Wyrok z 16 marca 2026, sygn. IV U 542/25

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

dnia 16 marca 2026 r.

Sąd Rejonowy w Świdnicy , IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

w osobie Sędzi Magdaleny Piątkowskiej

protokolant : O. Ł.

po rozpoznaniu w dniu 16 marca 2026 r. na rozprawie

sprawy z odwołania Z. B.

od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w X.

z dnia 16 października 2025 r., znak: (...).603.(...).2025-ZAS

o zasiłek chorobowy

I. zmienia zaskarżoną decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału
w X. i przyznaje powodowi Z. B. prawo do zasiłku chorobowego za okres od 15 lipca 2025 r. do 10 października 2025 r. z ubezpieczenia wypadkowego w wysokości 100% podstawy jego wymiaru,

II. dalej idące odwołanie odrzuca.

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 16.10.2025r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w X. odmówił powodowi Z. B. prawa do zasiłku chorobowego z ubezpieczenia wypadkowego za okres od dnia 15.07.2025r. do dnia 10.10.2025r. w wysokości 100%, wobec wykorzystania przez powoda pełnego okresu zasiłkowego z ogólnego stanu zdrowia z dniem 7 lipca 2024r. i świadczenia rehabilitacyjnego z ogólnego stanu zdrowia dnia 2 lipca 2025r.

Powód wniósł odwołanie od tej decyzji, a także o przyznanie dalszego prawa do zasiłku chorobowego z ubezpieczenia wypadkowego w wysokości 100% podstawy wymiaru za okres od dnia 11.10.2025r. do czasu faktycznego ustania niezdolności do pracy powstałej na skutek wypadku z dnia 15.07.2025r. W uzasadnieniu powód wskazał, iż po zakończeniu okresu zasiłkowego i świadczenia rehabilitacyjnego podjął zatrudnienie u nowego pracodawcy, gdzie powstał nowy tytuł ubezpieczenia chorobowego i wypadkowego, i gdzie w dniu (...). uległ poważnemu wypadkowi przy pracy. Powód podniósł, że tym samym spełnił przesłanki do otrzymania zasiłku chorobowego zgodnie z art. 6 ust.1 pkt 1 ustawy z dnia 30.10.202r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych. Powód podkreślił, iż przepisy ustawy z dnia 25 czerwca 1999r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa wynikające z odesłania zawartego w art. 7 ustawy wypadkowej nie mogą być stosowane w sposób automatyczny, szczególnie w kontekście ograniczeń wynikających z art.. 9 ust.2 ustawy zasiłkowej. Powód wskazał na szczególny charakter przepisów ustawy wypadkowej w zestawieniu z przepisami ogólnymi ustawy zasiłkowej. Zwrócił również uwagę na cel ustawy wypadkowej , która zapewniać ma zabezpieczenie finansowe pracownikom, którzy odnieśli obrażenia albo zmarli w wyniku wypadku przy pracy bądź choroby zawodowej. W tym kontekście powód powołał uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z dnia 18.02.2015r. ( sygn.. akt I UK 243/14) , gdzie wskazano na ograniczenia , jakie należy wziąć pod uwagę, gdy przepis prawny bądź przepisy prawne odsyłają do „ odpowiedniego stosowania” przepisu lub przepisów należących do innej instytucji prawnej. Użycie w tym kontekście formuły „ odpowiedniego stosowania” przepisu nakazuje interpretatorowi uwzględnienie ewentualnych różnic między instytucjami, do których należy przepis odsyłający i przepis odesłania. „ Odpowiednie zastosowanie ” nie daje pola do automatyzmu zastosowania innego przepisu, jeśli byłoby to sprzeczne z właściwością uregulowania zawartego w akcie, zawierającym przepis odsyłający. Powstaje zatem możliwość modyfikowania uregulowań prawnych ze względu na właściwości danego stosunku prawnego ( por. uzasadnienie uchwały składu 7 sędziów SN z dnia 6 listopada 2014r. , I PZP 2/14) . Oznacza to, ze niektóre przepisy z odesłania stosowane będą wprost, niektóre z modyfikacjami, a niektóre nie mogą być w ogóle stosowane ze względu na swoją bezprzedmiotowość albo sprzeczność z przepisami ustanowionymi dla instytucji, do której mają być stosowane. Powód podkreślił, iż ustawa wypadkowa zawiera własne uregulowania dotyczące katalogu świadczeń , jak i momentu powstania prawa do nich ( np. brak okresu wyczekiwania, karencji). Powód wywiódł, iż przyczyna jego niezdolności do pracy oparta o ustawę zasiłkową ustała- powód powrócił do pracy, powstał nowy tytuł ubezpieczenia. Doszło do wypadku przy pracy otwierając katalog świadczeń ustawy wypadkowej należnych nie wobec niezdolności na skutek tegoż wypadku. Stanowi on ziszczenie się warunku ryzyka ubezpieczeniowego w zamian za odrębną od chorobowej składkę ubezpieczeniową.

