Uzasadnienie z 2 kwietnia 2026, sygn. VII C 633/25

UZASADNIENIE

Pozwem z 9 maja 2025 roku (data nadania) (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa z siedzibą w E., reprezentowana przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, wniosła pozew przeciwko (...) spółce akcyjnej z siedzibą w D., domagając się zasądzenia od strony pozwanej na swoją rzecz kwoty 8.703,21 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 9 listopada 2024 roku do dnia zapłaty. Ponadto wniosła o zasądzenie od strony pozwanej kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego i opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu pozwu wskazała, że w dniu 8 października 2024 roku doszło do kolizji drogowej, w wyniku której został uszkodzony pojazd marki O. o numerze rejestracyjnym (...), należący do A. M.. Sprawca szkody w chwili zdarzenia posiadał umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej zawartą ze stroną pozwaną. W toku postępowania likwidacyjnego strona pozwana uznała swoją odpowiedzialność za zdarzenie i przyznała odszkodowanie w łącznej kwocie 13.813,02 zł. Zdaniem powoda znacznie zaniżono wartość kosztów naprawy pojazdu. Strona powodowa, na podstawie umowy cesji wierzytelności, nabyła wszystkie wierzytelności wobec strony pozwanej w związku ze szkodą w przedmiotowym pojeździe, które pierwotnie przysługiwały poszkodowanej (pozew k. 5-7v, pełnomocnictwo k. 10).

Nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym z dnia 17 czerwca 2025 roku Referendarz sądowy w Sądzie Rejonowym w Radomiu orzekł zgodnie z żądaniem zawartym w pozwie (nakaz zapłaty k. 30).

Sprzeciw od wydanego nakazu zapłaty, złożyła strona pozwana reprezentowana przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, która wniosła o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie od strony powodowej na rzecz strony pozwanej kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie.

W uzasadnieniu swego stanowiska strona pozwana zakwestionowała wskazaną przez powoda wysokość wypłaconego odszkodowania i zaznaczyła, że przed zawarciem pierwszej umowy cesji ustaliła i wypłaciła kwotę odszkodowania poszkodowanej. Podała, że przedstawiła poszkodowanej warsztat, w którym może dokonać bezgotówkowej naprawy pojazdu, a żądanie kwoty odszkodowania opartej na hipotetycznych kosztach naprawy jest bezzasadne (sprzeciw od nakazu zapłaty k. 34-37, pełnomocnictwo k. 38).

Kwestią sporną w przedmiotowej sprawie było ustalenie celowych i ekonomicznie uzasadnionych kosztów naprawy pojazdu marki O. o numerze rejestracyjnym (...).

Sąd Rejonowy ustalił i zważył, co następuje:

W niniejszej sprawie nie było sporne, że pozwany zakład ubezpieczeń ponosi odpowiedzialność ze szkodę powstałą w pojeździe marki O. o numerze rejestracyjnym (...) w wyniku zdarzenia z dnia 8 października 2024 roku Odpowiedzialność pozwanego, limitowana wartością szkody wyrządzonej przez sprawcę kolizji, wynikała z umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych w (...) Zakładzie (...) Spółce akcyjnej z siedzibą w D., którą zawarł z pozwanym sprawca szkody i znajdowała podstawę w art. 822 k.c.

Należy wskazać, iż zgodnie z art. 361 § 1 k.c. zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła. Zgodnie z art. 361 § 2 k.c. naprawienie szkody obejmuje straty, które poszkodowany poniósł, oraz korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono.

Ze sporządzonej przez biegłego sądowego opinii jednoznacznie wynikało, że niezbędny do poniesienia koszt naprawy uszkodzeń, w warunkach dobrego warsztatu naprawczego, przy zastosowaniu technologii producenta i części zamiennych pochodzących od producenta pojazdu, gwarantujący przywrócenie stanu sprzed szkody, z uwzględnieniem potrącenia kosztów przygotowania do lakierowania tworzywa i metalu na poziomie 50% to kwota 22.843,38 zł. Opinia wydana przez biegłego nie była kwestionowana w żadnej części przez którąkolwiek ze stron niniejszego postępowania. Wobec czego, brak było uzasadnionych podstaw do podważenia opinii biegłego, dlatego Sąd uznał, iż opinia wydana przez biegłego stanowiła miarodajny materiał dowodowy w zakresie poczynienia ustaleń zgodnie z zakreśloną tezą dowodową. Opinia została sporządzona w sposób jasny, klarowny, precyzyjny, przez osobę posiadającą niezbędne kwalifikacje, biegłego z listy Prezesa Sądu Okręgowego w Radomiu (k. 79-90).

