Wyrok z 26 marca 2026, sygn. I C 541/25

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 26 marca 2026 r.

Sąd Rejonowy w Giżycku I Wydział Cywilny w składzie następującym:

Przewodniczący: SSR Janusz Supiński

Protokolant: Katarzyna Kucharska

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12.03.2026 r.

sprawy z powództwa (...) Sp. z o.o. w O.

przeciwko (...) Zakładowi (...) SA w U.

o zapłatę

I.  Zasądza od pozwanego (...) Zakładu (...) SA w U. na rzecz powoda (...) Sp. z o.o. w O. kwotę 4.222,10 (cztery tysiące dwieście dwadzieścia dwa 10/100) złotych z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 21.06.2025r. do dnia zapłaty.

II.  Oddala powództwo w pozostałym zakresie.

III.  Zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 1.589,88 tytułem zwrotu kosztów procesu z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienie się wyroku do dnia zapłaty.

Sygn. akt I C 541/25

UZASADNIENIE

Powód (...) sp. z o.o. z siedzibą w O. domagał się zasądzenia na jego rzecz od (...) Zakładu (...) S.A. z siedzibą w U. kwoty 4.891,11 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 21 czerwca 2025 r. do dnia zapłaty. Nadto wniósł o zasądzenie na swoją rzecz kosztów procesu według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu powód podał, że w dniu 15 lutego 2025 r. powstała szkoda komunikacyjna, w wyniku której uszkodzeniu uległ pojazd marki V. (...), nr rej. (...), należący do poszkodowanych M. A. i A. A., sprawca wypadku miał zaś zawartą polisę ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych ze stroną pozwaną. Pozwany przyjął swoją odpowiedzialność co do zasady oraz przyznał i wypłacił na rzecz powoda odszkodowanie w kwocie 26.850,89 zł. Zdaniem powoda pozwany bezpodstawnie zaniżył stawkę za roboczogodzinę, wobec czego przyznana kwota odszkodowania nie pokryła rzeczywistych kosztów naprawy auta, które wynosiły 31.742,00 zł.

Poszkodowany zawarł z powodem umowę cesji wierzytelności, w wyniku której powód uzyskał legitymację czynną w niniejszej sprawie.

(...) Zakład (...).A. z siedzibą w U. przyznał udzielenie pokrycia ubezpieczeniowego sprawcy szkody w zakresie obowiązkowego ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych. Wskazał jednak, że powództwo winno podlegać oddaleniu, albowiem dochodzona przez powoda kwota jest zawyżona. Argumentował dalej, że poszkodowany nie dopełnił obowiązku minimalizacji szkody, albowiem nie skorzystał z możliwości naprawy pojazdu w warsztacie współpracującym z pozwanym ubezpieczycielem. Nadto, pozwany zakwestionował wysokość zastosowanej przez powoda stawki za roboczogodzinę wskazując, że jest rażąco wygórowana.

Sąd ustalił, co następuje:

W dniu 15.02.2025 r. doszło do zdarzenia komunikacyjnego, w którym uszkodzeniu uległ samochód marki V. (...) o nr rej. (...) należący do poszkodowanych M. A. i A. A.. Sprawca kolizji posiadał umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej zawartą w pozwanym towarzystwie. Poszkodowany A. A. zgłosił pozwanemu ubezpieczycielowi szkodę w dniu 17.02.2025 r.

dowód: akta szkody na płycie CD – k. 11

Umową cesji wierzytelności z dnia 17.04.2025 r. poszkodowani scedowali na rzecz powoda wierzytelność przysługującą im z tytułu naprawienia szkody majątkowej, tj. odszkodowania z polisy oc sprawcy.

dowód: umowa cesji z dnia 17.04.2025 r. – k. 12

W toku bezpośredniej likwidacji szkody decyzjami z dnia 20.06.2025 r. przyznano M. A. i A. A. odszkodowanie w łącznej wysokości 26.850,89 zł.

