Wyrok z 27 lutego 2026, sygn. I C 392/25

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 27 lutego 2026 r.

Sąd Rejonowy w Piszu I Wydział Cywilny w składzie:

Przewodniczący: sędzia Anna Lisowska

Protokolant: starszy sekretarz sądowy Judyta Masłowska

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lutego 2026 roku

sprawy z powództwa (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w N.

przeciwko (...) Spółce Akcyjnej z siedzibą w J.

o zapłatę

o r z e k a:

I.  Zasądza od pozwanego (...) Zakładu Ubezpieczeń Spółki Akcyjnej z siedzibą w J. na rzecz powoda (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w N. kwotę 5 880,79 zł (pięć tysięcy osiemset osiemdziesiąt złotych 79/100) z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 22.05.2025r. do dnia zapłaty.

II.  Zasądza od pozwanego (...) Zakładu (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w J. na rzecz powoda (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w N. kwotę 2 908,46 zł (dwa tysiące dziewięćset osiem złotych 46/100) tytułem zwrotu kosztów procesu z odsetkami ustawowymi za opóźnienie za czas od dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku do dnia zapłaty.

III.  Nakazuje zwrócić powodowi (...) Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w N. kwotę 325,54 zł (trzysta dwadzieścia pięć złotych 54/100) z tytułu pozostałej zaliczki.

sędzia Anna Lisowska

Sygn. akt I C 392/25

UZASADNIENIE

(...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością wystąpiła z powództwem przeciwko (...) Spółce Akcyjnej o zapłatę kwoty 5 880,79 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od 22 maja 2025 roku do dnia zapłaty.

W uzasadnieniu pozwu powód wskazał, że w dniu 29 czerwca 2023 roku miało miejsce zdarzenie drogowe, w wyniku, którego uszkodzeniu uległ pojazd marki O. o numerach rejestracyjnych (...), będący w chwili zdarzenia własnością F. R.. Sprawca zdarzenia posiadał ubezpieczenie OC u pozwanego.

R. została zgłoszona i zarejestrowana pod numerem (...). Postępowanie likwidacyjne zakończyło się wydaniem decyzji z 22 maja 2025 roku o uznaniu roszczenia co do zasady i wypłacie kwoty 6 471,51 zł. W ocenie powoda odszkodowanie zostało zaniżone. Powód odwołał się od decyzji pozwanego i wezwał do zapłaty. Pozwany nie odniósł się do wezwania i do dnia złożenia pozwu nie spełnił roszczenia.

Powód wskazał, że (...) z 4 czerwca 2025 roku nabył wierzytelność od poszkodowanego.

W odpowiedzi na pozew pozwany (...) Zakład (...) Spółka Akcyjna wniósł o oddalenie powództwa w całości.

W uzasadnieniu odpowiedzi na pozew pozwany wskazał, że wysokość wypłaconej poszkodowanemu kwoty została ustalona w oparciu o kalkulację naprawy sporządzoną przez pozwanego. Poszkodowany nie udokumentował poniesienia kosztów naprawy, a w szczególności tego, że koszty te przewyższały wypłaconą przez pozwanego kwotę odszkodowania.

Pozwany podniósł, że informował poszkodowanego o możliwości naprawy jego auta w jednym z warsztatów zrzeszonych sieci naprawczej (...) S.A. z rozliczeniem kosztów w formie bezgotówkowej i udzieleniem gwarancji jakości wykonanej naprawy. Pozwany zastrzegł, że w przypadku podjęcia naprawy w warsztacie innym, niż wskazany przez pozwanego wysokość kosztów naprawy będzie zaakceptowana tylko do kwoty kosztów naprawy w (...) S.A.

Sąd ustalił, co następuje:

W dniu 29 czerwca 2023 roku miało miejsce zdarzenie drogowego, w wyniku, którego uszkodzeniu uległ pojazd marki O. o numerach rejestracyjnych (...), będący w chwili zdarzenia własnością F. R.. Sprawca zdarzenia posiadał ubezpieczenie OC w (...) Zakładzie (...) Spółce Akcyjnej. Zgodnie z wiedzą poszkodowanego w dniu zdarzenia uszkodzony pojazd posiadał części oryginalne.

(bezsporne; dowód: wydruk fotografii k. 24-24v, oświadczenie k. 25, notatka informacyjna o zdarzeniu drogowym k. 26)

Decyzją z 22 maja 2025 roku (...) Zakład (...) Spółka Akcyjna przyznała poszkodowanemu F. R. odszkodowanie w łącznej kwocie 6 471,51 złotych.

