Wyrok z 16 marca 2026, sygn. IV U 1326/25

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 16 marca 2026 r.

Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w następującym składzie:

Przewodniczący: Sędzia Agnieszka Motyczyńska

Protokolant: Magdalena Kubiak - Myśliwek

po rozpoznaniu w dniu 2 marca 2026 r. we Wrocławiu na rozprawie sprawy

z odwołania F. Z.

od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział we C. z dnia 9.10.2025 r. znak (...) zmienionej decyzją Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział we C. z dnia 14.11.2025 r. znak (...)-(...)

o zasiłek opiekuńczy

I.  zmienia zaskarżoną decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział we C. z dnia 9.10.2025 r. znak (...) zmienioną decyzją Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział we C. z dnia 14.11.2025 r. znak (...) w ten sposób, iż przyznaje ubezpieczonej F. Z. prawo do zasiłku opiekuńczego od dnia 8 lipca 2025r. do dnia 21 lipca 2025r.;

II.  dalej idące odwołanie oddala;

III.  koszty sądowe zalicza na rachunek Skarbu Państwa.

Sygn. akt IV U 1326/25

UZASADNIENIE

Ubezpieczona F. Z. pismem z dnia 10 listopada 2025 r. (data stempla pocztowego k. 5) wniosła odwołanie od decyzji organu rentowego – Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział we C. z dnia 9 października 2025 r. znak: (...)-(...), którą organ na podstawie art. 83 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych w związku z art. 17 ust. 1, art. 32 ust. 1 pkt 3 i art. 35 ust. 2 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie chorobowy i macierzyństwa odmówił prawa do zasiłku opiekuńczego za okres od 8 lipca 2025 r. do 22 lipca 2025 r.

W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ rentowy wskazał, że ubezpieczona od 7 stycznia 2020 r. była zatrudniona z tytułu umowy o pracę w firmie (...) S.A. z siedzibą w O. oraz przedłożyła zwolnienie lekarskie na okres od 8 lipca 2025 r. do 22 lipca 2025 r. z tytułu sprawowania opieki nad chorym członkiem rodziny urodzonym (...) Dalej organ rentowy wskazał, że w związku z wątpliwościami dotyczącymi prawidłowości wykorzystywania zwolnienia lekarskiego od pracy przeprowadzono postępowanie wyjaśniające i po złożonych przez ubezpieczoną wyjaśnieniach organ rentowy stanął na stanowisku, iż publikowanie w czasie zwolnienia lekarskiego zdjęć w mediach społecznościowych mających na celu prowadzenie profilu i kontakt z klientami było formą działalności reklamowej, stanowiącej element pracy zarobkowej.

Zaskarżając decyzję ubezpieczona wniosła o jej zmianę i przyznanie jej prawa do przedmiotowego świadczenia. Dalej ubezpieczona wskazała, iż w jej ocenie decyzja została wydana w oparciu o błędne ustalenia faktyczne i spełniła ona wszystkie warunki niezbędne do uzyskania zasiłku (k. 4).

Odpowiadając na odwołanie, organ rentowy wniósł o jego oddalenie z uwagi na brak podstaw do jego uwzględnienia oraz dopuszczenie dowodu z decyzji wydanej w dniu 14 listopada 2025 r., którą zmieniono decyzję z dnia 9 października 2025 r. Uzasadniając swoje stanowisko organ podtrzymał stanowisko oraz argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (k. 7-8).

Decyzją z dnia 14 listopada 2025 r. znak: (...) Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział we C., na podstawie art. 154 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego zmienił decyzję z dnia 9 października 2025 r. znak: (...), w ten sposób, że w sentencji dodał art. 33 ust. 1 pkt 2 i w uzasadnieniu decyzji wskazał, iż za dzień 22 lipca 2025 r. zasiłek opiekuńczy nie przysługiwał w związku z wykorzystaniem 14 dni zasiłku opiekuńczego w 2025 r.

Na rozprawie w dniu 2 marca 2026 r. ubezpieczona objęła swoim odwołaniem również decyzję z dnia 14 listopada 2025 r. znak: (...)-(...) (k. 18).

Na dalszym etapie postępowania strony podtrzymały swoje dotychczasowe stanowiska w sprawie.

Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:

Ubezpieczona F. Z. urodziła się (...) W okresie od 7 stycznia 2020 r. do 31 grudnia 2025 r. ubezpieczona była zatrudniona na stanowisku koordynatora obsługi magazynu zewnętrznego w firmie (...) S.A. z siedzibą w O.. Ubezpieczona rozwiązała umowę o pracę z uwagi na problemy z kręgosłupem.

Okoliczności bezsporne.

Ojciec ubezpieczonej na początku czerwca 2025 r. uległ wypadkowi podczas wykonywania prac na posesji, polegających na naprawie dachu gołębnika. W trakcie wykonywania tych czynności spadł z drabiny na znajdujące się poniżej cegły. W wyniku upadku doznał rozległych obrażeń, obejmujących stłuczenie serca, płuca oraz nerki, a w konsekwencji czego pozostawał w stanie śpiączki. Poszkodowany przebywał w szpitalu przez okres około jednego miesiąca.

W związku z koniecznością osobistego sprawowania opieki nad chorym członkiem rodziny ubezpieczonej wystawiono zwolnienie lekarskie obejmujące okres od dnia 8 lipca 2025 r. do dnia 22 lipca 2025 r.

Okoliczności bezsporne, a nadto:

przesłuchanie stron z ograniczeniem do przesłuchania ubezpieczonej F. Z. na rozprawie w dn. 02.03.2026 r., (k. 18v.).

Wnioskiem z dnia 23 lipca 2025 r. ubezpieczona zwróciła się o wypłatę zasiłku opiekuńczego z powodu sprawowania opieki nad chorym członkiem rodziny.

Pismem z dnia 24 lipca 2025 r. pracodawca ubezpieczonej zwrócił się do organu rentowego z wnioskiem o weryfikację uprawnień ubezpieczonej do zasiłku opiekuńczego, w związku z relacjonowaniem przez nią na portalach społecznościowych zdjęć wykonanych stylizacji paznokci.

Kolejno organ rentowy prowadził postępowanie wyjaśniające, a pismem z dnia 11 sierpnia 2025 r. organ rentowy zwrócił się do ubezpieczonej z prośbą o złożenie wyjaśnień w sprawie.

Pismem z dnia 26 sierpnia 2025 r. ubezpieczona złożyła wyjaśnienia wskazując, iż w trakcie opieki nad ojcem nie wykonywała ona odpłatę stylizacji paznokci, natomiast publikowane przez nią w mediach społecznościowych zdjęcia miały na celu utrzymanie ciągłości prowadzenia profilu i kontaktu z klientkami oraz były to stylizacje wykonane wcześniej, a ich udostępnienie nie wiązało się z faktycznym wykonywaniem pracy zarobkowej w okresie nieprawidłowości.

Dalej organ rentowy prowadził dalsze postępowanie wyjaśniające z ubezpieczoną oraz jej pracodawcą. W trakcie postępowania wyjaśniającego ustalono, iż pracodawca nie dokonał wypłaty zasiłku opiekuńczego za okres od 8 lipca 2025 r. do 22 lipca 2025 r.

Decyzją z dnia 9 października 2025 r. znak: (...) organ rentowy odmówił prawa do zasiłku opiekuńczego za okres od 8 lipca 2025 r. do 22 lipca 2025 r. Natomiast decyzją z dnia 14 listopada 2025 r. znak: (...) organ rentowy zmienił decyzję z dnia 9 października 2025 r. w ten sposób, że wskazał, iż za dzień 22 lipca 2025 r. zasiłek opiekuńczy nie przysługiwał w związku z wykorzystaniem 14 dni zasiłku opiekuńczego w 2025 r.

Dowód: wniosek z dn. 23.07.2025 r. – akta organu rentowego,

pismo pracodawcy z dn. 24.07.2025 r. – akta organu rentowego,

pismo organu rentowego z dn. 28.07.2025 r. – akta organu rentowego,

pismo pracodawcy z dn. 06.08.2025 r. – akta organu rentowego,

pismo organu rentowego z dn. 11.08.2025 r. – akta organu rentowego,

wyjaśnienia ubezpieczonej z dn. 26.08.2025 r. – akta organu rentowego,

pismo organu rentowego z dn. 29.08.2025 r. – akta organu rentowego,

pismo pracodawcy z dn. 11.09.2025 r. – akta organu rentowego,

pismo organu rentowego z dn. 15.09.2025 r. – akta organu rentowego,

pismo organu rentowego z dn. 17.09.2025 r. – akta organu rentowego,

pismo ubezpieczonej z dn. 24.09.2025 r. – akta organu rentowego,

pismo pracodawcy z dn. 29.09.2025 r. – akta organu rentowego,

decyzja znak: (...) z dn. 09.10.2025 r. – akta organu rentowego,

decyzja znak: (...) z dn. 14.11.2025 r. – akta organu rentowego.

