Postanowienie SN z 25 kwietnia 2012, sygn. II CZ 187/11
Data orzeczenia
25 kwietnia 2012
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział II
Przewodniczący
SSN Mirosław Bączyk
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 25 kwietnia 2012 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Mirosław Bączyk (przewodniczący)
SSN Anna Owczarek (sprawozdawca)
SSN Dariusz Zawistowski
w sprawie ze skargi G. L.
o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym
wyrokiem Sądu Apelacyjnego
z dnia 28 marca 2007r., wydanym
w sprawie z powództwa G. L.
przeciwko J. W. i W. A.
o ochronę dóbr osobistych i zapłatę,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 25 kwietnia 2012 r.,
zażalenia powódki na postanowienie Sądu Apelacyjnego
z dnia 13 września 2011 r.,
1. oddala zażalenie;
2. przyznaje adw. J. H. - Sroka od Skarbu Państwa - Sądu
Apelacyjnego wynagrodzenie w kwocie 900 zł (dziewięćset
złotych) powiększonej o należny podatek od towarów i
usług (VAT) za reprezentowanie powódki w postępowaniu
zażaleniowym przed Sądem Najwyższym.
Uzasadnienie
2
Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 13 września 2011 r. odrzucił kolejną
skargę powódki G. L. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym
wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 28 marca 2007 r., wydanym w sprawie
przeciwko pozwanym J. W. i W. A. o ochronę dóbr osobistych i zapłatę wskazując,
że nie została ona oparta na ustawowej podstawie wznowienia ani nie została
wniesiona w terminie (art. 410 §1 k.p.c.).
W zażaleniu na to postanowienie pełnomocnik powódki w oparciu o art. 403
§ 2 k.p.c. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
Sąd Najwyższy zważył co następuje:
Zgodnie z art. 410 § 1 k.p.c., sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie
przepisanego terminu, niedopuszczalną lub nieopartą na ustawowej podstawie.
Podstawy skargi o wznowienie postępowania wyczerpująco określają przepisy art.
401, 4011
i 403 k.p.c. Orzecznictwo sądowe i doktryna prawnicza jednolicie
przyjmują, że samo powołanie się przez skarżącego na przepis kodeksu
postępowania cywilnego, dopuszczający możliwość wznowienia postępowania –
na powołanej w nim podstawie – nie oznacza, iż skarga jest oparta na ustawowej
podstawie wznowienia. Wniesiona skarga już na etapie badania jej
dopuszczalności na posiedzeniu niejawnym, a przed przystąpieniem
do merytorycznego rozpoznania, podlega zatem ocenie również w tym zakresie.
Stwierdzenie, że podstawa w rzeczywistości nie istnieje skutkuje odrzuceniem
skargi (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 września 2007 r.
V CZ 88/07, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 lipca 2005 r., IV CO 6/05,
Biul. SN 2005, nr 9, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 września 2007 r.
IV CZ 48/07, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 stycznia 2008 r.
III UZ 13/07).
G. L. w następstwie postępowania naprawczego sprecyzowała, że podstawą
wznowienia jest wykrycie nowych okoliczności polegających na ujawnieniu, że
przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym toczy się postępowanie z jej skargi o
wymierzenie Dyrektorowi Szkoły Podstawowej /…/ grzywny za niewykonanie
wyroku tego Sądu z dnia 30 lipca 2008 r., wydanego w sprawie o sygn. IV SAB/Po
3
… . Termin do wniesienia skargi, zdaniem skarżącej, jest zachowany, gdyż
powinien być liczony od daty rozprawy (11 sierpnia 2011 r.), w której uczestniczyła.
Zgodnie z przepisem art. 407 § 1 k.p.c., skargę o wznowienie postępowania wnosi
się w terminie trzymiesięcznym; termin ten liczy się od dnia, w którym strona
dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą wznowienia jest
pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji – od dnia,
w którym o wyroku dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel
ustawowy. Początek biegu terminu do złożenia skargi o wznowienie postępowania
wyznaczała więc skarżącej data, w której dowiedziała się o istnieniu nowych
okoliczności i środków dowodowych. W przedmiotowym wypadku w oczywisty
sposób nie został on zachowany, skoro postępowanie administracyjne, toczące się
pod sygnaturą akt II S.A./Po …, również zainicjowane zostało skargą G. L.
Podstawa restytucyjna przewidziana w art. 403 § 2 k.p.c. polega na tym,
że można żądać wznowienia postępowania w razie późniejszego wykrycia takich
okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na
wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim
postępowaniu. Wskazując zatem te okoliczności lub dowody, trzeba, niezależnie od
waloru ich nowości, podać, w jakim zakresie ich uwzględnienie mogło zmienić
podstawę orzekania, wpływając tym samym na treść samego rozstrzygnięcia.
Nowe okoliczności faktyczne lub środki dowodowe, zaś to takie, z których strona
nie mogła skorzystać w postępowaniu prawomocnie zakończonym.
Wykrycie o którym mowa w powołanym art. 403 § 2 k.p.c., odnosi się
do okoliczności i dowodów w poprzednim postępowaniu w ogóle nieujawnionych
i wówczas nieujawnialnych, bo nieznanych stronie i dla niej niedostępnych.
Skarżąca bezzasadnie zarzuca błędną ocenę wskazanych przesłanek.
Przewidziany w powołanym przepisie nowy środek dowodowy musi powstać przed
uprawomocnieniem się wyroku (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia
17 września 2005 r. I CZ 125/05, nie publ., z dnia 13 października 2005 r., IV CZ
96/2005, nie publ.). Prawidłowo zatem Sąd Apelacyjny uznał, że wskazane przez
G. L. okoliczności i środki dowodowe, jako powstałe po uprawomocnieniu wyroku,
którego dotyczy skarga, nie stanowią ustawowej podstawy wznowienia
postępowania.
4
Z przytoczonych przyczyn Sąd Najwyższy na podstawie art. 39814
w związku z art. 3941
§ 2 k.p.c. oddalił zażalenie powódki jako bezzasadne.
O kosztach postępowania zażaleniowego, obejmujących wynagrodzenie
adwokata, udzielającego skarżącej pomocy prawnej z urzędu, postanowiono
zgodnie z § 13 ust. 2 pkt 2 w zw. z § 19 i § 20 rozporządzenia Ministra
Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności
adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy
prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U.2002 Nr 163 poz. 1348 ze zm.).
jw