Zarządzenie z 30 marca 2026, sygn. I C 265/25

UZASADNIENIE

Wyroku Sądu Rejonowego w Bochni z 12 marca 2026 roku

Pozwem z 11 czerwca 2025 roku (data nadania) powód R. M. wniósł o zasądzenie na swoją rzecz od strony pozwanej J. (...) kwoty 10.000 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 15 listopada 2024 roku do dnia zapłaty oraz zasądzenie kosztów procesu.

Na uzasadnienie swojego żądania podał, że jesienią 2024 roku udał się na wycieczkę do Turcji organizowaną przez stronę pozwaną, jednakże hotel w którym miał odbywać się wypoczynek nie spełniał oczekiwań powoda, miał bardzo niski standard, zarówno w pokojach jak i częściach wspólnych, wyżywienie odbiegało od oferty, w hotelu było brudno, w pomieszczeniach łazienkowych popsute były wyposażenie, obecny był grzyb i wilgoć.

Powód wskazał, że dochodzi roszczeń na podstawie art. 48 i 50 ustawy o imprezach turystycznych, tj. obniżenia ceny do wartości 0 zł (tj. o 5.192 zł) oraz zadośćuczynienia do łącznej sumy 10.000 zł.

W sprawie referendarz sądowa wydała nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym (k. 58).

W sprzeciwie od nakazu zapłaty (k. 67-70) strona pozwana wniosła o oddalenie powództwa i zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów procesu.

Strona pozwana zaprzeczyła, żeby nienależycie i nieprawidłowo wykonała usługę turystyczną, aby nie wykonała świadczenia nawet w części, aby menu odbiegało od oferty, aby pomieszczenia były zapleśnione i zagrzybione, baseny były brudne, leżaki zapleśniałe, strefa gastronomiczna była zaniedbana i brudna oraz pozostałym zarzutom sformułowanym w pozwie.

W kolejnym piśmie (k. 81-85) powód przyznał, że rezydent zaproponował mu zmianę miejsca zakwaterowania, jednakże po zasięgnięciu opinii innej rodziny, z której wynikało, że oferowany hotel ma taki sam standard, nie zdecydował się na zmianę hotelu.

W kolejnym piśmie (k. 90-94) strona pozwana podniosła, że oferta przeznaczona była dla osób poszukujących ekonomicznych wakacji, kategoria lokalna obiektu wynosi 4* co nie odpowiada 4* w standardzie europejskim.

Strony w dalszym toku postępowania podtrzymały dotychczasowe stanowiska.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 16 września 2024 roku powód R. M. zawarł za pośrednictwem agenta B. (...) umowę o udział w imprezie turystycznej organizowanej przez stronę pozwaną J. (...). Uczestnikami imprezy miał być powód, jego żona P. M.oraz dwójka ich dzieci. Impreza turystyczna miała trwać od 10.10.2024 roku do 14.10.2024 roku. Miejscem pobytu miał być hotel G. (...) w miejscowości K.w Turcji opisywany w ofercie jako przyjemny 4* hotel dla poszukujących ekonomicznych wakacji. Kategoria lokalna hotelu została określona na 4*. Jako opcję wyżywienia wybrano All inclusive. Cała cena imprezy wyniosła 5.192 zł, w tym po 1.374 zł za osobę dorosłą oraz po 1.222 zł za dziecko.

Dowód: zgłoszenie – umowa o udział w imprezie turystycznej nr (...)(k. 11-15).

Wybór tej ofert spowodowany był przedstawieniem jej przez agenta z B., który pokazywał zdjęcia hotelu na stronie internetowej, które jednak nie oddawały rzeczywistości.

Dowód: zeznania świadka P. M. (k. 140- adnotacja 00:43:33), zeznania powoda (k. 140v- adnotacja 00:55:10)

Powód z żoną od razu po zaprowadzeniu do pokoju dostrzegli, że nie jest on w dobrym stanie, na progu znajdował się beton, drzwi pokoju były porysowane. W łazience pokojowej były pleśń i grzyb, toaleta była pokryta kamieniem. Pozostałe urządzenia sanitarne również były pokryte kamieniem, pleśnią i grzybem, nie działała spłuczka. W pokoju kapy na łóżkach pachniały stęchlizną, podobnie poduszki i zasłony, w pokoju było brudno, kurz można było zbierać rękami. Inni obecni w hotelu Polacy również byli niezadowoleni z jego stanu.

