z tytułu najmu pojazdu zastępczego.

przyznane, nadto por. wyjaśnienia powoda Ł. G. 00:16:52 – 00:19:08 k. 102.

W dniu 1 września 2024 roku firma (...) drogowa w F. wystawiła fakturę na kwotę 9.855,55 złotych, która obejmowała koszty holowania ze zleceniem holowania z dnia 28 lipca 2024 roku w wysokości 4.116,35 złotych, wynajmu pojazdu zastępczego segmentu C na czas likwidacji szkody od dnia 28 lipca 2024 roku do dnia 21 sierpnia 2023 roku – O. (...) w wysokości 4.723,20 złotych i koszty odbioru pojazdu zastępczego z miejsca zamieszkania poszkodowanego do miejsca wypożyczalni w nowej X. w wysokości 1.016,00 złotych.

W fakturze jako nabywcę wskazano poszkodowanego – Ł. G..

Powód nie był informowany o tym, kto będzie ponosił koszty związane z odebrania auta zastępczego i nie poniósł żadnych kosztów w związku z holowaniem, odebraniem i najmem pojazdu zastępczego (przyznane).

dowód: faktura VAT nr (...) z dnia 1 września 2024 roku k. 14.

Szacunkowy zakres stawki dobowej za najem pojazdu zastępczego odpowiadającego segmentowi C, obowiązującej na terenie powiatu (...) wynosi od 72,36 złotych netto (89,00 złotych brutto) do 274,80 złotych netto (338,00 złotych brutto).

dowód: opinia biegłego sądowego G. A. z dnia 5 listopada 2025 roku k. 150 – 165.

Sąd zważył co następuje:

Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie.

Kwestia odpowiedzialności pozwanego za skutki wypadku z dnia 28 lipca 2024 roku nie była sporna. Poza sporem było również okoliczność, że dotychczas pozwany przyznał i wypłacił kwotę 4.116,35 złotych tytułem kosztów holowania pojazdu oraz kwotę 2.952,00 złotych tytułem zwrotu kosztów najmu pojazdu zastępczego, nie kwestionując przy tym czasu najmu auta zastępczego. Pozwany zweryfikował natomiast wysokość stawki czynszu do kwoty 123,00 złotych brutto za dobę, na podstawie przesłanej informacji o warunkach i stawkach czynszu pojazdów zastępczych obowiązujących u pozwanego, wskazując iż poszkodowany nie wykazał aby skorzystanie z propozycji wynajęcia pojazdu zastępczego przedstawionej przez pozwanego pociągało za sobą nadmierne niedogodności i trudności, a wynajęcie pojazdu z innego źródła było celowe i ekonomicznie uzasadnione.

Zatem należność dochodzona pozwem obejmowała różnicę między kosztami wynajmu samochodu zastępczego, naliczonymi przez powoda, a wysokością odszkodowania z tego tytułu wypłaconą przez pozwanego ubezpieczyciela. Sporna była bowiem wysokość stawki za dobę najmu pojazdu. Spór dotyczył również zasadności dodatkowych kosztów w postaci odbioru pojazdu zastępczego w wysokości 1.016,00 złotych.

Zgodnie z treścią art. 822 k.c. zakład ubezpieczeń zobowiązuje się do zapłacenia odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, względem których odpowiedzialność za te szkody ponosi ubezpieczający albo osoba, na rzecz której zawarta została umowa ubezpieczenia. Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie Sądu Najwyższego stanowiskiem, które Sąd w niniejszym składzie w pełni podziela, dla ustalenia pojęcia szkody ubezpieczeniowej należy sięgać do odpowiednich regulacji zawartych w kodeksie cywilnym, albowiem nie ma różnicy w pojęciu szkody w rozumieniu przepisów prawa cywilnego i prawa ubezpieczeniowego. W obu przypadkach chodzi bowiem o utratę lub zmniejszenie aktywów bądź powstanie lub zwiększenie pasywów osoby poszkodowanej (por. uchwała z dnia 18 marca 1994r. w sprawie III CZP 25/94 i z dnia 15 listopada 2001r.w sprawie III CZP 68/01).