Ubezpieczona w okresie objętym zwolnieniem lekarskim, wystawionym z tytułu konieczności osobistego sprawowania opieki nad chorym członkiem rodziny, nie prowadziła działalności gospodarczej ani nie wykonywała czynności o charakterze zarobkowym. W lutym 2025 r. ukończyła czteromiesięczny kurs stylizacji paznokci, jednakże podejmowane przez nią czynności w tym zakresie miały wyłącznie charakter szkoleniowy i służyły doskonaleniu nabytych umiejętności.

Ewentualne stylizacje paznokci wykonywane były wyłącznie na rzecz najbliższych członków rodziny, tj. matki, kuzynki, teściowej, bądź znajomych, bez pobierania jakiegokolwiek wynagrodzenia lub innej formy korzyści majątkowej, a ich celem było jedynie zdobywanie praktyki z myślą o ewentualnym podjęciu działalności gospodarczej w przyszłości.

Publikowane przez ubezpieczoną zdjęcia na profilach społecznościowych miały charakter dokumentacyjny i służyły wyłącznie prezentacji postępów w nauce stylizacji paznokci. Profile te obserwowały również osoby prowadzące szkolenia, które udzielały jej wskazówek dotyczących dalszego doskonalenia techniki. Ubezpieczona nie osiągała żadnych korzyści majątkowych ani niemajątkowych z tytułu posiadania obserwujących w mediach społecznościowych.

Dowód: przesłuchanie stron z ograniczeniem do przesłuchania ubezpieczonej F. Z. na rozprawie w dn. 02.03.2026 r., (k. 18v.).

Hipotetyczna wysokość zasiłku opiekuńczego wynosiłaby 2.036,72 zł.

Okoliczności bezsporne.

Sąd Rejonowy zważył co następuje:

Odwołanie w przeważającej większości zasługiwało na uwzględnienie.

W niniejszej sprawie odwołująca się F. Z. wniosła o zmianę decyzji Zakładu Ubezpieczeń (...) Oddział we C. z dnia 9 października 2025 r., znak: (...), która następnie została zmodyfikowana decyzją z dnia 14 listopada 2025 r. znak: (...). W zaskarżonym rozstrzygnięciu odmówiono odwołującej się prawa do zasiłku opiekuńczego za okres od 8 lipca 2025 r. do 22 lipca 2025 r., a odwołująca się domagała się ostatecznie przyznania tego świadczenia. Z kolei organ rentowy wnosił o oddalenie odwołania.

Ustalając stan faktyczny w niniejszej sprawie Sąd działał w oparciu o zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy wskazany w treści uzasadnienia, tj. o dowody z dokumentów przedłożonych przez strony oraz znajdujące się w aktach organu rentowego, dopuszczonych przez Sąd jako dowód w sprawie na podstawie art. 243 ² k.p.c., których wiarygodność i autentyczność nie budziła wątpliwości stron ani Sądu. Sąd swoje ustalenia faktyczne oparł także na w pełni wiarygodnym – w ocenie Sądu - dowodzie z przesłuchania odwołującej się.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (Dz.U. z 2025 r. poz. 501, t.j.; dalej jako ustawa zasiłkowa) świadczenia pieniężne na warunkach i w wysokości określonych ustawą przysługują osobom objętym ubezpieczeniem w razie choroby i macierzyństwa określonym w ustawie z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2025 r. poz. 350, t.j.; dalej jako ustawa systemowa).

