Zarządzenie z 27 lutego 2026, sygn. XI GC 717/25

UZASADNIENIE

Pozwem złożonym w dniu 9 lipca 2025 roku powódka (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w O.-A. wniosła o zasądzenie od pozwanej (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w C. kwoty 3.459,99 euro z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty, kwoty 591,04 euro z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty, kwoty 297,54 zł z tytułu rekompensaty za koszty odzyskiwania należności oraz kosztów procesu. Powódka dochodzi należności w wysokości 3.459,99 euro z tytułu wynagrodzenia za wykonanie na zlecenie pozwanej usługi transportowej, powiększonej o odsetki w wysokości 591,04 euro oraz rekompensaty za koszty odzyskiwania należności stanowiącej równowartość 70 euro.

Nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym uwzględniono żądanie pozwu.

W sprzeciwie od nakazu zapłaty, którym przedmiotowy nakaz zaskarżony został w całości, pozwana wniosła o oddalenie powództwa oraz zasądzenie kosztów procesu.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

Powódka (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w O.-A. na podstawie zlecenia transportowego nr (...) z dnia 8 maja 2024 r. zobowiązała się do realizacji na rzecz pozwanej (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w C. przewozu towarów na trasie (...) (P.) - (...) (Niemcy). Załadunek miał się odbyć w dniu 10 maja 2024 roku, natomiast rozładunek w dniu 13 maja 2024 roku. Zgodnie z warunkami przyjętego zlecenia, strony umówiły się na wynagrodzenie w kwocie 2900 euro płatne w ciągu 30 dni od doręczenia faktury.

Zgodnie z pkt 93 Ogólnych Warunków Przewozu, Zleceniodawcy, poza przypadkami wprost wskazanymi w (...), przysługuje prawo do obciążenia Zleceniobiorcy karą umowną w wysokości frachtu brutto w przypadku: (...) naruszenia przez Zleceniobiorcę któregokolwiek z obowiązków wyrażonych w pkt 8-16,19-21, 28-33, 35-51, 54-55, 57,59-63, 73-78, z zastrzeżeniem, że kara może być nałożona odrębnie za każde naruszenie. Zgodnie z pkt 33 lit. a) Ogólnych Warunków Przewozu, w przypadku przewozów w temperaturze kontrolowanej Zleceniobiorca zobowiązany jest: (...) przed rozpoczęciem załadunku uzyskać i utrzymywać temperaturę, w jakiej przewóz ma być realizowany oraz monitorować temperaturę przez cały czas trwania przewozu.

Dowód:

- zlecenie transportowe nr (...) k.19-21, 81,

- Ogólne Warunki Przewozu k. 63-77v.

W pierwszej połowie maja 2024 roku pozwana prowadziła ze swoim zleceniodawcą Z. korespondencję mailową w języku angielskim w przedmiocie utrzymania odpowiedniej temperatury agregatu na poziomie - 22 st. C.

Dowód:

- korespondencja Pozwanej ze zleceniodawcą z okresu 7-13 maja 2024 r. i 15-16 maja 2024 r. k.43-54,

- raport temperaturowy dla pojazdu o numerze rejestracyjnym (...) za okres 13 maja 2024 r. godz. 8:00:00 -15 maja 2024 roku godz. 17:00:59 k.55-60.

Strona powodowa po zrealizowaniu przewozu wystawiła na pozwaną fakturę VAT nr (...) z dnia 31 maja 2024 roku na kwotę 3 459,99 euro (2813 euro netto, z uwzględnieniem skonta stanowiącego 3% z kwoty 2900 euro) z tytułu realizacji ww. zlecenia z terminem płatności 3 czerwca 2024 r. Pozwana nie opłaciła wskazanej faktury.

Dowód:

- międzynarodowy list przewozowy (...) z dnia 10 maja 2024 roku k.22 ,42, 82,

- faktura k.23.

Zleceniodawca pozwanej (...) B. zgłosił pozwanej reklamację wobec nieutrzymania odpowiedniej temperatury ładunku.

