Zarządzenie z 26 lutego 2026, sygn. I C 640/25
Sygn. akt I C 640/25
UZASADNIENIE
w postępowaniu uproszczonym
Powód (...) Spółka Akcyjna w S. wniósł przeciwko A. P.powództwo o zapłatę kwoty 5.410,54 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od kwoty 4.747,96 zł od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty oraz o zasądzenie od pozwanej na rzecz powoda kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu pozwu wyjaśnił, że w dniu 12 października 2020 roku pomiędzy poprzednikiem prawnym powoda, tj. (...) z siedzibą wS. jako kredytodawcą, a pozwaną jako kredytobiorcą zawarta została umowa o wydanie międzynarodowej karty kredytowej (...) z kredytem odnawialnym i udzielenie limitu kredytowego nr (...). Kredytodawca wypełniając ciążące na nim obowiązki informacyjne przekazał pozwanej - przed zawarcie umowy - formularz informacyjny zawierają wszystkie istotne parametry kredytu. Wszystkie wymagane prawem dokumenty związane z zawarciem umowy, w tym: umowa o wydanie międzynarodowej karty kredytowej (...) z limitem kredytowym i warunki korzystania z międzynarodowej karty kredytowej, zostały przekazane pozwanej przesyłką kurierską. Pozwana podpisała umowę oraz załącznik nr (...) potwierdzając tym samym, między innymi, fakt doręczenia jej karty kredytowej wraz z kopertą zawierającą numer PIN. Dane kredytobiorczyni zostały potwierdzone w oparciu o okazany dowód osobisty. Do umowy miały zastosowanie (...) stanowiące załącznik nr(...). Na podstawie wskazanej umowy kredytodawca oddał do dyspozycji kredytobiorcy kwotę kredytu w wysokości 3.400 zł, której udostępnienie nastąpiło poprzez instrument płatniczy w postaci karty kredytowej z wytłoczonym numerem umowy kredytu. Kredytobiorczyni - zgodnie z art. 4 pkt 3 umowy - zobowiązała się do spłaty zobowiązania z tytułu kredytu w ten sposób, że w miesiącu następnym po miesiącu, w którym skorzystała z przyznanego limitu (do 15-go dnia tego miesiąca) spłaci co najmniej 15% limitu kredytowego (tzw. minimalna kwota do spłaty). Zgodnie z art. 10 umowy kredytu w zw. z art. 7 pkt 2 tej umowy, kredytobiorczyni zobowiązała się do zapłaty na rzecz kredytodawcy odsetek od wykorzystanej kwoty kredytu, które na datę zawarcia umowy wynosiły 6,95% w skali roku i były naliczane od wykorzystanej kwoty kredytu, a ich wysokość nie mogła przekroczyć maksymalnej wysokości odsetek określonej w art. 359 § 2 ( 1) kc. W sytuacji, gdy kredytobiorczyni pozostawałaby w opóźnieniu ze spłatą jakichkolwiek zobowiązań z tytułu umowy, wówczas zobowiązana była do zapłaty odsetek za opóźnienie, których wysokość na dzień zawarcia umowy określono w art. 14 umowy, z jednoczesnym zastrzeżeniem, że ich wysokość nie mogła przekroczyć maksymalnej wysokości odsetek za opóźnienie określonej w art. 481 § 2 ( 1) kc. Nadto kredytobiorczyni zobowiązała się - stosownie do treści art. 11 pkt 2 umowy kredytu - do uiszczenia opłat związanych z korzystaniem z przyznanego limitu kredytowego, na które składały się: opłata za wypłatę gotówki w bankomatach poza Europejskim Obszarem Gospodarczym, opłata za usługę wypłaty gotówki w ramach Europejskiego Obszaru Gospodarczego oraz poza nim, opłata za zakupy za pomocą usługi (...) oraz prowizja za nieuzasadnione transakcje. Dodatkowo kredytobiorczyni zobowiązana była do zapłaty prowizji za administrowanie kartą w wysokości 5,25% wykorzystanej kwoty, przy czym prowizja ta była naliczana wyłącznie w sytuacji, gdy wykorzystana kwota nie została spłacona przez kredytobiorczynię w całości lub w części obejmującej minimalną kwotę do zapłaty należnej za dwa kolejne miesiące lub gdy kredytobiorczyni opóźniała się ze spłatą powstałego zadłużenia. Kredytobiorczynię obciążał także obowiązek zapłaty prowizji za utrzymanie limitu kredytowego stanowiącej wynagrodzenie kredytodawcy w wysokości 10% wykorzystanej kwoty, przy czym nie była ona naliczana, jeśli kredytobiorczyni spłacała w całości wykorzystaną kwotę lub gdy nie pozostawała w zwłoce z zapłatą minimalnej kwoty do spłaty przez okres dłuższy niż dwa miesiące. Pozwana wykorzystała przyznany jej limit kredytowy i nie dokonała jego spłaty w terminach określonych umową, dowodem czego jest historia transakcji na karcie kredytowej. Umowa zawarta została na czas nieokreślony, a kredytodawca - zgodnie z art. 23 pkt 5 umowy - był uprawniony do jej rozwiązania bez wypowiedzenia w przypadku, gdy kredytobiorca, między innymi, zaprzestał wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań. Pozwana nie dokonała spłaty minimalnej kwoty, w związku z czym kredytodawca oświadczeniem z dnia 18 marca 2022 roku dokonał rozwiązania umowy kredytu wskazując jednocześnie, że przyczyną złożenia oświadczenia jest fakt nieuregulowania zaległości powstałych w wyniku niewywiązywania się z warunków umowy. Na dochodzone przez powoda roszczenie składa się: kwota 3.389,44 zł kapitału, kwota 662,58 zł prowizji za limit kredytowy, kwota 1.358,52 zł odsetek za opóźnienie naliczonych od daty rozwiązania umowy do dnia wytoczenia powództwa od kwoty kapitału według stopy odsetek ustawowych za opóźnienie. Powód wyjaśnił, że między pierwotnym wierzycielem a nim w dniu 21 marca 2022 roku doszło do zawarcia umowy przelewu wierzytelności, mocą której nabył prawa i obowiązki kredytodawcy wynikające z tytułu umów kredytu objętych tą umową.