Organ rentowy wniósł o oddalenie odwołania od decyzji z dnia 16.10.2025r. oraz zasądzenie od wnioskodawcy kosztów zastępstwa procesowego norm przepisanych.

W uzasadnieniu wskazano, że powód wykorzystał z dniem 7.07.2024r. pełen okres zasiłkowy tj. 182 dni, a przyznane następnie świadczenie rehabilitacyjne zakończył z dniem 2.07.2025r. Zdaniem organu rentowego niezdolność powoda do pracy związana z wypadkiem przy pracy z dnia 15.07.2025r. nie powstała po przerwie dłuższej niż 60 dni. Tym samym organ uznał, że powód nie ma prawa do zasiłku chorobowego za okres od dnia 15.07.2025r. do dnia 10.10.2025r. z ubezpieczenia wypadkowego w wysokości 100%. Przywołano art. 8 i 9 ustawy zasiłkowej wskazując na wykorzystanie przez powoda świadczeń związanych z niezdolnością do pracy i zastosowanie tychże na mocy art. 7 ustawy wypadkowej. Według organu rentowego bez znaczenia pozostaje, co spowodowało chorobę, nawet jeśli był to wypadek przy pracy.

W toku postępowania Sąd ustalił

następujący stan faktyczny:

Powód był zatrudniony od dnia 7.07.2025r. na podstawie umowy o pracę w (...) sp. z o.o. z siedzibą w D. na stanowisku elektromontera. Dnia (...). powód uległ wypadkowi przy pracy.

Bezsporne

Przed wypadkiem przy pracy tj. w okresie przed dniem (...) powód przeszedł czterokrotny zabieg operacyjny stawu kolanowego, w tym przeszczep więzadeł. Niezdolność do pracy w okresie od dnia 8.01.2024r. do dnia 8.07.2024r. pozostawała w bezpośrednim związku z powyższymi schorzeniami oraz przebytym leczeniem operacyjnym. Zakład Ubezpieczeń Społecznych z tego tytułu przyznał powodowi prawo do świadczenia rehabilitacyjnego za okres: (...)

Po powyższym okresie powód odzyskał zdolność do pracy i podjął nowe zatrudnienie. Został oddelegowany do pracy w H., gdzie w trakcie wykonywania pracy w dniu(...)uległ wypadkowi przy pracy. Powód w dniu zdarzenia wykonywał prace instalacyjne na dużej wysokości (ponad 3m). w pewnym momencie drabina złożyła się, powód spadł uderzając głową o zbrojenia i stemple budowlane.

Na skutek wypadku powód doznał urazowego uszkodzenia mózgu pierwszego stopnia, wieloodłamowego złamania przedniego kolca nosowego z udziałem kości przysiecznej po lewej stronie i utratą zęba 21, nieprzemieszczonego złamania kości nosowej po lewej stronie, licznych otarć twarzy, warg oraz prawego łokcia, a także stłuczenia prawego górnego stawu skokowego. W następstwie zdarzenia powód pozostaje pod stałą opieką specjalisty z zakresu neurologii. Ponadto na skutek doznanych obrażeń, braku środków do życia u powoda rozwinął się ciężki epizod depresyjny. Ponadto, w związku z nasileniem objawów, w tym występowaniem myśli samobójczych, powód był hospitalizowany przez okres trzech miesięcy na oddziale psychiatrycznym.

Niezdolność powoda do pracy była następstwem wypadku przy pracy z dnia 15.07.2025r. i trwała w całym okresie objętym zaskarżoną decyzją.

Decyzją z dnia 3.10.2025r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w X. odmówił powodowi prawa do zasiłku chorobowego za okres od 15.07.2025r. do 10.10.2025r. z funduszu chorobowego.

Decyzją z dnia 16.10.2025r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w X. uchylił decyzję z dnia 3.10.2025r. i odmówił prawa do zasiłku chorobowego za okres od 15.07.2025r. do 10.10.2025r. z ubezpieczenia wypadkowego w wysokości 100% podstawy jego wymiaru.

Dowód:

- akta ZUS (w załączeniu);

- zeznania powoda – k.18-18v, e-protokół – k. 19

Ustalając stan faktyczny Sąd oparł się przede wszystkim na dokumentach znajdujących się w aktach sprawy oraz zeznaniach powoda; organ rentowy nie składał oświadczeń ani dowodów przeczących zeznaniom powoda.

W tak ustalonym stanie faktycznym

Sąd zważył:

Odwołanie podlegało uwzględnieniu w zakresie okresu objętego zaskarżoną decyzją.

