Uzasadnienie z 22 grudnia 2017, sygn. I C 28/17

UZASADNIENIE

Pozwem wniesionym do tutejszego Sądu w dniu 19 października 2016 r. powód (...) z siedzibą we W., wniósł o zasądzenie na jego rzecz od pozwanego A. B. kwoty 10.345,85 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty. Powód wniósł także o zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu pozwu wskazał, iż strona pozwana i (...) S.A. zawarli w dniu 06 lutego 2009 r. umowę bankową o nr (...), na podstawie której strona pozwana otrzymała określoną w umowie kwotę pieniężną. Strona pozwana nie wywiązała się z przyjętego na siebie zobowiązania, wobec czego niespłacona kwota należności głównej stała się wymagalna wraz z kwotą odsetek za opóźnienie w spełnieniu świadczenia. Wierzyciel pierwotny wezwał pozwanego do zapłaty, a wobec upływu zakreślonego terminu w dniu 04 lutego 2016 r. (...) Bank S.A. zawarł z powodem umowę przelewu wierzytelności. Na dochodzoną pozwem kwotę składa się: 5.399,05 tytułem należności głównej wynikającej z zawartej umowy, 341,99 zł tytułem odsetek naliczonych przez pierwotnego wierzyciela, 4.343,88 zł tytułem odsetek karnych naliczonych przez wierzyciela pierwotnego, 260,93 zł tytułem odsetek umownych za opóźnienie.

W dniu 08 grudnia 2016 roku Referendarz sądowy w Sądzie Rejonowym w G. w sprawie sygn. akt I Nc (...) wydał nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym przeciwko A. B. uwzględniając w całości żądanie pozwu.

Od przedmiotowego nakazu zapłaty pozwany złożył sprzeciw zaskarżając nakaz w całości.

Powód w odpowiedzi na sprzeciw od nakazu zapłaty podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2017 roku / karta 70 akt/ powód wniósł o oddalenie powództwa, podnosząc zarzut przedawnienia roszczenia oraz braku wykazania roszczenia.

Pismem procesowym z dnia 14 czerwca 2017 r. powód cofnął pozew /karta 82 akt/.

Pismem procesowym z dnia 16 sierpnia 2017 r. pozwany nie wyraził zgody na cofnięcie pozwu, wnosząc o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 06 lutego 2009 roku pozwany A. B. zawarł z (...) Bank (...) S.A. we W. umowę o kredyt nr (...), na mocy której udzielono pozwanemu kredytu w kwocie 6.360,82 zł. W umowie ustalono, iż spłata nastąpi w 36 ratach miesięcznych płatnych począwszy od marca 2009

dowód: - umowa kredytu z dnia 06 lutego 2009 r. – k. 43-44 akt,

W dniu 04 lutego 2016 r. pomiędzy (...) Bank S.A. (poprzednikiem (...) Bank (...) S.A. we W.), a powodem doszło do zawarcia umowy sprzedaży wierzytelności do funduszu sekurytyzacyjnego, która obejmowała m.in. wierzytelności wobec A. B. z tytułu umowy z dnia 06 lutego 2009 r. nr (...).

dowód: umowy sprzedaży wierzytelności z dnia 04 lutego 2016 r. wraz z załącznikiem k. 7-12 akt,

W dniu 14 października 2016 r. (...) z siedzibą we W. wystawił wyciąg z ksiąg rachunkowych funduszu sekurytyzacyjnego i ewidencji analitycznej nr (...) obejmujący wierzytelności A. B. z tytułu umowy pożyczki nr (...).

dowód: wyciąg z ksiąg rachunkowych k. 6 akt

Pismem z dnia 03 marca 2016 r. powód dokonał zawiadomienia o zmianie wierzyciela informując jednocześnie A. B. o stanie zadłużenia.

dowód: - zawiadomienie o zmianie wierzyciela z dnia 03 marca 2016 r. – k. 45 akt

Sąd, zważył co następuje:

Powództwo nie zasługuje na uwzględnienie.

Stan faktyczny sprawy ustalono w oparciu o wymienione powyższej dowody z dokumentów.

Na wstępie wskazać należy, iż wobec cofnięcia przez powoda pozwu bez zrzeczenia się roszczenia po rozpoczęciu rozprawy, czemu sprzeciwiła się strona pozwana, cofnięcie pozwu Sąd uznał za bezskuteczne.

W niniejszej sprawie bezsporna pozostawała okoliczność zawarcia pomiędzy pozwanym, a pierwotnym wierzycielem umowy kredytu nr (...), a także okoliczność przelewu wierzytelności z powyższego tytułu na powoda.

Przechodząc do oceny zgłoszonego zarzutu przedawnienia roszczenia wskazać należy, iż zgodnie z treścią art. 118 k.c. termin przedawnienia roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej wynosi 3 lata.

Przepis art. 123 § 1 k.c. przewiduje przerwanie biegu przedawnienia. W przepisie tym ustawodawca enumeratywnie wskazał okoliczności, które powodują przerwanie biegu terminu przedawnienia, do których zaliczono:

1.  każdą czynność przed sądem lub innym organem powołanym do rozpoznawania spraw lub egzekwowania roszczeń danego rodzaju albo przed sądem polubownym, przedsięwziętą bezpośrednio w celu dochodzenia lub ustalenia zaspokojenia albo zaspokojenia lub zabezpieczenia roszczenia;

2.  uznanie roszczenia przez osobę, przeciwko której roszczenie przysługuje;

3.  wszczęcie mediacji.

W świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego, zdaniem Sądu zarzut przedawnienia zasługuje na uwzględnienia, co w konsekwencji uzasadnia oddalenie powództwa. Nie ulega bowiem wątpliwości, iż umowa kredytu została zawarta przez (...) Bank (...) S.A. we W. w ramach prowadzonej przez ten podmiot działalności gospodarczej, a zatem termin przedawnienia w niniejszej sprawie wynosił 3 lata. Mając zatem na względzie ustalony umowie z dnia 06 lutego 2009 r. okres spłaty kredytu, określony na 36 miesięcy począwszy od marca 2009 r., przy jednoczesnym braku dokumentów wskazujących na dokonanie wypowiedzenia w/w umowy przed wskazanym terminem, stwierdzić należy, iż wniesienie pozwu do tutejszego Sądu w dniu 19 października 2016 r. nastąpiło po upływie 3 - letniego terminu przedawnienia. W tym miejscu podkreślenia wymaga, iż pomimo stosownego wezwania, w zakreślonym terminie powód nie ustosunkował się do zarzutu przedawnienia oraz nie wskazał, czy umowa kredytu nr (...) została wypowiedziana, w szczególności nie przedstawił dokumentu wypowiedzenia. W tym stanie, mając na względzie zebrany materiał dowodowy i wobec braku zajęcie stanowiska przez stronę powodową jako datę wymagalności roszczenia należało przyjąć datę upływu okresu na jaki umowa została zawarta.

Dokonując oceny zarzutu przedawnienia podkreślenia również wymaga, iż powodem w niniejszym postępowaniu jest nabywca wierzytelności nie będący bankiem, zaś pierwotny wierzyciel, będący bankiem, czynności egzekucyjne miał podejmować na podstawie wystawionego przez siebie bankowego tytułu egzekucyjnego, a postępowanie egzekucyjne prowadzone przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w G. o sygn. akt I Km (...)miało zostać w dniu 27 maja 2013 r. umorzone. Przy czym zauważyć należy, iż w/w okoliczności poza twierdzeniami zgłoszonymi w piśmie procesowym, nie zostały przez powoda pomimo wezwania w żaden sposób udowodnione.

Jednakże nawet przyjmując za powodem, iż egzekucja zastała wszczęta przez poprzedniego wierzyciela Sąd w niniejszym składzie w pełni podziela wyrażone w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 29.06.2016 r. sygn. akt III CZP 29/16 stanowisko, iż nabywca wierzytelności niebędący bankiem nie może powoływać się na przerwę biegu przedawnienia spowodowaną wszczęciem postępowania egzekucyjnego na podstawie bankowego tytułu egzekucyjnego zaopatrzonego w klauzulę wykonalności (art. 123 § 1 pkt 2 k.c.).