Pozwana A. P. w odpowiedzi na pozew (k. 91-92) wniosła o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie od powoda na rzecz pozwanej kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu swojego stanowiska pozwana zakwestionowała legitymację czynną powoda, zaprzeczając jakoby umowa cesji wierzytelności została skutecznie zawarta, dotyczyła w ramach pakietu wierzytelności także wierzytelności objętej pozwem, zawierała elementy przedmiotowo istotne oraz nie zawierała warunków ją rozwiązujących, zawieszających i wpływających na jej nieważność. Zakwestionowała, aby obie strony umowy były reprezentowane przez umocowane do tego osoby, a także aby osoby te miały ważne i skuteczne oraz właściwe umocowanie, zaprzeczając jednocześnie prawdziwości podpisów osób podpisanych pod umową cesji oraz pełnomocnictwami do niej. Zwróciła uwagę, że ani umowa cesji wierzytelności ani żaden inny dokument nie zawiera ceny sprzedaży wierzytelności - czy to jednostkowej czy to łącznej - a wobec tego, że jest to czynność prawna odpłatna, przyjąć należy, że sprzedaż wierzytelności nie zawiera elementu przedmiotowo istotnego i wobec tego jest nieważna w świetle przepisów art. 58 § 1 kc w zw. z art. 535 kc. Wskazała, że umowa cesji zawiera warunek zawieszający w postaci uznania rachunku bankowego zbywcy ceną wynikającą z umowy sprzedaży wierzytelności, zaprzeczając aby cena łączna wskazana w umowie została uregulowana. Zaprzeczyła jakoby wierzytelność rzekomo przysługująca wobec niej była objęta analizowaną umową cesji wierzytelności - czy wyciągami z załączników do niej - na którą powołuje się powód. Zakwestionowała wyciąg z ksiąg rachunkowych powodowego funduszu oraz prawdziwość treści tego wyciągu oraz autentyczność podpisów, którym został opatrzony, podkreślając, że zgodnie z poglądem orzecznictwa i literatury wierzytelność, aby mogła być przedmiotem obrotu, to musi być w umowie cesji w sposób dostateczny i jednoznaczny zindywidualizowana, podczas gdy przedłożone przez powoda dokumenty nie dają podstaw do takich wniosków. Podniosła, że umowa cesji dotyczyła wierzytelności przyszłych i miała na celu nabywanie wierzytelności od kredytodawcy bezpośrednio po zawarciu umowy kredytu konsumenckiego, bowiem powód miał nabywać dzienne pakiety wierzytelności i za nie płacić, co oznacza, że umowa zmierza do obejścia prawa, w tym znaczeniu, że nabywca wchodzi w miejsce zbywcy wierzytelności mimo, że nie ma na to stosownego zezwolenia i nie jest instytucją kredytową w rozumieniu art. 59a i następne ustawy o kredycie konsumenckim. Zaprzeczyła jakoby zawarła umowę o międzynarodową kartę kredytową z poprzednikiem prawnym powoda wskazując, że aby mogła być mowa o zawarciu umowy konieczne jest złożenie świadomego oświadczenia woli obejmującego treść czynności prawnej, podczas gdy pozwana nie otrzymała ani umowy, ani formularza do niej, a wobec czego nie mogła takiej woli wyrazić. Brak jest podstaw do przyjęcia, że wskazywana przez powoda wierzytelność w ogóle powstała, a kredytodawca wykonał umowę zgodnie z jej treścią. Podkreśliła, że nie miała długu wobec kredytodawcy, kwestionując prawdziwość wezwań do zapłaty i wypowiedzenia umowy.
Pismem procesowym z dnia 21 stycznia 2026 roku (k. 104-116) powód wyjaśnił, że pozwana złożyła wobec jego poprzednika prawnego wniosek o zawarcie umowy o wydanie karty kredytowej, po którego pozytywnym rozpoznaniu kredytodawca przygotował i przesłał pozwanej umowę nr (...) z dnia 12 października 2020 roku o wydanie międzynarodowej karty kredytowej (...) z kredytem odnawialnym i udzielenie limitu kredytowego wraz z załącznikiem w postaci Warunków korzystania z karty kredytowej i aneksem nr (...) określającym promocyjne warunki oprocentowania kredytu. Przesłanie pozwanej umowy kredytu nastąpiło w drodze przesyłki kurierskiej, pozwana podpisała umowę kredytu w obecności kuriera, który uprzednio zweryfikował dane osobowe pozwanej, w tym numer i serię dowodu osobistego oraz datę jego wydania. Strony zawarły aneks do umowy zwiększający kwotę przyznanego limitu z 3.000 zł do 3.400 zł, a przesłanie pozwanej aneksu nastąpiło w drodze korespondencji elektronicznej na podany przez pozwaną adres e-mail. Pozwana w formie elektronicznej złożyła oświadczenie do aneksu, którego treść otrzymała, a następnie aktywnie korzystała z karty kredytowej wykorzystując przyznany jej limit. Nie wywiązała się z warunków zawartej umowy w zakresie obowiązku dokonania wpłaty minimalnej, jak również odsetek od wykorzystanej kwoty kredytu, na skutek czego umowa kredytowa uległa rozwiązaniu, a wierzytelność z niej wynikająca stała się wymagalna i została zbyta na rzecz powoda. Podkreślił, że wierzytelność dochodzona pozwem nie została spłacona i nie jest przedawniona, a umowa z której roszczenie wynika nie zawierała niedozwolonych postanowień umownych. Wyjaśnił, że umowa cesji z dnia 21 marca 2022 roku ma charakter umowy o skutku zobowiązująco - rozporządzającym, a przelew wierzytelności wchodzących w skład konkretnego pakietu wierzytelności następował z datą zapłaty ceny sprzedaży, której uiszczenie zostało wykazane, wobec czego potwierdzony został fakt skutecznego nabycia przez powoda pakietu wierzytelności. Zindywidualizowanie wierzytelności stanowiących przedmiot obrotu nastąpiło w Załączniku nr(...)do umowy cesji, a przeniesienie poszczególnych wierzytelności na nabywcę następowało bez zastrzeżenia jakichkolwiek dodatkowych warunków. Umowa zawarta została przez osoby uprawnione do reprezentacji jej stron. Zwrócił uwagę na bezzasadność argumentacji pozwanej podniesionej celem zakwestionowania faktu zawarcia umowy kredytowej stanowiącej pierwotne źródło zobowiązania podnosząc, że dokumenty przedłożone w poczet materiału dowodowego obejmujące: umowę