Wyrok z 9 kwietnia 2026, sygn. I C 398/24

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 09 kwietnia 2026 r.

Sąd Rejonowy w Giżycku I Wydział Cywilny w składzie następującym:

Przewodniczący: SSR Janusz Supiński

Protokolant: Katarzyna Kucharska

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19.03.2026 r. w Z.

sprawy z powództwa (...) Sp. z o.o. w S.

przeciwko W. M.

o zapłatę

oddala powództwo.

Sygn. akt I C 398/24 upr

UZASADNIENIE

Powód (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. domagał się zasądzenia na jego rzecz od pozwanego W. M. kwoty 383,81 zł wraz z umownymi odsetkami w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie i kosztami postępowania. W uzasadnieniu podniósł, iż w dniu 16 czerwca 2023 r. pozwany zawarł z pierwotnym wierzycielem (...) spółką z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. umowę pożyczki nr (...), na podstawie której pozwany otrzymał określoną w umowie kwotę, której nie spłacił.

Kurator nieznanego z miejsca pobytu pozwanego W. M. domagał się oddalenia powództwa w całości. U uzasadnieniu podniósł, że załączone do pozwu dokumenty nie stanowią dowodu na to, że pozwany zaciągnął rzeczoną pożyczkę.

Sąd ustalił, co następuje:

Umową z dnia 21 grudnia 2023 r. pożyczkodawca (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. na podstawie umowy przelewu wierzytelności zbył na rzecz (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. szereg wierzytelności, w tym wierzytelność z tytułu umowy kredytu zawartej z pozwanym.

dowód: umowa cesji k. 17 – 20

W dniu 28 lutego 2024 r. powód (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. wniósł pozew przeciwko pozwanemu W. M..

dowód: pozew k. 3 – 25

Sąd zważył, co następuje:

Sporny w całości okazał się stan faktyczny przedmiotowej sprawy. Przede wszystkim wskazać należy, iż strona pozwana zakwestionowała istnienie stosunku zobowiązanego pomiędzy stronami.

Zgodnie z art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Normie tej w warstwie procesowej odpowiadają art. 3 k.p.c., wedle którego strony zobowiązane są przedstawiać dowody oraz art. 232 k.p.c. stanowiący, że strony zobowiązane są wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne.

W realiach przedmiotowej sprawy Sąd dostrzegł, że powód nie udowodnił, by przysługiwała mu względem pozwanej jakakolwiek wierzytelność, nie mówiąc już o wierzytelności dochodzonej pozwem. Umowa o pożyczkę, na istnienie której powód się powoływał miała zostać zawarta w sposób pośredni, tj. przy użyciu Internetu. Zgodnie z opisaną w pozwie procedurą, aby doprowadzić do zawarcia rzeczonej umowy o pożyczkę przyszły pożyczkobiorca wnioskując o udzielenie pożyczki winien był utworzyć profil klienta na portalu internetowym pożyczkodawcy, podając swoje dane osobowe, w tym numer rachunku bankowego, na który miała być przelana kwota pożyczki. Następnie przyszły pożyczkobiorca powinien był potwierdzić podane dane, w tym numer rachunku bankowego, poprzez dokonanie jednorazowej wpłaty poprzez przelew bankowy (przelew weryfikacyjny) bądź poprzez skorzystanie z usługi automatycznej weryfikacji rachunku bankowego. W przypadku pozytywnej konkluzji tej weryfikacji pożyczkobiorca miał zalogować się na swoje indywidualne konto klienta na stronie internetowej pożyczkodawcy, złożyć wniosek o pożyczkę, dokonać wyboru odpowiedniej oferty i wreszcie zaakceptować warunki umowy. To wszystko miało skutkować wypłatą określonej kwoty na konto pożyczkobiorcy. Prowadzi to do wniosku, że powód w niniejszej sprawie powinien był wykazać, że pozwany utworzył profil klienta, dokonał przelewu opłaty rejestracyjnej ewentualnie skorzystał z usługi automatycznej weryfikacji, złożył wniosek o przyznanie pożyczki w określonej wysokości i na określonych zasadach, wreszcie otrzymał środki pieniężne na jego rachunek bankowy (tj. ten, z którego przelała opłatę weryfikacyjną).

Tymczasem w dokumentacji dołączonej do pozwu nie ma jakiegokolwiek dowodu, że pozwanemu została udzielona umowa pożyczki. Przede wszystkim powód nie przedłożył ramowej umowy pożyczki, która miała stanowić integralną część zawartej z pozwanym umowy pożyczki. Powód ograniczył się wyłącznie do złożenia treści umowy pożyczki, formularza informacyjnego i jakiejś „umowy o świadczenie usługi Pakietów”. W tym miejscu zauważyć należy, że rzekoma umowa o świadczenie usługi (...) nie była w ogóle powoływana przez powoda w uzasadnieniu pozwu jako dowód. Nie uszło również uwadze Sądu, iż wspominany wydruk nie zawiera jakichkolwiek danych osobowych, a jego treść i forma przypomina jedynie niewypełniony wzorzec jakiejś umowy. Wobec powyższego całkowicie niezrozumiałym pozostaje z jakich przyczyn i w jakim celu strona powodowa zdecydowała się na przedłożenie wspomnianego dokumentu do akt sprawy. Niewątpliwie zatem powód nie zaoferował w toku procesu żadnego dokumentu ani innego środka dowodowego na potwierdzenie, że pozwany utworzył profil klienta na stronie internetowej (platformie pożyczkowej), dokonał weryfikacji i złożył wniosek o pożyczkę, będącą przedmiotem sporu.

W ocenie Sądu powód nie wykazał również, aby doszło do wykonania umowy przez przekazanie pozwanemu środków pieniężnych. W aktach sprawy próżno szukać jakiegokolwiek potwierdzenia przelewu, czy udostępnienia środków pieniężnych na rachunek bankowy należący do pozwanego. Brak powyższych dowodów uniemożliwia weryfikację twierdzeń powoda. Co oczywiste też w realiach niniejszej sprawy – powód nie przedstawił wniosku pozwanego o przyznanie pożyczki.

W tym stanie rzeczy, uznając, iż powód nie dowiódł swojego roszczenia, Sąd powództwo oddalił. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 98 §1 k.p.c.

SSR Janusz Supiński