W niniejszej sprawie sporna była kwota odszkodowania wypłacona przez ubezpieczyciela w toku postępowania likwidacyjnego. Strona powodowa w pozwie wskazała, że pozwany wypłacił poszkodowanej kwotę 13.813,02 zł, zaś pozwany podał, że wypłacił poszkodowanej 14.041,80 zł. Zgodnie z ustaleniami Sądu, ubezpieczyciel pierwotnie wypłacił poszkodowanej kwotę 13.813,02 zł, a następnie przyznał dodatkowo 228,78 zł, co łącznie dało kwotę 14.041,80 zł (pismo z dnia 8 listopada 2024 roku – płyta CD k. 43). Powód nie odniósł się do tego zarzutu. Sąd uznał to jako fakt przyznany – art. 230 kpc.

Sąd Rejonowy w pełni podziela utrwalony w orzecznictwie Sądu Najwyższego pogląd, zgodnie z którym obowiązek naprawienia szkody nie jest uzależniony od tego, czy poszkodowany dokonał naprawy rzeczy i czy w ogóle zamierza ją naprawić, odszkodowanie bowiem ma wyrównać uszczerbek majątkowy powstały w wyniku zdarzenia wyrządzającego szkodę, a istnieje on już w chwili wyrządzenia szkody. Należy zatem odróżnić sam moment powstania obowiązku naprawienia szkody od daty ewentualnego naprawienia rzeczy. Dla powstania odpowiedzialności gwarancyjnej istotny jest fakt powstania szkody, a nie jej naprawienia. Dlatego fakt naprawienia pojazdu nie ma żadnego znaczenia dla określenia przysługującego powodowi odszkodowania. To zaś jaką kwotę poszkodowany przeznaczy na naprawę pojazdu pozostaje bez znaczenia dla określenia wysokości odszkodowania i zależy to wyłącznie od jego woli (patrz uzasadnienie uchwały 7 Sędziów Sądu Najwyższego z 17 maja 2007 roku, IIICZP 150/06, OSNC 2007/10/144).

W związku z powyższym bez znaczenia dla rozstrzygnięcia pozostawała natomiast okoliczność, czy i w jakim zakresie poszkodowana dokonała naprawy przedmiotowego pojazdu. Dokonana naprawa z jednej strony mogła bowiem nie przywrócić pojazdu do stanu sprzed szkody, a z drugiej strony być dokonana z poniesieniem kosztów przekraczających niezbędne i konieczne wydatki do przywrócenia stanu poprzedniego. Określenie wartości kosztów naprawy musiało zatem być dokonane przy pomocy opinii biegłego, który wyliczył, w oparciu o powstałe uszkodzenia, wartość kosztów naprawy niezbędnych do poniesienia w celu przywrócenia pojazdu do stanu sprzed szkody.

Z uwagi na powyższe, Sąd oddalił wniosek pozwanego o dopuszczenie dowodu z zeznań świadka A. M. oraz wnioski zawarte w sprzeciwie od nakazu zapłaty (pkt 11) jako zbędne dla rozstrzygnięcia sprawy i zmierzające w istocie do przedłużenia postępowania.

W toku postępowania ustalono, że koszt przywrócenia uszkodzonego pojazdu do jego stanu sprzed szkody winien wynieść 22.843,38 zł brutto. Przy czym skoro poszkodowanemu ubezpieczyciel w toku postępowania likwidacyjnego wypłacił już kwotę 14.041,80 zł to tytułem naprawienia szkody przysługiwała różnica pomiędzy tymi dwoma wartościami. Z racji tego, że zgodnie z art. 321 k.p.c. Sąd nie może wyrokować co do przedmiotu, który nie był objęty żądaniem, ani zasądzać ponad żądanie, dlatego na rzecz powoda należało orzec kwotę 8.703,21 zł – zgodnie z żądaniem pozwu – tytułem pozostałej kwoty odszkodowania za uszkodzony pojazd.

Odsetki ustawowe zostały zasądzone zgodnie art. 817 § 1 k.c., a zasada i wysokość zasądzonych odsetek ustawowych wynikały z art. 481 § 1 i 2 k.c. Powódka zgłosiła szkodę 9 października 2024 roku. Termin do wypłaty należnego odszkodowania upłynął z dniem 8 listopada 2024 roku, stąd zasadne jest zasądzenie odsetek od dnia 9 listopada 2024 roku.

O kosztach procesu orzeczono w oparciu o art. 98 k.p.c. Ponieważ roszczenie pozwu zostało uwzględnione w całości, to stronę pozwana zobowiązana jest do zwrotu przeciwnikowi całości poniesionych przez niego kosztów procesu. Na koszty procesu poniesione przez powoda w wysokości 3.073 zł składały się: opłata sądowa od pozwu
– 500 złotych, opłata skarbowa od pełnomocnictwa – 17 złotych, wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości 1800 zł – ustalone na podstawie § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz część wykorzystanej zaliczki na poczet opinii sporządzonej przez biegłego – 756 złotych.

Powód uiścił 800 złotych zaliczki, którą wykorzystano do wysokości 756 zł. Wobec tego w punkcie III wyroku Sąd zwrócił powodowi niewykorzystaną zaliczkę na poczet wynagrodzenia za opinię biegłego w wysokości 44 złotych na podstawie art. 84 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych.

Sędzia Edyta Karwat