o kredyt, załącznik do umowy o kredyt, tabela opłat i prowizji, aneks do umowy kredytu, list przewozowy oraz formularz potwierdzenia dokumentów - podpisane zostały własnoręcznie przez pozwaną. Zwrócił uwagę na fakt dokonania przez pozwaną częściowej spłaty zobowiązania w trakcie obowiązywania umowy poprzez dokonanie wpłat: 500 zł w dniu 12 grudnia 2020 roku, 1.000 zł w dniu 04 stycznia 2021 roku, 3.732,71 zł w dniu 02 lutego 2021 roku, 3.460 zł w dniu 01 marca 2021 roku, 3.594,60 zł w dniu 01 kwietnia 2021 roku, 510 zł w dniu 03 maja 2021 roku, 510 zł w dniu 04 czerwca 2021 roku, 600 zł w dniu 08 lipca 2021 roku, 4.842,45 zł w dniu 19 września 2021 roku oraz 510 zł w dniu 04 listopada 2021 roku. Podkreślił, że wszystkie transakcje związane z wypłatą środków w ramach przyznanego limitu kredytowego (z wyjątkiem jednej z dnia 25 października 2021 roku) miały miejsce w Ś., a zbieżność miejscowości zamieszkania pozwanej z miejscowością, w której dokonywane były wypłaty nie jest zbieżnością przypadkową. Dokument w postaci historii naliczenia opłat i rozliczenia wpłat dokumentuje zaś i dowodzi sposobu naliczania odsetek od wykorzystanego limitu kredytowego, zgodnie z art. 10 umowy oraz naliczenia prowizji za udzielenie limitu zgodnie z art. 13 pkt 1 umowy, jak również prowizji za administrowanie kartą stosownie do art. 12 pkt 1 umowy. Wyjaśnił, iż należność główna na kwotę 3.389,44 zł obejmuje limit kredytowy wykorzystany w okresie od dnia 04 października 2021 roku do dnia 08 listopada 2021 roku, kwota odsetek za opóźnienie na 1.358,52 zł obejmuje odsetki naliczone przez poprzednika prawnego powoda od kwoty wykorzystanego i niespłaconego kapitału według stopy odsetek ustawowych za opóźnienie w okresie od dnia 15 października 2021 roku do dnia 21 marca 2022 roku oraz przez powoda od dnia 22 marca 2022 roku (dzień następny po zawarciu umowy cesji) do dnia 29 października 2025 roku (dzień poprzedzający wytoczenie powództwa), zaś kwota opłat i prowizji na 662,58 zł obejmuje niespłaconą część prowizji za administrowanie kartą w wysokości 5,25% w skali miesiąca naliczanej od kwoty wykorzystanego limitu oraz niespłaconą część prowizji za przyznany limit kredytowy w wysokości 10,25% w skali miesiąca naliczanej od kwoty wykorzystanego limitu za okres od dnia pierwszego po upływie okresu płatności za okres od dnia 06 stycznia 2022 roku do dnia 08 lutego 2022 roku. Łączna kwota prowizji zamyka się wartością 15,25%, wobec czego nie można uznać, aby postanowienia umowy zawartej przez pozwaną z pierwotnym wierzycielem miały charakter niedozwolony, w szczególności, że pozwana miała całkowitą świadomość wysokości wspomnianej prowizji, która nie przekracza zresztą wysokości maksymalnych pozaodsetkowych kosztów kredytu konsumenckiego i znajduje uzasadnienie w świadczeniach kredytodawcy z tytułu czynności związanych z zawarciem oraz obsługą umowy. Podkreślił, że dochodzone roszczenie nie jest przedawnione, bowiem zgodnie z treścią umowy okres spłaty jakiegokolwiek wykorzystania limitu kredytowego stanowiącego pojedynczą transakcję nie mógł być dłuższy niż 12 miesięcy od daty jej dokonania. Skoro zaś pozwana dokonała pierwszej transakcji na karcie w dniu 14 października 2021 roku, to termin wymagalności tek kwoty zapadał z upływem 12 miesięcy, tj. w dniu 14 października 2022 roku. Fakt ewentualnego wypowiedzenia umowy nie ma dla wymagalności dochodzonego roszczenia znaczenia, skoro kwoty stanowiące wykorzystany limit kredytowy stawały się wymagalne z upływem określonego terminu, niezależnie od tego czy umowa została wypowiedziana czy też nie.
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
Pozwana A. P. zawarła z (...) - instytucją pieniądza elektronicznego licencjonowaną przez Narodowy Bank Bułgarii - z siedzibą w S.w dniu 12 października 2020 roku umowę nr (...) o wydanie międzynarodowej karty kredytowej (...) z kredytem odnawialnym i udzielenie limitu kredytowego.
Zgodnie z treścią umowy kredytodawca zobowiązał się udzielić kredytobiorczyni kredytu w maksymalnej kwocie 3.000 zł (limit kredytowy) w formie przyznania linii kredytowej, z którego mogła korzystać zgodnie z warunkami opisanymi w umowie. Kredytobiorczyni natomiast zobowiązała się do korzystania z limitu i jego spłaty. Limit kredytowy stanowił całkowitą kwotę kredytu w rozumieniu ustawy o kredycie konsumenckim. Kredytodawca udostępnił kredytobiorczyni instrument płatniczy w postaci karty kredytowej z wytłoczonym numerem umowy nr (...), numerem karty i imieniem i nazwiskiem kredytobiorczyni: A. P., która została wysłana na wskazany przez kredytobiorczynię adres. Karta stawała się aktywna po otrzymaniu jej przez kredytobiorcę i skontaktowaniu się z kredytodawcą w celu jej aktywacji. Integralną częścią umowy był Załącznik nr (...), tj. (...), który zawierał tabelę opłat za korzystanie z karty. Karta była ważna do upływu wskazanej na niej daty ważności, a w przypadku wygaśnięcia ważności karty w trakcie trwania umowy, kredytodawca dostarczał nową kartę kredytobiorcy podczas, gdy kredytobiorca zwracał kartę, której ważność wygasła. Kredytobiorczyni oświadczyła, że przed zawarciem umowy otrzymała na trwałym nośniku w formie pliku PDF: umowę o wydanie międzynarodowej karty kredytowej (...) z kredytem odnawialnym i udzielenie kredytu, Warunki Korzystania z Międzynarodowej Karty Kredytowej (...), Taryfę, Wzór oświadczenia o odstąpieniu od umowy o wydanie międzynarodowej karty kredytowej (...) z kredytem odnawialnym i udzielenie limitu kredytowego, które to dokumenty przeczytała i zapoznała się z warunkami zawartymi w umowie zamieszczonej na stronie internetowej oraz że są one dla niej zrozumiałe i jasne oraz wyraża zgodę na ich stosowanie w relacji z kredytodawcą (art. 2 umowy).