dowód: decyzje z dnia 20.06.2025 – k.14, k.16

Koszt naprawy auta poszkodowanych w zakresie uszkodzeń pozostających w związku przyczynowym z kolizją z dnia 15.02.2025 r. przy zastosowaniu stawki za roboczogodzinę obowiązującej w firmie powoda wynosi 31.072,99 zł.

dowód: opinia biegłego (...) M. k. 41 – 93

Sąd zważył, co następuje:

Bezspornym w sprawie jest ustalony wyżej stan faktyczny w zakresie okoliczności zdarzenia z dnia 15 lutego 2025 r. oraz fakt obowiązującej w dniu zdarzenia ochrony ubezpieczeniowej w ramach obowiązkowego ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych oraz przebieg postępowania likwidacyjnego, przeprowadzonego przez pozwanego po dokonanym przez poszkodowanego zgłoszeniu. W szczególności w tym kontekście bezsporną pozostała kwota 26.850,89 zł, wypłacona powodowi tytułem odszkodowania. Bezspornym była wreszcie legitymacja powoda do wystąpienia z przedmiotowym powództwem, a wynikająca z wyżej wymienionej umowy cesji wierzytelności. Powyższe wynika z niekwestionowanych przez strony dokumentów.

Kwestią sporną w niniejszej sprawie okazała się być wysokość należnego powodowi (jako nabywcy wierzytelności) odszkodowania wynikająca z przyjętych przez strony rozbieżnych stawek za roboczogodzinę.

Zgodnie z art. 805 § 1 k.c. przez umowę ubezpieczenia ubezpieczyciel zobowiązuje się, w zakresie działalności swego przedsiębiorstwa, spełnić określone świadczenie w razie zajścia przewidzianego w umowie wypadku, a ubezpieczający zobowiązuje się zapłacić składkę. W myśl natomiast przepisu art. 361§1 k.c. zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła. W orzecznictwie przyjmuje się, że następstwo ma charakter normalny wówczas, gdy w danym układzie stosunków i warunków oraz w zwyczajnym biegu rzeczy, bez zaistnienia szczególnych okoliczności, szkoda jest zwykle następstwem tego zdarzenia ( wyrok SN z dnia 10 kwietnia 2000 roku, V CKN 28/00). Wysokość kwoty stanowiącej kompensatę za poniesioną szkodę uzależniona jest od wielkości poniesionego uszczerbku, który wyznaczony zostaje poprzez wskazanie różnicy powstałej między rzeczywistym stanem dóbr poszkodowanego a hipotetycznym, który by istniał, gdyby do owego zdarzenia nie doszło ( wyrok SN z dnia 6 lutego 2013 r., I PK 102/12, wyrok SN z dnia 15 kwietnia 2010 r., II CSK 544/09). Zgodnie z zasadą pełnej kompensaty poniesionej szkody, wyrażonej w 361 § 2 k.c. poszkodowany może domagać się od odpowiedzialnego podmiotu (ubezpieczyciela) odszkodowania, które obejmuje straty, jakie poszkodowany poniósł. Z kolei art. 363 § 1 zd. 1 k.c. stanowi, że naprawienie szkody powinno nastąpić, według wyboru poszkodowanego, bądź przez przywrócenie stanu poprzedniego, bądź przez zapłatę odpowiedniej sumy pieniężnej.

Przechodząc do zdiagnozowanej wyżej kwestii spornej, dotyczącej wysokości należnego odszkodowania z tytułu szkody w spornym pojeździe Sąd dostrzegł przede wszystkim treść opinii biegłego sądowego (...). W ocenie Sądu sporządzona przez biegłego sądowego opinia została wykonana w sposób fachowy, rzetelny oraz pełny i stanowiła podstawę dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Nadto, żadna ze stron nie kwestionowała opinii.