Dowód: zeznania świadka P. M. (k. 139v), zeznania powoda (k. 140v- adnotacja 00:55:10), fotografie (k.26-41)

Jedzenie w obiekcie nie spełniało oczekiwań powoda i jego rodziny. W miodzie i dżemie utopione były muchy. Ilość jedzenia była niewystarczająca. Naczynia w jakich znajdowało się jedzenie były brudne, niedostatecznie wyczyszczona były również stoły i podłoga, które się kleiły. W obiekcie nie działał ekspres do kawy, który pomimo zgłoszenia nie został naprawiony. Powód wraz z rodziną w hotelu korzystali z pieczywa, pozostałe jedzenie kupowali w sklepach, budkach lub restauracjach znajdujących się poza hotelem.

Dowód: zeznania świadka P. M. (k. 140), zeznania powoda (k. 141- adnotacja 01:12:51 i następna)

Znajdujące się nad basenem leżaki były przykryte materacami, na których widoczna była pleśń. Woda w basenie nie była czysta, wodę z basenu piły koty. Toalety obok basenu były brudne i panował tam nieprzyjemny zapach. Również plaża hotelowa nie spełniała oczekiwań powoda, była zaśmiecona – dlatego powód z rodziną korzystali z położonej nieopodal publicznej plaży.

Dowód: zeznania świadka P. M.(k. 140 – adnotacja 00:41:34), zeznania powoda (k. 141- adnotacja 01:12:51), fotografie (k. 25, 42-44)

Powód z żoną zgłaszali swoje zastrzeżenia pracownikom hotelu a także skontaktowali się z rezydentem, który przyjechał na miejsce następnego dnia. Przekazano rezydentowi zastrzeżenia co do stanu hotelu oraz zgłoszono chęć zmiany hotelu, jednakże po rozmowie z innymi Polakami, którzy dokonali zmiany hotelu i nie byli z takiej zmiany zadowoleni, powód z żona postanowili pozostać w pierwotnym obiekcie. Rezydent nie zaproponował obejrzenia pokojów w alternatywnym hotelu. Powód był w innych pokojach pierwotnego hotelu, jednakże ich stan był podobny. Zgłoszenia co do innych nieprawidłowości również nie przynosiły zmian.

Dowód : zeznania świadkaP. M.(k. 139v - 144v), zeznania powoda (k. 140v- adnotacja 00:55:49, 01:06:31)

Cena hotelu w rozpatrywanej umowie stanowiła około 200 zł globalnej ceny od osoby.

Dowód: zeznania K. B. (k. 141 – adnotacja 01:36:36)

Dla powoda i jego żony stan hotelu był przykrym, ciężkim przeżyciem. Żona powoda płakała, był to jej najgorszy wyjazd, mimo że dużo podróżują. W czasie wyjazdu powód z rodziną czas spędzali na publicznej plaży, jeden dzień spędzili na fakultatywnej wycieczce, za którą sami zapłcili, a dodatkowo spędzali czas przy basenie.

Dowód : zeznania świadka P. M. (k. 139v), zeznania powoda (k. 141- adnotacja 01:12:51)

Po powrocie z wyjazdu, w dniu 1 listopada 2024 roku powód zgłosił do strony pozwanej reklamację, w której szczegółowo opisał stan hotelu zastany na miejscu. Powód zażądał zwrotu wszystkich poniesionych kosztów oraz zadośćuczynienia za nieprzyjemności.

Dowód : reklamacja (k. 45-46)

W odpowiedzi na reklamację, strona pozwana przeprosiła za niedogodności, stwierdzając, że nie znajduje podstaw do uznania roszczenia.

Dowód : wiadomość e-mail z 14.11.2024 r. (k. 47)

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dowodów z dokumentów zalegających w aktach sprawy (art. 243 ² k.p.c.), których autentyczność nie była kwestionowana, a nadto podstawie fotografii i wydruków komputerowych, które jako inne środki dowodowe, podlegają podobnej ocenie jak dowody z dokumentów (art. 308 i 309 k.p.c.). Strona pozwana co prawda podnosiła, że nie wiadomym jest czy zdjęcia dołączone do pozwu zostały wykonane w obiekcie z oferty, jednakże nie podjęła żadnej inicjatywy dowodowej, ażeby wykazać, ze stan pokoju w którym zostali zakwaterowani powód z rodzina oraz stan łazienki przy basenie były inne niż wynikający z tych fotografii, dlatego też twierdzenia te nie mogły okazać się wystarczające do podważenia ich mocy dowodowej.

Nadto, podstawą ustaleń faktycznych były zeznania świadka P. M. oraz powoda. Sąd dał wiarę tym zeznaniom, bowiem brak było dowodów przeczących ich treści, a zeznania znajdowały ponadto częściowe potwierdzenie w dokumentacji fotograficznej.

Sąd oczywiście depozycję te ocenił z dużą dozą ostrożności, bowiem niewątpliwie zarówno powód jak i jego żona są zainteresowani korzystnym wynikiem niniejszej sprawy, jak również skala przedstawionych przez te osoby nieprawidłowości w hotelu i jego okolicy, niewątpliwie jest odczuciem subiektywnym, wynikającej z wrażliwości na określone zjawiska, niemniej, strona pozwana nie zaoferowała żadnego materiału dowodowego, który mógłby prowadzić do skutecznego podważenia wiarygodności zeznań powoda i P. M.. Przesłuchana na rozprawie K. B. nie była w stanie wskazać czy zarzuty powoda były w jakikolwiek sposób weryfikowane na miejscu (k. 141 – adnotacja 01:24:25). Nadto przedłożone tłumaczenie wiadomości e-mail przedstawiciela hotelu (k. 118-119) odnosi się do ogólnych reguł funkcjonowania hotelu, natomiast nie odnosi się do stanu konkretnego pokoju, w którym przebywał powód z rodziną, nie zawiera żadnych zdjęć, które mogłyby ukazać, że stan pomieszczeń, jedzenia, basenu, plaży był inny niż wynika to tak z treści Reklamacji powoda jak i twierdzeń podniesionych w pozwie, a dalej w zeznaniach – co świadczy o tym, że nie może owo oświadczenie być podstawa od uznania, że zeznania powoda i jego żony nie polegają na prawdzie.

Sąd zważył, co następuje

Powództwo zasługiwało na uwzględnienie w części.

Strony łączyła umowa o świadczenie usług w postaci organizacji imprezy turystycznej do której zastosowanie znajdują przepisy ustawy z dnia 24 listopada 2017 r. o imprezach turystycznych i powiązanych usługach turystycznych (dalej jako ustawa lub u.i.t.).

Zgodnie z art. 48 ust. 1 u.i.t. organizator turystyki ponosi odpowiedzialność za wykonanie usług turystycznych objętych umową o udział w imprezie turystycznej, bez względu na to, czy usługi te mają być wykonane przez organizatora turystyki, czy przez innych dostawców usług turystycznych. Art. 48 ust. 2 u.i.t. stanowi, że podróżny ma obowiązek zawiadomić organizatora turystyki niezwłocznie, w miarę możliwości w trakcie trwania imprezy turystycznej, z uwzględnieniem okoliczności danej sprawy, o stwierdzeniu niezgodności. Z kolei w myśl art. 48 ust. 3 zd. 1 u.i.t. jeżeli którakolwiek z usług turystycznych nie jest wykonywana zgodnie z umową o udział w imprezie turystycznej, organizator turystyki usuwa niezgodność, chyba że jest to niemożliwe albo wiąże się z kosztami, które są niewspółmiernie wysokie w stosunku do zakresu niezgodności i wartości usług turystycznych, których one dotyczą.

Z kolei art. 50 ust. 1 ustawy wskazuje na roszczenia jakie przysługują podróżnemu w razie niezgodność usługi z umową, która stanowi w istocie niewykonanie lub nienależyte wykonanie usług turystycznych podróżnemu przysługuje obniżka ceny za każdy okres, w trakcie którego stwierdzono niezgodność, chyba że została ona spowodowana wyłącznym działaniem lub zaniechaniem podróżnego. W ustępie drugim ustawodawca wskazał, że podróżnemu przysługuje odszkodowanie lub zadośćuczynienie za poniesione szkody lub krzywdy, których doznał w wyniku niezgodności. Organizator turystyki niezwłocznie wypłaca odszkodowanie lub zadośćuczynienie. Ustęp trzeci wskazuje na okoliczności wyłączające prawo podróżnego do dochodzenia roszczeń. Roszenia przedawniają się z upływem 3 lat (ust 4), oraz podlegają one obniżeniu w razie skorzystania przez podróżującego z obniżenia ceny lub odszkodowania, przewidzianych w Rozporządzeniach prawa europejskiego lub innych przepisach (ust 7).

Regulacje w zakresie odpowiedzialności organizatora podróży swoje źródło czerpią w implementowaniu do polskiego porządku prawnego Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2015/2302 z dnia 25 listopada 2015 r. w sprawie imprez turystycznych i powiązanych usług turystycznych, zmieniająca rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 i dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/83/UE oraz uchylająca dyrektywę Rady 90/314/EWG, a w szczególności jej art. 13 i 14. Art. 14 tejże Dyrektywy stanowi, że Państwa członkowskie zapewniają, by podróżny był uprawniony do odpowiedniej obniżki ceny za każdy okres, w trakcie którego występowała niezgodność, chyba że organizator udowodni, że odpowiedzialność za niezgodność można przypisać podróżnemu (ust 1). Podróżny jest uprawniony do otrzymania od organizatora rekompensaty za wszelkie szkody, których podróżny doznał w wyniku jakiejkolwiek niezgodności. Podróżny otrzymuje rekompensatę bez zbędnej zwłoki (ust 2).