Ubezpieczyciel określił, że wartość pojazdu poszkodowanego F. R. po jego naprawie wzrosłaby o 167 zł, z kwoty 23 179 zł do kwoty 23 346 zł.

(dowód: decyzja z 22.05.2025r. k. 10-10v, ustalenie wysokości szkody k. 11-14, określenie zmiany wartości pojazdu po naprawie k. 14v-16)

W dniu 4 czerwca 2025 roku F. R. sprzedał swoją wierzytelność przysługującą mu względem (...) Zakładu (...) Spółce Akcyjnej. Pismem z 6 czerwca 2025 roku (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością wezwała (...) Spółkę Akcyjną do zapłaty kwoty 5 880,79 zł brutto.

(dowód: pismo z 6.06.2025r. k. 20-20v, umowa przelewu wierzytelności k. 21-23v)

Pojazd po szkodzie nie został naprawiony. Części, które zostały uszkodzone w wyniku zdarzenia były oryginalne. Poszkodowany nadal jest w posiadaniu pojazdu. Za odszkodowanie przyznane przez ubezpieczyciela poszkodowany nie jest w stanie naprawić pojazdu.

Poszkodowany był poinformowany o możliwości naprawy pojazdu w warsztacie współpracującym z ubezpieczycielem.

Pojazd marki O. o numerze rejestracyjnym (...) przeszedł pozytywnie okresowe badanie techniczne 17 listopada 2023 roku oraz 16 listopada 2024 roku.

(dowód: raport z usługi Historia pojazdu k. 42-44v, zeznania świadka F. R. e-protokół z 9.10.2025r. [00:04:10], [00:07:43], [00:09:31] k. 56-56v)

Szacunkowy koszt naprawy pojazdu po szkodzie z 29 czerwca 2023 roku na częściach zamiennych, oryginalnych sygnowanych logo producenta pojazdu (...) wynosi przy zastosowaniu stawki mieszczącej się w przedziale stawek stosowanych na rynku 135 zł netto za roboczogodzinę wynosi 13 033,26 zł brutto.

(dowód: opinia biegłego z zakresu rzeczoznawstwa samochodowego, techniki motoryzacyjnej, bezpieczeństwa ruchu drogowego k. 68-81)

Sąd zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 822 § 1 k.c. przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej ubezpieczyciel zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, wobec których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo ubezpieczony.

W świetle art. 34 ust. 1 i art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych, odpowiedzialnością ubezpieczyciela co do zasady rządzą reguły dotyczące odpowiedzialności odszkodowawczej posiadacza pojazdu lub kierującego pojazdem, w tym ogólne przepisy o wynagrodzeniu szkody (zwłaszcza art. 361-363 k.c.), z tą jednak istotną różnicą, że w ramach odpowiedzialności z ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych wyłącznym sposobem naprawienia szkody jest odszkodowanie pieniężne.

Przywrócenie stanu poprzedniego uszkodzonego pojazdu wiąże się z reguły z koniecznością wymiany niektórych jego elementów, które uległy zniszczeniu. Ze względu na okoliczność, że niejednokrotnie części pojazdu, uszkodzonego w trakcie zdarzenia wyrządzającego szkodę, były eksploatowane już przez określony czas, dłuższy lub krótszy, powstaje kwestia, na czym ma polegać przywrócenie do stanu sprzed wyrządzenia szkody. W szczególności czy przywrócenie do stanu poprzedniego uzasadnia użycie nowych części i materiałów służących do naprawy uszkodzonego pojazdu.

Zagadnienie to było przedmiotem rozpoznania, na wniosek Rzecznika Ubezpieczonych, przez skład powiększony Sądu Najwyższego, który uchwałą z dnia 12 kwietnia 2012 r. w sprawie III CZP 80/11 rozstrzygnął, że zakład ubezpieczeń zobowiązany jest na żądanie poszkodowanego do wypłaty, w ramach odpowiedzialności z tytułu ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu mechanicznego, odszkodowania obejmującego celowe i ekonomicznie uzasadnione koszty nowych części i materiałów służących do naprawy uszkodzonego pojazdu. Jeżeli ubezpieczyciel wykaże, że prowadzi to do wzrostu wartości pojazdu, odszkodowanie może ulec obniżeniu o kwotę odpowiadającą temu wzrostowi.