Pojęcie szkody rozumianej jako uszczerbek majątkowy może mieć dwojaką postać – szkody rzeczywistej oraz utraty korzyści. W doktrynie i orzecznictwie nie budzi wątpliwości, że koszty i wydatki poniesione w związku ze zdarzeniem wyrządzającym szkodę wchodzą w skład takiej szkody. Podkreślenia przy tym wymaga fakt, iż pojęcie szkody ubezpieczeniowej, gdy podstawą odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń jest umowa odpowiedzialności cywilnej, jest tożsame z pojęciem szkody zawartym w art. 361 k.c. Przepis ten stanowi, iż zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła (§ 1). W powyższych granicach, w braku odmiennego przepisu ustawy lub postanowienia umowy, naprawienie szkody obejmuje straty, które poszkodowany poniósł, oraz korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono (§ 2). Zgodnie zaś z treścią art. 363 § 1 k.c. naprawienie szkody winno nastąpić - według wyboru poszkodowanego - bądź przez przywrócenie stanu poprzedniego, bądź przez zapłatę odpowiedniej sumy pieniężnej. Jednakże gdyby przywrócenie stanu poprzedniego było niemożliwe albo gdyby pociągało za sobą dla zobowiązanego nadmierne trudności lub koszty, roszczenie poszkodowanego ogranicza się do świadczenia w pieniądzu.

Istotnym jest, że przepis art. 822 § 1 k.c. modyfikuje normę wynikającą z treści art. 363 § 1 k.c. jedynie w ten sposób, że roszczenie o przywrócenie stanu poprzedniego przekształca w roszczenie o zapłatę kosztów restytucji. W istocie jednak naprawienie szkody przez ubezpieczyciela polega na zapłaceniu kwoty pieniężnej koniecznej do przywrócenia samochodu do stanu poprzedniego. Pod względem ekonomicznym (wartości świadczenia) występuje w takiej sytuacji ekwiwalentność obu postaci świadczeń odszkodowawczych przewidzianych w art. 363 § 1 k.c. Można zatem przyjąć, że poszkodowanemu przysługuje roszczenie o przywrócenie stanu poprzedniego także wobec ubezpieczyciela, ale ze względu na charakter świadczenia ubezpieczeniowego roszczenie to przybiera postać żądania restytucji pieniężnej umożliwiającej definitywne przywrócenie stanu poprzedniego.

Na gruncie prawa cywilnego reprezentatywne jest stanowisko w przedmiocie ustalania szkody zgodnie z zasadą, że szkodę stanowi różnica między stanem majątku poszkodowanego, który powstał po nastąpieniu zdarzenia sprawczego, a stanem, który by istniał bez tego zdarzenia. Zasadę te zastosować należy również na gruncie roszczeń związanych z najmem pojazdu zastępczego. Zagadnienie to było przedmiotem uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 17 listopada 2011 roku, w sprawie III CZP 5/11, którą Sąd w niniejszym składzie w pełni podziela. Sąd Najwyższy wskazał, że dochodzenie odszkodowania w zakresie tej szkody możliwe jest w sytuacji , w której doszło już do poniesienia przez poszkodowanego wydatków na uzyskanie pojazdu zastępczego w okresie remontu uszkodzonego pojazdu albo przez okres niezbędny do nabycia nowego pojazdu. Sąd Najwyższy wskazał nadto, że są to wydatki poniesione w następstwie zdarzenia szkodzącego, które nie powstałyby bez tego zdarzenia, prowadzące do powypadkowego zmniejszenia majątku poszkodowanego, czyli straty (art. 361 § 2 k.c.).

Co do zasady nie budzi wątpliwości możliwość refundacji wydatków za najem pojazdu zastępczego poniesionych zarówno przez podmiot prowadzący dzielność gospodarczą, jak i przez osobę fizyczną nieprowadzącą takiej działalności. Zaznaczyć jednak należy – jak wskazał Sąd Najwyższy - w powołanej uchwale z dnia 17 listopada 2011 roku - że zwrotowi mogą podlegać tylko wydatki rzeczywiście poniesione na taki najem - strata majątkowa z tego tytułu powstaje dopiero z chwilą poniesienia kosztów najmu pojazdu zstępczego. Nie oznacza to jednak, że wszystkie tak poniesione koszty podlegają zwrotowi. Jak wskazał bowiem Sąd Najwyższy - nie wszystkie wydatki pozostające w związku przyczynowym z wypadkiem komunikacyjnym mogą być refundowane, istnieje bowiem obowiązek wierzyciela zapobiegania szkodzie i zmniejszania jej rozmiarów (art. 354 § 2, art. 362 i 826 § 1 k.c.). Zatem to na dłużniku ciąży obowiązek zwrotu wydatków celowych i ekonomicznie uzasadnionych, pozwalających na wyeliminowanie negatywnych dla poszkodowanego następstw, niedających się wyeliminować w inny sposób, z zachowaniem rozsądnej proporcji między korzyścią wierzyciela a obciążeniem dłużnika.

