Wyrok z 12 marca 2026, sygn. I C 425/25

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 12 marca 2026 r.

Sąd Rejonowy w Ciechanowie I Wydział Cywilny

w składzie następującym:

Przewodniczący: sędzia Lidia Grzelak

Protokolant st. sekr. sąd. Edyta Wojciechowska

po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2026 r. w N.

na rozprawie

sprawy z powództwa (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (...) spółka komandytowa w I.

przeciwko I. N.

o zapłatę 14930,76 zł

I powództwo oddala;

II zasądza od powoda (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (...) spółka (...) spółka komandytowa w I. na rzecz pozwanej I. N. kwotę 3617,00 zł ( trzy tysiące sześćset siedemnaście złotych ) z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.

Sygn. akt I C 425/25

UZASADNIENIE

W dniu 10 czerwca 2025 r. (data stempla operatora pocztowego ) powód (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (...) Spółka (...) spółka komandytowa w I. wystąpił do Sądu Rejonowego w Ciechanowie z pozwem przeciwko I. N. wnosząc o zasądzenie kwoty 14930,76 zł wraz z odsetkami maksymalnymi za opóźnienie liczonymi od dnia wytoczenia powództwa w elektronicznym postepowaniu upominawczym do dnia zapłaty. Ponadto powód wnosił o zasądzenie zwrotu kosztów procesu z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Zarządzeniem z dnia 8 lipca 2025 r. wydanym w sprawie o sygnaturze akt I Nc 337/25 referendarz sądowy w Sądzie Rejonowym w Ciechanowie dokonał zwrotu pozwu z dnia 10 czerwca 2025 r., z uwagi na nieuiszczenie całej opłaty sądowej od pozwu przez powoda. Strona powodowa w ustawowym terminie uregulowała brakującą opłatę.

W dniu 10 września 2025 r. referendarz sądowy w Sądzie Rejonowym w Ciechanowie wydał nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym w sprawie o sygn. akt I Nc 337/25, uwzględniając powództwo w całości.

Pozwana I. N. w ustawowym terminie wniosła sprzeciw od w/w nakazu zapłaty, wnosząc o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie od powoda na rzecz pozwanej kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego z odsetkami ustawowymi za opóźnienie.

W uzasadnieniu sprzeciwu od nakazu zapłaty pozwana kwestionowała, aby zawarła z (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością umowę pożyczki o treści i w kwocie wskazanej przez powoda. W ocenie pozwanej strona powodowa nie wykazała, aby pozwana wyraziła zgodę na zawiązanie tego stosunku na odległość oraz, że został jej doręczony trwały nośnik z zapisem przedstawionej umowy. Brak jest również dowodu wypłaty pozwanej wskazanych w umowie środków. Ponadto pozwana wskazała, że przedłożona przez powoda umowa pożyczki zawiera postanowienia sprzeczne z prawem. Dodatkowo kwestionowała posiadanie legitymacji czynnej powoda do występowania w niniejszym procesie.

W toku sprawy strona powodowa wnosiła o nadanie klauzuli wykonalności w/w nakazowi zapłaty, który to wniosek został oddalony z uwagi skuteczne wniesienie sprzeciwu od nakazu zapłaty przez pozwaną i utratę mocy nakazu zapłaty.

Strony do zamknięcia rozprawy podtrzymywały swoje dotychczasowe stanowiska w sprawie.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 17 sierpnia 2024 r. r. I. N. zawarła z (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w L. za pośrednictwem platformy internetowej ramową umowę pożyczki nr (...) której przedmiotem było określenie warunków zawarcia i rozwiązania ramowej umowy pożyczki, a także określenia zasad na jakich strony będą w przyszłości zawierać umowy pożyczki. Umowa została zawarta na czas nieokreślony. Stosownie do zapisów umowy ramowej, pożyczkodawca dopuszcza udzielenie pożyczkobiorcy pożyczki refinansującej. Dopuszczalne jest wyłącznie refinansowanie pożyczki udzielonej uprzednio przez podmiot współpracujący z pośrednikiem, na warunkach określonych w umowie pożyczki refinansującej ( ramowa umowa pożyczki k. 26-28 ).

Następnie, w dniu 17 sierpnia 2024 r. I. N. oraz (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w L. za pośrednictwem platformy internetowej zawarli umowę pożyczki refinansującej nr (...). W zapisach umowy wskazano, że umowa została zaciągnięta w celu spłaty pożyczki nr (...) zaciągniętej przez I. N. w (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością. Na podstawie tej umowy (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością udzielił I. N. pożyczki w kwocie 13298,63 zł. Opłata za refinansowanie ustalona została w wysokości 1298,36 zł, a całkowity koszt pożyczki – 1500,00 zł. Całkowita kwota do zapłaty natomiast na kwotę 1498,65 zł. Roczna stopa oprocentowania ustalona została w wysokości 18,5 % w skali roku, a odsetki kapitałowe w wysokości 201,66 zł. Prowizja wynosiła 0 zł. Pożyczka została udzielona na okres 30 dni, termin spłaty przypadał na dzień 16 września 2024 r. Umowa zawierała szczegółowe dane osobowe pożyczkobiorczyni: imię i nazwisko, F., adres zamieszkania, serię i numer dowodu osobistego, adres e - mail oraz numer rachunku bankowego ( umowa pożyczki refinansującej k. 28 ).