Dowód:

- reklamacja zleceniodawcy skierowana do pozwanej wraz z dokumentami obciążającymi k.61-62v,

Pozwana dnia 11 października 2024 r. wystawiła wobec powódki notę księgową nr (...) w kwocie 2900 EUR tytułem temperatury przewozu niezgodnej ze zleceniem.

Nota została przekazana powódce mailem dnia 11 października 2024 r., zaś jej termin płatności wynosił 7 dni.

W piśmie z dnia 21 października 2024 r. powódka odmówiła zapłaty należności z ww. noty, albowiem w zleceniu transportowym nie zastrzeżono temperatury przewozu.

Dowód:

- korespondencja mailowa z dnia 11 października 2024 r. k. 79

- nota księgowa nr (...) z dnia 11 października 2024 r. k. 78,

- pismo powódki z dnia 21 października 2024 r. k.80,

Wezwaniem z dnia 3 lipca 2025 r. powódka wezwała pozwaną do zapłaty kwoty 3 459,99 euro tytułem zapłaty za fakturę Vat (...), pod rygorem skierowania sprawy na drogę postępowania sądowego w przypadku braku zapłaty do 5 lipca 2025 roku.

Dowód:

- wezwanie do zapłaty k. 24, k.37-38 wraz z potwierdzeniem nadania k.39.

W odpowiedzi pozwana dnia 15 lipca 2025 r. przesłała powódce oświadczenie o kompensacie przysługującej jej wierzytelności w kwocie 2900 euro z wierzytelnością powódki wynikającej z faktury Vat (...), a następnie tego samego dnia zapłaciła na rachunek bankowy powódki różnicę w kwocie 667 euro.

Dowód:

- korespondencja mailowa z dnia 15 lipca 2025 r. k.85-86,

- oświadczenie o kompensacie z dnia 15 lipca 2025 r. k.83,

- potwierdzenie przelewu z dnia 15 lipca 2025 r. k.84,

Sąd ustalił stan faktyczny na podstawie przedłożonych w sprawie dokumentów, w tym zlecenia, międzynarodowego listu przewozowego (...), korespondencji elektronicznej stron procesu oraz pozwanej ze swoim zleceniodawcą. Strony nie kwestionowały ich autentyczności, częściowo wyprowadzając odmienne wnioski. Czym innym jest natomiast ocena, jakie fakty zostały tym dokumentami wykazane.

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo zasługiwało częściowo na uwzględnienie.

W rozpoznawanej sprawie powódka domagała się zapłaty od pozwanej za wykonany na zlecenie pozwanej transport towarów na trasie (...) (P.) - (...) (Niemcy), przy czym roszczenie powódki o zapłatę wynagrodzenia za wykonany przewóz okazało się uzasadnione częściowo, co do kwoty 2 792,99 euro wraz z odsetkami od tej kwoty. Nadto powódka domagała się skapitalizowanych odsetek w wysokości 591,04 euro. Powódka żądała również zapłaty kwoty 297,54 euro z tytułu rekompensaty za koszty odzyskiwania należności w transakcjach handlowych, na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 8 marca 2013 r. o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych, stanowiącej równowartość kwoty 70 euro.

W przedmiotowej sprawie bezsporne było, że zlecony przewóz odbywał się na trasie z P.-Niemcy, dlatego zastosowanie znajdzie Konwencja o umowie międzynarodowego przewozu drogowego towarów ((...)) sporządzona w V. w dniu 19 maja 1956 r. Zgodnie z art. 1 ust. 1 wskazanej konwencji stosuje się ją do wszelkiej umowy o zarobkowy przewóz drogowy towarów pojazdami, niezależnie od miejsca zamieszkania i przynależności państwowej stron, jeżeli miejsce przyjęcia przesyłki do przewozu i miejsca przewidziane dla jej dostawy, stosownie do ich oznaczenia w umowie, znajdują się w dwóch różnych krajach, z których przynajmniej jeden jest krajem umawiającym się.

