Uzasadnienie z 4 marca 2026, sygn. IV U 745/25

UZASADNIENIE

Uzasadniając odwołanie odwołująca się wskazała, że cierpi na liczne, współistniejące zaburzenia rozwojowe i somatyczne, w tym: spektrum autyzmu, (...), depresję, lęki społeczne, samookaleczenia, myśli samobójcze, zaburzenia sensoryczne, niedosłuch obustronny, zaćmę, krótkowzroczność postępującą, skoliozę, słabe napięcie mięśniowe, obniżenie macicy, refluks i anoreksję. Problemy te znacznie ograniczają jej zdolności do samodzielnego funkcjonowania w środowisku szkolnym i społecznym, powodując konieczność zastosowania indywidualnych metod nauczania, specjalistycznej terapii oraz wsparcia opiekuńczego. Odwołująca się podniosła, że nie funkcjonuje w grupie rówieśniczej, nie uczestniczy w zajęciach zgodnie z normami, przejawia zachowania autoagresywne oraz stany depresyjne wymagające stałej opieki psychiatrycznej. Odwołująca się wymaga pomocy drugiej osoby, nie jest w stanie samodzielnie funkcjonować w środowisku edukacyjnym ani społecznych, a zatem spełnia przesłanki uznania za osobę niepełnosprawną.

W odpowiedzi na odwołanie Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie (...) we I. (dalej również jako: (...)) wniósł o oddalenie odwołania.

Uzasadniając swoje stanowisko (...) wskazał, że biorąc pod uwagę dokumentację medyczną oraz ustalenia będące wynikiem bezpośredniego badania i wywiad, stwierdzone schorzenia nie powodują niepełnosprawności dziecka. (...) wskazał, że nie kwestionuje schorzeń U. U. (1), jednakże w świetle przepisów prawa, brak jest podstaw do zmiany zajętego stanowiska w sprawie.

Na rozprawie w dniu 4 marca 2026 r. odwołująca się U. U. (1) , reprezentowana przez przedstawiciela ustawowego małoletniej U. U. (2), wniosła o wydanie wyroku zgodnego z wnioskami opinii biegłych sądowych psychologa i psychiatry (opinia z dnia 18 grudnia 2025 r.), z zastrzeżeniem zaliczenia U. U. (1) do osób niepełnosprawnych do ukończenia przez nią 16 lat.

Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:

Odwołująca się U. U. (1) urodziła się w (...) i obecnie ma 16 lat.

Bezsporne.

Wnioskiem z dnia 18 lipca 2024 r., skierowanym do Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności we I. (dalej również jako: (...)), odwołująca się U. U. (1), reprezentowana przez przedstawiciela ustawowego U. U. (2), wniosła po raz pierwszy o wydanie orzeczenia o niepełnosprawności (osoby do 16 roku życia) dla celów uzyskania zasiłku pielęgnacyjnego, uzyskania przez opiekuna świadczenia pielęgnacyjnego, zamieszkiwania w oddzielnym pokoju w związku z ubieganiem się o dodatek mieszkaniowy, uzyskania karty parkingowej i zaopatrzenia w przedmioty ortopedyczne i środki pomocnicze.

Dowód: wniosek w sprawie wydania orzeczenia o niepełnosprawności z dnia 18 lipca 2024 r. wraz z załącznikami w postaci zaświadczenia lekarskiego o stanie zdrowia dziecka, dokumentacją medyczną, opinią pedagoga, psychologa, logopedy, orzeczenia Poradni (...) w aktach (...).

Orzeczeniem z dnia 7 stycznia 2025 r., znak: (...) (...) (...) (...), Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności we I. postanowił nie zaliczyć U. U. (1) do osób niepełnosprawnych. W uzasadnieniu orzeczenia (...) wskazał, że w świetle kryteriów orzeczniczych małoletnia nie kwalifikuje się do osób niepełnosprawnych.

Ww. orzeczenie zostało doręczone przedstawicielce ustawowej odwołującej się – U. U. (2) w dniu 20 stycznia 2025 r.