Zgodnie bowiem z przyjętą i ugruntowaną linią orzecznictwa za szkodę można uznać tylko koszty niezbędne, rzeczywiście poniesione przez poszkodowanego, którego obciąża ciężar dowodu wysokości szkody (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 września 2004 roku w sprawie IV CK 672/03). I chociaż rozstrzygniecie to dotyczy podmiotów prowadzących działalność gospodarcza, niewątpliwie zasada ta odnosi się również do sytuacji, gdy szkoda z tego tytułu dochodzona jest bez związku z prowadzeniem działalności gospodarczej (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 17 listopada 2011 roku).

W ocenie Sądu, powód w toku niniejszego procesu nie wykazał aby wydatki z tytułu najmu pojazdu zastępczego w wysokości ustalonej przez powoda były ekonomicznie uzasadnione. Tym bardziej, że pozwany nie kwestionował zasady przyznania odszkodowania z tytułu najmu samochodu zastępczego i w toku postępowania likwidacyjnego wypłacił już z tego tytułu świadczenie, nie kwestionując czasu trwania najmu, a jedynie wysokość stawki.

Wprawdzie powód powoływał się na wystawioną fakturę w zakresie kosztów najmu pojazdu zastępczego. Podkreślić przy tym jednak należy, że powód sam przyznał, iż nie poniósł z tego tytułu żadnych dodatkowych kosztów, jak również, że nie był informowany przez podmiot od którego wynajął pojazd zastępczy aby takie koszty musiał ponieść. Wręcz przeciwnie uzyskał informację, że wszelkie koszty zostaną zwrócone przez ubezpieczalnię. istotnym jest również, że powód został poinformowany przez pełnomocnika – J. S. o możliwości skorzystania z oferty najmu pojazdu zastępczego, jednakże nie skorzystał z niej, albowiem oferta J. S. bardziej mu odpowiadał.

Okoliczność powyższa znajduje potwierdzenie w materiale dowodowym w postaci zawiadomienia o szkodzie, złożonej przez pełnomocnika, który jednocześnie wynajął pojazd zastępczy powodowi – Ł. G.. W treści tego zawiadomienia wskazano, że poszkodowany wynajmując pojazd zastępczy z firmy (...) nie ponosi żadnych dodatkowych kosztów ani kar, między innymi, za uszkodzenie pojazdu, brak limitów kilometrów, etc… Ponadto z zeznań świadka – właściciela firmy (...) wynika, że poszkodowany nie poniósł kosztów związanych z najmem auta, albowiem część została pokryta przez pozwanego. Z zeznań świadka nie wynika również aby, jako podmiot profesjonalnie zajmujący się wynajmem aut zastępczych i likwidacją szkody, poinformował powoda - konsumenta, że w przypadku częściowego uwzględnienia kosztów najmu pojazdu zastępczego będzie musiał je ponieść poszkodowany.

Sąd dał wiarę zeznaniom świadka w tym zakresie albowiem są one spójne, logiczne i korespondują z pozostałym materiałem dowodowym w sprawie, w szczególności z korespondencją kierowaną przez niego jako pełnomocnika do pozwanego. Ponadto zeznania świadka w tym zakresie pokrywają się z niekwestionowanymi przez pozwanego wyjaśnieniami powoda – Ł. G..

Sąd nie dał natomiast wiary zeznaniom świadka aby informacje o warunkach skorzystania z pojazdu zastępczego u pozwanego otrzymał dopiero po długim okresie od zgłoszenia szkody. Zeznania świadka pozostają bowiem w sprzeczności z zebranym w sprawie materiałem dowodowym w postaci pisma pozwanego z dnia 1 sierpnia 2024 roku, w którym pozwany wskazał, że szkoda została zarejestrowana i przedstawił, między innymi, ofertę wynajmu samochodu zastępczego. Niewątpliwym natomiast jest, że szkoda powstałą w dniu 28 lipca 2024 roku, czyli w niedzielę, natomiast odpowiedź nastąpiła już 4 dnia po złożeniu zgłoszenia.