Na podstawie umowy przelewu wierzytelności zawartej dnia 1 listopada 2024 r. pomiędzy (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w L. a DeltaWise OÜ w Z. doszło do przelewu wierzytelności przysługujących cesjonariuszowi na rzecz cedenta. W załączniku do umowy przelewu wierzytelności został wskazany: nr ID pożyczki – (...), ID klienta – (...) ( umowa przelewu wierzytelności k. 9-10, załącznik k. 11 ).

Następnie na podstawie zawartej umowy przelewu wierzytelności w dniu 7 lutego 2025 r. DeltaWise OÜ w Z. dokonał na rzecz (...) Spółka z ograniczoną (...) Spółka (...) Spółka komandytowa w I. przelewu wierzytelności ( umowa przelewu wierzytelności k. 13-15 ).

DeltaWise OÜ w Z. w dniu 15 listopada 2024 r. wystosował zawiadomienie o cesji wierzytelności wraz z wezwaniem do zapłaty 13990,21 zł wynikającej z umowy pożyczki nr (...). Na zawiadomieniu został wskazany nr (...) oraz nr ID klienta (...) ( zawiadomienie k. 32 ).

W dniu 16 sierpnia 2024 r. I. N. dokonała wpłaty na rzecz (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością kwoty 2279,60 zł tytułem „refinansowanie pożyczki (...) + opłata za Pakiet Medyczny” ( potwierdzenie transakcji k. 33 ).

W dniu 22 sierpnia 2024 r. (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w L. przekazał na rzecz (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w L. kwotę (...),14 zł tytułem spłat pożyczek na rzecz (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością tytułem refinansowania dokonanego od 16 sierpnia 2024 r. do 20 sierpnia 2024 r. według załącznika 4/(...). W załączniku wskazana wierzytelność została zamieszczona pod pozycją nr 82, ID pożyczki refinansującej – (...), ID pożyczki w F. - (...), ID klienta (...) ( potwierdzenie realizacji transakcji k. 92, załącznik k. 93 - 94 ).

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie zebranych w sprawie dokumentów, a w szczególności: umowy pożyczki i umowy pożyczki refinansującej wraz z załącznikami, potwierdzeń transakcji, umów przelewu wierzytelności wraz z załącznikami, zawiadomienia o przeniesieniu wierzytelności, zawiadomienia o cesji oraz wezwania do zapłaty.

W ocenie Sądu, zebrany w sprawie materiał dowodowy, potwierdza zawarcie pomiędzy I. N. a wierzycielem pierwotnym umowy pożyczki refinansującej. Dołączone do akt sprawy zawiadomienie o przelewie wierzytelności wraz z wezwaniem do zapłaty nie można uznać za wiążące, bowiem nie zostało dołączone potwierdzenie skutecznego doręczenia tego dokumentu I. N.. Odnosząc się do zarzutów strony pozwanej zawartych w odpowiedzi na pozew oraz dalszym piśmie procesowym należy uznać za częściowo niezasadne, jednak do części z nich należy ustosunkować się pozytywnie. Brak jest podstaw do kwestionowania zawarcia przez strony za pośrednictwem platformy internetowej umowy pożyczki. Umowa taka z oczywistych względów zawarta jest bez jednoczesnej obecności obu stron; zarówno przepisy ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim, jak też ustawy z dnia 30 maja 2014 r. o prawach konsumenta, dopuszczają taki sposób zawarcia umowy. Powód dysponował szczegółowymi danymi osobowymi pozwanej I. N. takimi jak adres zamieszkania, numer F., numer dowodu osobistego i jej numer rachunku bankowego co wskazuje, że powód wszedł w posiadanie tych danych, uzyskując je od pozwanej, a nie w jakiś inny sposób. Brak podpisów na umowie zawieranej poprzez platformę internetową nie świadczy o tym, że umowa jest nieważna.