Dowód: orzeczenie (...) z dnia 07.01.2025 r., nr (...) (...) (...).(...); protokół z posiedzenia składu orzekającego w sprawie ustalenia niepełnosprawności (...) odbytego w dniu 7.01.2025 r.; ocena stanu zdrowia dziecka z dnia 07.01.2025 r.; ocena psychologiczna z dnia 07.01.2025 r.; potwierdzenie odbioru - w aktach (...).

Odwołująca się wniosła odwołanie od orzeczenia (...) z dnia 7 stycznia 2025 roku, domagając się jego zmiany.

Dowód: odwołanie z dnia 29.01.2025 r. od orzeczenia (...) z dnia 7.01.2025 r. - w aktach (...).

Na skutek odwołania od powyższego orzeczenia, Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie (...) we I. orzeczeniem z dnia 15 kwietnia 2025 r., znak ZP.(...).(...) (...) utrzymał zaskarżone orzeczenie w mocy.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że po zapoznaniu się z treścią odwołania oraz całością zgromadzonych akt sprawy, przeprowadzonym wywiadzie i badaniu lekarskim stwierdza, że werdykt organu I instancji jest zgodny z obowiązującymi w tej materii przepisami prawa.

W ocenie (...) kryteria ustawowe oraz rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 1 lutego 2002 roku w sprawie kryteriów oceny niepełnosprawności u osób w wieku do 16 roku życia orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności nie dają podstaw do zaliczenia małoletniej do osób niepełnosprawnych. Zgodnie z art. 4a ust. 1 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, osoby które nie ukończyły 16 roku życia zaliczone są do osób niepełnosprawnych, jeżeli mają naruszoną sprawność fizyczną lub psychiczną o przewidywanym okresie trwania powyżej 12 miesięcy z powodu wady wrodzonej, długotrwałej choroby lub uszkodzenia organizmu, powodującą konieczność zapewnienia im całkowitej opieki lub pomocy w zaspokajaniu podstawowych potrzeb życiowych w sposób przewyższający wsparcie potrzebne osobie w danym wieku. Organ nie kwestionuje schorzeń małoletniej, jednakże analiza sytuacji faktycznej nie daje podstaw do zaliczenia dziecka do osób niepełnosprawnych.

Orzeczenie to zostało doręczone przedstawicielce ustawowej odwołującej się U. U. (2) w dniu 12 maja 2025 r.

Dowód: orzeczenie (...) z dnia 15.04.2025 r., nr ZP.(...).(...) (...); protokół z posiedzenia składu orzekającego w sprawie ustalenia niepełnosprawności (...) odbytego w dniu 15.04.2025 r.; ocena stanu zdrowia dziecka z dnia 15.04.2025 r., ocena psychologiczna z dnia 15.04.2025 r.; potwierdzenie odbioru - w aktach (...).

Małoletnia U. U. (1) ma zaburzenia: (...).5 zespół (...), F90.0 zaburzenie aktywności i uwagi oraz F32 epizod depresyjny i przejawia problemy dotyczące sfery somatycznej związane z zaburzeniami układu pokarmowego.

Funkcjonowanie małoletniej zakłócone jest współwystępowaniem nakładających się na siebie objawów zaburzeń. Zaburzenia te skutkują ograniczeniami i naruszeniem stanu sprawności. Zaburzenia U. U. (1) dotyczą: sfery poznawczej i wykonawczej i są pochodną zaburzeń ze spektrum autyzmu i (...) oraz zaburzeń nastroju. Nakładają się na nie objawy zaburzeń dotyczące funkcjonowania emocjonalnego i samoregulacji, wynikające z zaburzeń nastroju, (...) i zespołu (...). Funkcjonowanie małoletniej zakłócone jest objawami zaburzeń somatycznych, które wynikają z nietolerancji laktozy, refluksu dwunastniczo-żołądkowego, przewlekłego zapalenia żołądka, ujawniających się problemów z odżywianiem, określanych jako związane z anoreksją.