Natomiast z opinii biegłego sądowego wynika, że szacunkowy zakres stawki dobowej za najem pojazdu zastępczego odpowiadającego segmentowi C, obowiązującej na terenie powiatu (...) wynosi od 72,36 złotych netto (89,00 złotych brutto) do 274,80 złotych netto (338,00 złotych brutto).

Zatem stawka dobowa najmu pojazdu zastępczego odpowiadającego segmentowi C, zaproponowana przez pozwanego w wysokości 120,00 złotych netto, nie była oderwana od rzeczywistości i mieściła się w szacunkowym zakresie stawki dobowej za najem pojazdu.

W ocenie Sądu powyższa opinia jest wiarygodna albowiem została sporządzona zgodnie zobowiązującymi przepisami prawa. Ponadto jest spójna, szczegółowa i logiczna, a ponadto potwierdza stanowisko strony pozwanej w zakresie wysokości stawki dobowej najmu pojazdu zastępczego. Istotnym jest również, że powyższa opinie nie była kwestionowana przez strony procesu, natomiast powód nie zaoferował żadnego przeciwdowodu, z którego w sposób nie budzący wątpliwości wynikałoby, że zaoferowana przez pozwanego powodowi stawka dobowa najmu pojazdu zastępczego segmentu C w wysokości 120,00 złotych netto nie byłaby realna i zaniżona.

Zatem, skoro powód – poszkodowany – Ł. G. - faktycznie nie poniósł kosztów najmu pojazdu zastępczego w wysokości wskazanej w fakturze wystawionej przez pozwanego, natomiast wysokość stawki zaproponowanej przez pozwanego mieściła się w szacunkowym zakresie stawki dobowej za najem pojazdu zastępczego segmentu C, a co istotne nie podjął on nawet próby weryfikacji warunków najmu pojazdu zastępczego u pozwanego, jak również negocjacji stawki dobowej najmu pojazdu zastępczego czy to z pozwanym, czy też z podmiotem od którego wynajął auto zastępcze, to stanowisko pozwanego powołującego się na zasady ograniczenia tych ciężarów jedynie do celowych i ekonomicznie uzasadnionych, w ocenie Sądu, zasługuje na uwzględnienie.

Refundacja szkody związanej z najmem pojazdu zastępczego, zgodnie ze stanowiskiem pozwanego, powinna bowiem ograniczać się do kosztów celowych i ekonomicznie uzasadnionych. Za takim stanowiskiem przemawia uchwała Sądu Najwyższego z dnia 24 sierpnia 2017 roku, III CZP 20/17, którą Sąd w niniejszy składzie również w pełni podziela. Odwołując się do tezy i uzasadniania uchwały z dnia 17 listopada 2011 roku Sąd Najwyższy zauważył, że od początku wskazywano na potrzebę utrzymania ochrony interesów poszkodowanego w rozsądnych granicach. Jak wskazywał bowiem Sąd Najwyższy „nie mogą być uznane za celowe i ekonomicznie uzasadnione wydatki, które nie są konieczne do wyeliminowania negatywnego następstwa majątkowego w postaci utraty możliwości korzystania z uszkodzonego (zniszczonego) pojazdu, gdyż następstwo to może być wyeliminowane - bez uszczerbku dla godnych ochrony interesów poszkodowanego - w inny, mniej uciążliwy dla dłużnika sposób. Jeżeli zatem ubezpieczyciel proponuje poszkodowanemu - we współpracy z przedsiębiorcą trudniącym się wynajmem pojazdów - skorzystanie z pojazdu zastępczego równorzędnego pod istotnymi względami pojazdowi uszkodzonemu albo zniszczonemu (zwłaszcza co do klasy i stanu pojazdu), zapewniając pełne pokrycie kosztów jego udostępnienia, a mimo to poszkodowany decyduje się na poniesienie wyższych kosztów najmu innego pojazdu, koszty te - w zakresie nadwyżki - będą podlegały indemnizacji tylko wtedy, gdy wykaże szczególne racje, przemawiające za uznaniem ich za celowe i ekonomicznie uzasadnione. W tym kontekście istotne znaczenie ma nie tylko równorzędność samego pojazdu, ale także dodatkowych warunków umowy, takich jak, np. czas i miejsce udostępnienia oraz zwrotu pojazdu zastępczego czy też obowiązek wpłaty kaucji. Jeżeli zaś istotne warunki wynajmu proponowanego przez ubezpieczyciela (we współpracy z przedsiębiorcą wynajmującym pojazdy) czynią zadość potrzebie ochrony uzasadnionych potrzeb poszkodowanego, nie ma podstaw, by obciążać osoby zobowiązane do naprawienia szkody wyższymi kosztami związanymi ze skorzystaniem przez poszkodowanego z droższej oferty. Odstępstwa od tej reguły nie uzasadniają również drobne niedogodności o charakterze niemajątkowym, które mogą wiązać się, np. z koniecznością nieznacznie dłuższego oczekiwania na podstawienie pojazdu zastępczego proponowanego przez ubezpieczyciela.”