Kredytobiorczyni mogła korzystać w całości z maksymalnej kwoty limitu kredytowego niezwłocznie po aktywacji karty i wejściu w życie umowy, a po pierwszym skorzystaniu z tej kwoty mogła korzystać z kwot przekraczających należny kapitał aż do maksymalnej kwoty limitu kredytowego w dowolnym momencie obowiązywania umowy pod warunkiem, że karta nie została zablokowana. Wykorzystana kwota stanowiła kwotę wszystkich transakcji dokonanych przy użyciu karty do wysokości maksymalnej kwoty limitu kredytowego w dowolnym momencie w czasie obowiązywania umowy, które nie zostały spłacone przez kredytobiorczynię (wykorzystana kwota). Dostępny limit stanowił kwotę limitu kredytowego pomniejszonego o wykorzystaną kwotę (art. 3 umowy).
Umowa zawarta została na czas nieokreślony. Okres spłaty jakiegokolwiek wykorzystania limitu kredytowego stanowiącego pojedynczą transakcję płatniczą nie mógł być dłuższy niż 12 miesięcy od daty transakcji, do dokonania której skorzystano z limitu kredytowego. Całkowite zobowiązanie kredytobiorczyni obejmowało, w dowolnym momencie w czasie obowiązywania umowy wykorzystaną kwotę limitu kredytowego, należne od niej odsetki, prowizję za obsługę karty, prowizję za limit kredytowy oraz odsetki za opóźnienie jeżeli są naliczane, a kredytobiorczyni zobowiązana była do spłaty co najmniej 15% limitu kredytowego, lecz nie więcej niż kwoty całkowitego zobowiązania, każdego miesiąca następującego po miesiącu, w którym po raz pierwszy skorzystała z limitu kredytowego (minimalna kwota do zapłaty), przy czym spłata następować miała w okresie rozpoczynającym się pierwszego i kończącym piątego dnia danego miesiąca. Całkowita kwota do zapłaty ustalona z zastosowaniem RRSO na poziomie 83,54% przedstawiającej całkowity koszt kredytu dla kredytobiorczyni wynosiła 3.174,60 zł. Umowa wchodziła w życie z dniem jej zawarcia przez strony (art. 4 umowy).
Zgodnie z art. 5 umowy w ramach limitu kredytowego kredytobiorczyni mogła pobierać kwoty w gotówce oraz składać zlecenia płatnicze z użyciem karty, która mogła być wykorzystywana do: transakcji płatniczych i wypłaty gotówki za pośrednictwem bankomatów, transakcji płatniczych i wypłaty gotówki za pośrednictwem (...) oraz transakcji płatniczych za pośrednictwem innych platform elektronicznych - online (płatności internetowe). Kredytobiorczyni zobowiązała się do zapłaty odsetek naliczanych od wykorzystanej kwoty limitu kredytowego oraz odsetek za opóźnienie w płatności, jeśli takie zostaną naliczone, zobowiązując się do zwrotu wykorzystanej kwoty na rzecz kredytodawcy wraz z odsetkami bieżącymi oraz wszelkimi odsetkami za opóźnienie w płatności, a także prowizjami, jeśli takie są naliczane (art. 7 ust. 1). Odsetki od wykorzystanej kwoty obliczane były według stałej rocznej stopy procentowej w wysokości 6,94%, przy czym stopa odsetek nie mogła przekroczyć maksymalnej wysokości odsetek określonych w art. 359 § 2 ( 1) kc. Odsetki za dany miesiąc naliczane miały być codziennie poczynając od pierwszego dnia skorzystania z limitu kredytowego. Kredytobiorczyni przyjęła na siebie zobowiązanie do uiszczania opłat związanych z wykorzystywaniem środków z limitu kredytowego, którymi są opłaty za: wypłatę gotówki w bankomatach poza Europejskim Obszarem Gospodarczym, usługę wypłaty gotówki w ramach Europejskiego Obszaru Gospodarczego, usługę wypłaty gotówki poza Europejskim Obszarem Gospodarczym, zakup za pomocą usługi (...) oraz prowizja za nieuzasadnione transakcje (art. 10 i 11 umowy). Niezależnie od tych opłat kredytobiorczyni zobowiązana była do zapłaty miesięcznej prowizji za administrację karty - stanowiącej wynagrodzenie kredytodawcy w wysokości 5,25% wykorzystanej kwoty według stanu na dany miesiąc (prowizja za administrowanie kartą), która obliczana była w stosunku dziennym w wysokości 0,175% i naliczana była poczynając od pierwszego dnia skorzystania z limitu kredytowego, jeśli wykorzystana kwota limitu nie została spłacona przez kredytobiorcę w całości lub kredytobiorca nie spłacił przynajmniej minimalnej kwoty do zapłaty należnej za dwa kolejne miesiące lub kredytobiorca opóźniał się ze spłatą powstałego zadłużenia (art. 12 umowy) oraz miesięcznej prowizji za utrzymywanie limitu kredytowego, stanowiącej wynagrodzenie kredytodawcy w miesięcznej wysokości 10% wykorzystanej kwoty według stanu na dany miesiąc (prowizja za limit kredytowy), która naliczana była pierwszego dnia po upływie okresu płatności (tj. szóstego dnia miesiąca), z tym zastrzeżeniem, że nie była naliczana za dany miesiąc jeśli kredytobiorca spłacił w całości kwotę całkowitego zobowiązania przed upływem okresu płatności danego miesiąca (art. 13 umowy). W art. 14 umowy zastrzeżono uprawnienie kredytodawcy do naliczania odsetek za opóźnienie w wysokości 10,95% od wynikających z umowy kwot, co do których kredytobiorca pozostawał w opóźnieniu ze spłatą, z zastrzeżeniem, że odsetki te nie mogły przekroczyć wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie (art. 15 umowy).
Formularz umowy wraz z załącznikami oraz aneksem nr (...) do umowy został pozwanej doręczony przesyłką kurierską, której otrzymanie pozwana - po zweryfikowaniu jej danych osobowych przez kuriera - potwierdziła własnoręcznym podpisem. Swoim podpisem pozwana opatrzyła także: formularz umowy nr (...), tabelę opłat i aneks nr (...) do umowy.
Pozwana korzystała z udostępnionego jej limitu kredytowego, a w dniu 19 stycznia 2021 roku zawarła - za pomocą środków porozumiewania się na odległość - aneks do umowy (...) o wydanie międzynarodowej karty kredytowej z kredytem odnawialnym i przyznaniem limitu kredytowego, na mocy którego podwyższyła limit kredytowy do kwoty 3.400 zł, ustalając jednocześnie RRSO na poziomie 83,54 %, a całkowitą kwotę do zapłaty na 3.597,88 zł.