Takimi świadczeniami są między innymi: zasiłek chorobowy (art. 2 ust. 1 ustawy), który przysługuje ubezpieczonemu, który stał się niezdolny do pracy z powodu choroby w czasie trwania ubezpieczenia chorobowego oraz zasiłek opiekuńczy (art. 2 pkt 6 ustawy), który przysługuje na warunkach określonych w Rozdziale 7 ustawy zasiłkowej. Powyższe świadczenia przysługują więc osobie objętej ubezpieczeniem społecznym.

Zgodnie z art. 32 ust. 1 pkt 3 ustawy zasiłkowej, zasiłek opiekuńczy przysługuje ubezpieczonemu zwolnionemu od wykonywania pracy z powodu konieczności osobistego sprawowania opieki nad innym chorym członkiem rodziny. W myśl art. 33 ust. 1 pkt 2 tej ustawy świadczenie to przysługuje za okres zwolnienia od wykonywania pracy, nie dłużej jednak niż przez 14 dni w roku kalendarzowym, jeżeli opieka sprawowana jest nad członkiem rodziny wskazanym w art. 32 ust. 1 pkt 3.

Zasiłek opiekuńczy ma charakter świadczenia indywidualnego, przysługującego ubezpieczonemu, jednak jego przyznanie jest ściśle uzależnione od wystąpienia określonych potrzeb po stronie dziecka lub innego członka rodziny, wynikających z nagłych zdarzeń losowych, w szczególności choroby lub nagłego pogorszenia stanu zdrowia. Konstrukcja tego świadczenia wskazuje, że choć formalnie przysługuje ono ubezpieczonemu, to jego celem nie jest zaspokojenie potrzeb samego ubezpieczonego, jak ma to miejsce np. w przypadku zasiłku chorobowego, lecz zabezpieczenie potrzeb osoby wymagającej opieki. To właśnie konieczność zapewnienia tej opieki – wynikająca z obowiązków rodzinnych i moralnych – stanowi przesłankę uzasadniającą zwolnienie ubezpieczonego od pracy oraz przyznanie świadczenia.

W orzecznictwie podkreśla się, że zasiłek opiekuńczy pełni funkcję kompensacyjną, umożliwiając ubezpieczonemu czasowe zaprzestanie aktywności zawodowej w sytuacji, gdy osobista opieka nad chorym członkiem rodziny jest obiektywnie konieczna i nie może być zapewniona w inny sposób. Tym samym ustawodawca wiąże prawo do świadczenia z realną potrzebą opiekuńczą, a nie z sytuacją zawodową czy osobistą ubezpieczonego jako takiego, a warunkiem tego zwolnienia od pracy jest pozostawanie chorego członka rodziny we wspólnym gospodarstwie domowym z ubezpieczonym w okresie sprawowania opieki.

W niniejszej sprawie bezsporne pozostawało, że odwołująca się była w spornym okresie objęta obowiązkowymi ubezpieczeniami społecznymi, w tym ubezpieczeniem chorobowym, z tytułu zatrudnienia u płatnika składek (...) S.A. z siedzibą w O.. Nie budziły również wątpliwości okoliczności związane z koniecznością sprawowania przez odwołującą się osobistej opieki nad chorym ojcem, który na początku czerwca 2025 r. uległ poważnemu wypadkowi podczas wykonywania prac na posesji. Na tę okoliczność odwołującej się wystawiono zwolnienie lekarskie obejmujące okres od 8 lipca 2025 r. do 22 lipca 2025 r., co również nie było przedmiotem sporu.

Istota sporu sprowadzała się natomiast do ustalenia, czy odwołująca się, przebywając na zwolnieniu lekarskim z tytułu konieczności osobistego sprawowania opieki nad chorym członkiem rodziny, wykonywała w tym okresie pracę zarobkową w rozumieniu art. 17 ustawy zasiłkowej, a tym samym – czy zaistniała negatywna przesłanka wyłączająca prawo do zasiłku opiekuńczego. Organ rentowy, opierając się na informacjach przekazanych przez pracodawcę powziął wątpliwości co do tego, czy odwołująca się nie prowadziła w spornym okresie działalności o charakterze zarobkowym, polegającej na wykonywaniu stylizacji paznokci, a w konsekwencji odmówił jej prawa do zasiłku opiekuńczego.