Odnosząc się natomiast do przedłożonych przez stronę powodową umów przelewu wierzytelności należy uznać, że nie stanowią dowodów istotnych w sprawie, wbrew twierdzeniom powoda. Dołączony do pierwszej z nich załącznik, wskazuje bowiem inny numer ID klienta niż ten wskazany w ostatecznym zawiadomieniu o przelewie wierzytelności, w drugiej zaś umowie załącznik ten w ogóle nie został dołączony. Brak jest przede wszystkim umowy pierwotnej zawartej przez I. N. z F. nr (...), na której spłatę miała zostać przeznaczona kwota pożyczki refinansującej. Dołączone potwierdzenia realizacji transakcji nie mogą potwierdzać uregulowania należności wynikającej z umowy, która nie została przedłożona do akt niniejszej sprawy jako dowód.

Podstawą ustaleń Sądu były dokumenty złożone do akt sprawy przez powoda. Część z nich ma charakter dokumentów prywatnych, stanowiąc dowód tego, że osoby, które je podpisały, złożyły oświadczenia w nich zawarte (art. 245 kpc ), a część stanowi wydruki komputerowe. Sąd oceniając te dowody przez pryzmat art. 233 § 1 kpc nie stwierdził, aby treść tych dokumentów budziła uzasadnione wątpliwości co do ich prawdziwości czy autentyczności. Wskazać należy, że wydruki komputerowe mogą stanowić inny środek dowodowy, pozwalający na czynienie na ich podstawie ustaleń faktycznych. Nie wiążą się one z domniemaniami, jakie towarzyszą dokumentom (art. 244 kpc, art. 245 kpc ), jednakże świadczą o istnieniu zapisu komputerowego określonej treści w chwili dokonywania wydruku ( Sąd Apelacyjny w Katowicach w uzasadnieniu wyroku z dnia 8 lutego 2019 r. wydanego w sprawie (...) ). Przedłożone do akt sprawy wydruki komputerowe zawierają szereg danych wrażliwych dotyczących pozwanej I. N. w tym m.in. numer ewidencyjny PESEL, nr rachunku bankowego, nr i serię dowodu osobistego. Pozwana nie wskazywała, że dane te powód uzyskał bezprawnie.

Sąd zważył, co następuje:

W ocenie Sądu, powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie, a zatem podlegało oddaleniu w całości.

Powód (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (...) Spółka (...) Spółka komandytowa w I. swoje roszczenie przeciwko pozwanej I. N. uzasadniał zawarciem pomiędzy pozwaną a wierzycielem pierwotnym umowy ramowej pożyczki i umowy refinansującej oraz nabycie tejże wierzytelności w trybie cesji.

Umowa pożyczki podlega ogólnym przepisom prawa cywilnego ( art. 720 i nast. kc ). Mają one zastosowanie zarówno w relacjach między osobami fizycznymi oraz w relacjach przedsiębiorca – konsument. W tym ostatnim przypadku zastosowanie mają ponadto przepisy ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim.

Zgodnie z art. 720 kc przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości.

Jak wskazano powyżej, przepisy ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim ( art. 5 ust. 13 cyt. ustawy ) przewidują możliwość zawarcia umowy pożyczki bez jednoczesnej obecności obu stron, przy wykorzystaniu środków porozumiewania na odległość. W przypadku umowy kredytu konsumenckiego zawartej na odległość, ustawodawca na kanwie art. 2 ust. 1 ustawy o prawach konsumenta przewidział, że może być ona zawarta z wyłącznym wykorzystaniem jednego lub większej liczby środków porozumiewania się na odległość.

W ocenie Sądu na podstawie dołączonych dokumentów można stwierdzić, że między stronami doszło do zawarcia umowy. Jednak dołączony materiał dowodowy jest niekompletny i nie pozwala na udowodnienie, że doszło do skutecznego zawarcia umowy pożyczki refinansującej.

Podkreślić należy, że dla zawarcia umowy pożyczki niezbędne jest – w świetle zapisów umowy ramowej – złożenie wniosku przez pożyczkobiorcę i uiszczenie prowizji. Nadto, jak w sprawie niniejszej, w przypadku gdy pożyczka ma charakter refinansujący, co wynika z okoliczności podnoszonych przez powoda, koniecznym jest, aby pożyczkobiorca we wniosku o udzielenie pożyczki wskazał opis zobowiązania, które ma być spłacone w wykonaniu przez pożyczkodawcę ( tu: powoda ) pożyczki refinansującej.

