Uzasadnienie z 3 kwietnia 2026, sygn. I C 342/25

UZASADNIENIE

Powód –(...) sp. z o.o. z siedzibą w O., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie radcy prawnego, złożył pozew przeciwko P. U. o zapłatę kwoty 6.019,00 złotych wraz z odsetkami umownymi maksymalnymi za opóźnienie liczonymi od dnia wytoczenia powództwa w elektronicznym postępowaniu upominawczym do dnia zapłaty oraz zasądzenia kosztów procesu według norm przepisanych.

W uzasadnieniu wskazano, że powód wniósł przeciwko pozwanej w dniu 12 marca 2025 roku pozew o zapłatę w elektronicznym postępowaniu upominawczym. Sąd Rejonowy Lublin – Zachód w Lublinie umorzył postępowanie w sprawie w dniu 28 maja 2025 roku.

Powód podkreślił, że w dniu 9 października 2024 roku strona pozwana zawarła z pierwotnym wierzycielem (...) sp. z o.o. umowę pożyczki numer (...), na kwotę 5.000,00 złotych za pośrednictwem platformy internetowej pośrednika kredytowego na okres 30 dni. Pożyczkodawca przed zawarciem umowy z pozwaną zbadał jej zdolność kredytową i potwierdził jej dane osobowe i adresowe. Po skutecznym zawarciu umowy pożyczki, wierzyciel spełnił świadczenie wobec pożyczkobiorcy i wypłacił jej kwotę pożyczki w wysokości 5.000,00 zł zgodnie z dyspozycją wypłaty. Zgodnie z umową pozwana zobowiązała do zwrotu środków wraz z należnymi kosztami udzielenia tj. prowizją 540,98 zł., odsetkami kapitałowymi maksymalnymi od kwoty udostępnionego kapitału za okres na jaki umowa została zawarta w kwocie 75,82 zł. w terminie do 08.11.2024 r. Pozwana nie wywiązała się z przyjętego na siebie zobowiązania, nie uiściła na rzecz pożyczkodawcy płatności zgodnie z umową

Powód wskazał, że w dniu 16 grudnia 2024 roku została zawarta umowa sprzedaży wierzytelności przysługującej pożyczkodawcy na mocy której zbyła ona na rzecz DeltaWise OU z siedzibą w Estonii. Następnie na mocy umowy przelewu wierzytelności z dnia 7 lutego 2025 . V. (...) zbyła przysługującą wobec strony pozwanej na rzecz powoda.

Pozwana nie zajęła stanowiska w sprawie, nie stawiła się na termin rozprawy pomimo prawidłowego wezwania i nie złożyła żadnych wyjaśnień.

Sąd ustalił co następuje:

W dniu 9 października 2024 r. pozwana P. U., będąca konsumentem, zawarła z pożyczkodawcą (...) sp. z o.o. ramową umowę pożyczki o nr (...), która miała na celu określenie warunków zawierania i rozwiązania ramowej umowy pożyczki a także zawierania na jej podstawie umów pożyczek oraz określenie ogólnych zasad wykonywania przez strony zobowiązań wynikających z umów pożyczek. Ramowa umowa pożyczki miała stanowić uzupełnienie każdej umowy pożyczki. Zawarcie ramowej umowy pożyczki miało nastąpić równocześnie z zawarciem pierwszej umowy pożyczki, zawarta była na czas nieokreślony. Tego samego dnia pozwana zawarła z kredytodawcą (...) sp. z o.o. umowę pożyczki numer (...), na kwotę 5.000,00 złotych na okres 30 dni. pozwana zobowiązała do zwrotu środków wraz z należnymi kosztami udzielenia tj. prowizją 540,98 zł., odsetkami kapitałowymi maksymalnymi od kwoty udostępnionego kapitału za okres na jaki umowa została zawarta w kwocie 75,82 zł. w terminie do 08.11.2024 Pożyczkodawca przed zawarciem umowy z pozwaną zbadał jej zdolność kredytową i potwierdził jej dane osobowe i adresowe.

bezsporne ponadto dowód: wydruki ramowej umowy pożyczki k. 28-29, wydruk umowy pożyczki k. 30

Pożyczkodawca dokonał przelewu kwoty 5,000 zł., a w przelewie jako odbiorcę wskazano pozwaną. Przelew wysłano 9 października 2024 roku.

dowód: potwierdzenie przelewu k. 35

W dniu 16 grudnia 2024 roku (...) sp. z o.o. zawarł z DeltaVise OU - umowę przelewu wierzytelności nr (...), której przedmiotem była m. in. wierzytelność cedenta z tytułu umowy nr (...) ze wskazaną datą udzielenia pożyczki 09.10.2024, nr klienta (...), na okres 30, ze wskazaniem niespłaconej sumy pożyczki 5.000 zł., niespłaconą opłatą administracyjną 540,98 zł, niespłaconymi odsetkami zaległymi 125,88, niespłaconymi odsetkami kapitałowymi 74, 91 zł.

dowód: niepoświadczony za zgodność z oryginałem wydruk umowy przelewu wierzytelności wraz z wyciągiem z załącznika A - k. 10-12,

W dniu 7 lutego 2025 roku DeltaVise OU zawarł z powodem umowę przelewu wierzytelności.

dowód: niepoświadczony za zgodność z oryginałem wydruk umowy przelewu wierzytelności - k. 14-21, wydruk załącznika nr 3

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie.

W niniejszej sprawie wydany został wyrok zaoczny. Pozwana P. U. nie złożyła odpowiedzi na pozew, nie wypowiedziała się co do twierdzeń podnoszonych przez powoda w uzasadnieniu pozwu doręczonym jej przed wydaniem wyroku. W toku niniejszego procesu pozwana nie podjęła obrony, zostały więc spełnione przesłanki do wydania wyroku zaocznego.

Art. 339 § 1 i 2 k.p.c., stanowi, że Sąd może wydać wyrok zaoczny na posiedzeniu niejawnym, gdy pozwany w wyznaczonym terminie nie złożył odpowiedzi na pozew. Przyjmuje się za prawdziwe twierdzenia powoda o faktach zawartych w pozwie lub pismach procesowych doręczonych pozwanemu przed posiedzeniem, chyba że budzą one uzasadnione wątpliwości albo zostały przytoczone w celu obejścia prawa.

Przepis art. 339 § 2 k.p.c. ustanawia domniemanie prawdziwości twierdzeń powoda dotyczących okoliczności faktycznych w wypadku bezczynności pozwanego, chyba że budzą one uzasadnione wątpliwości albo zostały przytoczone w celu obejścia prawa. Domniemanie to dotyczy wyłącznie strony faktycznej sprawy i nie obowiązuje w zakresie prawa materialnego. Domniemanie to zastępuje jedynie postępowanie dowodowe. Ten wyjątkowy przepis nie może być wykładany rozszerzająco (uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z 18.2.1972 r w sprawie (...), F.). Zatem sąd zawsze jest zobowiązany rozważyć, czy w świetle przepisów obowiązującego prawa materialnego, twierdzenia powoda uzasadniają uwzględnienie żądań pozwu, w zakresie tym bowiem nie obowiązuje domniemanie z art. 339 § 2 k.p.c., negatywny zaś wynik takich rozważań powoduje wydanie wyroku zaocznego oddalającego powództwo ( porównaj wyroki Sądu Najwyższego z dnia: 07 czerwca 1972 r w sprawie (...) 30/72, 31 marca 1999 r. w sprawie I CKU 176/97, 06 czerwca 1997 r. w sprawie I CKU 87/97, 15 marca 1996 r. w sprawie I (...) 26/96, 15 września 1967 r.w sprawie III (...) 175/67).

Zdaniem Sądu brak było podstaw do ustalenia stanu faktycznego jedynie w oparciu o twierdzenia, które zostały zawarte w uzasadnieniu pozwu. Przedmiotem powództwa było roszczenie wynikające z umowy o pożyczki, która została zawarta przez pozwaną występującą jako konsument. Podkreślić należy, że zgodnie z prawem unijnym (...) (por. wyr. Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 13 września 2018 r. (C-176/17), Sąd ma obowiązek zbadać czy w umowach z konsumentami nie występują niedozwolone klauzule umowne lub inne postanowienia naruszające prawa konsumentów. Obowiązek taki istnieje nawet bez konkretnego zarzutu strony pozwanej (por. wyrok TSUE z dnia 7 listopada 2019 roku w sprawie C-419/18 i C-483/18 ((...)), z dnia 13 września 2018 roku, w sprawie C-176/17 ((...) I) oraz z dnia 18 listopada 2018 roku, w sprawie C-632/17 ((...) Bank (...)).