Pozwana zaprzestała regulować zaciągnięte w ramach przyznanego jej limitu kredytowego zadłużenie. Ostatniej spłaty dokonała w listopadzie 2021 roku.
W dniu 18 marca 2022 roku kredytodawca sporządził skierowane do pozwanej oświadczenie o rozwiązaniu umowy (...) i wydanie międzynarodowej karty kredytowej z limitem odnawialnym i limitem kredytowym, w treści którego wskazał, że z uwagi na nieuregulowanie zaległości powstałych w wyniku niewywiązywania się przez kredytobiorczynię z warunków umowy, zostaje ona rozwiązania ze skutkiem natychmiastowym, a wymagalna spłata na dzień 07 marca 2022 roku wynosi 4.438,02 zł.
( dowód: umowa nr (...) z 12.10.2020r. - k. 15-21,
załącznik nr(...) do umowy - k. 22-28,
tabela opłat - k. 29,
aneks nr (...) z 12.10.2020r. do umowy - k. 30,
aneks z 19.01.2021r. do umowy - k. 31-32,
certyfikat komunikacji elektronicznej - k. 33-36, 138-141,
formularz potwierdzenia doręczenia - list przewozowy - k. 37, 137,
formularz weryfikacji danych osobowych - k. 38, 136,
historia użycia karty - k. 39-40, 152-153,
historia naliczania opłat i rozliczania wpłat - k. 41-50, 142-151,
oświadczenie o rozwiązaniu umowy z 18.03.2022r. - k. 51 )
W dniu 21 marca 2022 roku (...) z siedzibą w S. - jako zbywca - zawarł z powodem umowę cesji wierzytelności, której przedmiotem były istniejące, bezsporne, wymagalne i nieprzedawnione wierzytelności pieniężne, wynikające z umów o kartę kredytową, wskazane w załączniku nr 1, określone mianem pakietu wierzytelności.
W wyniku zawarcia ww. umowy przelewu wierzytelności powód nabył od pierwotnego wierzyciela wierzytelność przysługującą wobec pozwanej A. P. z tytułu umowy nr (...) z dnia 12 października 2020 roku, która to wierzytelność została uszczegółowiona w Załączniku nr (...) do umowy przelewu jako opiewająca na łączną kwotę 4.438,02 zł, w tym: kapitał w kwocie 3.389,44 zł, odsetki od wykorzystanej kwoty limitu kredytowego w kwocie 24,37 zł, odsetki za opóźnienie w kwocie 71,43 zł, prowizja za limit kredytowy w kwocie 727,42 zł oraz prowizja za administrowanie kartą w kwocie 225,36.
( dowód: zawiadomienie o cesji i stanie zadłużenia z 25.03.2022r. - k. 52,
umowa cesji wierzytelności z 21.03.2022r. z załącznikiem - k. 53-59,
oświadczenie zbywcy z 24.03.2022r. - k. 60,
pełnomocnictwa i certyfikaty - k. 61-70, 154-163,
wyciąg z umowy cesji wierzytelności z 21.03.2022r. - k. 117-131,
wyciąg z załącznika nr(...) do umowy cesji wierzytelności - k. 132-135,
zaświadczenie - k. 167-169,
wyciąg z oświadczenia zbywcy - k. 170-172,
potwierdzenie przelewu - k. 173 )
Sąd zważył, co następuje:
Powództwo zasługiwało na uwzględnienie w całości.
Pierwszorzędnie godzi się wskazać, że stosunek zobowiązaniowy jaki nawiązał pierwotny wierzyciel z pozwaną A. P. miał charakter umowy kredytowej, zaś karta kredytowa, którą otrzymała pozwana stanowiła instrument pozwalający na realizację jej celów konsumpcyjnych podczas, gdy powstałe w ten sposób zobowiązanie stanowiło dług względem instytucji pożyczkowej, która kredytować miała transakcje dokonywane przez posiadaczkę karty, a która to za pomocą rzeczonej karty miała możliwość płatności bezgotówkowych czy też wypłaty środków pieniężnych z bankomatów. Karta kredytowa wydana w związku z wskazywaną przez powoda jako źródło zobowiązania pozwanej umową była zatem kartą płatniczą w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 4 ustawy z 29 sierpnia 1997 roku - Prawo bankowe (Dz.U. z 2026r., poz. 38), w związku z czym w przedmiotowej sprawie znajdują zastosowanie także przepisy ustawy z dnia 12 maja 2011 roku o kredycie konsumenckim (Dz.U. z 2025r., poz. 1362), zgodnie z której zapisami za umowę o kredyt konsumencki uważa się w szczególności umowę pożyczki, umowę o kredyt w rozumienia prawa bankowego oraz umowę o kredyt odnawialny, która to ustawa przewiduje i dopuszcza możliwość zawarcia umowy kredytu konsumenckiego na odległość, tj. bez jednoczesnej obecności obu stron, przy wykorzystaniu środków porozumiewania się na odległość.
Po myśli art. 509 § 2 kc, w przypadku zawarcia umowy przelewu wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w tym roszczenie o zaległe odsetki. W wyniku przelewu przechodzi na nabywcę ogół uprawnień przysługujących dotychczasowemu wierzycielowi, który zostaje wyłączony ze stosunku zobowiązaniowego, jaki łączył go z dłużnikiem. Wierzytelność, jak i prawo do jej dochodzenia przechodzi na nabywcę w takim kształcie, w jakim przysługiwała cedentowi w chwili zawarcia umowy przelewu.
Sąd po dokonaniu analizy przedłożonego przez powoda materiału dowodowego doszedł do przekonania, iż umowa cesji wierzytelności z dnia 21 marca 2022 roku została zawarta skutecznie, w następstwie czego powód dysponował legitymacją czynną do dochodzenia na drodze niniejszego procesu wierzytelności przysługującej wobec pozwanej A. P. w zakresie nieuiszczonych na rzecz pierwotnego wierzyciela należności wynikających z umowy o wydanie międzynarodowej karty kredytowej (...) z kredytem odnawialnym i udzielenie limitu kredytowego nr (...) zawartej w dniu 12 października 2020 roku. Na dowód nabycia wierzytelności przedłożono wyciąg z umowy cesji wierzytelności zawartej między pierwotnym wierzycielem, tj. kredytodawcą (...) w S. a powodem, do którego dołączono wyciąg z Załącznika nr (...) do tej umowy cesji, w którym wyszczególniona została wierzytelność przysługująca wobec pozwanej, stosowne pełnomocnictwa, oświadczenia oraz wyciągi z rejestrów, które potwierdzają skuteczność cesji.