W niniejszej sprawie, powód nie wykazał, że pozwana I. N. złożyła wniosek o udzielenie pożyczki refinansującej, do czego jest zobowiązany z mocy art. 6 kc. Samo dołączenie potwierdzenia dokonania przez pozwaną opłaty za refinansowanie nie może stanowić dowodu na złożenie przedmiotowego wniosku; tym bardziej, że jako kwota przelewu ( opłaty za refinansowanie ) wskazana jest inna wartość, niż ta ustalona w umowie. Co prawda w potwierdzeniu transakcji wskazano, że dodatkowo została naliczona opłata za pakiet medyczny, lecz w umowie nigdzie ta kwota nie została wymieniona, ponadto nie ma żadnego potwierdzenia, aby faktycznie pozwana o zakup takiego pakietu wnioskowała. Dodatkowo w tytule przelewu wskazane jest: „refinansowanie pożyczki (...), zawartej przez pozwaną z (...) Sp. z o.o.”. Wskazać należy, że wierzyciel pierwotny jest profesjonalistą w zakresie w jakim – jak twierdzi powód – zawarł umowę z pozwaną I. N. prowadzi działalność gospodarczą polegającą na udzielaniu pożyczek w systemie on line za pośrednictwem platformy internetowej. Jego zatem rzeczą jest takie ukształtowanie procedury postępowania, również przy zawieraniu umów za pośrednictwem platformy internetowej, aby wykazać, na wypadek sporu, wszystkie niezbędne elementy związane z zawarciem umowy i jej wykonaniem przez strony. Konieczność spełnienia dodatkowych warunków, w tym np. złożenie wniosku, uiszczenie prowizji czy uiszczenie opłaty rejestracyjnej, ma na względzie uniknięcie posłużenia się danymi osoby, które już znajdują się w bazie danych danego podmiotu. Dodatkowo wskazać należy, że umowa, z której powód wywodzi swoje roszczenie, jest umową refinansującą, wskazany został numer zobowiązania, które ma być spłacone, jednakże nie została dołączona do akt niniejszej sprawy umowa, z której to zobowiązanie wynika. Wskazać należy, że powód nie przedstawił również dowodu, że wierzyciel pierwotny wykonał swoje zobowiązanie z umowy refinansującej tzn., że spłacił zobowiązanie pozwanej I. N., w jakiej kwocie i na rzecz jakiego wierzyciela pierwotnego. Dołączone potwierdzenia realizacji transakcji w żaden sposób nie potwierdzają tego faktu.

W związku z powyższym, nawet gdyby uznać, że wierzyciela pierwotnego i I. N., łączyła umowa ramowa pożyczki z dnia 17 sierpnia 2024 r. oraz umowa pożyczki refinansującej nr (...), to niedołączenie umowy spłacanej oznaczonej nr (...), uniemożliwia weryfikację skuteczności zawarcia tych umów.

Dodatkowo, stosownie do zarzutów podnoszonych przez stronę pozwaną, wątpliwość budzi kwestia legitymacji czynnej do występowania z pozwem w niniejszej sprawie.

W razie cesji wierzytelności, na nabywcę przechodzi ogół uprawnień przysługujących dotychczasowemu wierzycielowi, wszystkie właściwości, przywileje i braki, a więc ustawodawca zakłada identyczność wierzytelności cesjonariusza z wierzytelnością cedenta ( art. 509 § 2 kc ).

Powód (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (...) Spółka (...) Spółka komandytowa w I. nie udowodnił, aby nabył przedmiotową wierzytelność od DeltaWise OÜ w Z.. Nie dołączył on bowiem załącznika do umowy cesji, z którego wynikałoby jaką wierzytelność konkretnie nabył. W załączniku takim powinna zostać opisana wierzytelność wraz z podaniem numeru umowy kredytu, danych personalnych kredytobiorcy oraz kwoty kredytu oraz oświadczenie o zapłacie ceny. DeltaWise OÜ w Z. zaś przedłożył co prawda umowę cesji wierzytelności wraz z załącznikiem, z której wynika, że nabył on wierzytelność od (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w L., z którym pozwana zawarła umowę ramową pożyczki oraz umowę pożyczki refinansującej. Jednakże najistotniejszy w tym przypadku w celu wykazania przejścia wierzytelności powinien być załącznik dołączony do umowy zawartej pomiędzy (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (...) Spółka komandytowa w I., a DeltaWise (...) w Z.. Mając na uwadze, brak tego wykazu należało stwierdzić, że dokumenty te nie są wystarczające dla potwierdzenia skutecznego nabycia wierzytelności przysługującej w stosunku do pozwanej i legitymację czynną powoda w niniejszej sprawie.

Mając powyższe na uwadze, Sąd w pkt I wyroku oddalił powództwo w całości.

O zwrocie kosztów procesu zgodnie z wynikiem procesu, przez powoda na rzecz pozwanej Sąd orzekł stosownie do art. 98 kpc. Sąd w pkt II wyroku zasądził od powoda (...) Spółka z ograniczoną (...) Spółka (...) Spółka komandytowa w I. na rzecz pozwanej I. N. kwotę 3617,00 zł tytułem zwrotu kosztów procesu. Na przedmiotowe koszty procesu złożyły się następujące kwoty: 3600,00 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego oraz 17,00 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Wysokość ustalonych kosztów zastępstwa procesowego Sąd ustalił na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie.