Wyrok z 25 marca 2026, sygn. IV U 1083/25

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 25 marca 2026 r.

Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w następującym składzie:

Przewodniczący: Sędzia Ewa Skowron

Protokolant:Monika Rzepecka

po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2026 r. we Wrocławiu na rozprawie sprawy

z odwołania H. R.

od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w F. z dnia 11.09.2025 r. znak (...)

o zasiłek chorobowy

I.  Zmienia zaskarżoną decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w F. z dnia 11.09.2025 r. znak (...) w ten sposób, że przyznaje ubezpieczonej prawo do zasiłku chorobowego za okres od dnia 19.08.2025 r. do dnia 24.09.2025 r.,

II.  Oddala dalej idące odwołanie,

III.  Koszty sądowe zalicza na rachunek Skarbu Państwa.

Sygn. akt IV U 1083/25

UZASADNIENIE

Ubezpieczona H. R. wniosła odwołanie od decyzji organu rentowego - Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w F. z dnia 11 września 2025 r. znak: (...), odmawiającej jej prawa do zasiłku chorobowego za okres od 19 sierpnia 2025 r. do 25 września 2025 r., domagając się jej zmiany i przyznania jej świadczenia za sporny okres.

W uzasadnieniu odwołania podała, że, wbrew twierdzeniom organu rentowego, nie wykorzystała zwolnienia lekarskiego w sposób nieprawidłowy i niezgodnie z jego celem. Wyjaśniła, że jej nieobecność w domu w dniu kontroli była spowodowana zakupami codziennymi oraz wyjściem po odbiór nowego dowodu osobistego. Wskazała przy tym, że organ rentowy nie wziął pod uwagę, że z uwagi na charakter jej schorzeń (depresja, stany lękowe) nie posiada ona wskazań do ciągłego przebywania w domu, co więcej - zalecana jest aktywność fizyczna. Dalej podała, że w okresie zwolnienia lekarskiego leczy się farmakologicznie, pozostaje w procesie psychoterapii i nie podejmuje żadnych działań sprzecznych z zaleceniami lekarza.

W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o oddalenie odwołania z uwagi na brak podstaw prawnych do jego uwzględnienia.

Motywując swoje stanowisko wskazał, że w dniu 26 sierpnia o godz. 12:12 organ rentowy przeprowadził kontrolę prawidłowości wykorzystywania przez ubezpieczoną zwolnienia lekarskiego wydanego na okres od 19 sierpnia 2025 r. do 25 września 2025 r. w miejscu zamieszkania ubezpieczonej. Wnioskodawczyni nie zastano wówczas w domu. W piśmie z dnia 4 września 2025 r. odwołująca się oświadczyła, że w dniu kontroli była na zakupach spożywczych w sklepie i w aptece oraz udała się po odbiór nowego dowodu osobistego. Wobec powyższego stwierdzono, że ubezpieczona wykorzystywała zwolnienie lekarskie niezgodnie z celem tego zwolnienia - wykonywała ona bowiem inne czynności, niezwiązane z czynnościami życia codziennego oraz procesem leczenia (odbiór dowodu osobistego). Ponadto wnioskodawczyni została poinformowana, że z dniem 24 września 2025 r. wykorzystałaby pełny okres zasiłkowy, tj. 182 dni, zatem nie nabyłaby prawa do zasiłku chorobowego za dzień 25 września 2025 r. nawet w przypadku uzyskania prawa do zasiłku chorobowego za cały okres tego zwolnienia lekarskiego.

W piśmie z dnia 13 lutego 2026 r. organ rentowy wskazał, że ubezpieczona pobierała zasiłek chorobowy od dnia 27 marca 2025 r. i przy uwzględnieniu zwolnienia za okres od 19 sierpnia 2025 r. do 25 września 2025 r. okres zasiłkowy powinien zakończyć się z dniem 24 września 2025 r.

Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:

W okresie od 19 sierpnia 2025 r. do 25 września 2025 r. ubezpieczona H. R. była niezdolna do pracy w związku z nawrotem zaostrzonych objawów depresyjno-lękowych. W treści zaświadczenia lekarskiego w rubryce wskazania lekarskie wpisano „2” (chory może chodzić). Leczący ubezpieczoną lekarz psychiatra przepisał jej leki przeciwdepresyjne, zalecił jej prowadzenie spokojnego trybu życia oraz włączenie do codziennej rutyny aktywności fizycznej. Ze względu jednak na przebyty przez ubezpieczoną w grudniu 2024 r. rozległy zabieg kardiochirurgiczny, wykonywane przez nią ćwiczenia musiały być stosunkowo lekkie (rekomendowano przede wszystkim spacery oraz jogę). Nadto ubezpieczonej zalecono wychodzenie z domu oraz utrzymywanie relacji społecznych jako istotny element rehabilitacji psychicznej.

Dowód:

- zaświadczenie lekarskie z dnia 21 stycznia 2026 r., k. 18;

- wydruk wizyty, k. 19-41;

- (...), k. 48;

- przesłuchanie ubezpieczonej H. R. na rozprawie w dniu 4 lutego 2026 r., protokół skrócony, k. 42-43.

W toku zwolnienia lekarskiego ubezpieczona stosowała się do zaleceń lekarza psychiatry, kontynuowała też rozpoczętą uprzednio psychoterapię.

Ubezpieczona nie sprawdzała kodu wystawionego jej zwolnienia lekarskiego.

Dowód:

- przesłuchanie ubezpieczonej H. R. na rozprawie w dniu 4 lutego 2026 r., protokół skrócony, k. 42-43.

W dniu 26 sierpnia 2025 r. o godz. 12:20 organ rentowy przeprowadził kontrolę prawidłowości wykorzystywania przez ubezpieczoną zwolnienia lekarskiego wystawionego na okres od 19 sierpnia 2025 r. do 25 września 2025 r. w miejscu zamieszkania H. R.

(ul. (...), (...)-(...) A.). Ubezpieczonej nie zastano wówczas w domu, albowiem w tym czasie udała się ona do urzędu po odbiór nowego dowodu osobistego. Ubezpieczona była zmuszona wymienić dokument ze względu na zmianę nazwiska i związany z tym obowiązek zaktualizowania danych m.in. w bankach oraz (...). Odbiór dokumentu, a także wykonane przy okazji drobne zakupy sklepie oraz w aptece, zajęły ubezpieczonej łącznie ok. 1,5 godziny.

Dowód:

- pismo Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w F. z dnia 29 sierpnia 2025 r. – w aktach organu rentowego;

- przesłuchanie ubezpieczonej H. R. na rozprawie w dniu 4 lutego 2026 r., protokół skrócony, k. 42-43.

Pismem z dnia 29 sierpnia 2025 r. organ rentowy wezwał ubezpieczoną do pisemnego wyjaśnienia nieobecności podczas kontroli organu rentowego w terminie 7 dni od dnia otrzymania pisma. Jednocześnie ubezpieczona została poinformowana, że do czasu otrzymania wyjaśnienia prawo do zasiłku chorobowego zostaje wstrzymane. Nadmieniono tam także, że w przypadku niedostarczenia przez ubezpieczoną wyjaśnień, organ rentowy wyda decyzję o odmowie przyznania prawa do zasiłku chorobowego za okres od 19 sierpnia 2025 r. do 25 września 2025 r.

Dowód:

- pismo Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w F. z dnia 29 sierpnia 2025 r. – w aktach organu rentowego.

W piśmie złożonym do organu rentowego w dniu 4 września 2025 r. ubezpieczona oświadczyła, że w dniu 26 sierpnia 2025 r. ok. 12:20 (tj. w czasie kontroli organu rentowego) udała się na zakupy spożywcze, do apteki oraz po odbiór nowego dowodu osobistego. Wskazała przy tym, że ww. dokument jest jej niezbędny w codziennym funkcjonowaniu, do załatwiania spraw w urzędzie, na poczcie oraz w banku.

Dowód:

- pismo ubezpieczonej z dnia 4 września 2025 r. – w aktach organu rentowego.

Decyzją z dnia 11 września 2025 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w F. odmówił ubezpieczonej prawa do zasiłku chorobowego za okres od 19 sierpnia 2025 r. do 25 września 2025 r. ze względu na wykorzystanie zwolnienia lekarskiego niezgodnie z celem tego zwolnienia.

Dowód:

- decyzja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w F. z dnia 11 września 2025 r.– w aktach organu rentowego.