Przed przystąpieniem do rozważań w przedmiocie podstawowego stosunku prawnego, jakim w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy była umowa o kredyt odnawialny, godzi się dodatkowo wskazać - w szczególności wobec treści podniesionych przez pozwaną w stosunku do umowy cesji wierzytelności zarzutów - że wierzytelność, która ma stanowić przedmiot rozporządzenia, powinna być w dostateczny sposób oznaczona (zindywidualizowana), co dotyczy przede wszystkim wyraźnego określenia stosunku zobowiązaniowego, którego elementem jest zbywana wierzytelność, a zatem oznaczania stron tego stosunku, świadczenia oraz przedmiotu świadczenia. Strony stosunku, świadczenie oraz przedmiot świadczenia muszą być oznaczone bądź przynajmniej możliwe do oznaczenia (oznaczalne) w momencie zawierania umowy przenoszącej wierzytelność. Skuteczne jest jednak nawet zbycie wierzytelności nieoznaczonej dokładnie w umowie przelewu, jeżeli można ją określić na podstawie treści stosunku zobowiązaniowego, z którego ta wierzytelność wynika (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 maja 1999 roku, III CKN 423/98). W ocenie Sądu, zgromadzony w przedmiotowej sprawie materiał dowodowy nie pozostawia wątpliwości, iż stanowiąca przedmiot umowy cesji z dnia 21 marca 2022 roku wierzytelność przysługująca wobec pozwanej została w sposób właściwy zindywidualizowana. Treść wyciągu z załącznika nr 1 do umowy przelewu wierzytelności wskazuje wprost, że źródłem zobowiązania pozwanej jest umowa nr (...), oznaczając również wysokość tej wierzytelności. Odnosząc się zaś do argumentu pozwanej, zgodnie z którym to umowa cesji wierzytelności miałaby być nieważna, jako zmierzająca do obejścia prawa w tym znaczeniu, że na jej podstawie nabywca niebędący instytucją kredytową wejść miał na miejsce zbywcy bez stosownego zezwolenia wskazać należy, że obowiązujące przepisy prawa nie uzależniają skuteczności nabycia wierzytelności od posiadania przez cesjonariusza statusu banku czy instytucji finansowej. Brak jest normy prawnej, która wprowadzałaby generalny wymóg, aby nabywcą wierzytelności pieniężnej była wyłącznie instytucja kredytowa, a wobec czego przelew wierzytelności jako czynność prawa cywilnego może zostać dokonany na rzecz dowolnego podmiotu posiadającego zdolność prawną. Jednocześnie samo już literalne brzmienie przepisu art. 509 § 1 kc wskazuje, że przeniesienie wierzytelności na osobę trzecią, nie wymaga zgody dłużnika, chyba że sprzeciwiałoby się ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. W realiach niniejszej sprawy nie wykazano, aby zachodziła którakolwiek z ustawowych przesłanek wyłączających możliwość dokonania cesji. Pozwana nie udowodniła, że umowa łącząca ją z pierwotnym wierzycielem zawierała skuteczne zastrzeżenie zakazujące przelewu wierzytelności czy też że charakter zobowiązania sprzeciwiał się jego zbyciu, a tym samym przelew wierzytelności należało uznać za dopuszczalny i skuteczny.
Kolejno zważyć należy, że zaoferowane przez stronę powodową dowody, w szczególności w postaci: umowy nr (...) z dnia 12 października 2020 roku o wydanie międzynarodowej karty kredytowej (...) z kredytem odnawialnym i udzielenie limitu kredytowego, stanowiącej integralną część tej umowy załącznika nr 1 - Warunków Korzystania z Międzynarodowej Karty Kredytowej (...), Tabeli opłat, aneksu nr (...) do umowy, formularza potwierdzenia doręczenia (list przewozowy) oraz formularza weryfikacji danych osobowych (checklista) - opatrzonych podpisem pozwanej, którego autentyczności i prawdziwości pozwana nie kwestionowała - przy jednoczesnym braku jakichkolwiek dowodów przeciwnych ze strony pozwanej, w przekonaniu Sądu pozwalały na wyprowadzenie jednoznacznych ustaleń faktycznych co do istnienia i wysokości dochodzonej pozwem wierzytelności, która została w sposób właściwy wykazana. O ile zatem strona powodowa przedstawiła liczne dowody z dokumentów na okoliczność prawdziwości twierdzeń uzasadniających roszczenie pozwu, o tyle strona pozwana żadnych kontrdowodów nie przedstawiła, ograniczając swoje stanowisko procesowe wyłącznie do negowania żądania pozwu. Na marginesie podkreślenia wymaga, że część spośród podniesionych w odpowiedzi na pozew zarzutów nie przystawała nawet do okoliczności faktycznych przedmiotowej sprawy.
