Wyrok z 18 marca 2026, sygn. III C 731/25

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 18 marca 2026 roku

Sąd Rejonowy Szczecin-Centrum w Szczecinie, III Wydział Cywilny

w składzie następującym:

Przewodniczący:	sędzia Sebastian Otto
Protokolant:	stażysta U. J.

po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2026 roku w V.

na rozprawie

sprawy z powództwa (...) z siedzibą w A. (Estonia)

przeciwko U. W. (1)

o zapłatę

oddala powództwo

Sędzia Sebastian Otto

Sygn. akt III C 731/25

UZASADNIENIE

wyroku z 18 marca 2026 r.

na podstawie art. 505 [8] k.p.c.

Pozwem wniesionym w dniu 27 listopada 2023 r. C. F. wniósł o zasądzenie od pozwanego U. W. (1) kwoty 706,87 zł wraz z odsetkami ustawowymi od dnia 30 października 2020 r. do dnia zapłaty oraz zasądzenie od pozwanego na rzecz strony powodowej zwrotu kosztów procesu.

W uzasadnieniu powyższego żądania wskazano, że pozwany zawarł z (...) sp. z o.o. z siedzibą w M. umowę o świadczenie usług akceptując ogólne warunku umowy abonenckim. Umowa została zawarta na czas nieokreślony, a pozwany otrzymał numer identyfikacyjny abonenta (...). Pozwany nie spłacił jednak faktur wystawionych na podstawie ww. umowy. Wierzytelności tytułem ww. należności zostały przelane na rzecz strony powodowej, o czym pozwany został zawiadomiony.

27 maja 2024 r. został wydany nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym, w którym dochodzone roszczenie zostało uwzględnione w całości.

Kurator pozwanego w sprzeciwie od nakazu zapłaty wniósł o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie od powoda na rzecz strony pozwanej kosztów procesu. Podniesiono przy tym zarzut braku legitymacji procesowej powoda oraz zarzut nieudowodnienia roszczenia co do wysokości.

Rozważania prawne.

Powództwo okazało się nieuzasadnione i podlegało oddaleniu.

Podstawę prawną żądania pozwu stanowi przepis art. art. 56 ust. 1 i 2 i nast. ustawy z dnia 16 lipca 2004 roku Prawo telekomunikacyjne (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 34), który w brzmieniu obowiązującym w dniu zawarcia umowy stanowił, że świadczenie usług telekomunikacyjnych odbywa się na podstawie umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych. Umowę o świadczenie usług telekomunikacyjnych zawiera się w formie pisemnej, elektronicznej lub dokumentowej. Wymóg formy pisemnej, elektronicznej lub dokumentowej nie dotyczy umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych zawieranej przez dokonanie czynności faktycznych obejmujących w szczególności umowy o świadczenie usług przedpłaconych świadczonych w publicznej sieci telekomunikacyjnej, publicznie dostępnych usług telefonicznych świadczonych za pomocą aparatu publicznego lub przez wybranie numeru dostępu do sieci dostawcy usług.

Podniesiony zarzut braku legitymacji procesowej czynnej okazał się nieuzasadniony albowiem umowa cesji nie budzi zastrzeżeń (k. 94) i pokrywa się z załącznikiem złożonym do pozwu (k. 27), a zgodnie z treścią art. 509 § 1 i 2 k.c. wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. Wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w szczególności roszczenie o zaległe odsetki.

Jednakże roszczenie nie zostało udowodnione co do zasady i co do wysokości.

Na wstępie wskazać należy, że stosownie do treści art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Uregulowanie przepisu art. 6 k.c. stanowi o ciężarze dowodu w sensie materialnoprawnym i wskazuje, kogo obciążają skutki nieudowodnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Reguła dotycząca ciężaru dowodu nie może być rozumiana w ten sposób, że zawsze, bez względu na okoliczności sprawy, spoczywa on na stronie powodowej. Zgodnie z rozkładem ciężaru dowodu, wynikającym z przywołanego przepisu, powód jest zobowiązany do wykazania wszystkich okoliczności uzasadniających jego roszczenie tak co do zasady jak i wysokości. Pozwany zaś, który odmawia uczynienia zadość żądaniu powoda, obowiązany jest udowodnić fakty wskazujące na to, że uprawnienie żądającemu nie przysługuje. Podkreślić jednakże należy, że art. 6 k.c. rozumiany być musi przede wszystkim w ten sposób, że strona, która nie przytoczyła wystarczających dowodów na poparcie swych twierdzeń ponosi ryzyko niekorzystnego dla siebie rozstrzygnięcia, o ile ciężar dowodu, co do tych okoliczności na niej spoczywał. (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 grudnia 2006 r., IV CSK 299/06).

Przenosząc powyższe rozważania na realia niniejszej sprawy po pierwsze wskazać należy że, usługi wskazane w przedłożonej umowie o świadczenie usług nie odpowiadają usługom objętym rozliczeniami załączonymi do pozwu. Z treści umowy nie wynika bowiem, aby obejmowała ona takie usługi jak Pakiet Premium D.+ V., Pakiet Premium (...), Pakiet (...) czy Opcja (...)/(...). Tym samym brak było podstaw do przyjęcia, że należności wynikające z rozliczeń obejmujących powyższe usługi pozostawały w związku z zawartą umową.

Po drugie, powód nie przedłożył żadnych dokumentów uzasadniających naliczenie opłat z tytułu wcześniejszego rozwiązania lub „zerwania umowy”. Samo wskazanie takiej należności w rozliczeniu nie jest wystarczające do uznania jej za zasadną. Powód nie wykazał ani podstawy prawnej naliczenia tej opłaty, ani sposobu jej wyliczenia.

Po trzecie, powód nie wykazał, aby pozwany U. W. (1) był stroną umowy o numerze identyfikacyjnym (...). Z przedłożonych aneksów wynika jedynie zmiana adresu zakończenia sieci. Brak jest natomiast jakiegokolwiek dokumentu potwierdzającego, że U. W. (2), który pierwotnie zawarł umowę o świadczenie usług, wyraził zgodę na zmianę usługobiorcy, bądź że doszło do skutecznego przejęcia praw i obowiązków wynikających z umowy przez pozwanego U. W. (1).

W konsekwencji powód nie wykazał, że pozwany był stroną stosunku zobowiązaniowego, z którego wywodził dochodzone roszczenie, ani że dochodzona kwota została prawidłowo naliczona i odpowiadała postanowieniom umowy.

Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji.