Zarządzenie z 13 marca 2026, sygn. III RC 2/26

UZASADNIENIE

O. N. działając w imieniu małoletniego powoda W. M. (2) domagała się zasądzenia od pozwanego W. M. (1) na rzecz małoletniego W. M. (2) alimentów w kwocie 1.200 złotych miesięcznie, płatnych do rąk matki do dnia 10-tego każdego miesiąca wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w płatności którejkolwiek z rat.

W uzasadnieniu wskazała, że małoletni W. M. (2), urodzony (...) jest dzieckiem pochodzącym z nieformalnego związku (...). Wymienieni zamieszkiwali wspólnie, jednak niedługo po porodzie O. N. – wobec rażąco nagannego zachowania pozwanego – została zmuszona do wyprowadzki z dzieckiem i zamieszkania z rodzicami w miejscowości X., gmina I.. Motywując pozew w dalszej części wskazała, że miesięczne koszty utrzymania małoletniego W. oscylują wokół kwoty 1.800-2.000 złotych, obejmując: żywność w postaci mleka modyfikowanego i pierwszych pokarmów stałych (300-500 zł), pieluchy i higiena (200-300 zł), ubranka, które są często wymieniane z powodu wzrostu dziecka (150-250 zł), opieka zdrowotna (200-300 zł), zabawki, karuzele, maty (200 zł), udział w kosztach domowych przypadających na dziecko (ok. 200 zł), wyprawka dla noworodka ok. 300 złotych (3.600 zł jednorazowo/ok. 300 zł miesięcznie – wózek, 2 przewijaki, spacerówka itp. co zostało zakupione samodzielnie przez matkę z pomocy udzielonej jej rzez bliskich). Co do sytuacji finansowej pozwanego podała, że jest ona bardzo dobra. Pozwany prowadzi bowiem gospodarstwo rolne, z którego osiąga znaczne dochody. Pomimo tego, pozwany dotychczas przekazał na rzecz małoletniego jednorazowo jedynie kwotę 500 złotych. Z kolei matka małoletniego – z uwagi na sprawowaną opiekę nad dzieckiem – nie pracuje, pobiera świadczenie 800 plus na syna oraz oczekuje na przyznanie zasiłku macierzyńskiego.

Pozwany W. M. (1) w odpowiedzi na pozew uznał powództwo w zakresie zasądzenia alimentów do kwoty 600 złotych, płatnych do rąk matki do dnia 10-tego każdego miesiąca wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w płatności którejkolwiek z rat oraz wniósł o oddalenie powództwa.