Powyższe regulacje oznaczają, że podróżnemu przysługuje katalog środków, który nie ogranicza się jedynie do obniżenia ceny usługi turystycznej, lecz podróżny może domagać się także naprawienia szkód majątkowych (odszkodowanie) oraz niemajątkowych, odnoszących się do sfery dyskomfortu psychicznego w związku ze zmarnowanym urlopem (zadośćuczynienie).

I.  Obniżka ceny

Pierwszym roszczeniem zgłoszonym przez powoda była obniżka ceny (art. 50 ust 1 u.i.t.).

Trybunał sprawiedliwości UE w swoim orzecznictwie wskazuje, że prawo podróżnego do obniżki ceny imprezy turystycznej jest uzależnione jedynie od spełnienia warunku niezgodności świadczonych usług turystycznych, a taka „niezgodność” oznacza niewykonanie lub nienależyte wykonanie usług turystycznych objętych imprezą turystyczną. Istotne jest, że przyczyna tej niezgodności, a w szczególności możliwość przypisania jej organizatorowi, nie ma w tym względzie znaczenia (Wyrok TSUE z 12.01.2023 r., C-396/21, Legalis nr 2878789, pkt 21, 22).

Jak wskazuje Trybunał Sprawiedliwości obniżka ceny imprezy turystycznej powinna być odpowiednia dla całego okresu niezgodności. Ocena tego odpowiedniego charakteru powinna, podobnie jak stwierdzenie niezgodności, następować w sposób obiektywny z uwzględnieniem zobowiązań organizatora zgodnie z zawartą umową o udział w imprezie turystycznej. Ocena ta powinna zatem opierać się na oszacowaniu wartości usług turystycznych objętych daną imprezą turystyczną, które nie zostały wykonane lub zostały wykonane nieprawidłowo, z uwzględnieniem czasu trwania tego niewykonania lub nienależytego wykonania oraz wartości tej imprezy turystycznej. Obniżenie ceny tej imprezy turystycznej powinno odpowiadać wartości usług turystycznych, które są niezgodne z wymogami (Wyrok TSUE z 12.01.2023 r., C-396/21, Legalis nr 2878789, pkt 39).

W ocenie Sądu powód, będący stroną umowy a także podróżnym, był legitymowany do żądania obniżenia ceny w zakresie części odpowiadającej kosztom jego wycieczki, ale także w zakresie dotyczącym usług świadczonych w ramach tej umowy na rzecz innych podróżnych, tj. jego żony i dzieci. To powód, na podstawie zawartej umowy, jako jej strona, obowiązany był do uiszczenia ceny, taką cenę uiścił, dlatego brak jest podstaw ażeby uznać, że przysługuje mu w tym zakresie tylko roszczenie w zakresie swojej części ceny. Wobec tego, to uiszczającemu cenę przysługuje roszczenie o jej obniżenie, w razie stwierdzenia, że umowa nie została wykonana prawidłowo.

W ocenie Sądu zastrzeżenia powoda w zakresie należytego wykonania umowy były częściowo zasadne. Niewątpliwie wskazywane przez powoda mankamenty pokoju i całego obiektu hotelowego w postaci występującego grzyba, pleśni, zabrudzeń, kamienia na urządzeniach sanitarnych, nieprzyjemnego zapachu, brudnych leżaków i basenu, zabrudzonej plaży hotelowej stanowią o nieprawidłowym wykonaniu usługi przez stronę pozwaną.

Analiza materiału dowodowego doprowadziła Sąd do przekonania, ze łącząca strony umowa nie została wykonana przez stronę pozwaną prawidłowo, bowiem zaoferowany materiał dowodowy wykazał, że stan hotelu nie był zgodny z zawarta umową.

W opisie hotelu (k. 12) wskazano, że jest to przyjemny 4* hotel dla poszukujących ekonomicznych wakacji. Dalsze informacje dotyczące tego obiektu wskazują, że jest to dobrze położony hotel, pokój wyposażony jest w wiele udogodnień, obiekt posiada basen, basen dla dzieci ze zjeżdżalnią - co u konsumenta decydującego się na zawarcie umowy wzbudza przekonanie, że jest do miejsce warte odwiedzenia.

Nie może być zasadny zarzut strony pozwanej, że kategoria 4* miała mieć odniesienie do kategorii lokalnej panującej w Turcji. Oznaczenie obiektów „gwiazdkami” odnosi się do wyposażenia hotelu, przypisania łazienki do pokojów, dodatkowych sprzętów takich jak klimatyzacja, basen itp. – niemniej żadna znana skala gwiazdek nie dopuszcza aby w pokoju znajdowały się pleśń czy grzyb, czy żeby pomieszczenia były brudne, zaśmiecone czy nieprzyjemnie pachniały.

