Wyrok z 5 marca 2026, sygn. I C 377/25

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 05 marca 2026 r.

Sąd Rejonowy w Giżycku I Wydział Cywilny w składzie następującym:

Przewodniczący: SSR Janusz Supiński

Protokolant: Katarzyna Kucharska

po rozpoznaniu w dniu 12.03.2026 r. w U.

sprawy z powództwa (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (...) Spółka (...) Spółka komandytowa w I.

przeciwko C. G.

o zapłatę

I.  Oddala powództwo.

II.  Zasądza od powoda na rzecz pozwanej kwotę 917,00 zł tytułem zwrotu kosztów procesu z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.

Sygn. akt. I C 377/25

UZASADNIENIE

Powód (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (...) Spółka (...) spółka komandytowa z siedzibą w I. wniósł pozew przeciwko C. G. domagając się zapłaty kwoty 4.031,70 zł wraz z umownymi odsetkami w wysokości odsetek maksymalnych i kosztami postępowania. W uzasadnieniu podniósł, iż w dniu 09 czerwca 2024 r. pozwana zawarła z pierwotnym wierzycielem (...) spółką z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w X. umowę pożyczki nr (...), na podstawie której pozwana otrzymała określoną w umowie kwotę, której nie spłaciła.

Pozwana C. G. nie uznała powództwa i wniosła o jego oddalenie w całości na koszt strony powodowej. W uzasadnieniu zakwestionowała istnienie po stronie powoda legitymacji procesowej czynnej, istnienie stosunku zobowiązaniowego pomiędzy stronami, a także z ostrożności procesowej wskazała na zawarcie w umowie pożyczki klauzul niedozwolonych.

Sąd ustalił, co następuje:

Umową z dnia 16.08.2024 r. pożyczkodawca (...) sp. z o.o. z siedzibą w X. na podstawie umowy przelewu wierzytelności zbył na rzecz (...) z siedzibą w B. szereg wierzytelności, w tym wierzytelność z tytułu umowy kredytu zawartej z pozwaną. W dniu 10 października 2024 r. Z. (...) (...) z siedzibą w B. sprzedał w/w wierzytelność na rzecz (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością (...) spółki komandytowej z siedzibą w I..

(dowód: umowa cesji wierzytelności z dnia 16.08.2024 r – k. 11-12 załącznik nr 1 do umowy cesji k. 13 – 14, umowa cesji wierzytelności z dnia 10.10.2024 r.– k. 15 – 18, załącznik nr 3 do umowy cesji k. 25)

W dniu 11.04.2025 r. powód (...) spółka z (...) spółka komandytowa z siedzibą w I. wniósł do Sądu Rejonowego w Giżycku pozew przeciwko pozwanej C. G..

(dowód: pozew k 3 – 40)

Sąd zważył, co następuje:

Sporny w całości okazał się stan faktyczny przedmiotowej sprawy. Przede wszystkim wskazać należy, iż strona pozwana zakwestionowała istnienie stosunku zobowiązanego pomiędzy stronami.

Stosownie do art. 720 § 1 k.c., przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości.

Zgodnie z generalną dyrektywą wyrażoną w art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na tym, kto z faktu tego wywodzi skutki prawne. Na gruncie prawa procesowego odpowiednikiem art. 6 k.c. jest przepis art. 232 k.p.c., zgodnie z którym strony są obowiązane wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne . W myśl przytoczonych przepisów, to na powodzie spoczywał ciężar udowodnienia faktów uzasadniających jego roszczenie. Powód winien zatem wykazać wszystkie okoliczności stanowiące podstawę żądania pozwu, w tym fakt złożenia przez pozwaną w dniu 09 czerwca 2024 r. wniosku o udzielenie pożyczki. W ocenie Sądu powód obowiązkowi temu nie sprostał.