Stosownie do art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 30 października 2002r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych za wypadek przy pracy uważa się nagłe zdarzenie wywołane przyczyną zewnętrzną powodujące uraz lub śmierć, które nastąpiło w związku z pracą: 1) podczas lub w związku z wykonywaniem przez pracownika zwykłych czynności lub poleceń przełożonych, 2) podczas lub w związku z wykonywaniem przez pracownika czynności na rzecz pracodawcy, nawet bez polecenia, 3) w czasie pozostawania pracownika w dyspozycji pracodawcy w drodze między siedzibą pracodawcy a miejscem wykonywania obowiązku wynikającego ze stosunku pracy. Z tytułu wypadku przy pracy przysługuje zasiłek chorobowy - dla ubezpieczonego, którego niezdolność do pracy spowodowana została wypadkiem przy pracy (art. 6 ust. 1 pkt. 1 powołanej ustawy). Zasiłek z ubezpieczenia wypadkowego przysługuje niezależnie od okresu podlegania ubezpieczeniu i przysługuje od pierwszego dnia niezdolności do pracy spowodowanej wypadkiem przy pracy lub chorobą zawodową z zastrzeżeniem ust. 3 (art. 8 ust 1 i 2 ). Zasiłek chorobowy z ubezpieczenia wypadkowego przysługuje w wysokości 100% podstawy wymiaru (art. 9 ust. 1).

Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 roku o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa zasiłek chorobowy przysługuje ubezpieczonemu, który stał się niezdolny do pracy z powodu choroby w czasie trwania ubezpieczenia chorobowego. Zgodnie z art. 8 ust. 1 zasiłek chorobowy przysługuje przez okres trwania niezdolności do pracy z powodu choroby lub niemożności wykonywania pracy z przyczyn określonych w art. 6 ust. 2 - nie dłużej jednak niż przez 182 dni(…) Do okresu, o którym mowa w art. 8, zwanego dalej "okresem zasiłkowym", wlicza się wszystkie okresy nieprzerwanej niezdolności do pracy, jak również okresy niemożności wykonywania pracy z przyczyn określonych w art. 6 ust. 2.(art.9 ust.1) Do okresu zasiłkowego wlicza się okresy poprzednich niezdolności do pracy, jeżeli przerwa pomiędzy ustaniem poprzedniej a powstaniem ponownej niezdolności do pracy nie przekraczała 60 dni. (art.9 ust.2)

W nawiązaniu do powyżej przytoczonych- także przez strony- przepisów należy w całości poprzeć stanowisko powoda wyrażone w uzasadnieniu jego odwołania a podkreślające odrębność przepisów ustawy zasiłkowej i wypadkowej.

Pierwsza rodzi ochronę w zamian za podleganie i opłacanie składki na ubezpieczenie chorobowe a zdarzeniem ubezpieczeniowym uruchamiającym odpowiedzialność organu rentowego jest niezdolność do pracy na skutek choroby ubezpieczonego.

Natomiast druga- powiązana ze składką na ubezpieczenie wypadkowe aktywuje ochronę ubezpieczonego na skutek niezdolności będącej następstwem wypadku przy pracy (uraz) albo choroby zawodowej. Jest to ochrona następująca niezwłocznie po zdarzeniu i z uwagi na jej ścisły związek z wykonywaniem zatrudnienia sięga 100% podstawy wymiaru.

W takiej sytuacji połączenie przez organ rentowy okresów zasiłkowych z dwóch różnych instytucji ubezpieczeniowych uznać należy za niedopuszczalne, pozbawiające ubezpieczonego realizacji podstawowych celów ustawy wypadkowej. Stosowanie przepisów art. 8-9 ustawy zasiłkowej odpowiednio ( art. 7 ustawy wypadkowej) można by rozważyć, zdaniem sądu, dopiero do zliczania okresów zasiłkowych rozpoczętych po wypadku, a zatem w sytuacji ,gdy ubezpieczony po przerwie nie przekraczającej 60 dni powróciłby na „ zwolnienie wypadkowe”. Inne rozumienie „odpowiedniego zastosowania” doprowadziło do pozostawienia ubezpieczonego powoda, który doznał poważnych urazów wykonując pracę, środków na leczenie.

W związku z powyższym, Sąd na podstawie art. 477 ¹⁴ § 2 k.p.c. zmienił zaskarżoną decyzję i orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku.

Dalej idące odwołanie ( określone punktem 2 ) sąd odrzucił( pkt II wyroku).

Powód wniósł również o przyznanie prawa do zasiłku chorobowego z ubezpieczenia wypadkowego w wysokości 100% podstawy wymiaru za okres od dnia 11.10.2025r. do czasu faktycznego ustania niezdolności do pracy powstałej na skutek wypadku przy pracy. Sąd wskazuje, iż na podstawie art. 477 ⁹ k.p.c. odwołanie stanowi środek zaskarżenia przysługujący wyłącznie od decyzji, a zatem jego wniesienie jest możliwe tylko wówczas, gdy organ rentowy wydał decyzję określającą prawo bądź brak uprawnienia, ewentualnie gdy pozostaje w nieusprawiedliwionej bezczynności w wydaniu takiej decyzji.