Uchwała ta zawiera również odniesienie do wywodzonych w niniejszej sprawie przez powoda argumentów dotyczących swobodnego decydowania przez pokrzywdzonego co do wyboru podmiotu świadczącego usługi w zakresie wynajmu pojazdów, a co za tym idzie – stosowanych przez ten podmiot stawek z wynajem. Sąd Najwyższy wskazał bowiem, że „z uwagi na ciążący na ubezpieczycielu obowiązek szczególnej, podwyższonej staranności nie można przypisać decydującego znaczenia czynnikowi w postaci szczególnego zaufania, jakie poszkodowany ma do kontrahenta, z którego usług chciałby skorzystać. Poniesienia wyższych kosztów nie uzasadnia również sama przez się prostota skorzystania z oferty najmu złożonej przez przedsiębiorcę prowadzącego warsztat naprawczy, w którym uszkodzony pojazd ma być naprawiany. Konieczność dodatkowego kontaktu z ubezpieczycielem - w praktyce zwykle telefonicznego - nie może być uznana za niedogodność, która uzasadnia poniesienie wyższych kosztów najmu. Co więcej, należy uznać, że w ramach ciążącego na poszkodowanym obowiązku minimalizacji szkody i współdziałania z dłużnikiem (ubezpieczycielem) mieści się obowiązek niezwłocznego zasięgnięcia informacji co do tego, czy ubezpieczyciel może zaproponować poszkodowanemu pojazd zastępczy równorzędny uszkodzonemu (zniszczonemu). Nie ma to nic wspólnego z koniecznością poszukiwania przez poszkodowanego najtańszej oferty rynkowej najmu, nie jest bowiem istotne to, czy propozycja ubezpieczyciela jest najtańsza, lecz to, że jest przez niego akceptowana. Należy też podkreślić, że proponowana wykładnia nie eliminuje ani nie ogranicza przysługującej poszkodowanemu swobody wyboru kontrahenta, od którego najmie pojazd. Sprawia jedynie, ze względu na obowiązek zapobiegania zwiększeniu rozmiarów szkody, że zawierając umowę na mniej korzystnych warunkach od proponowanych przez ubezpieczyciela, poszkodowany będzie zmuszony ponieść część związanych z tym kosztów. Przeciwko przedstawionemu stanowisku nie przemawia wystarczająco silnie przyjmowany w orzecznictwie Sądu Najwyższego pogląd, że odpowiedzialnością ubezpieczyciela odpowiedzialności cywilnej objęte są - jako "niezbędne i ekonomicznie uzasadnione" - koszty naprawy pojazdu ustalone według cen, którymi posługuje się swobodnie wybrany przez poszkodowanego warsztat naprawczy dokonujący naprawy samochodu, choćby odbiegały (były wyższe) od cen przeciętnych, jeżeli tylko odpowiadają cenom stosowanym przez usługodawców na lokalnym rynku (por. zwłaszcza uchwała Sądu Najwyższego z dnia 13 czerwca 2003 r., III CZP 32/03, i postanowienie składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 24 lutego 2006 roku, III CZP 91/05, nie publ.). Należy także zwrócić uwagę, że w przypadku kosztów naprawy pojazdu służących bezpośrednio wyeliminowaniu już istniejącej szkody majątkowej interes poszkodowanego podlega intensywniejszej ochronie niż w przypadku wydatków na najem pojazdu zastępczego, które nie służą wyrównaniu szkody - utrata możliwości korzystania z rzeczy nie jest szkodą lecz jedynie wyeliminowaniu negatywnych następstw majątkowych doznanych przez poszkodowanego w wyniku uszkodzenia (zniszczenia) pojazdu (por. uchwała składu siedmiu sędziów z dnia 17 listopada 2011 r., III CZP 5/11). W konsekwencji wymagania dotyczące pokrycia obu kategorii kosztów różnią się. O ile celowość i ekonomiczność wydatków służących bezpośrednio restytucji (naprawie pojazdu) jest kontrolowana co do zasady tylko w wąskich granicach określonych w art. 363 § 1 zd. 2 k.c., o tyle w przypadku kosztów służących wyeliminowaniu negatywnych następstw majątkowych - jest samoistną, podstawową przesłanką warunkującą zakwalifikowanie tych wydatków jako szkodę. Znaczenie tej różnicy uwidacznia się także w tym, że zgodnie z uchwałą składu siedmiu sędziów z dnia 17 listopada 2011 roku (III CZP 5/11) kompensacie podlegają jedynie rzeczywiście poniesione wydatki na najem pojazdu zastępczego, podczas gdy koszty naprawy pojazdu mogą być - zgodnie z utrwalonym orzecznictwem - dochodzone jeszcze przed ich poniesieniem.