Sąd Najwyższy uznał w wyniku wykładni art. 361 § 2 i art. 363 § 2 k.c., że ubezpieczyciel, w ramach umowy o odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu, powinien ustalić odszkodowanie w kwocie, która zapewnia przywrócenie pojazdu do stanu sprzed zdarzenia wyrządzającego szkodę jako całości. Przywrócenie do takiego stanu oznacza, że pojazd ma być sprawny technicznie i zapewnić poszkodowanemu komfort jazdy w takim stopniu jak przed zdarzeniem. Jeżeli w tym celu należy wymienić uszkodzoną część, to niewątpliwie jest to normalne następstwo działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła, w rozumieniu art. 361 § 1 k.c. Zakładając, że nie da się jej naprawić w taki sposób, aby przywrócić ją do stanu sprzed zdarzenia wyrządzającego szkodę, część ta musi zostać zastąpiona inną nową częścią. W takiej sytuacji zakład ubezpieczeń powinien ustalić wysokość odszkodowania z uwzględnieniem cen części nowych, skoro bowiem chodzi o przywrócenie do stanu poprzedniego pojazdu jako całości, to nie ma, co do zasady znaczenia, że w miejsce części starych wmontowano części nowe. W szczególności nie ma żadnych podstaw prawnych, aby zawsze odrębnie oceniać wartość części i jeżeli części stare były już w chwili wypadku częściowo zużyte, z tego powodu obniżać należne odszkodowanie za przywrócenie do stanu poprzedniego całego pojazdu.

Kwestia odpowiedzialności pozwanego za szkodę powstałą w pojeździe marki O. o numerze rejestracyjnym (...) była bezsporna.

Spór koncentrował się na ustaleniu kosztów naprawy przedmiotowego pojazdu i w konsekwencji na ustaleniu wysokości należnego powodowi odszkodowania

Powołany na wniosek strony powodowej biegły sądowy z zakresu techniki motoryzacyjnej i maszynowej, O. X., w sporządzonej na piśmie opinii stwierdził jednoznacznie, że wysokość kosztów naprawy pojazdu, wynosi 13 033,26 złotych brutto.

Za podstawę do oceny rozmiarów uszkodzeń przedmiotowego pojazdu biegły przyjął kalkulację naprawy pojazdu sporządzoną przez zakład ubezpieczeń, przy czym zakład ubezpieczeń ustalił stawkę za roboczogodzinę na poziomie 60 zł netto. Stawki roboczogodziny w lokalnych, nieautoryzowanych warsztatach w 2023 roku wynosiły średnio 156,34 zł netto za roboczogodzinę. Zakres stawek wynosił wówczas od 120 zł do 300 zł netto za roboczogodzinę.

Stawka zastosowana przez powoda w kwocie 135 zł netto za roboczogodzinę jest stawką mieszczącą się w przedziale stawek stosowanych w województwie (...).

Biegły do sporządzenia kalkulacji użył nowych oryginalnych części o symbolu „(...)” według technologii naprawy producenta, ponieważ nie stwierdził żadnych powodów do użycia części alternatywnych o symbolu (...) i (...) – części o tym oznaczeniu nie posiadają logo producenta pojazdu, a co za tym idzie nie posiadają odpowiedniej homologacji do naprawy związanych z technologią naprawy pojazdu marki O.. Takie podejście spowodowałoby niemożność dokonania naprawy w sposób zgodny z technologią producenta. Ponadto zastosowanie części alternatywnych lub części z rynku wtórnego nie gwarantują w pełni przywrócenia pojazdu do stanu sprzed szkody. Przywrócenie stanu poprzedniego wymaga wymiany na nowe elementy dostępne w sieci sprzedaży producenta marki O..

Sąd w pełni podziela opinię biegłego, bowiem spełniała ona stawiane jej wymogi, odzwierciedlała staranność i wnikliwość w badaniu zleconego zagadnienia, odpowiadała w sposób wyczerpujący i zrozumiały na postawione pytanie, a przytoczona na ich uzasadnienie argumentacja jest w pełni przekonująca. Zauważyć należy, iż opinia biegłego podlega, jak i inne dowody, ocenie według art. 233 § 1 k.p.c., lecz odróżniają je szczególne kryteria oceny. Stanowią je zgodność z zasadami logiki i wiedzy powszechnej, poziom wiedzy biegłego, podstawy teoretyczne opinii, sposób motywowania oraz stopień stanowczości wyrażonych w niej wniosków. Opinia sporządzona została przez biegłego O. X. zgodnie z wymaganiami fachowości i niezbędną wiedzą specjalną. Biegły przy wydawaniu opinii dysponował całokształtem materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Ponadto należy podkreślić, iż opinia ta nie była kwestionowana przez strony sporu.