Zgodnie z treścią umowy nr (...) kredytodawca udzielił kredytobiorczyni kredytu w maksymalnej kwocie 3.000 zł (limit kredytowy) w formie przyznania linii kredytowej, z którego mogła ona korzystać zgodnie z warunkami opisanymi w umowie, zaś kredytobiorczyni zobowiązała się do korzystania z limitu i jego spłaty. Kredytodawca udostępnił kredytobiorczyni instrument płatniczy w postaci karty kredytowej, która to została wysłana na wskazany przez kredytobiorczynię adres. Karta stawała się aktywna po otrzymaniu jej przez kredytobiorcę i skontaktowaniu się z kredytodawcą w celu jej aktywacji. Integralną częścią umowy był Załącznik nr (...), tj. Warunki Korzystania z Międzynarodowej Karty Kredytowej (...), który zawierał tabelę opłat za korzystanie z karty. Kredytobiorczyni – opatrując umowę swoim podpisem - oświadczyła, że przed jej zawarciem otrzymała na trwałym nośniku w formie pliku PDF: umowę o wydanie międzynarodowej karty kredytowej (...) z kredytem odnawialnym i udzielenie kredytu, Warunki Korzystania z Międzynarodowej Karty Kredytowej (...), Taryfę, Wzór oświadczenia o odstąpieniu od umowy o wydanie międzynarodowej karty kredytowej (...) z kredytem odnawialnym i udzielenie limitu kredytowego – które to dokumenty przeczytała i zapoznała się z warunkami zawartymi w umowie zamieszczonej na stronie internetowej oraz że są one dla niej zrozumiałe i jasne oraz wyraża zgodę na ich stosowanie w relacji z kredytodawcą. Kredytobiorczyni mogła korzystać w całości z maksymalnej kwoty limitu kredytowego niezwłocznie po aktywacji karty i wejściu w życie umowy, a po pierwszym skorzystaniu z tej kwoty mogła korzystać z kwot przekraczających należny kapitał aż do maksymalnej kwoty limitu kredytowego w dowolnym momencie obowiązywania umowy, pod warunkiem że karta nie została zablokowana. Wykorzystana kwota stanowiła kwotę wszystkich transakcji dokonanych przy użyciu karty do wysokości maksymalnej kwoty limitu kredytowego w dowolnym momencie w czasie obowiązywania umowy, które nie zostały spłacone przez kredytobiorczynię, a dostępny limit stanowił kwotę limitu kredytowego pomniejszonego o wykorzystaną kwotę. Umowa zawarta została na czas nieokreślony. Okres spłaty jakiegokolwiek wykorzystania limitu kredytowego stanowiącego pojedynczą transakcję płatniczą nie mógł być dłuższy niż 12 miesięcy od daty transakcji, do dokonania której skorzystano z limitu kredytowego. Strony postanowiły nadto, że całkowite zobowiązanie kredytobiorczyni obejmuje, w dowolnym momencie w czasie obowiązywania umowy wykorzystaną kwotę limitu kredytowego, należne od niej odsetki, prowizję za obsługę karty, prowizję za limit kredytowy oraz odsetki za opóźnienie jeżeli są naliczane, a kredytobiorczyni zobowiązana jest do spłaty co najmniej 15% limitu kredytowego, lecz nie więcej niż kwoty całkowitego zobowiązania, każdego miesiąca następującego po miesiącu, w którym po raz pierwszy skorzystała z limitu kredytowego (minimalna kwota do zapłaty), przy czym spłata następować miała w okresie rozpoczynającym się pierwszego i kończącym piątego dnia danego miesiąca. Całkowita kwota do zapłaty ustalona z zastosowaniem RRSO na poziomie 83,54% przedstawiającej całkowity koszt kredytu dla kredytobiorczyni wynosiła 3.174,60 zł, a umowa wchodziła w życie z dniem jej zawarcia przez strony. W ramach limitu kredytowego kredytobiorczyni mogła pobierać kwoty w gotówce oraz składać zlecenia płatnicze z użyciem karty, która mogła być wykorzystywana do: transakcji płatniczych i wypłaty gotówki za pośrednictwem bankomatów, transakcji płatniczych i wypłaty gotówki za pośrednictwem POS oraz transakcji płatniczych za pośrednictwem innych platform elektronicznych - online (płatności internetowe). Kredytobiorczyni zobowiązała się do zapłaty odsetek naliczanych od wykorzystanej kwoty limitu kredytowego oraz odsetek za opóźnienie w płatności, jeśli takie zostały naliczone, zobowiązując się nadto do zwrotu wykorzystanej kwoty na rzecz kredytodawcy wraz z odsetkami bieżącymi oraz wszelkimi odsetkami za opóźnienie w płatności, a także prowizjami, jeśli takie są naliczane. Odsetki od wykorzystanej kwoty obliczane były według stałej rocznej stopy procentowej w wysokości 6,94%, przy czym stopa odsetek nie mogła przekroczyć maksymalnej wysokości odsetek określonych w art. 359 § 2 ( 1) kc, a odsetki za dany miesiąc naliczane były codziennie poczynając od pierwszego dnia skorzystania z limitu kredytowego. Pozwana jako kredytobiorczyni przyjęła na siebie zobowiązanie do uiszczania opłat związanych z wykorzystywaniem środków z limitu kredytowego, którymi były opłaty za: wypłatę gotówki w bankomatach poza Europejskim Obszarem Gospodarczym, usługę wypłaty gotówki w ramach Europejskiego Obszaru Gospodarczego, usługę wypłaty gotówki poza Europejskim Obszarem Gospodarczym, zakup za pomocą usługi (...) oraz prowizja za nieuzasadnione transakcje, a niezależnie od tych opłat kredytobiorczyni zobowiązana była do zapłaty miesięcznej prowizji za administrację karty - stanowiącej wynagrodzenie kredytodawcy, w wysokości 5,25% wykorzystanej kwoty wedle stanu na dany miesiąc, która obliczana była w stosunku dziennym w wysokości 0,175% i naliczana była poczynając od pierwszego dnia skorzystania z limitu kredytowego, jeśli wykorzystana kwota limitu nie została spłacona przez kredytobiorcę w całości lub kredytobiorca nie spłacił przynajmniej minimalnej kwoty do zapłaty należnej za dwa kolejne miesiące lub kredytobiorca opóźniał się ze spłatą powstałego zadłużenia oraz miesięcznej prowizji za utrzymywanie limitu kredytowego, stanowiącej wynagrodzenie kredytodawcy w miesięcznej wysokości 10% wykorzystanej kwoty według stanu na dany miesiąc, która naliczana była pierwszego dnia po upływie okresu płatności (tj. szóstego dnia miesiąca), chyba że kredytobiorczyni spłaciła w całości kwotę całkowitego zobowiązania przed upływem okresu płatności danego miesiąca. Dodatkowo w treści umowy zastrzeżono uprawnienie kredytodawcy do naliczania odsetek za opóźnienie w wysokości 10,95% od wynikających z umowy kwot, co do których kredytobiorczyni pozostawał w opóźnieniu ze spłatą, z zastrzeżeniem, że odsetki te nie mogły przekroczyć wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie. Formularz dokumentów, tj. umowy wraz z załącznikami oraz aneksem nr (...) do umowy został pozwanej doręczony przesyłką kurierską, której otrzymanie pozwana - po zweryfikowaniu jej danych osobowych przez kuriera - potwierdziła własnoręcznym podpisem, a po zawarciu umowy pozwana korzystała z udostępnionego jej limitu kredytowego, zaś w dniu 19 stycznia 2021 roku zawarła - za pomocą środków porozumiewania się na odległość - aneks do umowy (...) o wydanie międzynarodowej karty kredytowej z kredytem odnawialnym i przyznaniem limitu kredytowego, na mocy którego limit kredytowy podwyższony został do kwoty 3.400 zł, a całkowita kwotę do zapłaty na 3.597,88 zł. Choć pierwotnie pozwana nie tylko korzystała z udostępnionego jej limitu kredytowego, ale również czyniła wymagane postanowieniami umowy spłaty, to w listopadzie 2021 roku zaprzestała regulować zaciągnięte wobec kredytodawcy w ramach przyznanego jej odnawialnego limitu kredytowego zadłużenie.