Sąd, w oparciu o wnioski wywiedzione przez biegłego sądowego dostrzegł, że technologicznie uzasadniony koszt naprawy pozwalający przywrócić pojazd marki V. (...) nr rej. (...) do stanu sprzed szkody komunikacyjnej z dnia 15.02.2025 r. wynosi 31.072, 99 zł. Biegły wskazał w szczególności, iż lokalne stawki za roboczogodzinę dla napraw blacharsko – lakierniczych zawierały się w przedziale od 200 zł do 300 zł netto, przy średniej 265 netto. Zatem zastosowana przez powoda w kosztorysie naprawy stawka w wysokości 280 zł netto za roboczogodzinę nie jest stawką wygórowaną i mieściła się w granicach stawek obowiązujących na lokalnym rynku stosowanych w autoryzowanych zakładach naprawczych (...).

Zarzut o braku naprawy pojazdu w warsztacie współpracującym z pozwanym ubezpieczycielem był nieuzasadniony. Wymaga podkreślenia, że poszkodowanemu przysługuje wybór odpowiedniego warsztatu naprawczego, któremu powierzy on dokonanie naprawy uszkodzonego pojazdu. Poszkodowany ma również prawo naprawić pojazd samodzielnie w oparciu o zakupione przez siebie części. W interesie poszkodowanego leży przede wszystkim naprawa umożliwiająca przywrócenie pojazdu do stanu sprzed szkody, a niezbędnymi kosztami naprawy są koszty umożliwiające to przywrócenie. Obowiązek naprawienia szkody przez wypłatę odpowiedniej sumy pieniężnej powstaje z chwilą wyrządzenia szkody i nie jest uzależniony od tego, czy poszkodowany naprawił pojazd i czy w ogóle zamierza go naprawić (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 sierpnia 2003 r., IV CKN 387/01, LEX nr 141410, uzasadnienie uchwały Sądu Najwyższego z dnia 15 listopada 2001 r., III CZP 68/01, OSPiKA 2002/7-8/103, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 27 czerwca 1988 r., I CR 151/88, LEX nr 8894). Dostrzec również należy, że przypisanie poszkodowanym naruszenia obowiązku współpracy z ubezpieczycielem jest możliwe jedynie wtedy, gdy świadomie lub przez niedbalstwo skorzystali oni z usług droższych. Zarzut uchybienia obowiązkowi z art. 354 § 2 k.c. mógłby zatem wchodzić w grę tylko w razie wykazania świadomości i niedbalstwa poszkodowanych przy skorzystaniu z podmiotu stosującego stawki wygórowane (i to rażąco). Niewątpliwie w realiach niniejszej sprawy działań poszkodowanego, który naprawił uszkodzony pojazd w autoryzowanym serwisie producenta wybranym spośród warsztatów istniejących na lokalnym rynku - nie należy ocenić negatywnie, jako zwiększenie rozmiaru szkody.

W efekcie powyższych rozważań, uwzględniając powyższe, a przy tym koszt naprawy pojazdu na kwotę 31.072,99 zł i wypłaconą kwotę odszkodowania, tj. 26.850,89 zł – Sąd orzekł jak w pkt 1 sentencji (31.072,99 zł – 26.850,89 zł) zgodnie z art. 805 § 1 k.c. O odsetkach Sąd orzekł po myśli art. 481 k.c., uwzględniając żądanie powoda.

Konsekwencją orzeczenia jak w pkt I wyroku jest oddalenie powództwa w pozostałej części (pkt II.)

O kosztach procesu orzeczono zgodnie z zasadą stosunkowego rozdzielenia owych kosztów, opisaną w art. 100 k.p.c. Sąd w realiach tej sprawy uwzględnił, że powód wygrał sprawę w 86,32%, zaś pozwany w 13,68%. Koszty procesu wynosiły po stronie powoda 2.304,13 zł (kwota 400 zł tytułem opłaty sądowej od pozwu, koszty zastępstwa procesowego – 900 zł, 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, 987,13 zł – wykorzystana zaliczka na koszty opinii biegłego), zaś po stronie pozwanego 2.917 zł (900 zł – koszty zastępstwa procesowego, 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, 2.000 zł – wykorzystana zaliczka na koszty opinii biegłego). Wykonane działania rachunkowe doprowadziły do sformułowania pkt III wyroku.

SSR Janusz Supiński