Zgodnie z jednolitym stanowiskiem Sądu Najwyższego zarówno złożenie wniosku o nadanie klauzuli wykonalności bankowemu tytułowi egzekucyjnemu, jak i wszczęcie postępowania egzekucyjnego na podstawie takiego tytułu wykonawczego przerywa na podstawie art. 123 § 1 pkt 1 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. bieg przedawnienia jako czynność przedsięwzięta bezpośrednio w celu egzekwowania roszczeń (vide: uchwała Sądu Najwyższego z dnia 16 stycznia 2004 r., III CZP 101/03, OSNC z 2005 r., nr 4, poz. 58, wyroki 23 listopada 2011 r., IV CSK 156/11, OSNC - ZD z 2013 r., nr 1, poz. 7, z dnia 12 stycznia 2012 r., II CSK 203/11, OSP z 2014 r., nr 6, poz. 60, z dnia 17 grudnia 2004 r., II CK 276/04, z dnia 22 stycznia 2008 r., V CSK 386/07, z dnia 21 maja 2010 r., II CSK 614/09, z dnia 4 października 2012 r., I CSK 90/12 - nie publ.). Rozpoczęcie na nowo biegu przedawnienia następuje bądź z chwilą prawomocnego zakończenia postępowania klauzulowego, bądź z chwilą zakończenia postępowania egzekucyjnego, w tym jego umorzenia (art. 826 k.p.c.) a wyjątek stanowi umorzenie na podstawie art. 823 lub 825 pkt 1 k.p.c. albo zwrot wniosku, które niweczą materialnoprawne skutki przerwy przedawnienia ( uchwała Sądu Najwyższego z dnia 19 lutego 2015 r., III CZP 103/14, OSNC z 2015 r., nr 12, poz. 137, wyroki z dnia 10 października 2003 r., II CK 113/02, OSP z 2004 r., nr 11, poz. 141, z dnia 23 stycznia 2007 r., V CSK 386/07, z dnia 14 kwietnia 2011 r., IV CSK 439/11, z dnia 19 listopada 2014 r., II CSK 196/14 - nie publ.). Natomiast umorzenie postępowania z urzędu z przyczyny bezskuteczności egzekucji na podstawie art. 824 § 1 pkt 3 k.p.c. powoduje, że bieg przedawnienia roszczenia stwierdzonego tytułem wykonawczym rozpoczyna się na nowo.

W razie cesji wierzytelności na nabywcę przechodzi ogół uprawnień przysługujących dotychczasowemu wierzycielowi, wszystkie właściwości, przywileje i braki, a więc ustawodawca zakłada identyczność wierzytelności cesjonariusza z wierzytelnością cedenta (art. 509 § 2 k.c.). Co do zasady, nabywca wstępuje w sytuację prawną cedenta, w tym również w zakresie przedawnienia, zbycie wierzytelności jest bowiem irrelewantne dla jego biegu. W przypadku wierzytelności objętej bankowym tytułem wykonawczym sytuacja prawna cesjonariusza kształtuje się jednak odmiennie od sytuacji prawnej nabywcy wierzytelności objętej innym tytułem wykonawczym. Uprawnienie do wystawienia bankowego tytułu egzekucyjnego przysługiwało jedynie bankom i tylko na ich rzecz mogła być nadana klauzula wykonalności; nadanie klauzuli na rzecz cesjonariusza nie będącego bankiem nie było dopuszczalne ( vide: uchwały Sądu Najwyższego z dnia 2 kwietnia 2004 r., III CZP 9/04, OSNC z 2005 r., nr 6, poz. 98, z dnia 22 lutego 2006 r., III CZP 129/05, OSNC z 2007 r., nr 1, poz. 4, z dnia 19 lutego 2015 r., III CZP 103/14). Cesjonariusz nie mógł kontynuować egzekucji wszczętej przez bank i musiał ustalić istnienie roszczenia w drodze procesu sądowego, uzyskać nowy tytuł wykonawczy i dopiero na jego podstawie egzekwować roszczenie.