Oczywiście, dla osób podróżujących poza Europę, powszechną wiedzą jest, że w niektórych krajach oznaczenie gwiazdek nie jest tożsame ze standardami europejskimi, jednakże rozbieżność ta nie może prowadzić do całkowitej niezgodności standardów z wyobrażeniem turysty, ponieważ stanowiłoby to wprowadzanie podróżującego konsumenta w błąd poprzez wykorzystanie jego niepełnego stanu wiedzy. Turysta nie jest obowiązany znać standardów lokalnych, zwłaszcza, kiedy tak jak powód, podróżuje do danego kraju po raz pierwszy. To organizator, jako podmiot profesjonalny, zobowiązany jest do wyczerpującego poinformowania podróżującego o rzeczywistym stanie i standardzie obiektu, jaki oferuje on swoim klientom, tak aby byli oni w stanie podjąć świadomą decyzję czy chce z danej oferty skorzystać.

W ocenie sądu, nie można zgodzić się z twierdzeniem strony pozwanej, by występowanie powyższych niezgodności znajdowało usprawiedliwienie w budżetowym charakterze obiektu. Klasa hotelu może być wyznacznikiem jakości wyposażenia, lokalizacji czy oferowanych dodatkowych atrakcji, a nie wyznacznikiem tego, czy na miejscu jest odpowiednio czysto, a urządzenia sanitarne są sprawne, należycie czyszczone i bezpieczne dla użytkowników. Odpowiednia dbałość o te ostatnie elementy stanowi podstawy należytego świadczenia wszystkich usług hotelarskich niezależnie od ich klasyfikacji, stąd budżetowa klasa hotelu w ofercie pozwanego pozostawała bez wpływu na żądanie powoda.

Powód wskazywał również, że posiłki oferowane w hotelu były niesmaczne, monotonne, podawane w zabrudzonych pojemnikach, w miodzie czy dżemie pływały martwe owady, nie działał ekspres do kawy, jak też jadalnia i stoły buły zabrudzone.

W tym zakresie również należy odwołać się do opisu usługi zawartym w umowie (k. 13). W rubryce wyżywienie wskazano, że w opcji All inclusive zapewnione są cztery kategorie posiłków (śniadanie, późne śniadanie, obiad, kolacja), a nadto ciasto z kawą. Taki sposób przedstawienia oferty pozwala zakładać, że zapewniona zostanie dostateczna ilość posiłków – co deklaruje sama oferta „Smaczna lokalna kuchnia nie pozwala nikomu chodzić głodnemu” (k. 12).

Powód i jego żona zeznali, że ilość oraz jakość serwowanych posiłków, sposób ich podawania i miejsce ich spożywania nie był dla nich akceptowany i zmuszał ich do jedzenia poza obiektem, czy też spożywania zakupionego w sklepach jedzenia – z oferty obiektu korzystali w zakresie pieczywa – co niewątpliwie stanowi, że jedzenie oferowane w ramach usługi turystycznej nie odpowiadało umowie.

W tym miejscu podkreślić należy, że istotnie powód nie przejawił odpowiedniej aktywności dowodowej w niniejszym postępowaniu, bowiem oprócz zaoferowania zeznań świadka – swojej żony oraz własnych zeznań zaoferowano jedynie zdjęcia obrazujące stan pokoju czy łazienek. W toku postępowania, również pomimo zaznajomienia się ze stanowiskiem strony pozwanej nie zaoferowano żadnych zdjęć w zakresie stanu basenu, kuchni, jadalni, plaży hotelowej, oferowanego jedzenia, niedziałającego ekspresu. Strona powodowa nie zawnioskowała również dowodu z zeznań świadków w postaci innych gości hotelowych.

Niemniej, strona pozwana nie zaoferowała żadnego materiału dowodowego, z którego wynikała by bezzasadność powództwa ograniczając się jedynie do podnoszenia twierdzeń, bądź powoływania dowodów odnoszących się do ogólnych zasad działalności fimy czy ogólnego oświadczenia hotelu, nie odnoszącego się do stanu konkretnego pokoju, w którym przebywał powód – co nie może zostać uznane za dostateczne w świetle art. 6 k.c. i art. 232 k.p.c. Słusznie bowiem podnosi się w orzecznictwie, że rozkład ciężaru dowodu polega na tym, że powód powinien udowodnić fakty pozytywne, stanowiące podstawę jego twierdzeń w zakresie okoliczności prawo tworzących, zaś pozwany, o ile faktów wskazywanych przez przeciwnika nie przyznaje, okoliczności je niweczące (Wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z 29.08.2018 r., sygn. I ACa 1635/17, LEX nr 2554202).