Umowa o pożyczkę, na istnienie której powód się powoływał miała zostać zawarta w sposób pośredni, tj. przy użyciu Internetu. Zgodnie z opisanymi w ramowej umowie pożyczki warunkami, aby doprowadzić do zawarcia rzeczonej umowy o pożyczkę refinansującą przyszły pożyczkobiorca winien był mieć aktywny profil na portalu internetowym pośrednika pożyczkodawcy, zaś w celu potwierdzenia woli zawarcia umowy pożyczki przyszły pożyczkobiorca powinien dokonać przelewu rejestracyjnego w kwocie 0,01 zł bądź skorzystać z usługi automatycznej weryfikacji rachunku bankowego. Kolejnym etapem była weryfikacja wniosku pożyczkobiorcy przez pożyczkodawcę w tym dokonanie weryfikacji zdolności kredytowej pożyczkobiorcy i w przypadku pozytywnej konkluzji tej weryfikacji, podjęcie decyzji o przyznaniu pożyczki refinansującej, którą uznawano za zawartą po wpłaceniu wymaganej opłaty za refinansowanie na konto pośrednika pożyczkodawcy. W konsekwencji pożyczkodawca spłacał należne lub wymagalne zobowiązanie zaciągnięte przez pożyczkobiorcę w innej instytucji pożyczkowej. Tak opisaną powyżej procedurę przewidywały ramowa umowa pożyczki oraz umowa pożyczki refinansującej, na którą powoływał się powód. Prowadzi to do wniosku, że powód w niniejszej sprawie powinien był wykazać, że pozwana utworzyła profil klienta, dokonała przelewu opłaty rejestracyjnej ewentualnie skorzystała z usługi automatycznej weryfikacji, złożyła wniosek o przyznanie pożyczki w określonej wysokości i na określonych zasadach, wreszcie dokonała opłaty refinansującej w wysokości wskazanej w umowie pożyczki refinansującej na rzecz pożyczkodawcy.

Tymczasem żadne z przedłożonych przez powoda dokumentów nie potwierdza, że pozwana zarejestrowała się na portalu internetowym pośrednika, złożyła wniosek o udzielenie pożyczki ani że doszło do jej wykonania. Zgodnie z zapisem §2 ust. 4 ramowej pożyczki zasady rejestracji na stronie internetowej utworzenia i korzystania z profilu klienta oraz składania wniosków o udzielenie pożyczek określa regulamin strony internetowej. Strona powodowa tego regulaminu nie przedłożyła w związku z czym nie wiadomo, czy i w jaki sposób oraz ewentualnie kiedy nastąpiła rejestracja pozwanej. Powód nie przedstawił wniosku pozwanej o przyznanie pożyczki, nie dołączył również do pozwu dowodu uiszczenia opłaty weryfikacyjnej, która – zgodnie z ogólnymi warunkami opisanymi w ramowej umowie pożyczki – miała stanowić potwierdzenie woli zawarcia umowy przez pozwaną. Z kolei przedłożony wydruk z systemu (...) dotyczący weryfikacji przeprowadzonej w dniu 10 stycznia 2024 r. w jakichś bliżej nieokreślonych okolicznościach w oparciu zapewne o zlecenie nieznanej osoby, w nieznanym celu nie mógł stanowić potwierdzenia dokonania rejestracji przez pozwaną i tym bardziej chęci zawarcia rzekomej pożyczki refinansującej w dniu 9 czerwca 2024 r. Przechodząc wreszcie do analizy przedstawionego przez powoda dokumentu w postaci potwierdzenia przelewu na kwotę 1.158,45 zł – opisanego jako „refinansowanie pożyczki + opłata za pakiet medyczny” i wskazującego pozwaną jako osobę wpłacającą, a odbiorcę (...) sp. z o.o. zauważyć należy, że zgodnie z postanowieniami umowy refinansującej opłatę za jej udzielenie ustalono jednoznacznie na kwotę 595,20 zł i to bezpośrednio na rzecz powoda, a nie pośrednika. Nadto w żadnym z dołączonych do pozwu dokumentów nie ma wzmianki o opłacie za jakikolwiek pakiet medyczny, co dodatkowo budzi wątpliwości co do prawdziwości twierdzeń strony powodowej.

Powód na dowód wykonania umowy pożyczki przedłożył potwierdzenie dokonania transakcji z którego wynikało, że środki pieniężne zostały przetransferowane bezpośrednio z konta pożyczkodawcy refinansującego na rzecz rzekomego poprzedniego wierzyciela. Zdaniem Sądu pożyczkodawca naruszył własne postanowienia umowne w zakresie przepływu środków pieniężnych, bowiem zgodnie z zapisem umowy refinansującej w §2 pkt 9 środki pieniężne przeznaczone na spłatę poprzedniego zobowiązania powinny być przekazane na rachunek bankowy podmiotu współpracującego z pośrednikiem pożyczkodawcy. W ocenie Sądu takie sprzeczne działanie pożyczkodawcy z warunkami, które wszak sam ustalił nie może stanowić wykonania spornej umowy.

Wobec powyższego nie ma podstaw do przyjęcia, że powodowi przysługuje roszczenie wskazane w pozwie. Mając na uwadze powyższe, na podstawie przywołanych przepisów Sąd w pkt I oddalił powództwo.

O kosztach procesu orzeczono na podstawie art. 98 k.p.c. przy uwzględnieniu treści art. 98 §1 ¹ k.p.c. jak w pkt II sentencji. Do niezbędnych i celowych kosztów procesu poniesionych przez pozwaną należało zaliczyć kwotę 900 zł tytułem zastępstwa procesowego oraz 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.