U. U. (1) przejawia w funkcjonowaniu deficyty funkcji wykonawczych, które poważnie ograniczają możliwość planowania i realizowania zadań. W procesach poznawczych odwołującej się ujawniają się trudności przystosowawcze i uporczywe trzymanie się nieadaptacyjnych schematów myślowych. Powyższe dysfunkcje mogą przyczyniać się do rozpamiętywania niepowodzeń i generowania ruminacji dotyczących strat.

Nauka jaką odbywa U. U. (1) oraz angażowanie się w związane z tym zadania, są zależne od objawów (...) i zespołu (...) oraz obniżonego nastroju. U odwołującej się ujawniają się zmiany nastroju, impulsywność i bardzo niska tolerancja na stres. U. U. (1) przejawia impulsywne reakcje i ma trudności z panowaniem nad lękiem. W związku z epizodem depresyjnym u U. U. (1) występuje brak motywacji do działania i poczucie beznadziei.

Odwołująca się jest osobą, która wykazuje deficyty w komunikacji, relacjach społecznych, skutkujące izolacją społeczną, nie jest w stanie samodzielnie wypełniać powinności wynikających z ról społecznych. Wymaga w tym zakresie wsparcia, pomocy i okresowo nadzoru opiekuna. Gdy poziom napięcia wzrasta przy obniżonym nastroju, U. U. (1) przy przeżywaniu silnych, negatywnych emocji, stosuje nieadaptacyjne zachowania, samookaleczając się, podejmuje zachowania ryzykowne o charakterze suicydalnym.

U. U. (1) przejawia wybiórczość pokarmową, ograniczenia w spożyciu akceptowanych produktów, które mogą być wynikiem zaburzeń regulacji sensorycznej i wiązać się z jadłowstrętem.

Stan psychiczny U. U. (1) jest zaburzony anhedonią, obniżoną motywacją i zaburzeniami ze spektrum autyzmu i (...). Wymaga stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością do samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji, edukacji.

Zważywszy na zaburzenia neurorozwojowe U. U. (1) można zaliczyć do osób niepełnosprawnych. Niepełnosprawność u małoletniej jest pochodną złożonych czynników m.in. zaburzeń neurorozwojowych, które zaczęły ujawniać się w okresie wczesnego dzieciństwa oraz kryzysu w funkcjonowaniu psychicznym, skutkującego epizodem depresji.

Niepełnosprawność U. U. (1) powinna być oznaczona symbolami 12-C i 02-P, a U. U. (1) powinna być zaliczona do osób niepełnosprawnych do ukończenia 16 roku życia od daty złożenia wniosku.

Wskazania ustalone dla U. U. (1):

1)  odpowiedniego zatrudnienia – nie dotyczy,

2)  szkolenia, w tym specjalistycznego – nie dotyczy,

3)  zatrudnienia w zakładzie aktywności zawodowej – nie dotyczy,

4)  uczestnictwa w terapii zajęciowej – nie dotyczy,

5)  konieczności zaopatrzenia w przedmioty ortopedyczne, środki pomocnicze oraz pomoce techniczne, ułatwiające funkcjonowanie danej osoby – według wskazań medycznych,

6)  korzystania z systemu środowiskowego wsparcia w samodzielnej egzystencji, przez co rozumie się korzystanie z usług socjalnych, opiekuńczych, terapeutycznych i rehabilitacyjnych świadczonych przez sieć instytucji pomocy społecznej, organizacje pozarządowe oraz inne placówki – wymaga,

7)  konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji – wymaga,

8)  konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji – wymaga,

9)  spełniania przesłanek określonych w art. 8 ust. 3a pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2020 r., poz. 110 t.j.) – nie wymaga,

10)  prawa do zamieszkiwania w oddzielnym pokoju – nie wymaga.

Dowód: opinia sądowo psychiatryczno-psychologiczna z dn. 18.12.2025 r., k. 36-41.

Sąd Rejonowy zważył, co następuje:

Odwołanie zasługiwało na uwzględnienie w całości.