Podkreślić również należy, że zarówno normy prawa wspólnotowego chronią praw konsumentów, ale także polski ustawodawca wprowadził szczególną ochronę tej grupy uczestników obrotu cywilnego jako słabszej strony stosunków zobowiązaniowych zapewniając im ochronę przed stosowaniem przez silniejszego przedsiębiorcę, profesjonalnie działającego w obrocie, postanowień kształtujących ich prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami i wywierający szkodliwy wpływ na ich interesy. Powyższe wynika zarówno z art. 76 Konstytucji RP, zgodnie z którym władze publiczne chronią konsumentów, użytkowników i najemców przed działaniami zagrażającymi ich zdrowiu, prywatności i bezpieczeństwu oraz przed nieuczciwymi praktykami rynkowymi jak i przepisów ustawowych .

Nie ulega wątpliwości, że pozwana zawierała z (...) sp. zo.o. umowę pożyczki. Zgodnie z treścią art. 720 § 1 k.c. przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości.

Powód w niniejszej sprawie w celu wykazania faktu zawarcia przedmiotowej umowy przedłożył wydruk ramowej umowy pożyczki oraz wydruk umowy pożyczki zawartych w dniu 16 grudnia 2024 roku przez pozwaną z (...) sp. z o.o. Powyższe okoliczności nie były kwestionowane.

Zgodnie art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Oznacza to, że cytowany przepis jest w istocie normą decyzyjną w tym znaczeniu, że przesądza on w określonych sytuacjach o sposobie wyrokowania sądu w postaci oddalenia powództwa. Ciężar dowodu pozostaje bowiem w ścisłym związku z problematyką procesową dowodów i spełnia dwie zasadnicze funkcje. Po pierwsze dynamizuje postępowanie dowodowe w systemie obowiązywania zasady sporności (kontradyktoryjności) w procesie, a po drugie określa wynik merytoryczny sporu (sprawy) w sytuacji krytycznej, gdy strona nie udowodni faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy (por. K. Piasecki, Kodeks cywilny. Księga pierwsza. Część ogólna. Komentarz, Zakamycze, 2003 r.). Analiza przedłożonych dowodów nie daje podstaw do ustalenia, iż powód nabył prawa do roszczeń wobec pozwanej wynikających z umowy pożyczki, na którą się powołuje.

Powód w celu wykazania swojej legitymacji procesowej przedłożył umowę przelewu wierzytelności z dnia 16 grudnia 2024 roku zawartą przez pożyczkodawcę (...) sp. z o.o z DeltaVise OU – o nr (...), której przedmiotem była m. in. wierzytelność cedenta z tytułu umowy nr (...) ze wskazaną datą udzielenia pożyczki 09.10.2024, nr klienta (...), na okres 30, ze wskazaniem niespłaconej sumy pożyczki 5.000 zł., niespłaconą opłatą administracyjną 540,98 zł, niespłaconymi odsetkami zaległymi 125,88, niespłaconymi odsetkami kapitałowymi 74, 91 zł. ( dowód: niepoświadczony za zgodność z oryginałem wydruk umowy przelewu wierzytelności wraz z wyciągiem z załącznika A - k. 10-12). Nie budzi wątpliwości , że strona powodowa ma obowiązek wykazania swojej legitymacji czynnej do występowania w niniejszym procesie, że na podstawie umowy przelewu wierzytelności nabyła dochodzoną wierzytelność, ponieważ nie była ona pierwotną stroną stosunku prawnego, który powstał na skutek zawarcia przez pozwaną umowy pożyczki

W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 509 k.c. przelew wierzytelności oznacza przeniesienie wierzytelności oznaczonej co do tożsamości i dla skuteczności takiej transakcji konieczne jest precyzyjne oznaczenie przenoszonej wierzytelności. Oznacza to, że skuteczne wywodzenie uprawnień z faktu nabycia wierzytelności na podstawie umowy cesji wymaga udowodnienia bez wątpliwości, że do cesji konkretnej wierzytelności doszło. Podkreślić należy, że przelew wierzytelności jest umową, na podstawie której dotychczasowy wierzyciel przenosi wierzytelność ze swojego majątku do majątku osoby trzeciej, a przedmiotem przelewu jest wierzytelność istniejąca, którą cedent może swobodnie rozporządzać i która jest w dostateczny sposób oznaczona (zindywidualizowana). Dlatego też konieczne jest wyraźne określenie stosunku zobowiązaniowego, którego elementem jest zbywana wierzytelność, a mianowicie oznaczenia stron tego stosunku zobowiązaniowego oraz przedmiotu świadczenia (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 15 października 2015 roku sygn. akt I ACa 492/15 LEX nr 184218; wyrok SN z dnia 11 maja 1999 r. III CKN 423/98 Biuletyn Sądu Najwyższego 2000/1 str. 1).