Nie było również przedmiotem sporu, że powódka wykonywała zlecenie pozwanej przewóz międzynarodowy, za co wystawiła na pozwaną fakturę VAT objętą pozwem. Pozwana sprzeciwiając się żądaniu pozwu, podniosła, iż umowa została wykonana w sposób nieprawidłowy, a nadto podniosła zarzut nieistnienia należności głównej, wobec wygaśnięcia tej należności w wyniku uregulowania wierzytelności powoda przysługującej mu z tytułu umowy będącej przedmiotem niniejszego postępowania oraz zarzut potrącenia wierzytelności przysługującej pozwanej w kwocie 2900 euro z wierzytelnością powódki z tytułu przedmiotowego przewozu. Podała, że wobec potrącenia wierzytelności przysługującej pozwanej w kwocie 2900 euro z wierzytelnością powódki w kwocie 3 459,99 euro, w wyniku czego wierzytelność powódki została umorzona o kwotę wierzytelności przysługującej pozwanej, a nadto dokonała na rzecz powódki zapłaty różnicy kwoty 667 euro, na co załączyła potwierdzenie przelewu z dnia 15 lipca 2025 r.

Ustosunkowując się do sprzeciwu, powódka podtrzymała powództwo w całości, zaprzeczyła jednak, że przewóz został wykonany w nieprawidłowej temperaturze. Powódka wskazała, że w zleceniu czy dokumentach transportowych nie został zawarty wymóg zachowania wskazanej temperatury przewozu temperatury (kontrolowanej -22 °C) oraz podważyła zasadność obciążenia karą umowną powódki. Powódka przy tym nie zaprzeczyła, że otrzymała kwotę 667 euro, ani też w zakresie tej kwoty nie cofnęła powództwa.

W ocenie sądu powódka wykazała, że przewóz został wykonany prawidłowo oraz zgodnie z warunkami zlecenia, co potwierdza dodatkowo list (...). Ani ze zlecenia przewozowego, ani z załączonych Ogólnych Warunków Zlecenia, czy z pozostałych dokumentów transportowych nie wynika wymóg zachowania wskazywanej temperatury przewozu, jak również, że powódka tego wymogu nie spełniła. Pozwana powołując się na wymóg temperatury kontrolowanej -22 °C, złożyła korespondencję prowadzoną przez siebie nie z powódką, a ze swoim zleceniodawcą Z.. Niezależnie od tego, że dokumenty te są sporządzone w języku angielskim tudzież włoskim, to zważyć należy, że nie wynika z nich, aby powódka była adresatem czynionych tam ustaleń, ani też, aby strony procesu wprowadzały jakiekolwiek modyfikacje do przedmiotowego zlecenia w przedmiocie pożądanej temperatury. Pozwana nakładając karę umowną powołuje się na pkt 33 lit. a) Ogólnych Warunków Przewozu, iż w przypadku przewozów w temperaturze kontrolowanej zleceniobiorca zobowiązany jest: (...) przed rozpoczęciem załadunku uzyskać i utrzymywać temperaturę, w jakiej przewóz ma być realizowany oraz monitorować temperaturę przez cały czas trwania przewozu. Niemniej jednak pozwana nie wykazała zasadności wystawienia noty obciążeniowej na kwotę 2900 euro, która następnie przedstawiła do potrącenia na zasadzie art. 498 k.c.

Przedłożone do pozwu dokumenty potwierdzają zasadność dochodzonego przez powódkę roszczenia, z tytułu wykonanego na zlecenie pozwanej przewozu, gdyż w przedłożonym zleceniu bądź dokumentów z nim powiązanych brak jest zapisów o wymogu zachowania wskazanej temperatury przewozu temperatury (kontrolowanej -22 °C). Sporna faktura wystawiona została na kwotę 3.459,99 euro brutto, przy czym pozwana nie kwestionowała wysokości wynagrodzenia (2813 euro netto, z uwzględnieniem skonta stanowiącego 3% z kwoty 2900 euro) wynikającego ze zlecenia transportowego. Zarzuty powódki w zakresie niewykazania roszczenia przedstawionego do kompensaty okazały się zasadne, albowiem to na pozwanej spoczywał ciężar dowodu (art. 6 k.c.) zasadności obciążenia karą umowną powódki, a konsekwencji, iż przewóz został wykonany w nieprawidłowej temperaturze, wbrew wymogom zlecenia, co podważyła powódka.