Odwołaniem wniesionym w niniejszej sprawie od orzeczenia Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności we I. z dnia 15 kwietnia 2025 r., nr ZP.(...).(...) (...), odwołująca się U. U. (1) domagała się jego zmiany poprzez wydanie orzeczenia do ukończenia przez nią 16 lat o treści zgodnej z wnioskami opinii biegłych sądowych psychologa i psychiatry z dnia 18 grudnia 2025 r., wydanej na potrzeby niniejszej sprawy. (...) wnosił natomiast o oddalenie odwołania.

Ustalając stan faktyczny w niniejszej sprawie Sąd działał w oparciu o zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy wskazany w treści uzasadnienia, tj. o dowody z dokumentów przedłożonych przez strony, dopuszczonych przez Sąd jako dowód w sprawie na podstawie art. 243 ² k.p.c. oraz dowody z dokumentów znajdujących się w aktach organu, których wiarygodność i autentyczność nie budziła wątpliwości stron ani Sądu. Jednocześnie, z uwagi na to, iż podstawowa kwestia sporna w niniejszej sprawie, a więc to, czy odwołująca się winna być zaliczona do osób niepełnosprawnych, wymagała zasięgnięcia wiadomości specjalnych, Sąd swoje ustalenia faktyczne w tym zakresie oparł na niekwestionowanym przez strony dowodzie z opinii biegłych sądowych z zakresu psychologii i psychiatrii. Z przyczyn, które zostały szeroko omówione w dalszej części uzasadnienia, Sąd – z wyłączeniem twierdzeń biegłych jakoby odwołująca się winna być zaliczona do osób niepełnosprawnych na okres wykraczający poza ukończenie przez nią 16 roku życia - uznał ww. opinię sporządzoną na potrzeby sprawy za kompletną, logiczną i w sposób wyczerpujący odpowiadającą na pytania Sądu, a w konsekwencji mogącą co do zasady stanowić podstawę ustaleń faktycznych. Opinia ta została bowiem sporządzona przez biegłych w sposób obiektywny, rzetelny i pełny, a jej wydanie zostało poprzedzone wnikliwym zapoznaniem się z dokumentacją medyczną, zebraniem wywiadu oraz bezpośrednim badaniem psychiatrycznym i psychologicznym dziecka.

Dokonując niezbędnych rozważań teoretycznych w sprawie należy wskazać, że zgodnie z przepisem art. 4a ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych osoby, które nie ukończyły 16 roku życia zaliczane są do osób niepełnosprawnych, jeżeli mają naruszoną sprawność fizyczną lub psychiczną o przewidywanym okresie trwania powyżej 12 miesięcy, z powodu wady wrodzonej, długotrwałej choroby lub uszkodzenia organizmu, powodującą konieczność zapewnienia im całkowitej opieki lub pomocy w zaspokajaniu podstawowych potrzeb życiowych w sposób przewyższający wsparcie potrzebne osobie w danym wieku. Jednocześnie, przepis art. 6b ust. 3 pkt 7 ww. ustawy stanowi, iż w orzeczeniu powiatowego zespołu, poza ustaleniem niepełnosprawności lub stopnia niepełnosprawności, powinny być zawarte wskazania dotyczące konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji.