Jak stanowi art. 17 ust. 1 ustawy zasiłkowej, ubezpieczony wykonujący w okresie orzeczonej niezdolności do pracy pracę zarobkową lub wykorzystujący zwolnienie od pracy w sposób niezgodny z celem tego zwolnienia traci prawo do zasiłku chorobowego za cały okres tego zwolnienia.

Powyższy przepis zawiera dwie niezależne od siebie, mające samoistny charakter, przesłanki powodujące utratę prawa do zasiłku chorobowego. Pierwsza przesłanka to wykonywanie pracy zarobkowej (w okresie orzeczonej niezdolności do pracy). Druga to wykorzystywanie zwolnienia lekarskiego w sposób niezgodny z celem tego zwolnienia.

Wykorzystywanie zwolnienia od pracy w sposób niezgodny z celem tego zwolnienia jest zawsze wykonywanie czynności mogących przedłużyć okres niezdolności do pracy. Celem zwolnienia od pracy jest zaś odzyskanie przez ubezpieczonego zdolności do pracy, stąd w jego osiągnięciu przeszkodą mogą być wszelkie zachowania ubezpieczonego utrudniające proces leczenia i rekonwalescencję ( por. wyrok SN z dnia 14 grudnia 2005 r., III UK 120/05, OSNP 2006, nr 21-22, poz. 338).

W orzecznictwie podkreśla się, iż dwie sytuacje (przesłanki) utraty prawa do zasiłku chorobowego z art. 17 ust. 1 ustawy zasiłkowej mają charakter niezależny (odrębny). Wystarczy więc, że w czasie orzeczonej niezdolności do pracy ubezpieczony wykonuje „pracę zarobkową” i nie jest niezbędne badanie czy była ona niezgodna z celem zwolnienia lekarskiego. Wykonywanie pracy zarobkowej niezależnie od jej wpływu na stan zdrowia stanowi samodzielną negatywną przesłankę prawa do zasiłku” ( por. wyrok SN z dnia 6 lutego 2006 r. w sprawie II UK 10/07, OSNP 2009/9-10/123).

Utrata prawa do zasiłku chorobowego na podstawie art. 17 ustawy, oparta jest na założeniu nierzetelności zwolnienia lekarskiego, tj. na uznaniu, że jeżeli zaistniały wymienione zachowania, to w rzeczywistości nie zachodziła sytuacja chroniona prawem, a pracownik nadużył prawa do świadczeń z ubezpieczenia chorobowego. Utrata prawa do zasiłku chorobowego w okolicznościach art. 17 ustawy ma przeto na celu nie tyle represjonowanie ubezpieczonego za zachowanie sprzeczne ze statusem chorego, lecz raczej przeciwdziałanie wypłacie świadczeń (zasiłku chorobowego lub wynagrodzenia gwarancyjnego) w okolicznościach, które ustawodawca ocenia jako nadużycie prawa. Jest to więc nie tyle sankcja za naganne z punktu widzenia interesów instytucji ubezpieczeniowej zachowanie się ubezpieczonego, co odebranie prawa do nienależnego mu świadczenia w związku z nieistnieniem chronionej sytuacji ( por. Komentarz do art. 17 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 roku o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa; Inetta Jędrasik-Jankowska; LexPolonica).

Wymieniona w art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa praca zarobkowa, jako negatywna przesłanka prawa do zasiłku chorobowego, nie może być utożsamiana z każdą aktywnością ludzką, zmierzającą do osiągnięcia zarobku, realizowana na każdej podstawie prawnej. W przypadkach sporadycznych, incydentalnych i wymuszonych okolicznościami przejawów aktywności zawodowej przyjmuje się możliwość wyłączenia stosowania tego przepisu ( por. wyrok SN z dnia 2 kwietnia 2025 r., I USKP 143/24, LEX nr 3852953).