W uzasadnieniu swego stanowiska powołał się na zawyżenie przez matkę małoletniego miesięcznych kosztów związanych z utrzymaniem małoletniego. Zakwestionował zasadność uwzględnienia kosztów mleka modyfikowanego, wskazując, iż matka małoletniego karmi dziecko piersią, co – jak zaznaczył – sama akcentowała. Poza tym pod wątpliwość poddał wliczenie kosztów tzw. wyprawki dla noworodka do bieżących kosztów utrzymania dziecka, podnosząc, że obejmuje ona wydatki o charakterze jednorazowym, takie jak m.in. zakup wózka, komody czy spacerówki, a tym samym nie powinny być uwzględniane przy ustalaniu wysokości świadczenia alimentacyjnego. Zaprzeczył przy tym twierdzeniom pozwu, jakoby nie partycypował w kosztach utrzymania dziecka i jego wyprawki. Podał, że dotychczas dobrowolnie przekazywał matce małoletniego kwotę 500 złotych na utrzymanie syna. Zaakcentował również, że matka małoletniego pobiera świadczenie 800 plus na syna, które powinno być przeznaczone na zaspokajanie potrzeb dziecka. W dalszej kolejności podał, że chce uczestniczyć w życiu syna i dąży do realizacji kontaktów z dzieckiem. Wyjaśnił, że dotychczas odbył 4 spotkania z synem, przy czym ich niska częstotliwość wynika ze znacznej odległości pomiędzy miejscami zamieszkania stron, wynoszącej około 122 km oraz faktu, że na co dzień pozwany prowadzi gospodarstwo rolne, któremu poświęca znaczną część swojego czasu, przy czym stara się on wygospodarować czas dla syna i nie zamierza uchylać się od obowiązków z tym związanych. W kwestii swojej sytuacji finansowej wskazał, że po pokryciu wszystkich zobowiązań związanych z prowadzeniem gospodarstwa rolnego, miesięcznie pozostaje mu do dyspozycji kwota około 2.600–2.700 złotych, z której pokrywa swoje osobiste wydatki, obejmujące w szczególności: koszty utrzymania samochodu (OC i AC – 200 zł), opłaty za telefon (50 zł), wyżywienie (800 zł), zakup odzieży i obuwia (250 zł), kosmetyki, chemię domową i artykuły higieniczne (100 zł), fryzjer (50 zł), koszty paliwa (500-600 zł) oraz partycypuje w kosztach utrzymania syna. W ocenie pozwanego kwota 600 złotych alimentów jest uzasadniona, gdyż uwzględnia faktyczny zakres uzasadnionych potrzeb małoletniego oraz fakt, że pozwany nie uchyla się od obowiązku alimentacyjnego syna i czyni starania co do osobistego udziału w życiu dziecka. Jednocześnie uwzględnia możliwości finansowe pozwanego oraz fakt, że matka małoletniego nie jest zwolniona z obowiązku przyczyniania się do zaspokajania usprawiedliwionych potrzeb dziecka.

Postanowieniem z dnia 22 stycznia 2026 roku sygn. akt III RC 2/26 Sąd uwzględnił wniosek strony powodowej o zabezpieczenie roszczenia w ten sposób, że na czas trwania postępowania zobowiązał pozwanego W. M. (1) do płacenia tytułem pokrycia kosztów utrzymania i wychowania małoletniego syna W. M. (2) kwoty po 750 złotych miesięcznie, płatnych do dnia 10-tego każdego miesiąca wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w płatności którejkolwiek z rat, począwszy od dnia 5 stycznia 2026 roku (pkt I postanowienia) i oddalił wniosek w pozostałej części (pkt II).

Sąd ustalił, co następuje:

Małoletni W. M. (2), urodzony (...) jest dzieckiem pochodzącym z nieformalnego związku (...) W. M. (1).

(okoliczność bezsporna, a nadto dowód: odpis skróconego aktu urodzenia – k. 10)

Rodzice małoletniego rozstali się w listopadzie 2025 roku. W związku partnerskim pozostawali około 2 lata. W chwili, gdy wymienieni poznali się, O. N. zamieszkiwała wraz z rodzicami, którzy prowadzą gospodarstwo rolne w miejscowości X., gmina I.. Była bezrobotna, nie mogła znaleźć pracy i pozostawała na utrzymaniu rodziców. Podejmowała się jednak prac dorywczych.

W 2023 roku O. N. i W. M. (1) zamieszkali wspólnie w domu matki pozwanego. Na przełomie lipca i sierpnia 2025 roku przeprowadzili się do domu ojca W. M. (1), który pozwany zaczął remontować pod potrzeby nowo założonej rodziny. Koszy utrzymania wymienionych ponosił głównie W. M. (1) oraz jego rodzice. O. N. otrzymywała środki pieniężne od swoich rodziców, które w części przekazywała na rzecz kosztów wyżywienia siebie i partnera. O. N. otrzymywała również drobne środki pieniężne od pozwanego.

O. N. i W. M. (1) rozstali się po upływie 2 miesięcy od daty narodzin W., co miało miejsce 25 listopada 2025 roku. Wówczas O. N. pod pretekstem odwiedzin rodziców – wraz z małoletnim W. wyprowadziła się od pozwanego i wróciła do domu rodzinnego w X..