Kryteria oceny niepełnosprawności u osób w wieku do 16 roku życia określone zostały Rozporządzeniem Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 1 lutego 2002 r. w sprawie kryteriów oceny niepełnosprawności u osób w wieku do 16 roku życia. W myśl § 1 rozporządzenia, oceny niepełnosprawności u osoby w wieku do 16 roku życia dokonuje się na podstawie następujących kryteriów: przewidywanego okresu trwania upośledzenia stanu zdrowia z powodu stanów chorobowych, o których mowa w § 2, przekraczającego 12 miesięcy, niezdolności do zaspokajania podstawowych potrzeb życiowych, takich jak: samoobsługa, samodzielne poruszanie się, komunikowanie z otoczeniem, powodującej konieczność zapewnienia stałej opieki lub pomocy, w sposób przewyższający zakres opieki nad zdrowym dzieckiem w danym wieku, albo znacznego zaburzenia funkcjonowania organizmu, wymagającego systematycznych i częstych zabiegów leczniczych i rehabilitacyjnych w domu i poza domem. Zgodnie zaś z § 2 ust. 1 pkt 5 ww. rozporządzenia, do stanów chorobowych, które uzasadniają konieczność stałej opieki lub pomocy dziecku, należą całościowe zaburzenia rozwojowe powodujące znaczne zaburzenia interakcji społecznych lub komunikacji werbalnej oraz nasilone stereotypie zachowań, zainteresowań i aktywności. Ponadto, przy ocenie niepełnosprawności dziecka bierze się pod uwagę: rodzaj i przebieg procesu chorobowego oraz jego wpływ na stan czynnościowy organizmu, sprawność fizyczną i psychiczną dziecka oraz stopień jego przystosowania do skutków choroby lub naruszenia sprawności organizmu, możliwość poprawy stanu funkcjonalnego pod wpływem leczenia i rehabilitacji (§ 2 ust. 2 rozporządzenia).

Z powyższego wynika, iż zaliczenie do osób niepełnosprawnych w przypadku dziecka do 16 roku życia może mieć miejsce w dwóch sytuacjach: gdy dziecko jest niezdolne do zaspokajania podstawowych potrzeb życiowych w postaci samoobsługi, poruszania się, komunikacji z otoczeniem, co rodzi konieczność zapewnienia mu stałej (długotrwałej) opieki lub pomocy w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji, albo gdy dziecko zachowuje zbliżoną do rówieśników zdolność do zaspokajania wskazanych potrzeb życiowych, w związku jednak ze znacznym zaburzeniem funkcjonowania organizmu wymaga stałego leczenia i rehabilitacji w domu i poza domem i w tym zakresie zwiększonej pomocy rodziców.

Wskazać przy tym trzeba, że zgodnie z definicją ustawodawcy konieczność sprawowania opieki i pomocy w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji rozumiana jest jako całkowita zależność osoby od otoczenia.

W rozpoznawanej sprawie sporne było to, czy małoletnia odwołująca się może zostać zaliczona do osób niepełnosprawnych, a także jakich ewentualnie wskazań wymaga w związku z niepełnosprawnością.

Jak wynika ze sporządzonej na potrzeby niniejszej sprawy opinii sądowej psychiatryczno-psychologicznej, małoletnia U. U. (1) powinna być zaliczona do osób niepełnosprawnych z uwagi na ograniczenia spowodowane zaburzeniami neurorozwojowymi. Niepełnosprawność u opiniowanej jest pochodną złożonych czynników min zaburzeń neurorozwojowych, które zaczęły ujawniać się w okresie wczesnego dzieciństwa oraz kryzysu w funkcjonowaniu psychicznym, skutkującego epizodem depresji. Małoletnia ujawnia zaburzenia w funkcjonowaniu organizmu, które skutkują, że nie jest zdolna do zaspokajania swoich podstawowych potrzeb życiowych. W związku z tym U. U. (1) wymaga konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwościom do samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji, edukacji. Jednocześnie, jak wynika z opinii biegłych orzeczenie o zaliczeniu do osób niepełnosprawnych z uprawnieniami do punktu 5., 6., 7. i 8. wskazań, powinno być wydane na 3 lata, a U. U. (1) powinna być zaliczona do osób niepełnosprawnych od daty złożenia wniosku.

Do wyżej wskazanej opinii żadna ze stron nie wniosła zastrzeżeń.

W tym miejscu należy podkreślić, że z istoty i celu dowodu z opinii biegłych wynika, że jeśli rozstrzygnięcie wymaga wiadomości specjalnych, to dowód ten jest konieczny. W takim wypadku sąd nie może poczynić ustaleń sprzecznych z opinią biegłego, jeśli jest ona prawidłowa i jeżeli odmienne ustalenia nie mają oparcia w pozostałym materiale dowodowym (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 27 listopada 1974 r., II CR 748/74).

Wskazać zatem należy, że wydana w niniejszej sprawie opinia przez biegłych, jako rzetelna, logiczna i wyczerpująca, stanowiła podstawę do przyjęcia, że w dacie wydania zaskarżonego orzeczenia istniały przesłanki do zaliczenia odwołującej się do osób niepełnosprawnych. Jednocześnie, Sąd nie mógł podzielić w pełni wniosku biegłych co do okresu na jak należało ustalić niepełnosprawność U. U. (1). W trakcie postępowania odwołująca się ukończyła 16 rok życia. Zgodnie z art. 4a przywoływanej już ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, orzeczenie o niepełnosprawności wydawane jest wyłącznie wobec osób, które nie ukończyły 16 roku życia. Wobec osób starszych orzeka się stopień niepełnosprawności zgodnie z art. 4 ww. ustawy. Tym samym, po ukończeniu przez odwołująca się 16 lat, brak było podstaw prawnych do dalszego orzekania o jej niepełnosprawności w niniejszym postępowaniu. W konsekwencji, mimo, iż biegli wskazali na zasadność ustalenia niepełnoprawności odwołującej się na okres 3 lat, Sąd, będąc związany przepisami prawa materialnego, mógł zaliczyć odwołującą się do osób niepełnosprawnych jedynie do dnia ukończenia przez nią 16 roku życia. Po tej dacie ewentualne ustalenia dalszych uprawnień wymaga wszczęcia odrębnego postępowania w przedmiocie ustalenia stopnia niepełnosprawności.

Mając powyższe rozważania na względzie, w punkcie I. sentencji wyroku, Sąd działając na podstawie art. 477 ¹⁴ § 2 k.p.c. zmienił zaskarżone orzeczenie Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności we I. z dnia 15 kwietnia 2025 roku, nr ZP.(...).(...) (...) oraz poprzedzające je orzeczenie Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności we I. z dnia 7 stycznia 2025 roku, nr (...) (...) (...).2024 w ten sposób, że zaliczył odwołującą się U. U. (1) do osób niepełnosprawnych, symbol przyczyny niepełnosprawności to 12-C i 02-P, a także ustalił, że orzeczenie wydaje się do 19 lipca 2025 roku oraz że niepełnosprawność istnieje od 18 lipca 2024 roku, a ponadto orzekł w zakresie wskazań dotyczących:



odpowiedniego zatrudnienia – nie dotyczy (punkt 1. wskazań),



szkolenia, w tym specjalistycznego – nie dotyczy (punkt 2. wskazań),



zatrudnienia w zakładzie aktywności zawodowej – nie dotyczy (punkt 3. wskazań),



uczestnictwa w terapii zajęciowej – nie dotyczy (punkt 4. wskazań),



konieczności zaopatrzenia w przedmioty ortopedyczne, środki pomocnicze oraz pomoce techniczne, ułatwiające funkcjonowanie danej osoby – według wskazań medycznych (punkt 5. wskazań),



korzystania z systemu środowiskowego wsparcia w samodzielnej egzystencji, przez co rozumie się korzystanie z usług socjalnych, opiekuńczych, terapeutycznych i rehabilitacyjnych świadczonych przez sieć instytucji pomocy społecznej, organizacje pozarządowe oraz inne placówki – wymaga (punkt 6. wskazań),



konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji – wymaga (punkt 7. wskazań),



konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji – wymaga (punkt 8. wskazań),



spełniania przesłanek określonych w art. 8 ust. 3a pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2020 r., poz. 110 t.j.) – nie wymaga (punkt 9. wskazań),



prawa do zamieszkiwania w oddzielnym pokoju – nie wymaga (punkt 10. wskazań);

W punkcie II. sentencji wyroku Sąd orzekł, że nieuiszczone koszty sądowe ponosi Skarb Państwa, gdyż zarówno odwołująca się, jak i organ zwolnieni byli od obowiązku ich poniesienia - z mocy art. art. 96 ust. 1 pkt 4 i 98 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych.

W konsekwencji powyższego, orzeczono jak w wyroku.