W ocenie Sądu za udowodnione uznać należało nieprawidłowe wykonanie umowy przez pozwanego poprzez stan hotelu w którym występowało zagrzybienie pomieszczeń i urządzeń, występowanie pleśni, kamienia, brudu, niewykończonych elementów powierzchni. Również sąd co do zasady dał wiarę zeznaniom powoda i jego żony co do stanu czystości kuchni, jadalni, basenu i plaży, a także w zakresie jakości i ilości posiłków. Takie niedogodności istniały przez cały okres trwania imprezy turystycznej, nie zostały usunięte pomimo powiadomienia o nich zarówno rezydenta jak i obsługi hotelu.

Podkreślić w tym miejscu należy, że powód zdecydował się na skorzystanie z usług podmiotu profesjonalnego, zatem zasadnym było oczekiwanie, że usługa zostanie zorganizowana z zachowaniem najwyższych standardów staranności, bez konieczności samodzielnego organizowania jakiegokolwiek elementu urlopu.

Nie zasługuje przy tym na uwzględnienie zarzut strony pozwanej, że powód nie kierował reklamacji do organizatora bezpośrednio. Opiekunem podróżnego w czasie trwania imprezy turystycznej jest w pierwszej kolejności rezydent, czyli przedstawiciel biura podróży, do którego podróżny otrzymuje bezpośredni kontakt. Powód wskazał, że zgłaszał rezydentowi zastrzeżenia co do stanu obiektu, co jednak nie doprowadziło do jakiejkolwiek zmiany sytuacji. Strona pozwana nie domagała się przesłuchania w/w rezydenta celem wykazania, że powód takich okoliczności nie zgłaszał, pomimo tego, że już w pozwie podniesiono że to właśnie do rezydenta kierowano zastrzeżenia.

W ramach stwierdzonych nieprawidłowości Sąd dokonał oceny wysokości żądania posiłkując się Tabelą Frankfurcką, stworzoną na zlecenie Izby Cywilnej Sądu Krajowego w Niemczech, którą to posiłkuje się zarówno polski Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów, jak też sądy powszechne w tego typu sprawach. Oczywiście tabela ta nie stanowi obowiązującego prawa, to jednak pozwala pomocniczo określić grupy i skalę niezgodności umowy, umożliwiając ich procentowe określenie.

Sąd uznał za zasadne obniżenia ceny w zakresie wad wyposażenia pokoju (uszkodzenia, pęknięcia, wilgoć )– 25%, w zakresie wad co do posiłków – 10 %, zabrudzenia stołów, naczyń – 5 %, zabrudzonego basenu – 10 %

Konkludując, w ocenie Sądu cena imprezy powinna ulegać obniżeniu o 50 %, co biorcą pod uwagę fakt, że niegodności te trwały przez cały czas trwania imprezy, zatem mając na uwadze cenę całej imprezy turystycznej (5.192), prowadzi do wniosku, że cena imprezy powinna zostać obniżona o kwotę 2.596 zł, zaś dalej idące roszczenie w tym zakresie podlegało oddaleniu, o czym orzeczono w pkt II wyroku.

Poziom obniżenia ceny mógłby być wyższy, jednakże jak wskazano to wyżej, strona powodowa nie zaoferowała dalszego materiału dowodowego unaoczniającego naprowadzane okoliczności.

Nie zasługiwało na uwzględnienie stanowisko pozwanego, zgodnie z którym obniżeniu winien podlegać jedynie koszt świadczenia obejmujący koszty zakwaterowania. Przede wszystkim z wykładni art. 50 ust. 1 u.i.t. wynika, że obniżeniu ulega cena imprezy, a nie koszty poniesione przez organizatora w związku z zakwaterowaniem podróżnego w hotelu. Przyjęcie, że organizator odpowiada jedynie na stosunkowo niewielkie koszty hotelu, skutkowałoby ograniczeniem odpowiedzialności strony pozwanej wyłącznie do poniesionych przez niego wydatków, co z jednej strony nie znajduje oparcia w ustawie, a z drugiej stanowiłoby naruszenie pozycji konsumenta, który zawierając umowę nie jest precyzyjnie informowany jaka część z uiszczanej przez niego kwoty stanowi właśnie wynagrodzenie za zakwaterowanie i wyżywienie. Podróżny opłacając imprezę turystyczna płaci globalną cenę i zwłaszcza w opcji All inclusive jest zainteresowany otrzymaniem kompletnego świadczenia, nie zaś pojedynczych usług w postaci przelotu, transferu itp., dlatego kompensowana nie może być jedynie część kwoty przeznaczona na opłacenie pobytu w hotelu.