(dowód: pokwitowanie odbioru rzeczy – k. 33, oświadczenie z dnia 29 grudnia 2025r. – k. 34, przesłuchanie przedstawicielki małoletniego powoda O. N. – k. 90-91, przesłuchanie pozwanego W. M. (1) – k. 90v-92v)

W. M. (2) jest zdrowym, 5-miesięcznym dzieckiem. Obecnie karmiony jest piersią. W skład wydatków związanych z jego utrzymaniem wchodzą wydatki związane z zakupem środków higienicznych, pieluch, odzieży, zabawek itp. oraz zapewnieniem opieki zdrowotnej. W najbliższym czasie matka małoletniego planuje rozszerzenie diety dziecka o pokarmy stałe, co generować będzie dodatkowe koszty.

(okoliczności przyznany przez przedstawicielkę małoletniego powoda, a także dowód: faktury oraz rachunki – k. 11-14 i k. 77-88, przesłuchanie przedstawicielki małoletniego powoda O. N. – k. 90-91)

Matka małoletniego O. N. ma 23 lata. Z zawodu jest technikiem hotelarzem, jednak nie pracuje. Zamieszkuje wraz z dzieckiem u rodziców i utrzymuje się z otrzymywanego z tytułu posiadanego ubezpieczenia w KRUS zasiłku macierzyńskiego w kwocie 1.000 złotych miesięcznie oraz dzięki pomocy materialnej rodziców. Rodzice matki małoletniego partycypują bowiem w kosztach jej utrzymania, w tym wyżywienia. Otrzymuje ona od nich także środki finansowe na realizacje potrzeb takich jak zakup kosmetyków, czy ubrań.

O. N. pobiera świadczenie na dziecko 800 plus.

(dowód: decyzja KRUS – k. 89, przesłuchanie przedstawicielki małoletniego powoda O. N. – k. 90-91)

Pozwany W. M. (1) ma 29 lat i jest rolnikiem. Zamieszkuje wraz z ojcem w jego domu. Prowadzi gospodarstwo rolne położone w miejscowości E., gmina U. (20 ha i 10 sztuk bydła mięsnego) oraz w zasadzie przejął obowiązki w zakresie prowadzenia gospodarstwa rolnego (30 ha) należącego do jego 69-letniego ojca, który uległ wypadkowi na gospodarstwie. Jego roczne dochody zależą od szeregu czynników, w tym naturalnych obejmujących warunki pogodowe i klimatyczne. Pobiera dopłaty unijne do ziemi i bydła w łącznej wysokości około 60-70 tys. Rocznie Nie ma oszczędności.

W. M. (1) posiada kredyt z dopłatami do oprocentowania ze środków (...) na utrzymanie płynności finansowej w Banku (...) w S. na kwotę 100.000 złotych z terminem płatności do dnia 30 maja 2029 roku.

(dowód: zaświadczenie – k. 26, umowa o kredyt – k. 27-32v, przesłuchanie pozwanego W. M. (1) – k. 90v-92v)

Po tym, jak O. N. przeprowadziła się wraz z synem do rodziców W. M. (1) partycypował w kosztach utrzymania W. przelewając na rachunek bankowy O. N. kwoty po 500 złotych. Wcześniej także łożył na utrzymanie dziecka oraz zakup wyprawki dla niego.

W. M. (1) zależy na utrzymywaniu kontaktu z synem oraz uczestnictwie w jego wychowaniu. Odwiedza on małoletniego syna w miarę swych możliwości 2-4 razy w miesiącu. Wówczas przywozi dla syna pampersy, ubranka oraz prezenty.

(dowód: wydruki przelewów– k. 36-37, wydruki sms – k. 39-48, a także przesłuchanie pozwanego W. M. (1) – k. 90v-92v, przesłuchanie przedstawicielki małoletniego powoda O. N. – k. 90-91)

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo zasługuje na uwzględnienie jedynie w części.

Zgodnie z treścią art. 133 § 1 kro rodzice są obowiązani do świadczeń alimentacyjnych względem dziecka, które nie jest jeszcze w stanie utrzymać się samodzielnie, chyba że dochody z majątku dziecka wystarczą na pokrycie kosztów jego utrzymania i wychowania. Przepis art. 135 § 1 kro stanowi zaś, że zakres świadczeń alimentacyjnych zależy od usprawiedliwionych potrzeb uprawnionego oraz od zarobkowych i majątkowych możliwości zobowiązanego. Wykonanie obowiązku alimentacyjnego względem dziecka, które nie jest jeszcze w stanie utrzymać się samodzielnie albo wobec osoby niepełnosprawnej może polegać w całości lub w części na osobistych staraniach o utrzymanie lub o wychowanie uprawnionego; w takim wypadku świadczenie alimentacyjne pozostałych zobowiązanych polega na pokrywaniu w całości lub w części kosztów utrzymania lub wychowania uprawnionego (§ 2).

W realiach niniejszej sprawy nie ulega wątpliwości, że małoletni W. M. (2) nie posiada żadnego majątku własnego i nie jest zdolny do samodzielnego utrzymania. W tej sytuacji na rodzicach ciąży zatem obowiązek dostarczania w naturze lub pieniądzu, środków niezbędnych do zapewnienia synowi mieszkania, wyżywienia, ubrań i odzieży, edukacji, rozrywki, opieki medycznej, jak i obowiązek wychowania dziecka, troski o jego rozwój fizyczny, psychiczny i duchowy oraz przygotowania go do samodzielnego życia w społeczeństwie.

Matka małoletniego powoda w pozwie podała, że miesięczne wydatki związane z utrzymaniem W. oscylują wokół kwoty 1.800-2.000 złotych, obejmując: żywność, w tym mleko modyfikowane (300-500 zł), pieluchy i środki higieniczne (200-300 zł), ubranka, które są często wymieniane z powodu wzrostu dziecka (150-250 zł), opiekę zdrowotną (200-300 zł), zabawki, karuzele, maty (200 zł), udział w kosztach domowych przypadających na dziecko (ok. 200 zł), wyprawkę dla noworodka ok. 300 zł (3.600 zł jednorazowo – wózek, 2 przewijaki, w tym jeden z komodą, spacerówka itp. co zostało zakupione samodzielnie przez matkę z pomocy udzielonej jej rzez bliskich).

Pozwany w odpowiedzi na pozew uznał żądanie pozwu do kwoty 600 złotych. Zakwestionował niektóre z w/w kosztów, a przede wszystkim wydatki związane z rzekomym zakupem mleka modyfikowanego, wskazując na karmienie piersią przez byłą partnerkę, jak i koszt wyprawki dla noworodka, którą wliczana jest do miesięcznych kosztów utrzymania dziecka, w sytuacji całego jej zakupu jeszcze przed urodzeniem syna na co pozwany przekazał przedstawicielce ustawowej kwotę 5.000 zł. Zaprzeczył przy tym twierdzeniom matki małoletniego, jakoby nie partycypował w kosztach utrzymania dziecka i jego wyprawki. Podał, że dotychczas dobrowolnie przekazywał matce małoletniego kwotę 500 złotych na utrzymanie syna. Uwagę zwrócił również na fakt, że O. N. otrzymuje świadczenie 800 plus na syna.

Finalnie małoletniego powoda na rozprawie w dniu 20 lutego 2026 roku przyznała, że karmi 5-miesięcznego W. piersią, a miesięczne wydatki związane z jego utrzymaniem obejmują zakup pieluch i artykułów higienicznych, ubrań, zabawek, mat itp. oraz opiekę zdrowotną. Poza tym wskazywała, że dziecko znajduje się już na etapie, w ramach którego może zacząć rozszerzać mu dietę o pokarmy stałe, co generować będzie dodatkowe koszty ( vide: protokół rozprawy z dnia 20 lutego 2026r. na k. 90 akt sprawy).

Po przeprowadzeniu postępowania dowodowego w niniejszej sprawie Sąd uznał, że zasadnym jest ustalenie obowiązku alimentacyjnego pozwanego na rzecz syna w kwocie 850 złotych.

Ustalając wysokość kwoty alimentów, Sąd pod uwagę wziął wiek małoletniego W., który ma niespełna 6 miesięcy oraz fakt, koszty utrzymania dziecka w takim wieku ograniczają się w zasadzie do zakupu pieluch, środków higienicznych, odzieży, zabawek, mat itp. oraz opieki zdrowotnej. Znamiennym było także to, że małoletni faktycznie znajduje się na etapie rozwoju,
w ramach którego w niedalekiej przyszłości zajdzie potrzeba rozszerzania jego diety o pokarmy stałe, co z pewnością generować będzie dodatkowe koszty. W konsekwencji wydatek ten także został zaliczony na poczet obowiązku alimentacyjnego pozwanego względem dziecka.

Ustalając wysokość alimentów, Sąd uwzględnił także sytuację życiową rodziców małoletniego, w tym sytuację finansową pozwanego, jak i okoliczność, że to na matce dziecka na co dzień spoczywa trud czynienia osobistych starań o utrzymanie i wychowanie syna.

W zakresie sytuacji życiowej oraz materialnej matki małoletniego O. N. wskazać należy, że zamieszkuje ona wraz z dzieckiem w domu swoich rodziców, którzy zapewniają jej utrzymanie, wyżywienie oraz inne bieżące potrzeby. Poza tym otrzymuje zasiłek macierzyński w wysokości 1.000 złotych miesięcznie oraz świadczenie wychowawcze 800 plus na dziecko.

Sąd nie dał wiary twierdzeniom przedstawicielki ustawowej małoletniego, jakoby partycypowała ona w kosztach utrzymania domu rodziców poprzez przekazywanie im kwoty 500 złotych miesięcznie. Dalece wątpliwym jest bowiem, by matka małoletniego z jednej strony była w zasadzie utrzymywana przez rodziców i wspierana przez rodziców finansowo, a jednocześnie przekazywała im kwotę 500 złotych, utrzymując się jedynie z zasiłku w kwocie 1.000 złotych miesięcznie. Co istotne matka małoletniego nie przedstawiła żadnych dowodów potwierdzających przekazywanie rodzicom wskazanej kwoty (np. zeznania świadków, potwierdzenia przelewów).

Przechodząc natomiast do oceny sytuacji materialnej i zarobkowej pozwanego W. M. (1) wskazać należy, że jest on rolnikiem i prowadzi gospodarstwo rolne, a jednocześnie wspiera swojego ojca w prowadzeniu jego gospodarstwa z uwagi na jego podeszły już wiek oraz przebyty wypadek przy pracy w gospodarstwie. Z uwagi na charakter wykonywanej przez pozwanego działalności rolnej jego dochody kształtują się różnie, będąc uzależnione od czynników takich jak warunki pogodowe i atmosferyczne, sytuacji rynkowej oraz wysokości dopłat. Pozwany podał, że nie posiada oszczędności oraz wykazał, że obciąża go zobowiązanie kredytowe w kwocie 100.000 złotych na utrzymanie płynności finansowej z dopłatami do oprocentowania ze środków (...). Według jego deklaracji żyje on na średnim poziomie, ma wiele wydatków związanych z prowadzonymi gospodarstwami, zaś stałe wydatki związane z jego utrzymaniem ograniczają się do zakupu wyżywienia, odzieży (rzadko) oraz opłacaniem usług fryzjerskich, jak i zakupu paliwa.