Ubezpieczona pobierała zasiłek chorobowy od 27.03.2025 r. i przy uwzględnieniu zwolnienia za okres od 19.08.2025 r. do 25.09.2025 r. okres zasiłkowy powinien zakończyć się z dniem 24.09.2025 r.

Okoliczność bezsporna, nadto dowód:

- pismo ZUS z 13.02.2026 r. k. 47

Po zakończeniu zwolnienia lekarskiego ubezpieczona nie wróciła do prowadzenia działalności gospodarczej, nie pobierała też dalszych świadczeń z ubezpieczenia chorobowego.

Dowód:

- przesłuchanie ubezpieczonej H. R. na rozprawie w dniu 4 lutego 2026 r., protokół skrócony, k. 42-43.

Sąd Rejonowy zważył, co następuje:

Odwołanie zasługiwało na uwzględnienie niemalże w całości.

Stan faktyczny w niniejszej sprawie został ustalony w głównej mierze w oparciu o dowody z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy oraz aktach organu rentowego, dopuszczonych przez Sąd jako dowód w sprawie na podstawie art. 243 ² k.p.c., których wiarygodność i autentyczność nie budziła wątpliwości Sądu i nie została skutecznie zakwestionowana przez żadną ze stron.

Ustalając stan faktyczny Sąd oparł się również na dowodzie z przesłuchania ubezpieczonej H. R.. Jej zeznaniom Sąd dał wiarę w całości, gdyż przedstawione przez nią twierdzenia spójnie korespondowały ze zgromadzonymi w sprawie dowodami z dokumentów oraz nie były kwestionowane przez organ rentowy.

W niniejszym postępowaniu ubezpieczona wnosiła o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez przyznanie jej prawa do zasiłku chorobowego za sporny okres.

Stosownie do treści art. 6 ust. 1 z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r., poz. 1732 ze zm., zwanej dalej „ustawą zasiłkową”) zasiłek chorobowy przysługuje ubezpieczonemu, który stał się niezdolny do pracy z powodu choroby w czasie trwania ubezpieczenia chorobowego. Jednocześnie, jak stanowi art. 1 ust. 1 ustawy zasiłkowej, świadczenia pieniężne na warunkach i w wysokości określonych ustawą przysługują osobom objętym ubezpieczeniem społecznym w razie choroby i macierzyństwa określonym w ustawie z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 1009, 1079, 1115 i 1265, zwanej dalej „ustawą systemową”).

Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy zasiłkowej zasiłek chorobowy przysługuje przez okres trwania niezdolności do pracy z powodu choroby lub niemożności wykonywania pracy z przyczyn określonych w art. 6 ust. 2 - nie dłużej jednak niż przez 182 dni, a jeżeli niezdolność do pracy została spowodowana gruźlicą lub występuje w trakcie ciąży - nie dłużej niż przez 270 dni.

Zgodnie z treścią art. 17 ust. 1 ustawy zasiłkowej, ubezpieczony wykonujący w okresie orzeczonej niezdolności do pracy pracę zarobkową lub wykorzystujący zwolnienie od pracy w sposób niezgodny z celem zwolnienia traci prawo do zasiłku chorobowego za cały okres tego zwolnienia.

Powołany wyżej przepis przewiduje dwie przesłanki, które powodują utratę prawa do zasiłku chorobowego - wykonywanie pracy zarobkowej (w okresie orzeczonej niezdolności do pracy) oraz wykorzystywanie zwolnienia lekarskiego w sposób niezgodny z celem tego zwolnienia.

