Wyrok z 8 kwietnia 2026, sygn. III C 636/25

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 8 kwietnia 2026 roku

Sąd Rejonowy Szczecin-Centrum w Szczecinie, III Wydział Cywilny

w składzie następującym:

Przewodniczący:	sędzia Sebastian Otto
Protokolant:	stażysta X. M.

po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2026 roku w D.

na rozprawie

sprawy z powództwa Gminy Miasto D.

przeciwko U. G.

o zapłatę

I.  oddala powództwo,

II.  przyznaje kuratorowi – r. pr. U. N. kwotę 1 107 (tysiąc sto siedem) złotych tytułem wynagrodzenia za sprawowanie funkcji kuratora dla nieznanej z miejsca pobytu pozwanej.

Sędzia Sebastian Otto

Sygn. akt III C 636/25

UZASADNIENIE

wyroku z dnia 8 kwietnia 2026 roku

Pozwem z dnia 20 września 2024 roku powódka Gmina Miasto D. wniosła o zasądzenie od pozwanych U. G. oraz N. G. (1) na rzecz powódki kwoty 2 544,96 złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od kwot:

1.  2 342,23 złotych od dnia 10 kwietnia 2024 roku do dnia zapłaty,

2.  202,73 złotych od dnia wniesienia pozwu w elektronicznym postępowaniu upominawczym tj. od 25 kwietnia 2024 roku do dnia zapłaty,

z zastrzeżeniem, że zapłata zasądzonej kwoty przez jednego z pozwanych zwalnia pozostałych z obowiązku spełnienia świadczenia do wysokości dokonanej zapłaty ( odpowiedzialność in solidum). Jednocześnie strona powodowa wniosła o zasądzenie solidarnie od pozwanych kosztów postępowania, w tym kosztów doręczenia korespondencji za pośrednictwem komornika i kosztami z tym związanymi oraz kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty, prowizji w wysokości 0,39 złotych od opłaty sądowej dokonanej zgodnie z regulaminem opłat e-pozwów wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty.

W niniejszym postepowaniu strona powodowa dochodzi od pozwanych zaległości z tytułu opłat i odszkodowania za bezumowne korzystanie z lokalu socjalnego położonego przy (...) w D., którego jest właścicielem. Umowa najmu spornego lokalu została zawarta w dniu 1 września 2014 roku na czas oznaczony (tj. 12 miesięcy) po upływie którego strony nie złożyły oświadczenia dotyczącego przedłużenia łączącego ich stosunku najmu. W dalszej kolejności powódka wskazała, że z uwagi na fakt, iż pozwani zajmowali lokal bezumownie, nie posiadając do niego tytułu prawnego zobowiązani byli do uiszczania odszkodowanie z tytułu bezumownego korzystania z lokalu.

Gmina Miasto D. wskazała również, że na dochodzoną w niniejszej sprawie należność składają się opłaty i odszkodowanie za bezumowne zajmowanie lokalu stanowiące płatne z dołu świadczenie okresowe w wysokości 2 342,23 złotych za okres od 1 listopada 2022 roku do 21 marca 2022 roku oraz skapitalizowane na dzień 9 kwietnia 2024 roku odsetki ustawowe za opóźnienie w wysokości 202,73 złotych co łącznie stanowi kwotę dochodzoną pozwem.

23 grudnia 2024 roku Referendarz sądowy w Sądzie Rejonowym Szczecin – Centrum w Szczecinie wydał nakaz zapłaty (sygn. akt III Nc 2232/24).

Pismem z dnia 21 października 2025 roku r. pr. U. N. działając jako kurator ustanowiony dla nieznanej z miejsca pobytu pozwanej U. G. wniosła sprzeciw od nakazu zapłaty.

W treści sprzeciwu kurator ustanowiona dla nieznanej z miejsca pobytu pozwanej wniosła o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie od powoda na rzecz pozwanej kosztów procesu według norm przepisanych.

W uzasadnieniu sprzeciwu wskazano, strona powodowa nie wykazała roszczenia w sposób wystarczający dla uwzględnienia powództwa. Gmina Miasto D. dochodząc należności za bezumowne korzystanie z lokalu za okres od 1 listopada 2022 roku do 8 kwietnia 2024 roku nie wykazała aby pozwana w tym czasie korzystała ze spornego lokalu. Jednocześnie kurator podniósła, że wyrokiem z dnia 29 lipca 2021 roku wydanym przez Sąd Okręgowy w Szczecinie w sprawie II Ca 895/21 Sąd nakazał pozwanym N. G. (1) oraz U. G., aby opróżnili i wydali Gminie Miasto D. (...) położony w D. przy (...), przy czym strona powodowa nie wykazała w żaden sposób, ażeby po uzyskaniu ww. tytułu do eksmisji nie doszło, a pozwana w dalszym ciągu przez kolejne lata zajmowała lokal.

Odnosząc się do kwestii wysokości roszczenia kurator wskazała, że z przedłożonych dokumentów nie wynika w jaki sposób została ustalona wysokość poszczególnych stawek, które stanowiły podstawę do dalszego wyliczenia opłat, a nadto powódka w żaden sposób nie wykazała, ażeby kierowała do pozwanej informacje o wysokości opłat, a następnie zaległych opłat.

Nakaz zapłaty z dnia 23 grudnia 2024 roku wydany w sprawie sygn. akt III Nc 2232/24 uprawomocnił się wobec pozwanego N. G. (3) z dniem 27 października 2025 roku.

W toku postępowania strony potrzymały dotychczasowe stanowiska.

Ustalenia faktyczne.

Gmina Miasto D. jest właścicielem lokalu mieszkalnego położonego w D. przy (...).

Niesporne.

Dnia 1 września 2014 roku Gmina Miasto D. – Zarząd Budynków i (...) Komunalnych w D. reprezentowana przez X. N., w związku z realizacją wyroku Sądu Rejonowego w Szczecinie z dnia 8 października 2008 roku (sygn. akt I C (...)/08) zawarła z U. G., N. G. (1), N. H. oraz R. H. umowę najmu lokalu socjalnego. Przedmiotem najmu był lokal socjalny wchodzący w skład mieszkaniowego zasobu Gminy Miasta D., oznaczony numerem 27 położony w budynku przy (...) o łącznej powierzchni 46,73 m[2].

Umowa została zawarta na czas oznaczony tj. na okres 12 miesięcy od dnia jej zawarcia.

Dowód:



umowa najmu lokalu socjalnego z dnia 1 września 2014 roku – k. 7 – 9.

Wyrokiem z dnia 29 lipca 2021 roku Sąd Okręgowy w Szczecinie II Wydział Cywilny Odwoławczy na skutek apelacji powódki od wyroku Sądu Rejonowego Szczecin – Centrum w Szczecinie z dnia 14 maja 2021 roku zmienił zaskarżony wyrok, w ten sposób, że w punkcie I nakazał pozwanym N. G. (1) oraz U. G., aby opróżnili i wydali Gminie Miasto D. (...) położony w D., przy (...) oraz dodał punkt I a, w którym orzekł o braku uprawnień pozwanych do zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego.

Dowód:



wyrok Sądu Okręgowego w Szczecinie II Wydziału Cywilnego Odwoławczego z dnia 29 lipca 2021 roku (sygn. akt. II Ca 895/21) – k. 10.

Pismem z dnia 16 kwietnia 2024 roku Gmina Miasto D. wezwała U. G. oraz N. G. (2) do zapłaty w nieprzekraczalnym terminie do dnia 23 kwietnia 2024 roku kwoty 2 544,96 złotych z tytułu odszkodowania za bezumowne korzystanie z lokalu położonego przy (...) w D. oraz odsetek liczonych na dzień 9 kwietnia 2024 roku.

Dowód:



wezwanie do zapłaty z dnia 16 kwietnia 2024 roku – k. 11,



wydruk z pocztowej książki nadawczej z dnia 16 kwietnia 2024 roku – k. 12,



kartoteka konta za okres od 1 listopada 2022 roku do 8 kwietnia 2024 roku – k. 13,



informacja o opłatach oraz standardzie wyposażenia – k. 14,



analiza odsetek za okres od 1 listopada 2022 roku do dnia 9 kwietnia 2024 roku – k. 15,



informacja o opłatach oraz standardzie wyposażenia – k. 97 – 98,



pismo z dnia 2 listopada 2021 roku – k. 99,



kopia koperty wraz z kopią potwierdzenia odbioru – k. 100,



informacja o opłatach oraz standardzie wyposażenia – k. 101,



pismo z dnia 28 października 2022 roku – k. 102,



kopia koperty wraz z kopią potwierdzenia odbioru – k. 103,



naliczenie numer 1/(...) CZ – k. 105,



naliczenie numer (...) – k. 105 v,



naliczenie numer 3(...) CZ – k. 106.



naliczenie numer (...) – k. 106 v,



naliczenie numer (...) CZ – k. 107,



zawiadomienie o okresowym rozliczeniu mediów z dnia 26 stycznia 2024 roku – k. 109



informacje o rozliczeniu zużycia mediów – k. 108 v – 112.

Od lutego 2023 roku opłaty za lokal socjalny położony w D. przy (...) kształtowały się następująco:

1.  67,76 złotych – odszkodowanie za lokal socjalny,

2.  117,73 złotych – zaliczkowe opłaty za świadczenia.

21 marca 2023 roku Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym Szczecin – Centrum w Szczecinie działając z wniosku wierzyciela Gminy Miasto D. – (...) w D. prowadzonej na podstawie tytułu wykonawczego w postaci wyroku Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 29 lipca 2021 roku (sygn. akt II Ca 895/21) zaopatrzony w klauzulę wykonalności z dnia 3 listopada 2021 roku podjął czynności celem wydania nieruchomości w stanie wolnym od osób i rzeczy.

Dowód:



protokół z dnia 21 marca 2023 roku – k. 113 – 114.

Rozważania.

Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie i jako takie podlegało oddaleniu w całości.

Stan faktyczny sprawy Sąd ustalił w oparciu o przedłożone przez stronę powodową dokumenty, którym Sąd dał wiarę, jako niebudzącym wątpliwości co do swojej prawdziwości i niekwestowanym przez żadną ze stron. Sąd uznał za wiarygodne także zeznania świadków R. Ł., Z. F. (1), N. B., I. I. oraz G. K., albowiem w ocenie Sądu zeznania te były spójne, nie pozostawały w sprzeczności i pozwoliły na poczynienie ustaleń faktycznych, które były wystarczające dla wydania rozstrzygnięcia.

Na podstawie art. 235 [2] § 1 pkt 2 i 5 Sąd postanowił pominął dowód z opinii biegłego sądowego.

Podstawę prawną żądania pozwu stanowi przepis art. 18 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 roku o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy o zmianie Kodeksu cywilnego w brzmieniu obowiązującym w spornym okresie czasu. Zgodnie z art. 18 ust 1 oraz 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego osoby zajmujące lokal bez tytułu prawnego są obowiązane do dnia opróżnienia lokalu co miesiąc uiszczać odszkodowanie. Odszkodowanie, o którym mowa w ust. 1 odpowiada wysokości czynszu, jaki właściciel mógłby otrzymać z tytułu najmu lokalu. Jeżeli odszkodowanie nie pokrywa poniesionych strat, właściciel może żądać od osoby, o której mowa w ust. 1, odszkodowania uzupełniającego.

Z kolei podstawną prawną żądania odsetek za opóźnienie stanowił art. 481 k.c., zgodnie z którym (§ 1) jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. (§ 2) L. stopa odsetek za opóźnienie nie była oznaczona, należą się odsetki ustawowe za opóźnienie w wysokości równej sumie stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego i 5,5 punktów procentowych. Jednakże gdy wierzytelność jest oprocentowana według stopy wyższej, wierzyciel może żądać odsetek za opóźnienie według tej wyższej stopy.

