Wyrok z 9 marca 2026, sygn. I C 88/25

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 9 marca 2026 r.

Sąd Rejonowy w Brodnicy- I Wydział Cywilny

w składzie:

po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2026 r. w D.

na posiedzeniu niejawnym

sprawy z powództwa Centrum (...) Sp. z o.o. z siedzibą w V.

przeciwko N. X.

o zapłatę

1.  zasądza od pozwanego N. X. na rzecz powoda Centrum (...) Sp. z o.o. z siedzibą w V. kwotę 523,09 zł (pięćset dwadzieścia trzy złote 09/100 groszy) z

- z umownymi odsetkami w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie liczonymi od dnia 21 grudnia 2021r. do dnia zapłaty

2.  zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 387 zł (trzysta osiemdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku do dnia zapłaty.

/Sędzia/

L. Z.

Notatka urzędowa

Sędzia referent w dniach od 1-5.12.2025r. przebywała na urlopie wypoczynkowym, natomiast w dniu 8.12.2025r. była nieobecna w pracy z powodu choroby. W dniach od 22-23.12.2025r. sędzia referent przebywała na urlopie wypoczynkowym. Sędzia referent w dniach od 12 do 27 stycznia 2026 roku przebywała na urlopie wypoczynkowym.

ZARZĄDZENIE

1.  (...)

2.  (...)

3.  (...)

(...)

(...)

4.  akta z wpływem wniosku o uzasadnienie lub za 14 dni.

D., 9 marca 2026 r.

Sygn. akt I C 88/25

UZASADNIENIE

Powód Centrum (...) sp. z o.o. z siedzibą w V. złożył do tutejszego Sądu pozew o zapłatę od pozwanego N. X. kwoty 523,09 zł z odsetkami umownymi w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie, liczonymi od dnia 21 grudnia 2021 r. do dnia zapłaty oraz kosztów procesu (k. 2).

W uzasadnieniu wskazał, że dochodzona kwota wynika z umowy pożyczki zawartej pomiędzy stronami w dniu 22 października 2021 r. na podstawie, której powód udzielił pozwanemu oprocentowanej pożyczki w kwocie 600,00 zł na okres jednego miesiąca. Na zadłużenie pozwanego składały się 600,00 zł tytułem niespłaconego kapitału, prowizja za udzieloną pożyczkę wysokości 162,00 zł oraz odsetki w łącznej wysokości 3.90 zł. Pozwany dokonał dwóch wpłat: 166,10 zł oraz 83,40 zł. Pożyczka nie została przez pozwanego spłacona w całości (k. 2-5).

W dniu 30 stycznia 2025 r. tutejszy Sąd wydał w sprawie o sygnaturze akt I Nc 9/25 nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym zgodny z żądaniem pozwu, od którego pozwany wywiódł skutecznie sprzeciw. Wniósł o oddalenie powództwa w całości i przeprowadzenie rozprawy pod jego nieobecność. Podniósł, że powód nie wykazał roszczenia co do zasady i wysokości a także przedstawił szereg innych zarzutów, w tym m.in., że wskazany rachunek nie należy do niego i że nigdy nie otrzymał środków (k. 42-45).

Sąd ustalił, co następuje:

W dniu 22 października 2021r. pozwany zawarł z Centrum (...) sp. z o.o. z siedzibą w V. umowę pożyczki. Zgodnie z umową udzielono mu pożyczki w kwocie 600,00 zł. Prowizja za udzieloną pożyczkę wynosiła 162.00 zł. Spłata miała nastąpić w ciągu jednego miesiąca od dnia zawarcia umowy pożyczki. Odsetki z tytułu udzielonej pożyczki miały wynosić 3.90 zł, łączna kwota do zapłaty miała wynosić 765,90 zł. Umowa przewidywała prawo do naliczania odsetek od zadłużenia przeterminowanego i jej wypowiedzenia w przypadkach w niej wskazanych.

(dowód: umowa pożyczki - k. 11-12, formularz informacyjny - k. 13-14, ramowa umowa pożyczki – k. 15-18, potwierdzenie przelewu- k. 20 akt)

Sąd zważył, co następuje:

Powyższy stan faktyczny został ustalony w oparciu o przedłożone przez powoda dokumenty oraz ich kopie. Dowody te tworzyły logiczną całość i pozwoliły na poczynienie powyższych ustaleń. Nie zostały one także skutecznie zakwestionowane przez strony postępowania.

W ocenie Sadu udowodniono zawarcie umowy pożyczki i jej wypłacenie.

Zgodnie z art. 720 § 1 k.c. przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości.