II.  Zadośćuczynienie

Na częściowe uwzględnienie zasługiwało również roszczenie powoda w zakresie żądania zadośćuczynienia, wynikające z art. 50 ust 2 u.i.t.

Szkoda niemajątkowa, która rekompensować ma zadośćuczynienie wiąże się z naruszeniem chronionej sfery praw, dóbr i interesów osobistych podmiotu prawa i może polegać na negatywnych przeżyciach, m.in. cierpienie fizyczne lub psychiczne. Interesy niemajątkowe wiążą się z wartościami społecznymi, określanymi jako potrzeby duchowe, potrzeby związane z określoną jakością życia, wolnością co do sposobu spędzania wolnego czasu (prawo do wypoczynku), spokój psychiczny (E. Bagińska [w:] P. Machnikowski (red.), Ustawa o imprezach turystycznych i powiązanych usługach turystycznych. Komentarz [w:] Zobowiązania. Tom V. Przepisy pozakodeksowe. Komentarz, wyd. 1, 2025, art. 50).

Na gruncie poprzedniej ustawy (Ustawa z 29.8.1997 r. o usługach turystycznych), Sąd Najwyższy wskazał, że możliwe jest rekompensowanie szkody niemajątkowej za tzw. „zmarnowany urlop" (wasted holiday)”, polegającej na utracie oczekiwanych w związku z zawarciem umowy przyjemnych przeżyć związanych z podróżą, relaksem i wypoczynkiem. W majątku poszkodowanego nie dochodzi z tego tytułu do jakiegokolwiek uszczerbku, jednak przyjemność oczekiwana w związku z podróżą (urlopem), a nieuzyskana w wyniku niewykonania lub nienależytego wykonania zawartej umowy, pozostaje wyłącznie w sferze wrażeń i uczuć, jest więc zjawiskiem czysto psychicznym, pozbawionym elementu majątkowego lub komercyjnego (Uchwała Sądu Najwyższego z 19.11.2010 r., III CZP 79/10, Legalis nr 260723). Prawo do spokojnego wypoczynku (urlopu) nie jest dobrem osobistym mieszczącym się w katalogu dóbr zawartym w art. 23 KC. Zachowanie się organizatora turystyki, prowadzące do „zmarnowania urlopu”, może jednak naruszać dobra osobiste przykładowo wymienione w tym przepisie (Wyrok Sądu Najwyższego z 24.03.2011 r., I CSK 372/10, Legalis nr 354220).

Zadośćuczynienie, przewidziane w art. 50 ustawy, jest sposobem naprawienia niemajątkowej szkody, mogącej przyjąć postać co najmniej dyskomfortu psychicznego i ma na celu złagodzenie takich negatywnych przeżyć, zaś jego przesłankami są niewykonanie lub nienależyte wykonanie usługi turystycznej.

Istotnym jest, że legitymację do dochodzenia zadośćuczynienia ma każdy podróżny, ponieważ zadośćuczynienie ma charakter spersonalizowany, gdyż wynika z osobistych przeżyć i doznań, natomiast stopień negatywnych przeżyć wywołanych tym samym zdarzeniem może być dla każdej osoby odmienny i może oddziaływać na każdego człowieka różnie.

Cel umowy o imprezę turystyczną niewątpliwie polega na uzyskaniu świadczeń o określonej jakości, która prognozowana jest między innymi deklarowaną przez organizatora klasą obiektu, a która umożliwia realizację określonych planów na podróż, sposób wypoczywania, spędzanie czasu wolnego, standard obiektu, jakość świadczonych usług, a zatem obejmuje interesy niemajątkowe, o których zaspokojeniu decydują również subiektywne kryteria i oczekiwania, w tym także kryteria estetyczne.

W ocenie Sądu warunki w jakich przebywał powód z rodziną, szczegółowo opisane w ustalonym stanie faktycznym, mogły powodować u niego negatywne przeżycia i dyskomfort związany z koniecznością spędzania czasu w niskim jakościowo obiekcie, niespełniającym oczekiwań powoda w zakresie czystości, stanu, wyposażenia, szczególnie w kontekście zapewnień, że jest to obiekt czterogwiazdowy, który na zdjęciach oferty prezentował się atrakcyjnie.

Zarówno powód jak i jego żona wskazywali, że przebywanie w hotelu było dla nich nieprzyjemne, wywoływało reakcje emocjonalne i było najgorszym doświadczeniem wakacyjnym, pomimo tego, że wyjeżdżają oni regularnie.