Pod pojęciem pracy w rozumieniu art. 17 ustawy zasiłkowej rozumieć należy pracę w potocznym tego słowa znaczeniu, w tym wykonywanie czynności na podstawie różnych stosunków prawnych - stosunku pracy, stosunków o charakterze cywilnoprawnym, a także prowadzenie własnej działalności gospodarczej, samozatrudnienie. Za pracę zarobkową uważa się wszelką aktywność ludzką, która zmierza do uzyskania zarobku, nawet gdyby miała ona polegać na czynnościach nieobciążających organizmu ubezpieczonego w istotny sposób. Przy czym przy określeniu "zarobkowego" charakteru pracy wskazuje się także, że przepisy nie wymagają, aby praca była podjęta "w celu zarobkowym". Wystarczy zatem podjęcie jakiejkolwiek czynnej działalności, zmierzającej do uzyskania wynagrodzenia lub dochodu, by mówić o pracy zarobkowej rodzącej skutek w postaci utraty prawa do zasiłku chorobowego przez ubezpieczonego, który korzystając ze zwolnienia lekarskiego pracę taką podejmuje. Tym samym wykonywanie pracy zarobkowej, niezależnie od jej wpływu na stan zdrowia ubezpieczonego, stanowi samodzielną negatywną przesłankę (podstawę) utraty prawa do zasiłku chorobowego (por. wyrok SN z 2008-10-03 II UK 26/08 opubl: L. wyrok SN z 2018 05 -09 III UK 72/17 L.). W ramach tej przesłanki nie stawiano odwołującemu się żadnych zarzutów.

Odnośnie drugiej z przesłanek tj. wykorzystania zwolnienia lekarskiego w sposób niezgodny z jego celem to zdefiniować można takiego typu postępowanie, które w powszechnym odczuciu jest nieodpowiednie dla osoby chorej i może nasuwać wątpliwości co do rzeczywistego stanu jej zdrowia. Podstawowym celem zwolnienia lekarskiego jest dążenie osoby przebywającej na nim do uzyskania pełnej sprawności i zdolności do pracy czy służby. Wykonywanie zatem jakichkolwiek czynności, mogących przedłużyć okres niezdolności do pracy lub służby zawsze stanowi wykorzystywanie zwolnienia niezgodnie z jego celem, przy czym w jego osiągnięciu przeszkodą może być zarówno wykonywanie pracy zarobkowej, jak i inne zachowania chorego utrudniające proces leczenia i rekonwalescencję. Przy czym nie chodzi tu jedynie o odzyskanie pełnej zdolności do pracy, gdyż zdrowie może być traktowane nie tylko jako stan braku objawów patologicznych, ale także jako stan pełnej sprawności fizycznej, psychicznej i społecznej, a więc pełnej zdolności organizmu do utrzymywania równowagi między nim a środowiskiem zewnętrznym. W piśmiennictwie wskazuje się także, że zachowania niezgodne z celem zwolnienia to nieprzestrzeganie wskazań lekarskich, na przykład nakazu leżenia w łóżku, zakazu wykonywania różnych prac domowych, praca w ogrodzie lub gospodarstwie rolnym - a także wręcz wykorzystywanie tego zwolnienia dla innych celów niż leczenie (Z. Salwa, Nowe przepisy o zasiłkach chorobowych, PiZS 1999 nr 9, s. 16).

Podkreślenia przy tym wymaga, iż przesłanka wykorzystywania zwolnienia w sposób niezgodny z jego celem oznaczona została w powołanym przepisie bardzo ogólnie, co może powodować trudności w ocenie poszczególnych zachowań ubezpieczonego podejmowanych przez niego w okresie stwierdzonej niezdolności do pracy. Niewątpliwie wykorzystywaniem zwolnienia od pracy w sposób niezgodny z celem tego zwolnienia będzie zawsze wykonywanie czynności mogących przedłużyć okres niezdolności do pracy a zatem proces leczenia i rekonwalescencję. (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 grudnia 2005 r., III UK 120/05, OSNP 2006, nr 21-22, poz. 338). Niemniej jednak w każdym przypadku, dokonując oceny zachowań ubezpieczonego, winny być uwzględnione okoliczności danego przypadku, ich ewentualny wpływ na proces leczenia oraz stan świadomości ubezpieczonego co do skutków podejmowanych przez niego działań. Nie budzi bowiem wątpliwości, że nie wszystkie czynności podejmowane w okresie orzeczonej niezdolności do pracy mogą być kwalifikowane jako czynności niezgodne z celem zwolnienia. Celem zwolnienia lekarskiego jest niewątpliwie odzyskanie przez ubezpieczonego zdolności do pracy w konsekwencji czego winien on postępować zgodnie z zaleceniami lekarskimi i ustalonym leczeniem (np. chodzić na zalecone spacery wyznaczone przy leczeniu schorzenia miażdżycy) a także unikać sytuacji mogących przedłużyć proces leczenia. Nie oznacza to jednak, aby nie mógł wykonywać prostych czynności życia codziennego, np. udać się po niezbędne zakupy czy też, aby za sytuację taką należało uznać brak możliwości przeprowadzenia kontroli zaświadczenia lekarskiego, zwłaszcza, gdy ubezpieczony nie ma zamiaru uniemożliwienia przeprowadzenia takiej kontroli.

