Wyrok z 19 marca 2026, sygn. I C 463/24

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 19 marca 2026 r.

Sąd Rejonowy w Giżycku I Wydział Cywilny w składzie następującym:

Przewodniczący: SSR Janusz Supiński

Protokolant: Katarzyna Kucharska

po rozpoznaniu w dniu 12.03.2026 r. w M.

sprawy z powództwa Ł. E. (1)

przeciwko M. E.

o wydanie lokalu

Powództwo oddala.

Sygn. akt. I C 463/24

UZASADNIENIE

Powód Ł. E. (1) domagał się nakazania pozwanej M. E. by opróżniła i wydała nieruchomość stanowiącą współwłasność stron, położoną w I., przy ul(...), dla której Sąd Rejonowy w Giżycku prowadzi księgę wieczystą nr (...). Nadto wniósł o zasądzenie kosztów procesu według norm przepisanych. W uzasadnieniu wskazał, że strony są byłymi małżonkami i zamieszkują razem wraz ze swoją córką, jej mężem oraz wnukami w spornej nieruchomości. Powód podniósł, że była małżonka jest w stosunku do niego agresywna, wyzywa go i ubliża, znęcą się psychicznie nad powodem, co całkowicie uniemożliwia mu korzystanie z nieruchomości. Ponadto powód twierdził, że pozwana nie partycypuje w kosztach utrzymania domu.

Pozwana M. E. wniosła o oddalenie powództwa w całości. W uzasadnieniu pozwana zaprzeczyła twierdzeniom powoda wskazując, że sytuacja wygląda wręcz odwrotnie i to powód wykazuje wobec niej agresywne zachowania. Pozwana zakwestionowała również zarzut braku partycypacji w kosztach utrzymania nieruchomości. Wskazała, że wbrew twierdzeniom powoda dokonuje opłat za wywóz śmieci, uiszcza podatek od nieruchomości oraz pokrywa koszty okresowych przeglądów kominiarskich.

Sąd ustalił, co następuje:

W dniu 8 listopada 2011 r. Sąd Okręgowy w Olsztynie, VI Wydział Cywilny Rodzinny orzekł o rozwiązaniu przez rozwód małżeństwa Ł. E. (1) oraz M. E..

dowód: wyrok SO w Olsztynie z dn. 8.11.2011 r., akta SO w Olsztynie sygn.akt. VI RC 558/11

Nieruchomość położona w I. (...), składająca się z działki (...) o pow. (...) ha zabudowana domem jednorodzinnym, dla której Sąd Rejonowy w Giżycku prowadzi księgę wieczystą nr (...) stanowi współwłasność Ł. E. (2) i M. E. do 1/2 części, zaś pozostały udział w wysokości 1/2 przysługuje córce K. E..

dowód: akt notarialny Rep. A (...)

Sąd zważył, co następuje:

A. faktyczny w przedmiotowej sprawie sąd ustalił na podstawie załączonych do akt sprawy dokumentów, których autentyczność i prawdziwość nie była kwestionowana w toku procesu przez strony, ich prawdziwość i rzetelność nie budziła również wątpliwości Sądu, dlatego Sąd uznał je w całości za wiarygodne.

Powód wywodził swoje roszczenie z art. 222 § 1 k.c. stanowiącego, iż właściciel może żądać od osoby, która włada faktycznie jego rzeczą, ażeby rzecz została mu wydana, chyba że osobie tej przysługuje skuteczne względem właściciela uprawnienie do władania rzeczą. Osoba, która faktycznie włada rzeczą nie ma obowiązku wydania jej właścicielowi, jeżeli służy jej skuteczne uprawnienie do władania nią. Uregulowane w tym przepisie roszczenie windykacyjne służy do ochrony uprawnienia właściciela do wyłącznego posiadania rzeczy. Jego treścią jest możliwość żądania przez właściciela wydania mu rzeczy przez osobę, która faktycznie włada rzeczą, nie mając ku temu stosownego tytułu prawnego, skutecznego wobec właściciela. Określa się je niekiedy mianem roszczenia nieposiadającego właściciela przeciwko posiadającemu niewłaścicielowi. „Wniesienie powództwa windykacyjnego uzasadnia sam fakt nieuprawnionego pozbawienia właściciela posiadania rzeczy przez osobę trzecią. Wystarczające jest przy tym stwierdzenie obiektywnego faktu wkroczenia w sferę cudzego prawa własności. Bez znaczenia dla powstania tego roszczenia są elementy subiektywne, takie jak wina, dobra czy zła wiara osoby naruszającej własność, czy też zamiar zajęcia nieruchomości wyłącznie dla własnych potrzeb (wyr. SN z 23.1.2013 r., I CSK 295/12, Legalis). Bezprawne wkroczenie w stan cudzego prawa własności ma miejsce wówczas, gdy odbywa się bez zgody właściciela. Sama decyzja administracyjna, zezwolenie czy zatwierdzenie w trybie administracyjnym sposobu korzystania z nieruchomości będącej własnością gminy, nie stanowi zgody jej właściciela na takie korzystanie z nieruchomości i nie rodzi skutecznego względem właściciela uprawnienia do władania nieruchomością w rozumieniu art. 222 KC (wyr. SN z 23.1.2013 r., I CSK 295/12, Legalis). Naruszenie prawa własności powinno mieć charakter trwały oraz powodować całkowite pozbawienie właściciela władztwa na rzeczą. (…) Stosownie do art. 222 § 1 KC właściciel może domagać się wydania rzeczy od każdego, kto nią faktycznie włada i nie ma względem właściciela skutecznego uprawnienia do władania rzeczą.” ( K. Górska [w:] E. Gniewek, P. Machnikowski (red.), Kodeks cywilny. Komentarz, wyd. 12, 2025, art. 222).

Pierwszorzędne znaczenie w niniejszej sprawie miało ustalenie, czy powodowi przysługuje prawo rzeczowe do spornej nieruchomości oraz czy pozwana zajmuje przedmiotowy dom zgodnie z prawem, czy też włada nim bez tytułu prawnego. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że powód posiada prawo współwłasności spornej nieruchomości. Pozwana jest również współwłaścicielką przedmiotowej nieruchomości. Zatem pozwana niewątpliwie posiada tytuł prawny do nieruchomości będącej przedmiotem sporu.

Wobec powyższego nie ma podstaw do przyjęcia, że powodowi przysługuje roszczenie wskazane w pozwie. Mając na uwadze powyższe, na podstawie przywołanych przepisów Sąd oddalił powództwo. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 98 §1 k.p.c., z tym że pozwana na wykazała poniesionych kosztów.

Na marginesie należy wskazać, że żadna ze stron nie zdołała wykazać, iż to oponent procesowy inicjował konflikty lub dopuszczał się aktów przemocy. Twierdzenia byłych małżonków w tym zakresie nie zostały poparte żadnymi dowodami.