Wyrok z 26 marca 2026, sygn. I C 530/25

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 26 marca 2026 r.

Sąd Rejonowy w Giżycku I Wydział Cywilny w składzie następującym:

Przewodniczący: SSR Janusz Supiński

Protokolant: Katarzyna Kucharska

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12.03.2026 r.

sprawy z powództwa (...) Sp. z o.o. w Ł.

przeciwko (...) SA w O.

o zapłatę

I.  Zasądza od pozwanego (...) SA w O. na rzecz powoda (...) Sp. z o.o. w Ł. kwotę 2.992,45 (dwa tysiące dziewięćset dziewięćdziesiąt dwa 45/100) złotych z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 25.04.2025r. do dnia zapłaty.

II.  Oddala powództwo w pozostałym zakresie.

III.  Zasądza od powoda (...) Sp. z o.o. w Ł. na rzecz pozwanego (...) SA w O. kwotę 828,26 tytułem zwrotu kosztów procesu z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienie się wyroku do dnia zapłaty.

IV.  Nakazuje pobrać od powoda (...) Sp. z o.o. w Ł. na rzecz Skarbu Państwa (kasa Sądu Rejonowego w Giżycku) kwotę 570,95 zł tytułem zwrotu wydatków poniesionych tymczasowo ze środków budżetowych.

V.  Nakazuje pobrać od pozwanego (...) SA w O. na rzecz Skarbu Państwa (kasa Sądu Rejonowego w Giżycku) kwotę 206,91 zł tytułem zwrotu wydatków poniesionych tymczasowo ze środków budżetowych.

Sygn. akt I C 530/25

UZASADNIENIE

Powód (...) Sp. z o.o. w Ł. wniósł o zasądzenie na jego rzecz od pozwanego (...) SA w O. kwoty 11.498,08 złotych wraz z odsetkami oraz kosztami procesu. W uzasadnieniu podniósł, że w dniu 23.02.2025r. w trakcie zdarzenia drogowego doszło do uszkodzenia samochodu poszkodowanego V. E. marki C. nr rej. (...). W trakcie postępowania likwidacyjnego pozwany ustalił, że koszty naprawy pojazdu zamkną się w kwocie 6.007,55 zł i wypłacił poszkodowanemu taką kwotę. Tymczasem w ocenie powoda koszt przywrócenia pojazdu do stanu sprzed zdarzenia jest znacznie wyższy, stąd też - legitymując się umową cesji wierzytelności, zawartą z poszkodowanym - wystąpił o zasądzenie kwoty 11.498,08 zł jako różnicy pomiędzy rzeczywistym kosztem naprawy a wypłaconym odszkodowaniem (11.320,14 zł) oraz zwrotu skapitalizowanych odsetek ustawowych za opóźnienie od kwoty 11.320,14 zł za okres od 05.03.2025r. do 24.04.2025r.

Pozwany – (...) SA w O. – nie uznał roszczenia powoda i wniósł o jego oddalenie w całości na koszt powoda. W uzasadnieniu pozwany potwierdził, iż wypłacił poszkodowanemu odszkodowanie w kwocie 6.007,55 zł wskazując, że ustalona w toku postępowania likwidacyjnego kwota wyczerpuje koszty naprawy pojazdu poszkodowanego. Nadto pozwany wskazał, że proponował poszkodowanemu dokonanie naprawy auta w jednym z warsztatów zrzeszonych w sieci naprawczej (...) z rozliczeniem w formie bezgotówkowej, ale poszkodowany odmówił. Wreszcie pozwany zakwestionował wysokość kwoty dochodzonej pozwem, podnosząc, iż poszkodowany sprzedał swój pojazd i wprawdzie nie wiadomo, czy przed tą transakcję dokonał naprawy, ale i tak nie jest już osobą poszkodowaną.

Sąd ustalił, co następuje:

W dniu 23.02.2025r. samochód poszkodowanego V. E. marki C. nr rej. (...) brał udział w kolizji drogowej, w wyniku czego uległ uszkodzeniu. Pozwany (...) Zakład (...) SA w O. w toku postępowania likwidacyjnego uznał odpowiedzialność za szkodę co do zasady i wypłacił odszkodowanie za uszkodzenie auta w wysokości 6.007,55 zł.

W dniu 14.03.2025r. poszkodowany V. E. zawarł z powodem umowę cesji wierzytelności przysługujących mu wobec pozwanego w związku ze zdarzeniem z 23.02.2025r.