W sprawie bezsporne było, iż ubezpieczona H. R. była niezdolna do pracy w okresie od 19 sierpnia 2025 r. do 25 września 2025 r. Poza sporem pozostawało także, że w dniu 26 sierpnia 2025 r. w czasie kontroli pracownika ZUS ubezpieczona przebywała poza miejscem zamieszkania, albowiem w tym czasie udała się po odbiór dowodu osobistego, a przy okazji zrobiła też zakupy w sklepie spożywczym i w aptece. Osią sporu w niniejszej sprawie był natomiast charakter czynności odbioru przez ubezpieczoną nowego dowodu osobistego. Ubezpieczona twierdziła, że otrzymała zalecenie podejmowania lekkiej aktywności fizycznej, w związku z czym wyjście do urzędu nie było sprzeczne z udzielonymi jej zaleceniami lekarskimi. Organ rentowy utrzymywał natomiast, że ww. czynność nie może zostać uznana za zwykłą czynność życia codziennego, ani za czynność wymuszoną stanem zdrowia.

W niniejszej sprawie brak było podstaw do uznania, aby ubezpieczona w okresie orzeczonej niezdolności do pracy od 19 sierpnia 2025 r. do 25 września 2025 r. wykorzystywała zwolnienie od pracy w sposób niezgodny z celem tego zwolnienia.

Zgodnie z art. 68 ust. 1 ustawy zasiłkowej Zakład Ubezpieczeń Społecznych oraz płatnicy składek, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1, są uprawnieni do kontrolowania ubezpieczonych co do prawidłowości wykorzystywania zwolnień od pracy zgodnie z ich celem oraz są upoważnieni do formalnej kontroli zaświadczeń lekarskich.

Zdaniem Sądu, wbrew stanowisku organu rentowego, wyjście do urzędu celem odebrania nowego dowodu osobistego niewątpliwie zaliczyć należy do zwykłych czynności życia codziennego. Jak wynika z przesłuchania ubezpieczonej, złożenie przez nią wniosku o wydanie nowego dokumentu było spowodowane zmianą nazwiska. Podkreślić należy, że w powyższych okolicznościach ubezpieczona była zobligowana do złożenia wniosku o nowy dowód osobisty, albowiem po upływie kilku miesięcy jej dotychczasowy dokument utraciłby ważność. W takim stanie rzeczy ubezpieczona nie posiadałaby ważnego dokumentu tożsamości, co nie tylko stanowiłoby wykroczenie, ale też uniemożliwiłoby ubezpieczonej załatwianie bieżących spraw życia codziennego. Nadto, w ocenie Sądu, nie można oczekiwać od ubezpieczonej, aby zwlekała ze złożeniem wniosku o nowy dokument - tak, aby odebrać go już po zakończeniu zwolnienia lekarskiego. Zauważyć trzeba, że ubezpieczona prowadziła działalność gospodarczą, w związku z czym była zobowiązana do niezwłocznego zaktualizowania swoich danych m.in. w bankach czy (...). Aby jednak wykonać ww. obowiązki konieczne było uzyskanie nowego dokumentu tożsamości. Nadto, całkowicie zrozumiałe jest, że ubezpieczona chciała możliwie jak najszybciej zaktualizować swoje dane i tym samym uniknąć niepotrzebnych trudności, w tym chociażby przy odbiorze korespondencji czy wizytach u lekarza.