Z kolei w myśl art. 3 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 12 maja 2011 roku o kredycie konsumenckim (tj. z dnia 26 września 2024 r. (Dz.U. z 2024 r. poz. 1497, ze zm.) przez umowę o kredyt konsumencki rozumie się umowę o kredyt w wysokości nie większej niż 255 550 złotych albo równowartość tej kwoty w walucie innej niż waluta polska, który kredytodawca w zakresie swojej działalności udziela lub daje przyrzeczenie udzielenia konsumentowi, przy czym za umowę o kredyt konsumencki uważa się w szczególności między innymi umowę pożyczki.

Pożyczkodawca zawarł umowę z pozwanym w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej jako przedsiębiorca (art. 43 ¹ k.c.) natomiast pozwany jako osoba fizyczna - konsument (art. 22 ¹ k.c.). Pozwany zakwestionował fakt zawarcia umowy pożyczki co do zasady i wysokości, powołując się przy tym na twierdzenie, że przedstawione przez powoda dowody nie wykazują ani istnienia, ani wysokości dochodzonego roszczenia oraz, że dokumenty określone jako umowa pożyczki nie zostały podpisane, wobec czego brak jest dowodu, aby pozwany znał i akceptował treść umowy, a w szczególności, że umowę taką zawarł.

Nie można jednak zgodzić się ze stanowiskiem strony pozwanej, jakoby powód nie udowodnił ani istnienia roszczenia, ani jego wysokości. Przeciwne wnioski wynikają z materiału dowodowego załączonego do pozwu. Strona powodowa w sposób precyzyjny wykazała, że roszczenie wynikające z zawartej z pozwaną umowy pożyczki istnieje oraz jaka jest jego wysokość. Szczegółowe rozliczenie zostało przedstawione w piśmie procesowym z dnia 16 czerwca 2025 r . Strona pozwana nie kwestionowała tych twierdzeń i nie wnosiła o dowód z opinii biegłego celem weryfikacji wyliczeń zaprezentowanych przez powoda. Podkreślenia wymaga, fakt że, zawarcia umowy pomiędzy stronami nie budzi wątpliwości. Powód przedłożył egzemplarz umowy pożyczki, który zawierał nie tylko dane osobowe pozwanego ale także jego imię, nazwisko, numer dowodu osobistego, numer Z., adres zamieszkania oraz numer telefonu i adres e-mail. Został również wskazany numer rachunku bankowego, na który, została przelana kwota pożyczki. Pozwany nie wskazał, że ktoś w sposób niezgodny z prawem posłużył się jego danymi osobowymi celem zawarcia umowy pożyczki. Co jednoznacznie potwierdza skuteczne złożenie oświadczeń woli w rozumieniu art. 78 ¹ k.c. Twierdzenie pozwanego kwestionujące zawarcie umowy należy uznać za gołosłowne i niepoparte jakimikolwiek dowodami.

Pozwany nie przedstawił też żadnych dowodów, które mogłyby podważyć prawdziwość powyższych dokumentów. Przepisy kodeksu postępowania cywilnego nie przewidują zamkniętego katalogu środków dowodowych. Wydruki komputerowe mogą stanowić dowód w postępowaniu cywilnym, co wynika z przyjętej powszechnie wykładni przepisów art. 308 kpc. Wydruk komputerowy stanowi bowiem inny środek dowodowy, oznacza to, że powód może wykazywać zasadność dochodzonego roszczenia każdym dostępnym środkiem dowodowym. Z tego względu niedopuszczalne jest uznanie, że kserokopie dokumentów lub wydruki komputerowe są pozbawione jakiejkolwiek wartości dowodowej. Choć nie stanowią one dokumentów w rozumieniu art. 244 i 245 k.p.c., to jednak nie są pozbawione mocy dowodowej w świetle art. 232 w związku z art. 308 k.p.c.

W ocenie Sądu łącząca strony umowa nie posiadała także zapisów, które można by było uznać za klauzule abuzywne. Była ona ważna i łączyła strony w całości. Zarzuty pozwanego okazały się natomiast nietrafione i nie mogły zasługiwać na uwzględnienie. Powództwo zasługiwało zatem na uwzględnienie w całości. Z tych względów Sąd w punkcie pierwszym sentencji wyroku Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powoda żądaną kwotę wraz z odsetkami. O odsetkach orzeczono na podstawie art. 481 § 1 i 2 k.p.c.

Orzeczenie o kosztach procesu sąd oparł o treść art 98 k.p.c. strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu). Na koszty procesu składały się 100,00 zł tytułem opłaty sądowej, 270,00 tytułem wynagrodzenia pełnomocnika powoda, oraz 17,00 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Wobec powyższego orzeczono jak w punkcie drugim sentencji wyroku.

Sędzia

/L. Z./