Po zdarzeniu z 23.02.2025r. poszkodowany naprawił samodzielnie uszkodzony pojazd przy użyciu oryginalnych, choć używanych części. W ocenie poszkodowanego dokonana przez niego naprawa przywróciła auto do stanu sprzed kolizji, tym bardziej, że samochód ten miał już wcześniejsze uszkodzenia. Koszt naprawy auta został określony przez poszkodowanego na kwotę 8.000 - 9.000 zł. Po dokonaniu naprawy uszkodzeń poszkodowany sprzedał przedmiotowy pojazd.

Koszt naprawy auta poszkodowanego w zakresie uszkodzeń pozostających w związku przyczynowym z kolizją z 23.02.2025r., przy użyciu części zamiennych oryginalnych oraz przy zastosowaniu średnich stawek za roboczogodzinę, obowiązujących w regionie miejsca siedziby poszkodowanego wynosi 15.439,93 zł.

dowód: zeznania świadka P.E. k 144

odpis k 4-28, 41

opinia biegłego (...) k 65-108, 124-133

Sąd zważył, co następuje:

Bezspornym w sprawie jest ustalony wyżej stan faktyczny. Owa bezsporność wynika wprost z twierdzeń samych stron i niekwestionowanych zeznań świadka (...), zatem zgromadzone w aktach sprawy dokumenty jedynie potwierdziły tezy, lansowane przez oponentów procesowych. Mając na uwadze korelację zeznań świadka (...) z bezosobowym materiałem dowodowym sprawy należało, rzecz jasna, dać wiarę zeznaniom w/w świadka.

Zagadnieniem ewidentnie spornym zatem pozostała okoliczność związana z wysokością kosztów naprawy pojazdu powoda, w szczególności w kontekście twierdzeń pozwanego, iż proponował on poszkodowanemu dokonanie naprawy jego auta w jednym z warsztatów zrzeszonych w sieci naprawczej (...) SA z rozliczeniem jej kosztów w formie bezgotówkowej. W ocenie pozwanego zminimalizowałoby to koszty tej naprawy, co oznaczałoby równocześnie minimalizację szkody poniesionej przez powoda.

Zajmując się wyżej zaprezentowaną okolicznością sporną należy dostrzec przede wszystkim treść art. 363 § 1 kc, który w dość jednoznaczny sposób stwierdza, że naprawienie szkody powinno nastąpić, według wyboru poszkodowanego, bądź przez przywrócenie stanu poprzedniego, bądź przez zapłatę odpowiedniej sumy pieniężnej. Nie szukając zatem żadnego nadmiernie skomplikowanego orzecznictwa sądów czy to powszechnych czy Sądu Najwyższego podkreślić trzeba, że to do poszkodowanego należy wybór sposobu naprawienia wyrządzonej mu szkody. Ma to pierwszoplanowe znaczenie w niniejszej sprawie, bowiem z zeznań świadka (...) wyłonił się całkiem klarowny wniosek, że poszkodowany dokonał już naprawy uszkodzonego samochodu, zaś od sprawcy (w tym wypadku ubezpieczyciela sprawcy) domaga się jedynie wyrównania szkody poprzez zapłatę odpowiedniej sumy pieniężnej. Co więcej - zeznania świadka (...) przyniosły odpowiedź w zakresie kwoty niezbędnej do przywrócenia pojazdu poszkodowanego do stanu sprzed kolizji czyli wysokości owej szkody. Otóż bowiem świadek (...) wyraźnie i kategorycznie stwierdził, że w związku z naprawą auta, skutkującą przywróceniem go do stanu sprzed szkody, wydatkował kwotę 8.000 – 9.000 zł. W takiej sytuacji Sąd dostrzegł trzy kwestie. Po pierwsze to konstatacja, że skoro pierwotny poszkodowany i jednocześnie właściciel uszkodzonego auta wydatkował 8.000 - 9.000 zł na naprawę, a owa naprawa przywróciła w ocenie poszkodowanego pojazd do stanu sprzed szkody, to wycena kosztów naprawy tego samego pojazdu, obliczona przez biegłego sądowego M.V. utraciła jakiekolwiek znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Nie ulega bowiem wątpliwości, że to poszkodowany jest władny określić, czy w jego ocenie pojazd został czy nie został przywrócony do stanu sprzed szkody, a dopiero, gdy poszkodowany nie potrafi, nie chce lub z jakiegoś innego powodu nie może dookreślić tej kwestii, istotnego znaczenia nabierają wszelkie ekspertyzy i opinie fachowców. Po drugie – jak już wspomniano wyżej – to do poszkodowanego należy wybór sposobu naprawienia wyrządzonej mu szkody. Skoro zatem poszkodowany uznał, że użycie wprawdzie oryginalnych, ale jednak używanych części przywróci auto do poprzedniego stanu, to taki wybór należy uszanować i to tym bardziej, że taki wybór poszkodowanego ograniczył wysokość szkody (co wszak leży w interesie obu stron), a wskazana kwota nie przekracza ani wartości pojazdu, ani wysokości jego naprawy w wyspecjalizowanych warsztatach. Wreszcie po trzecie – skoro świadek (...) wskazał, że nie jest obecnie w stanie dookreślić konkretnej kwoty, jakiej potrzebował do przywrócenia auta do stanu sprzed kolizji (części kupował bez rachunków i faktur, a prace wykonywał samodzielnie), to obowiązek oszacowania tej kwoty spadł na barki Sądu. Przy dokonywaniu tego szacunku Sąd uwzględnił wysokość kwoty wskazywanej przez biegłego (...) (15.439,83 zł), znacznie przekraczającej wartości podawane przez (...), zakres niezbędnych prac renowacyjnych (vide kosztorysy zalegające w aktach oraz opinia biegłego), wreszcie fakt, że żadna ze stron nie wykazała inicjatywy dowodowej w celu precyzyjniejszego wyliczenia kwoty potrzebnej do wykonania prac wskazanych przez (...). W wyniku tego procesu myślowego Sąd uznał, że kwotą adekwatną do powyższych okoliczności jest 9.000 zł i taką też wartość uwzględnił jako wysokość szkody. Konsekwencją tego wniosku jest sformułowanie pkt I wyroku (9.000 zł – 6.007,55 zł wypłaconego odszkodowania = 2.992,45 zł). . O odsetkach należało orzec po myśli art. 817 § 1 kc, uwzględniając fakt, że szkoda została zgłoszona ubezpieczycielowi w dniu 23.02.2025r. i termin jej likwidacji upływał w dniu 23.03.2025r., ale powód dochodził w sprawie odsetek od dnia 25.04.2025r. Wobec tego taki kształt należało nadać ostatecznie punktowi I wyroku. Jednocześnie, mając na uwadze zakres roszczeń powoda oraz treść pkt I wyroku, należało stworzyć również pkt II wyroku, co też Sąd uczynił.