Biorąc pod uwagę zarzuty podniesione przez kuratora pozwanej, jak i zeznania świadków z dnia 18 marca 2026 roku oraz argumentację zawartą w pismach procesowych powódki stwierdzić należy, że pierwszą okolicznością sporną, a zarazem kluczową dla rozstrzygnięcia sprawy było to, czy pozwana U. G. w okresie objętym żądaniem pozwu bezumownie korzystała z lokalu płożonego w D. przy ul. (...).

Obowiązek uiszczania odszkodowania za zajmowanie lokalu bez tytułu prawnego dotyczy osób, które utraciły tytuł prawny do zajmowanego lokalu bądź nigdy takiego tytułu nie miały. W ustawie nie wskazuje się, o jaki tytuł prawny chodzi. Wobec tego art. 18 ust. 1 ustawy ma także zastosowanie do tych osób zajmujących lokal, które wcześniej legitymowały się prawnorodzinnym lub obligacyjnym tytułem do zajmowania lokalu, innym niż najem ( por. wyrok Sądu najwyższego z 25 kwietnia 2018 r., sygn. akt III CA 1/18, Legalis 1799138). Warunkiem tej odpowiedzialności jest faktyczne zajmowanie lokalu. Na Gminie Miasto D., jako stronie żądającej zapłaty, spoczywał ciężar wykazania na podstawie art. 6 k.c. w zw. z art. 232 k.p.c. w zw. z art. 18 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego, że w spornym okresie pozwana U. G. zajmowała lokal przy (...) w D..

W ocenie Sądu zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdza zarzuty kuratora pozwanej, że w okresie objętym żądaniem pozwu pozwana nie zamieszkiwała w przedmiotowym lokalu, ani w jakikolwiek inny sposób z niego nie korzystała.

Przesłuchane na wniosek strony powodowej w charakterze świadków osoby tj. Z. F. (1), N. B., I. I., R. Ł. oraz G. K. nie potwierdziły by pozwana U. G. faktycznie zamieszkiwała w spornym okresie w lokalu położonym w D. przy ul. (...).

R. Ł. oraz Z. F. (2) na rozprawie z dnia 18 marca 2026 roku zeznały, że nie posiadają wiedzy odnośnie osób zamieszkujących w spornym lokalu, przy czym podkreśliły, że nie znają one pozwanej U. G.. Z kolei świadek N. B. zeznał, że w okresie pandemii (...) 19 pozwana nie zamieszkiwała już w przedmiotowym lokalu. Zgodnie z posiadanymi przez świadka informacjami zarówno U. G. jak i N. G. (1) po opuszczeniu lokalu mieli wyjechać na stałe do Niemiec, na potwierdzenie czego świadek zeznał, że w okresie od 2020 – 2021 roku otrzymał od pozwanej U. G. wiadomość, z której wynikało, iż w dalszym ciągu zamieszkuje ona poza granicami kraju. Następnie świadek N. B. zeznał, że około 3 lata temu do spornego lokalu wprowadził się nowy lokator, który rozpoczął już wówczas wykonywanie prac remontowych.

I. I. w swoich zeznaniach wskazał, że kojarzy pozwaną jedynie z nazwiska. Natomiast ostatni z wezwanych świadków G. K. zeznał przed Sądem, że kojarzy on pozwaną, jednakże nie widział jej już od dawna i nie utrzymuje z nią kontaktu.

W ocenie Sądu zeznania świadków były w całości wiarygodne oraz spójne. Jednocześnie należy podkreślić, że w toku postępowania strona powodowa nie wykazała, by pozwana U. G. znajdowała się chociażby w posiadaniu kluczy do spornego lokalu, lub zajmowała go w inny sposób, który uniemożliwiłby właścicielowi wykonywanie przysługującego mu prawa własności

Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że materiał dowodowy sprawy jest niewystarczający do ustalenia, że U. G. w spornym okresie zajmowała, w jakikolwiek sposób, lokal w D. przy (...).

Wobec powyższego należało orzec jak w sentencji wyroku.