Podkreślić należy również, że czynności podjęte przez H. R. w związku z odbiorem nowego dowodu osobistego nie mogą zostać uznane za takie, które mogłyby utrudnić proces leczenia lub rekonwalescencję. W treści zwolnienia lekarskiego wystawionego na sporny okres wyraźnie wskazano, że ubezpieczona może chodzić. Nie było więc żadnych przeszkód, aby ubezpieczona opuściła miejsce zamieszkania. Nadto, jak wynika z przesłuchania ubezpieczonej, wyjście do urzędu celem odbioru dowodu osobistego w dniu 26 sierpnia 2025 r. nie wiązało się dla niej z nadmiernym wysiłkiem, albowiem cała czynność trwała ok. 1,5 godziny. Co więcej, wychodząc z domu i spacerując do urzędu ubezpieczona zrealizowała udzielone jej przez lekarza psychiatrę zalecenia. W końcu zaznaczyć trzeba, że, jak wyżej wskazano, przy okazji wyjścia do urzędu ubezpieczona zrobiła też dla siebie zakupy w sklepie spożywczym i aptece. Wykorzystała on zatem okoliczność odbioru nowego dokumentu, aby zaspokoić inne, podstawowe potrzeby życiowe.

Reasumując, ubezpieczona nie uniemożliwiła w sposób zawiniony przeprowadzenia kontroli, nie wykorzystywała też zwolnienia niezgodnie z jego celem. Co więcej, już w piśmie z 4 września 2025 r. ubezpieczona szczegółowo przedstawiła przyczyny nieobecności. Następnie, w toku postępowania sądowego konsekwentnie podtrzymywała zajęte wcześniej stanowisko, które zostało potwierdzone przedłożoną dokumentacją.

Nie można było zatem zgodzić się z przedstawioną w zaskarżonej decyzji oceną organu rentowego, iż ubezpieczona wykorzystywał zwolnienie lekarskie niezgodnie z jego celem. Zaprezentowana przez organ rentowy wykładnia art. 17 ust. 1 ustawy zasiłkowej tylko częściowo zasługuje na aprobatę. Nie można bowiem zgodzić się z kategorycznym twierdzeniem organu rentowego, że z art. 17 ust. 1 ustawy zasiłkowej wynika bezwzględny zakaz opuszczania miejsca zamieszkania na dłuższy czas. Przepis art. 17 ust. 1 ustawy zasiłkowej piętnuje korzystanie ze zwolnienia lekarskiego w sposób sprzeczny z jego celem. Jeżeli taka kolizja nie występuje, to norma art. 17 ust. 1 ustawy zasiłkowej nie działa. W ślad za wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 10 kwietnia 2024 r., wydanym w sprawie III USKP 112/23 (Legalis 3063782) wskazać trzeba, że w świetle art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa w związku z art. 232 k.p.c., to Zakład Ubezpieczeń Społecznych odmawiając prawa do zasiłku, powinien wykazać, że zachowanie ubezpieczonej jest sprzeczne z celem zwolnienia, a więc negatywnie wpływa na proces odzyskania sprawności organizmu i rehabilitację. Takich okoliczności organ rentowy nie wykazał.

Tym samym brak było podstaw od uznania, aby w okresie od dnia 19 sierpnia 2025 r. do 25 września 2025 r. ubezpieczona wykorzystywała zwolnienie od pracy w sposób niezgodny z jego celem w rozumieniu przepisu art. 17 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa. Odwołanie co do zasady podlegało więc uwzględnieniu. Zważywszy jednak na to, że ubezpieczona wyczerpała pełny, 182-dniowy okres zasiłkowy z dniem 24 września 2025 r., zasiłek chorobowy należał się ubezpieczonej tylko do ww. daty.

Mając powyższe na względzie, Sąd w punkcie I sentencji wyroku na podstawie art. 477 ¹⁴ § 2 k.p.c. zmienił zaskarżoną decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w F. z dnia 11 września 2025 r. znak: (...) w ten sposób, że przyznał ubezpieczonej H. R. prawo do zasiłku chorobowego za okres od 19 sierpnia 2025 r. do 24 września 2025 r.

W pozostałym zakresie, tj. co żądania przyznania prawa do zasiłku chorobowego za dzień 25 września 2025 r., odwołanie zostało oddalone o czym orzeczono w punkcie II sentencji wyroku.

W punkcie III sentencji wyroku Sąd nieuiszczonymi kosztami sądowymi obciążył Skarb Państwa, albowiem zarówno ubezpieczony, jak i Zakład Ubezpieczeń Społecznych byli zwolnieni od obowiązku ich uiszczenia na mocy art. 94 i art. 96 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2021 r., poz. 2257 ze zm.).