Ustalając wysokość alimentów, Sąd uwzględnił nie tylko powyższe okoliczności, ale i pozytywną postawę pozwanego względem syna. Przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało bowiem, że pozwany chce uczestniczyć w życiu dziecka i utrzymywać z nim stałe kontakty. Po rozstaniu stron, pozwany nie tylko partycypował w kosztach utrzymania dziecka – choć w nieuregulowanym jednoznacznie zakresie, ale i odwiedzał W. w miarę swych możliwości, pokonując przy tym odległość ok. 122 km średnio 2–4 razy w miesiącu. W ramach wizyt przywoził przy tym dla małoletniego pieluchy, ubranka oraz inne rzeczy. Niewątpliwie więc pozwany – pomimo rozstania stron – dąży do zbudowania więzi z synem i nie chce, by jego udział w życiu dziecka ograniczał się do kwestii materialnych.

Odnosząc się zaś do „zarzutów” matki małoletniego stawianych pozwanemu, że kupował on dla dziecka pieluchy, ale innej, niż te używane przez nią na co dzień, czy ubranka nieodpowiednie do aktualnej pory roku wskazać należy, że są one całkowicie chybione i pozbawione racjonalnego uzasadnienia. Świadczyć wręcz mogą o niechęci matki do dziecka przyjmowania jakiekolwiek pomocy rzeczowej od pozwanego w utrzymaniu syna poza alimentami. Oddawanie pieluch czy nowych ubranek dla dziecka koleżance potwierdza powyższe. Brak jest przy tym podstaw, by pozwanemu w zakresie podjętych czynności zakupu pieluch czy ubranek dla syna przypisać złą wiarę. Wręcz przeciwnie, jego postawę należy ocenić jako pozytywną.

Odnosząc się do żądania dotyczącego wyprawki obejmującej zakup wózka, spacerówki oraz przewijaków wskazać należy, że koszty z tym związane nie stanowią podstawy do ustalenia wysokości obowiązku alimentacyjnego pozwanego. Wydatki te miały bowiem charakter jednorazowy i pozostawały w związku z przygotowaniem do porodu oraz zapewnieniem początkowego wyposażenia dla dziecka (art. 141 kro), a nie z jego bieżącym utrzymaniem. Niewątpliwie więc nie mieszczą się one w kategorii aktualnych, usprawiedliwionych potrzeb małoletniego, które winny być zaspokajane w drodze świadczenia alimentacyjnego. Co też istotne, Sąd dał wiarę informacjom uzyskanym od pozwanego w toku jego przesłuchania, że partycypował on w zakupie wyprawki. Jego wypowiedzi w tym zakresie były przekonujące, jako że zeznawał on w sposób nieskrępowany, swobodny i logiczny.

Mając zatem powyższe na uwadze – na podstawie art. 133 § 1 kro i art. 135
§ 1 kro w zw. z art. 96 § 1 kro – Sąd zasądził od pozwanego W. M. (1) na rzecz małoletniego powoda W. M. (2) alimenty
w kwocie 850 złotych miesięcznie, począwszy od dnia 5 stycznia 2026 roku, co jest adekwatne do aktualnych potrzeb małoletniego powoda, możliwości zarobkowych pozwanego, jak i uwzględnia dotychczasowe zaangażowanie pozwanego
w utrzymanie i kontakty z dzieckiem (pkt I wyroku).

W pozostałym zaś zakresie żądanie powództwa uznano za pozbawione uzasadnionych podstaw (punkt II wyroku).

Koszty procesu zostały zniesione pomiędzy stronami w oparciu o regułę wyrażoną w art. 100 kpc z uwagi na jedynie częściowe uwzględnienie powództwa (pkt III wyroku).

Sąd nie obciążył pozwanego obowiązkiem uiszczenia na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych, w skład których wchodzi nieuiszczona opłata sądowa od pozwu, której nie miała obowiązku uiścić strona powodowa, a to z uwagi na konieczności poczynienia przez pozwanego stosownych działań, w tym oszczędności celem systematycznego realizowania orzeczonego obowiązku alimentacyjnego (pkt IV wyroku).

O rygorze natychmiastowej wykonalności wyroku co do pkt I orzeczono na podstawie art. 333 § 1 pkt 1 kpc (pkt V wyroku).

ZARZĄDZENIE

1. (...)

2. (...)

- (...)

3. (...)

T., 16 marca 2026r.