W przedmiotowej sprawie powód wykazał, że wierzyciel pierwotny zawarł z V. umowę przelewu wierzytelności. Przedmiotem przelewu były przysługujące cedentowi pozbawione od wad prawnych, bezsporne, i wymagalne wierzytelności pieniężne, szczegółowo określone w Załączniku A. Wprawdzie powód przedłożył załącznik A do umowy przelewu wierzytelności, z którego wynika jednak wyłącznie nr klienta, numer pożyczki, data pożyczki, okres, kwota pożyczki, niespłacona suma pożyczki, niespłacona opłata i niespłacone odsetki. Brak jest natomiast jakichkolwiek danych dotyczących osób, których dotyczy zobowiązanie, które powód faktycznie nabył od poprzednika prawnego. Nie budzi wątpliwości, że wierzytelność, która ma być przedmiotem przelewu musi być w dostateczny sposób zindywidualizowana, nie może być też wątpliwości kogo dotyczy, a tego powód w niniejszej sprawie nie wykazał. W umowach na które powołuje się powód o nr numer (...) i (...) nie wynika, aby umowy te dotyczyły klienta o nr (...). Zaznaczyć należy, że opis zawarty w załączniku A umowy cesji wierzytelności nie pozwala na jednoznaczne uznanie, że dotyczy ona należności wobec pozwanej wynikającej z umowy opisanej w pozwie. W ocenie Sądu nie jest bowiem wykluczone, iż umowa o nr (...) i nr klienta (...) dotyczy innych stron niż (...) sp. z o.o. i pozwanej. Podkreślić należy, że umowy zawierane na odległość za pośrednictwem platform internetowych mają często tożsame warunki, albowiem pożyczkobiorcy-konsumenci wypełniają gotowe formularze przygotowane przez pożyczkodawców i wpisują jedynie swoje dane osobowe. Podkreślić należy, że w celu zindywidualizowania stosunku zobowiązaniowego, w ramach którego istnieje zbywana wierzytelność konieczne jest wskazanie stron tego stosunku bądź takie ich doprecyzowanie, że Sąd nie będzie miał żadnych wątpliwości kogo dotyczą. Nie budzi bowiem wątpliwości, że przedmiot przelewu wierzytelności powinien być zawsze dokładnie określony i skonkretyzowany, a cedent jak i strona powoda jako profesjonaliści w obrocie wierzytelności obowiązani są do dołożenia należytej staranności, by dowody przedłożone Sądowi pod ocenę, które mają wykazać prawidłowy przelew wierzytelności, były czytelne, jasne i jednoznaczne. Nadmienić również należy, że dowody na które powołał się powód to niepoświadczone za zgodność z oryginałem wydruki.

W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie nie wykazano by wierzytelność z umowy pożyczki opisanej w pozwie stanowiła przedmiot obrotu między poprzednikami prawnymi powoda, zwłaszcza umowy cesji wierzytelności z dnia 16 grudnia 2024 r. W konsekwencji Sąd nie miał możliwości zweryfikowania czy świadczenie dochodzone pozwem faktycznie przysługiwało powodowi, w szczególności czy V. nabył wierzytelność wobec pozwanej na podstawie umowy cesji z dnia 16 grudnia 2024 r. Z żadnego z przedłożonych przez powoda dowodów nie wynika, aby wierzytelność opisana w załączniku A umowy cesji wierzytelności z dnia 16 grudnia 2024 r. dotyczyła pozwanej.

Wobec powyższego, w ocenie Sądu, powód nie zaoferował materiału dowodowego z którego jednoznacznie wynikałaby jego legitymacja procesowa w niniejszej sprawie. Wobec powyższego, skoro powód nie wykazał powyższego w sposób, który nie budził wątpliwości to zasadnym było oddalenie powództwa.