Na uwadze należy mieć, że choć pozwana zakwestionowała prawdziwość wezwań do zapłaty oraz wypowiedzenia umowy, to po pierwsze ewentualny brak wypowiedzenia umowy i tak pozostawał prawnie irrelewantny z punktu widzenia wymagalności dochodzonego przez powoda roszczenia. Jak bowiem wynika z zapisów zawartej przez strony umowy (art. 4 umowy) okres spłaty jakiegokolwiek wykorzystania limitu kredytowego stanowiącego pojedynczą transakcję płatniczą nie mógł być dłuższy niż 12 miesięcy od daty transakcji, do dokonania której skorzystano z limitu kredytowego, a pozwana zobowiązana była do spłaty co najmniej 15% limitu kredytowego - lecz nie więcej niż kwoty całkowitego zobowiązania - każdego miesiąca następującego po miesiącu, w którym po raz pierwszy skorzystała z limitu kredytowego, przy czym spłata następować miała w okresie rozpoczynającym się pierwszego i kończącym piątego dnia danego miesiąca. Skoro zaś transakcji kartą kredytową prowadzących do wykorzystania odnawialnego limitu kredytowego pozwana dokonała w październiku oraz listopadzie 2021 roku, to najpóźniej po upływie 12 miesięcy od wykonania owych transakcji upływał okres spłaty wykorzystanego limitu kredytowego. Po wtóre zaś, nie sposób nie zważyć i na to, że zgodnie z treścią art. 9 umowy kredytobiorczyni zobowiązała się do założenia konta osobistego na stronie (...) w terminie dwóch tygodni od aktywacji karty kredytowej, na które to konto osobiste kredytodawca miał prawo wysyłać kredytobiorczyni wszelkie zawiadomienia dotyczące kredytu konsumenckiego, informacje o transakcjach, miesięczne wyciągi transakcji przy użyciu karty, załączniki, zawiadomienia o zablokowaniu karty, zawiadomienia o zmniejszeniu limitu kredytowego karty, zawiadomienia o jednostronnej zmianie postanowień umowy – w zakresie, w jakim jest to dopuszczalne na mocy przepisów ustawowych oraz postanowień umownych, a kredytobiorczyni zgodziła się na niedostarczanie jej tego typu wyciągów i zawiadomień w formie papierowej w przypadku wysyłania ich na konto osobiste. Strony uzgodniły przy tym, że wszelkie wyciągi i zawiadomienia skierowane na konto osobiste kredytobiorczyni traktowane będą jako otrzymane przez kredytobiorczynię osobiście.
Według ugruntowanego w orzecznictwie poglądu strona pozwana kwestionując zasadność powództwa nie może ograniczyć się wyłącznie do stwierdzenia, że zaprzecza faktom powołanym przez powoda. Fakty oraz dowody związane z konkretnymi okolicznościami, z którymi strona pozwana nie zgadza się, winna ona wykazać, jeśli ma to służyć obronie jej racji, jak również winna się ustosunkować do twierdzeń strony powodowej (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 09 lipca 2009 roku, III CSK 341/08). Skoro zatem pozwana kwestionowała, jakoby zawarła umowę wskazywaną w uzasadnieniu pozwu jako pierwotne źródło jej zobowiązania oraz, że korzystała z odnawialnego limitu kredytowego przyznanego na podstawie umowy zawartej z pierwotnym wierzycielem w dniu 14 października 2020 roku, a powód stał na stanowisku, iż przyznany pozwanej - na podstawie skutecznie zawartej umowy - jako kredytobiorczyni limit kredytowy był przez nią wykorzystywany, a zaciągnięte w ten sposób zobowiązanie nie zostało przez nią ostatecznie uregulowane, które to twierdzenia poparł stosownymi dokumentami przedłożonymi w poczet materiału dowodowego, to pozwana, zmierzając do obrony swojego stanowiska procesowego, winna była podjąć stosowną inicjatywę dowodową, czego jednak na żadnym etapie niniejszego postępowania nie uczyniła.
Wątpliwości Sądu nie budziła również wysokość dochodzonego roszczenia. Pozwana wykorzystała przyznany jej w wysokości 3.400 zł limit kredytowy w zakresie kwoty 3.389,44 zł - co wynika wprost z historii użycia karty (vide: k. 39-40), zgodnie z treścią którego to dokumentu według stanu na dzień 08 listopada 2021 roku dostępny limit opiewał na kwotę 10,56 zł - a pierwotny wierzyciel naliczył należne mu w oparciu o zapisy umowy: prowizje za udzielenie limitu kredytowego, odsetki kapitałowe oraz odsetki za opóźnienie (vide: historia naliczeń opłat i rozliczania wpłat – k. 41-50).
W tym stanie rzeczy biorąc pod uwagę całokształt materiału dowodowego zaoferowanego w niniejszej sprawie, obejmującego przedłożone przez stronę powodową dokumenty dotyczące zarówno pierwotnego stosunku zobowiązaniowego, jak i zawartej między pierwotnym wierzycielem a powodem umowy przelewu wierzytelności, których prawdziwość i autentyczność nie budziła wątpliwości Sądu - Sąd uznał, że powód wykazał swoje roszczenie co do zasady i co do wysokości, i zasądził od pozwanej na rzecz powoda kwotę 5.410,54 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od kwoty 4.747,96 zł od dnia 26 listopada 2025 roku, tj. od dnia wytoczenia powództwa do dnia zapłaty, o czym orzekł jak w punkcie I. sentencji wyroku.
O kosztach procesu Sąd orzekł w punkcie II. sentencji wyroku na podstawie art. 98 § 1 i 1 1 kpc w związku z art. 99 kpc i obciążył nimi pozwaną jako stronę przegrywającą niniejszy proces w całości, zasądzając od niej na rzecz powoda kwotę 2.217 zł. Na koszty w niniejszym postępowaniu składały się: opłata sądowa od pozwu w kwocie 400 zł, wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika będącego radcą prawnym ustalone stosownie do treści § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2023r., poz. 1935) w wysokości 1.800 zł oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł.
SSR Agnieszka Trytek - Błaszak
ZARZĄDZENIE
1. (...);
2. (...)
3. (...)
4. (...)
Dnia 26 lutego 2026r.
SSR Agnieszka Trytek - Błaszak