Niewątpliwie samo zakwaterowanie w pokoju, który jest zaniedbany, w którym występuje pleśń, grzyb, nieprzyjemny zapach jest doznaniem niekomfortowym i prowadzi do dyskomfortu, który negatywnie wpływa na spędzanie urlopu, który powinien być czasem relaksu i odpoczynku. Kolejno konieczność zgłaszania nieprawidłowości rezydentowi, obsłudze hotelu oraz ich bezczynność, niewątpliwie generuje sytuacje stresowe, które również nie powinny mieć miejsca, skoro powód zdecydował się powierzyć całą organizację wyjazdu profesjonalnemu podmiotowi w opcji All inclusive.

Określając rozmiar należnego roszczenia co do odszkodowania należało mieć na uwadze również okres trwania nieprawidłowości w zakresie usługi, która trwała przez cały pobyt powoda w hotelu. Pomimo zgłaszania zastrzeżeń obsłudze hotelu oraz rezydentowi sytuacja powoda i jego rodziny nie uległa zmianie i warunki pobytu w obiekcie nie poprawiły się, co również obciąża organizatora.

Ocena powyższych okoliczności doprowadziła Sąd do uznania, że adekwatnym zadośćuczynieniem za zmarnowany urlop dla powoda będzie kwota 2.000 zł.

Powód dochodził z tego tytułu kwoty 4 808 zł (10.000 – 5.192), jednakże nie można pominąć, że zdecydował się jednak pozostać w wybranym hotelu. Nadto powód spędzał czas również na publicznych plażach, które były w jego ocenie odpowiednie, spędził czas na wycieczce fakultatywnej, z której był zadowolony zatem urlop nie może zostać uznany za całkowicie zmarnowany.

Wobec powyższego dalej idące roszczenie w zakresie zadośćuczynienia polegało oddaleniu – pkt II wyroku.

III.  Odsetki

Od zasądzonej w pkt I wyroku kwoty 4.596 zł (2.596 zł obniżka ceny + 2.000 zadośćuczynienia) Sąd zasądził odsetki ustawowe za opóźnienie od dnia 15 listopada 2024 roku do dnia zapłaty.

Zgodnie z treścią art. 481 § 1 k.c. jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Z kolei zgodnie z art. 455 k.c. jeżeli termin spełnienia świadczenia nie jest oznaczony ani nie wynika z właściwości zobowiązania, świadczenie powinno być spełnione niezwłocznie po wezwaniu dłużnika do wykonania.

Powód złożył reklamację 1 listopada 2024 roku, w której wzywał do zwrotu kosztów i zadośćuczynienia za nieprzyjemności (k. 45-46). Strona pozwana w odpowiedzi na to pismo udzieliła w wiadomości e-mail z 14 listopada 2024 r. odmawiając spełnienia świadczenia w jakimkolwiek zakresie (k. 47) – dlatego po tym dniu należy uznać, że popadła ona w opóźnienie uzasadniające żądanie odsetek.

IV.  Koszty procesu

O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 100 k.p.c. Zgodnie z tym przepisem w razie częściowego tylko uwzględnienia żądań koszty będą wzajemnie zniesione lub stosunkowo rozdzielone. Sąd może jednak włożyć na jedną ze stron obowiązek zwrotu wszystkich kosztów, jeżeli jej przeciwnik uległ tylko co do nieznacznej części swego żądania albo gdy określenie należnej mu sumy zależało od wzajemnego obrachunku lub oceny sądu.

Powództwo zostało uwzględnione w części (ok. 46 %), zaś podlegało oddaleniu w pozostałych ok. 54 %.

Koszty procesu poniesione przez powoda to 500 zł tytułem opłaty od pozwu, 17 zł tytułem opłaty skarbowej oraz 1.800 zł tytułem wynagrodzenie pełnomocnika będącego adwokatem. Z kolei koszty strony pozwanej to 17 zł tytułem opłaty skarbowej oraz 1.800 zł tytułem wynagrodzenie pełnomocnika będącego radcą prawnym. Łącznie koszty procesy wyniosły 4.134 zł.

Powód byłby obowiązany do poniesienia 54% tychże kosztów co dało łącznie kwotę ok. ok. 2.233, zatem biorąc pod uwagę, że poniósł on koszty w wysokości 2.317 zł zasadnym było wzajemne zniesienie kosztów procesu, bowiem stosunek wygranej w niniejszej sprawie jest u każdej ze stron zbliżony.

Asesor sądowy Michał Jarosz

Sygn. akt I C 265/25

ZARZĄDZENIE

1.  odnotować uzasadnienie;

2.  odpis wyroku z uzasadnieniem doręczyć pełn. strony pozwanej (PI);

3.  kal 2 tygodnie z d/d.

Bochnia, dnia 30 marca 2026 roku

Asesor sądowy Michał Jarosz