Niemniej jednak skuteczny okazał się zarzut pozwanej częściowego spełnienia roszczenia poprzez zapłatę ze spornej faktury kwoty 667 euro, na co pozwana załączyła potwierdzenie przelewu z dnia 15 lipca 2025 r., czego powódka nie zakwestionowała, ale też mimo stosownego rygoru powódka nie cofnęła powództwa w tej części.

Wobec powyższego, skoro powódka nie ograniczyła powództwa, to Sąd w pkt I wyroku zasądził na rzecz powódki od pozwanej kwotę 2 792,99 euro, to jest różnicę pomiędzy kwotą 3 459,99 euro ze spornej faktury, a wpłaconą przez pozwaną w dniu 15 lipca 2025 r. r. kwotą 667 euro. O odsetkach od tej kwoty orzeczono na podstawie art. 481 k.c. zgodnie z żądaniem pozwu od dnia jego wniesienia, to jest od 9 lipca 2025 r.

Podstawę zasądzonej kwoty 297,54 zł z tytułu rekompensaty od nieopłaconej faktury stanowi art. 10 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy z dnia 8 marca 2013 r. o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych, zgodnie z którym wierzycielowi, od dnia nabycia uprawnienia do odsetek, o którym mowa w art. 7 ust. 1 lub art. 8 ust. 1, bez wezwania, przysługuje od dłużnika z tytułu rekompensaty za koszty odzyskiwania należności równowartość kwoty 70 euro, gdy wartość świadczenia pieniężnego jest wyższa niż 5000 złotych, ale niższa niż 50 000 złotych. Równowartość kwoty rekompensaty, o której mowa w ust. 1, jest ustalana przy zastosowaniu średniego kursu euro ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski ostatniego dnia roboczego miesiąca poprzedzającego miesiąc, w którym świadczenie pieniężne stało się wymagalne (ust. 1a).

Stąd orzeczono jak w pkt I sentencji.

Natomiast dalej idące powództwo podlegało oddaleniu, aczkolwiek przez omyłkę sądu nie znalazło to odzwierciedlenia w sentencji wyroku. Pozwana bowiem wykazała spełnienie w dniu 15 lipca 2025 roku świadczenia objętego sporną fakturą w zakresie kwoty 667 euro, powódka natomiast nie ograniczyła powództwa; nadto powódka nie wykazała wysokości dochodzonej kwoty 591,04 euro tytułem skapitalizowanych odsetek, mimo że pozwana podnosiła w sprzeciwie, że deklarowane skapitalizowane odsetki w dochodzonej wysokości nie przysługują.

O kosztach procesu orzeczono na podstawie art. 100 k.p.c. i art. 98 § 1, 1 ¹ i 3 k.p.c.

Powódka wygrała sprawę w 69 %. Na koszty poniesione przez powódkę składa się opłata od pozwu 1000 zł, opłata od pełnomocnictwa 17 zł, wynagrodzenie pełnomocnika 3600 zł - łącznie to kwota 4617 zł, z czego 69 % to 3 186 zł. Dla porządku wskazać należy, że obarczony brakami formalnymi wniosek powódki o przyznanie kosztów postępowania zabezpieczającego został zwrócony, wobec ich nieuzupełnienia przez powódkę. Koszty poniesione przez pozwaną to wynagrodzenie pełnomocnika 3600 zł oraz opłata od pełnomocnictwa w kwocie 34 zł – razem 3634 zł, z czego 31% to 1127 zł. Po skompensowaniu tych kwot (3 186 zł-(...)) pozostała do zasądzenia od pozwanej na rzecz powódki kwota 2 059 zł, o czym orzeczono w pkt II wyroku.

O odsetkach od kosztów procesu orzeczono na podstawie art. 98 § 1 ¹ k.p.c.

SSR Kalina Gomuła

ZARZĄDZENIE

1.(...)

2. (...)

3. (...)

(...)