Powyższa argumentacja, w pełni podzielana przez Sąd w niniejszym składzie, w sposób jednoznaczny wskazuje zatem na brak podstaw do uwzględnienie stanowiska powoda dotyczącego ustalania wysokości odszkodowania przy przyjęciu swobody w wyborze podmiotu wynajmującego oraz stosowanych przez niego stawek, czyli wypłaty odszkodowania w wysokości odpowiadającej pełnej kwocie należności ustalonej za najem pojazdu zastępczego od takiego podmiotu bez możliwości jej weryfikacji.

Wprawdzie w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 25 kwietnia 2002 roku (sygn. akt I CKN 1466/99, OSNC 2003, nr 5, poz. 64) stwierdzono, że co do zasady nabywający autoryzowane części samochodowe potrzebne do naprawy uszkodzonego w wypadku pojazdu - nie ma obowiązku poszukiwać sprzedawcy, oferującego je najtaniej. Także więc w zakresie wynajmu pojazdu zastępczego, poszkodowany nie miał obowiązku poszukiwać podmiotu, oferującego najniższe stawki. Wystarczy, aby stawki najmu pojazdu nie odbiegały rażąco od średnich stawek na rynku lokalnym.

Wobec powyższego, koszt najmu pojazdu zastępczego przedstawiony w dołączonej do pozwu fakturze, zdaniem Sądu, nie może być uznany za ekonomicznie uzasadniony, mimo że poszkodowany nie miał obowiązku szukania najtańszej oferty na rynku.

Z zebranego bowiem w sprawie materiału dowodowego w postaci informacji z dnia 1 sierpnia 2024 roku wynika, że pozwany pomimo powiadomienia przez pełnomocnika powoda – J. S. w zgłoszeniu szkody z dnia 28 lipca 2024 roku o korzystaniu przez poszkodowanego z pojazdu zastępczego z segmentu C, stanowiącego własność firmy (...), zaoferował możliwość skorzystania z pojazdu zastępczego w tym samym segmencie, ale w niższej stawce. Jednakże powód nie skorzystał z tej oferty.

W konsekwencji, w ocenie Sądu, rację miał pozwany, powołując się na obowiązek poszkodowanego minimalizowania szkody i zmniejszenia jej rozmiarów (art. 354 § 2, art. 362 i art. 826 § 1 kc). Skorzystanie z oferty, która gwarantowała satysfakcjonujący poziom i zakres usług, a więc najem auta zastępczego w tej samej klasie co uszkodzony za cenę 120,00 złotych netto za dobę wypełniłaby ten obowiązku. Jeśli jednak poszkodowany – Ł. G. - skorzystał z innej oferty, bez uzasadnienia takiego postępowania szczególnymi okolicznościami, to wówczas wyższe koszty tej usługi obciążają poszkodowanego, mimo że mieszczą się one również w szacunkowym zakresie stawki dobowej za najem pojazdu.