Nadmienić warto, iż zgodnie z art. 6 k.c. w zw. z art. 232 k.p.c. ciężar udowodnienia twierdzeń spoczywa na tej stronie, która je zgłasza. Strona, która twierdzi, że określona okoliczność miała miejsce, zobowiązana jest zgłosić dowód lub dowody wykazujące jej istnienie. Strona, która nie przytoczyła wystarczających dowodów na poparcie swoich twierdzeń, ponosi ryzyko niekorzystnego dla siebie rozstrzygnięcia, o ile ciężar dowodu, co do tych okoliczności na niej spoczywał, a Sąd musi wyciągnąć ujemne konsekwencje z braku udowodnienia faktów przytoczonych na uzasadnienie żądań lub zarzutów. Statuowana na podstawie tych przepisów zasada kontradyktoryjności obowiązuje także w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych. Również zatem w tego rodzaju sprawach Sąd nie ma obowiązku prowadzenia postępowania dowodowego z urzędu. Sąd orzekający nie może ponosić odpowiedzialność za rezultat postępowania dowodowego, którego dysponentem są strony. Ponieważ w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych organ rentowy ma status strony (art. 477 ¹¹ § 1 k.p.c.), obciąża go obowiązek wykazywania (dostępnymi środkami dowodowymi) prawdziwości formułowanych przez niego twierdzeń oraz zasadności dochodzonych racji.

W ocenie Sądu Rejonowego rozpoznającego niniejszą sprawę nie doszło do ziszczenia się negatywnej przesłanki określonej w art. 17 ustawy zasiłkowej w postaci wykonywania przez odwołującą się pracy zarobkowej. Analiza całokształtu materiału dowodowego, w szczególności przesłuchania odwołującej się oraz dokumentów zgromadzonych w aktach organu rentowego, nie pozwala na przyjęcie, że w okresie od 8 lipca 2025 r. do 22 lipca 2025 r. podejmowała ona jakiekolwiek czynności o charakterze zarobkowym, które mogłyby prowadzić do utraty prawa do zasiłku opiekuńczego.

Z materiału dowodowego wynika jednoznacznie, że odwołująca się nie prowadziła działalności gospodarczej, nie świadczyła odpłatnych usług stylizacji paznokci ani nie uzyskiwała z tego tytułu jakichkolwiek korzyści majątkowych. Jak wynika z jej przesłuchania, ukończony w lutym 2025 r. kurs stylizacji paznokci miał charakter wyłącznie szkoleniowy, a wykonywane przez nią stylizacje dotyczyły jedynie najbliższych członków rodziny lub znajomych i służyły wyłącznie zdobywaniu praktyki. Odwołująca się nie pobierała za te czynności wynagrodzenia, nie reklamowała odpłatnych usług, nie prowadziła rezerwacji wizyt ani nie podejmowała żadnych działań wskazujących na prowadzenie działalności zarobkowej. Publikowane przez nią w mediach społecznościowych zdjęcia miały charakter dokumentacyjny i edukacyjny, prezentowały postępy w nauce oraz służyły wymianie doświadczeń z osobami prowadzącymi szkolenia. Nie były one elementem działalności reklamowej ani nie stanowiły formy pozyskiwania klientów.

W tym kontekście należy podkreślić, że samo zamieszczanie treści w mediach społecznościowych – zwłaszcza treści o charakterze hobbystycznym, szkoleniowym czy dokumentacyjnym – nie może być utożsamiane z wykonywaniem pracy zarobkowej w rozumieniu art. 17 ustawy zasiłkowej. Aby można było mówić o pracy zarobkowej, konieczne jest wykazanie, że ubezpieczony podejmował czynności ukierunkowane na osiągnięcie przychodu lub innej wymiernej korzyści majątkowej. Organ rentowy nie przedstawił żadnych dowodów wskazujących, że publikowane zdjęcia miały charakter komercyjny, że odwołująca się świadczyła odpłatne usługi, że prowadziła działalność gospodarczą lub że uzyskiwała jakiekolwiek korzyści z tytułu aktywności w mediach społecznościowych.

Co więcej, organ rentowy w toku postępowania nie powoływał żadnych innych okoliczności mogących podważyć wiarygodność przesłuchania odwołującej się. Nie wskazywał na istnienie jakiejkolwiek zarejestrowanej działalności gospodarczej, nie wykazał, aby odwołująca się reklamowała odpłatne usługi, ani nie przedstawił jakichkolwiek informacji świadczących o tym, że jej aktywność miała charakter zarobkowy. Organ ograniczył się jedynie do powołania się na ogólnikowe informacje przekazane przez pracodawcę, dotyczące publikowania zdjęć stylizacji paznokci, nie podejmując przy tym żadnych działań zmierzających do ustalenia, czy czynności te rzeczywiście miały charakter zarobkowy. W szczególności organ nie przeprowadził dowodów z dokumentów potwierdzających odpłatność usług, nie zwrócił się o informacje do instytucji rejestrujących działalność gospodarczą, nie ustalił, czy odwołująca się uzyskiwała jakiekolwiek przychody z tytułu stylizacji paznokci, ani nie wykazał, aby publikowane treści miały charakter reklamowy.