W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego, dla odpowiedzialności ubezpieczyciela nie ma znaczenia, jakim kosztem i czy w ogóle poszkodowany dokonał naprawy pojazdu. Roszczenie o świadczenia należne w ramach ustawowego ubezpieczenia komunikacyjnego odpowiedzialności cywilnej (OC) z tytułu kosztów przywrócenia uszkodzonego pojazdu do stanu pierwotnego, jest wymagalne niezależnie od tego, czy naprawa została już dokonana. Wysokość świadczeń obliczać należy na podstawie ustaleń co do zakresu uszkodzeń i technicznie uzasadnionych sposobów naprawy, przy przyjęciu przewidzianych kosztów niezbędnych materiałów i robocizny według cen z daty ich ustalenia (vide wyrok Sądu Najwyższego z 27.06.1988r., I CR 151/88, Legalis; uzasadnienie uchwały Sądu Najwyższego z 15.11.2001r., III CZP 68/01, OSNC 2002, nr 6, poz. 74 i powoływane tam orzeczenia). Niezależnie zatem od tego, czy poszkodowany naprawił uszkodzony pojazd, należy mu się od zakładu ubezpieczeń odszkodowanie ustalone według zasad art. 363 § 2 k.c. w zw. z art. 361 § 2 k.c., co oznacza, że jego wysokość ma odpowiadać kosztom usunięcia opisanej wyżej różnicy w wartości majątku poszkodowanego, a ściślej – kosztom przywrócenia pojazdowi jego wartości sprzed zdarzenia powodującego szkodę.

Należy również podnieść, iż poszkodowany nie miał obowiązku skorzystania z oferty pozwanego ubezpieczyciela i dokonania naprawy w warsztacie współpracującym z pozwanym. Poszkodowany nie ma obowiązku poszukiwania warsztatu oferującego usługi najtańsze. Poszkodowanemu przysługuje wybór odpowiedniego warsztatu naprawczego, któremu powierzy on dokonanie naprawy uszkodzonego pojazdu. W praktyce będą to zazwyczaj autoryzowane warsztaty naprawcze związane z określoną marką samochodu i prowadzące obsługę serwisową pojazdu. Wybierając takie warsztaty, poszkodowany może się kierować m.in. ich fachowością, rzetelnością technicznej obsługi i poziomem prac naprawczych oraz określonymi niekiedy profitami połączonymi ze stałą obsługą serwisową. Co więcej, wybranemu warsztatowi naprawczemu poszkodowany mógłby powierzyć naprawę kompleksową, jeżeli obejmowałaby ona kilka różnych fragmentów uszkodzonego pojazdu (tak, m.in. uchwała Sądu Najwyższego z 13.06.2003r., III CZP 32/03, Legalis). W interesie poszkodowanego leży przede wszystkim naprawa umożliwiająca przywrócenie pojazdu do stanu sprzed szkody, a niezbędnymi kosztami naprawy są koszty wynikające ze stawek obowiązujących w warsztacie, któremu powierzył on wykonanie naprawy.

Wobec powyższych okoliczności, nie sposób przypisać poszkodowanemu naruszenia obowiązku współpracy z ubezpieczycielem i świadomego lub przez niedbalstwo skorzystania z usług droższych.

Reasumując, w oparciu o wyliczenia biegłego (13 033,26 zł) i na podstawie powołanych wyżej przepisów, mając na uwadze kwotę wypłaconą już poszkodowanemu tytułem odszkodowania (6 471,51 zł), Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powódki całość dochodzonego roszczenia w kwocie 5 880,79 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 22 maja 2025 roku do dnia zapłaty.

O kosztach procesu Sąd orzekł według norm przepisanych w oparciu o przepis § 2 pkt 4) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 215) i art. 98 k.p.c., zgodnie z którym strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony. W tym przypadku jest to kwota 1 800 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, kwota 32 zł tytułem zwrotu opłaty od udzielonego pełnomocnictwa, kwota 400 zł tytułem zwrotu opłaty sądowej od pozwu i kwota 674,46 zł tytułem zwrotu zaliczki na poczet wynagrodzenia biegłego.

Na podstawie art. 80 ust. 1 w zw. z art. 84 ust. 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, Sąd zwrócił powodowi (...) Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością kwotę 325,54 zł tytułem niewykorzystanej zaliczki na opinię biegłego, zapisaną pod pozycją (...) sum na zlecenie Sądu Rejonowego w Piszu.

sędzia Anna Lisowska