Nie kwestionując zatem uprawnienia poszkodowanego do wyboru wypożyczalni, zaznaczyć należy, że w sytuacji, gdy dokonał on wyboru, nie kierując się kryterium celowym i ekonomicznym, albowiem nie uiścił wynagrodzenia za najem pojazdu w gotówce i nie był zainteresowany skorzystanie z tańszej oferty zaproponowanej przez pozwanego, to taka decyzja nie może wpływać na obowiązek odszkodowawczy pozwanego. Oferta pozwanego kompensowałaby bowiem szkodę, natomiast wynajęcie auta za dużo wyższą stawkę, bez względu na zakres i jakość usług, spowodowała nieuzasadnione zwiększenie rozmiarów szkody i dlatego też nie zasługiwała na uwzględnienie. Takie postępowanie poszkodowanego – Ł. G., w ocenie Sądu, świadczy o tym, że nie liczył się on z kosztami najmu pojazdu zastępczego i nie dążył do minimalizacji tej szkody.

Dlatego też, zdaniem Sądu, takie postępowanie powoda nie kreuje obowiązku odszkodowawczego i jego zakresu pozwanego. W dalszym bowiem ciągu zakład ubezpieczeń odpowiada tylko w granicach art. 361 kc, albowiem odszkodowanie ma zrekompensować szkodę i nie może służyć wzbogaceniu poszkodowanego. Oznacza to, że obowiązkiem odszkodowawczym nie mogą być objęte koszty, wynikające ze świadomego lub niedbałego postępowania poszkodowanych, którzy wbrew obowiązkowi minimalizacji szkody, zawierają umowę najmu pojazdu zastępczego z przedsiębiorcą, oferującym usługi po zawyżonych cenach. W szczególności w sytuacji, gdy istniała obiektywna możliwość wynajęcia samochodu z tego samego segmentu, ale za dużo niższą cenę. Jeżeli jednak poszkodowany zdecydował się na droższą opcję, to wywołane tym dodatkowe koszty, nie powinny obciążać odpowiedzialnego za szkodę ubezpieczyciela (art. 361 § 1 kc).

W ocenie Sądu brak jest również podstaw do uwzględnienie roszczenia powoda w zakresie kosztów odbioru pojazdu zastępczego z miejsca zamieszkania poszkodowanego do miejsca wypożyczalni w nowej X. w wysokości 1.016,00 złotych.

Z niekwestionowanych bowiem przez pozwanego wyjaśnień powoda – Ł. G. wynika, że nie poniósł on z tego tytułu żadnych kosztów. Ponadto z zawiadomienia o szkodzie, które miało miejsce w dniu 28 lipca 2024 roku, pełnomocnik powoda – J. S. wskazał, że poszkodowany wynajmując pojazd zastępczy z firmy (...) nie ponosi żadnych dodatkowych kosztów ani kar, między innymi, za uszkodzenie pojazdu, brak limitów kilometrów, etc…oraz, że dostarczenie i odbiór pojazdu jest bezpłatne.

Wobec powyższego przedłożona przez powoda – Ł. G. – faktura VAT nr (...) z dnia 1 września 2024 roku., mająca wykazać zasadność i wysokość dochodzonego roszczenia, w ocenie Sądu, absolutnie nie jest dowodem uzasadniającym uwzględnienie tych kosztów. Tym bardziej, że powód sam przyznał, iż faktycznie ich nie poniósł. Należy również zauważyć, że przedłożona faktura jest dokumentem prywatnym, który zgodnie z treścią art. 245 kpc, stanowi jedynie dowód tego, że osoba, która go podpisała, złożyła oświadczenie zawarte w tym dokumencie.

Sąd pominął dowód z przesłuchania strony powodowej, albowiem powód – Ł. G., pomimo prawidłowego wezwania na termin rozprawy nie stawił się. W konsekwencji Sąd nie miał możliwości przeprowadzić zawnioskowanego dowodu.

Zatem, skoro roszczenie strony powodowej nie zasługiwało na uwzględnienie, to Sąd oddalił powództwo w całości, o czym orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku.

O kosztach procesu Sąd orzekł na mocy art. 98 § 1, 1 ¹ i 3 k.p.c., zasądzając od powoda na rzecz pozwanego opłatę skarbową od pełnomocnictwa w wysokości 17,00 złotych oraz kwotę 900,00 złotych tytułem wynagrodzenie pełnomocnika - zgodnie z treścią §2 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych Dz. U. z 2015 r., poz. 1804.