W świetle zasady rozkładu ciężaru dowodu, wynikającej z art. 6 k.c. w zw. z art. 232 k.p.c., to na organie rentowym – jako stronie powołującej się na istnienie negatywnej przesłanki – spoczywał obowiązek wykazania, że odwołująca się wykonywała pracę zarobkową w okresie objętym zwolnieniem lekarskim. Organ rentowy obowiązkowi temu nie sprostał. Nie przedstawił żadnych dowodów, które mogłyby podważyć wiarygodne i spójne wyjaśnienia odwołującej się, ani nie wykazał, aby jej aktywność w mediach społecznościowych miała charakter zarobkowy lub była wykorzystywana w sposób sprzeczny z celem zwolnienia lekarskiego.

W konsekwencji Sąd uznał, że brak było podstaw do przyjęcia, iż odwołująca się wykonywała pracę zarobkową w rozumieniu art. 17 ustawy zasiłkowej, a tym samym – że zaistniała negatywna przesłanka wyłączająca prawo do zasiłku opiekuńczego. Organ rentowy nie wykazał bowiem żadnych okoliczności, które mogłyby prowadzić do odmowy prawa do świadczenia, a jego stanowisko opierało się wyłącznie na domniemaniach, niepopartych materiałem dowodowym.

Mając powyższe na uwadze, Sąd w punkcie I. sentencji wyroku, na mocy przepisu art. 477 ¹⁴ § 2 k.p.c., zmienił zaskarżoną decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział we C. z dnia 9 października 2025 r. znak: (...) zmienioną decyzją Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział we C. z dnia 14 listopada 2025 r. znak: (...) w ten sposób, że przyznał odwołującej się F. Z. prawo do zasiłku opiekuńczego za okres od 8 lipca 2025 r. do 21 lipca 2025 r.

W punkcie II. sentencji wyroku Sąd, działając na podstawie art. 477 ¹⁴ § 1 k.p.c., oddalił odwołanie w pozostałym zakresie. Odwołująca się domagała się przyznania prawa do zasiłku opiekuńczego za cały okres objęty zwolnieniem lekarskim, tj. od 8 lipca 2025 r. do 22 lipca 2025 r. Jednakże – jak wynika z treści art. 33 ust. 1 pkt 2 ustawy zasiłkowej – zasiłek opiekuńczy przysługuje ubezpieczonemu za okres zwolnienia od wykonywania pracy, nie dłużej jednak niż przez 14 dni w roku kalendarzowym, jeżeli opieka sprawowana jest nad chorym członkiem rodziny wskazanym w art. 32 ust. 1 pkt 3 tej ustawy. Limit ten ma charakter bezwzględny i nie może zostać przekroczony, niezależnie od przyczyn sprawowania opieki, stopnia choroby członka rodziny czy sytuacji życiowej ubezpieczonego. W realiach niniejszej sprawy bezsporne było, że odwołująca się wykorzystała w 2025 r. pełny przysługujący jej limit 14 dni zasiłku opiekuńczego najpóźniej w dniu 21 lipca 2025 r. Oznacza to, że prawo do świadczenia przysługiwało jej wyłącznie do tego dnia włącznie. Dzień 22 lipca 2025 r. stanowił już piętnasty dzień opieki nad chorym członkiem rodziny w danym roku kalendarzowym, a zatem nie mógł być objęty prawem do zasiłku.

Zgodnie z art. 96 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 959 t.j.), strona wnosząca odwołanie do sądu pracy i ubezpieczeń społecznych nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych (tj. opłat sądowych i wydatków). Zgodnie zaś z art. 98 u.k.s.c., w toku postępowania z zakresu ubezpieczeń społecznych wydatki ponosi Skarb Państwa. Wobec powyższego w punkcie III. sentencji wyroku Sąd koszty postępowania zaliczył na rachunek Skarbu Państwa.

Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak w wyroku.