W tym miejscu dostrzec jeszcze trzeba, że w sprawie została sporządzona opinia biegłego (...), o czym była zresztą już mowa. Opinia ta pierwotnie spotkała się z opozycją ze strony powoda, wskutek czego biegły sporządził opinię uzupełniającą. I wprawdzie opinia uzupełniająca nie spotkała się z krytyką stron, to podkreślić należy, zarówno opinia pierwotna jak i uzupełniająca utraciły swoje znaczenie wobec jednoznacznych zeznań świadka (...); opinie biegłego różniły się jedynie zakresem niezbędnych prac naprawczych, a ów zakres nie został ostatecznie wyjaśniony przez osobę bezpośrednio dokonującą naprawy, zaś same opracowania biegłego (...) charakteryzowały się fachowością i bezstronnością. I w tym zakresie stanowiły podstawę orzeczenia, o czym też już była mowa.

O kosztach procesu orzeczono w pkt III. wyroku zgodnie z zasadą opisaną w art. 100 kpc przy dostrzeżeniu, że powód wygrał sprawę w 26,60 %, a pozwany – w 73,40 %. Koszty procesu wyniosły w sprawie po stronie powoda 6.867,00 zł (3.60 zł - koszty zastępstwa procesowego powoda, kwota 750 zł tytułem opłaty sądowej od pozwu, 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, 2.500,00 zł – wykorzystana zaliczka na koszty opinii biegłego). Po stronie pozwanego koszty procesu ukształtowały się na poziomie kwoty 3.617 zł (3.600 zł wynagrodzenia pełnomocnika pozwanego i 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa). Obliczenia rachunkowe pozwoliły Sądowi na sformułowanie pkt III wyroku.

Nadto – uwzględniwszy fakt wydatkowania w toku postępowania środków budżetowych – należało orzec jak w pkt IV iV wyroku. Zgodnie bowiem z dyspozycją art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28.07.2005r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych kosztami sądowymi, których strona nie miała obowiązku uiścić lub których nie miał obowiązku uiścić kurator albo prokurator, sąd w orzeczeniu kończącym sprawę w instancji obciąży przeciwnika, jeżeli istnieją do tego podstawy, przy odpowiednim zastosowaniu zasad obowiązujących przy zwrocie kosztów procesu. Mając na uwadze, że wysokość środków budżetowych zaangażowanych tymczasowo w sprawie wyniosła 777,86 zł, należało obciążyć powoda kwotą 570,95 zł, a pozwanego kwotą 206,91 zł (zgodnie ze stopniem wygrania/przegrania procesu).