Przerwanie biegu przedawnienia na podstawie art. 123 § 1 pkt 1 k.p.c. następuje, co do zasady, tylko pomiędzy stronami postępowania, jeżeli z istoty łączącego je stosunku prawnego wynika, że są materialnie zobowiązane lub uprawnione, a więc skutek przerwania zachodzi tylko w podmiotowych i przedmiotowych granicach czynności podjętej przez wierzyciela. ( vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 listopada 2014 r., II CSK 196/14). Wniosek o wszczęcie egzekucji wywołuje zatem skutek przerwy wtedy, gdy pochodzi od wierzyciela wskazanego w tytule egzekucyjnym, na rzecz którego została wydana klauzula wykonalności; nie jest bowiem wystarczająca tożsamość wierzytelności lecz konieczna jest również identyczność osób, na rzecz których czynność ta została dokonana. Skutki prawne postępowania egzekucyjnego wszczętego na podstawie bankowego tytułu wykonawczego związane są więc tylko z podmiotami w nim uczestniczącymi na podstawie tego tytułu w granicach podmiotowych i przedmiotowych ukształtowanych treścią klauzuli wykonalności. Podkreślenia wymaga, że przerwa biegu przedawnienia została spowodowana czynnością banku zmierzającą do egzekwowania roszczenia, podczas gdy nabywcy nie będącemu bankiem miałaby służyć do jego dochodzenia. Nabywca wierzytelności nie będący bankiem nabywa wierzytelność w swej treści i przedmiocie tożsamą z wierzytelnością zbywającego banku, ale nie wchodzi w sytuację prawną zbywcy wywołaną przerwą biegu przedawnienia i rozpoczęciem biegu na nowo. Czynność wszczęcia postępowania egzekucyjnego przez bank wywołuje materialnoprawny skutek przerwy biegu przedawnienia jedynie w stosunku do wierzyciela objętego bankowym tytułem wykonawczym, natomiast nabywca wierzytelności nie będący bankiem, nawet jeżeli nabycie nastąpiło po umorzeniu postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 824 § 1 pkt 3 k.p.c. i rozpoczęciu biegu terminu przedawnienia w stosunku do banku na nowo, nie może się powołać na przerwę biegu przedawnienia wywołaną wszczęciem postępowania egzekucyjnego przez pierwotnego wierzyciela będącego bankiem. Wyjątkowość przywileju wystawiania bankowego tytułu egzekucyjnego prowadzi do wniosku, że skoro nie może on być podstawą egzekucji na rzecz innych osób, niż w nim wskazane za wyjątkiem następstwa prawnego po stronie wierzyciela innego banku, to również materialnoprawne skutki wszczęcia postępowania egzekucyjnego jako czynności wierzyciela - banku prowadzącej do przerwy biegu przedawnienia dotyczą wyłącznie tego wierzyciela i nie dotyczą nabywcy nie będącego bankiem.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, stwierdzić należy, iż w stosunku do powoda nie będącego bankiem nie mogło dojść do przerwania biegu terminu przedawnienia w wyniku działań podejmowanych przez pierwotnego wierzyciela na podstawie bankowego tytułu egzekucyjnego (tj. złożenia wniosku o nadanie klauzuli wykonalności bankowemu tytułowi egzekucyjnemu, wszczęcia postępowania egzekucyjnego).

Reasumując powyższe rozważania, uwzględniając zarzut przedawnienia roszczenia Sąd oddalił powództwo (...) z siedzibą we W. przeciwko pozwanemu A. B..

Orzeczenie w przedmiocie kosztów postępowania uzasadnia brzmienie art. 98 k.p.c., zgodnie z którym strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu). Na zasądzone od powoda na rzecz strony pozwanej koszty procesu składa się: kwota 4.800,00 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego, zgodnie z § 2 pkt 5 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. (Dz.U. poz. 1800) w sprawie opłat za czynności adwokackie, w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości zmieniającego rozporządzenie w sprawie opłat za czynności adwokackie z dnia 3 października 2016 r. (Dz.U. z 2016 r. poz. 1668) oraz kwota 17,00 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.

Mając na względzie powołane okoliczności, na podstawie wskazanych przepisów, orzeczono jak w sentencji wyroku.

Sygn. akt I C 28/17

Zarządzenia:

1.  odnotować sporządzenie uzasadnienia,

2.  odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczyć pełnomocnikowi powoda - bez pouczenia,

3.  kal. 14 dni

G., dnia 22 grudnia 2017 r.