Postanowienie z 9 kwietnia 2026, sygn. I Ns 114/25

POSTANOWIENIE

Dnia 09 kwietnia 2026 roku

Sąd Rejonowy I Wydział Cywilny w Giżycku w składzie :

Przewodniczący: SSR Janusz Supiński

Protokolant: Katarzyna Kucharska

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 09.04.2026r.

sprawy z wniosku T. F.

z udziałem X. F.

o zniesienie współwłasności

postanawia:

I.  Znieść współwłasność samochodu osobowego marki S. (...) (2) nr rej. (...), należącego do wnioskodawczyni T. F. do 1/2 części i uczestniczki postępowania X. F. do 1/2 części w ten sposób, że

przyznać wyżej opisany pojazd na wyłączną rzecz uczestniczki postępowania X. F..

II.  Zasądzić tytułem spłaty od uczestniczki postępowania X. F. na rzecz wnioskodawczyni T. F. kwotę 24.950,00 (dwadzieścia cztery tysiące dziewięćset pięćdziesiąt) złotych.

III.  Zasądzić od uczestniczki postępowania X. F. na rzecz wnioskodawczyni T. F. kwotę 4.617,00 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się postanowienia do dnia zapłaty.

IV.  Nakazać pobrać na rzecz Skarbu Państwa (kasa Sądu Rejonowego w Giżycku) od uczestniczki postępowania X. F. kwotę 999,03 zł tytułem zwrotu wydatków poniesionych w toku postępowania ze środków budżetowych.

Sygn. akt I Ns 114/25

UZASADNIENIE

Wnioskodawczyni T. F. wniosła o zniesienie współwłasności ruchomości w postaci samochodu osobowego marki S. (...) (1) o nr rej. (...) i wartości 60.000 zł poprzez przyznanie na rzecz uczestniczki postępowania X. F. z jednoczesną spłatą wnioskodawczyni. W uzasadnieniu wnioskodawczyni wskazała, że przedmiotowy pojazd pozostaje we współwłasności zainteresowanych w udziałach po ½ części, a posiadaczem auta jest uczestniczka postępowania.

Uczestniczka postępowania X. F. zaaprobowała wniosek T. F. co do zasady oraz sposobu dokonania zniesienia współwłasności, kwestionując wszakże wartość pojazdu. Jednocześnie uczestniczka wniosła o dokonanie rozliczenia nakładów poczynionych przez nią na zakup pojazdu w postaci spłaty całości kredytu zaciągniętego przez wnioskodawczynię na pokrycie ceny zakupu.

Sąd ustalił, co następuje:

Wnioskodawczyni T. F. oraz uczestniczka postępowania X. F. pozostają współwłaścicielkami samochodu osobowego marki S. (...) (1) o nr rej. (...) w udziałach po 1/2 części. Samochód został kupiony w dniu 22.01.2024r. a na jego zakup wnioskodawczyni zaciągnęła kredyt w (...) SA Oddział w Polsce z siedzibą w A.. Kredyt ten został spłacony do dnia 19.11.2024r.

Wartość obecna przedmiotowego pojazdu to 49.900 zł.

Pojazd pozostaje w wyłącznym posiadaniu uczestniczki postępowania X. F..

dowód: zeznania wnioskodawczyni k 78

odpis k 9-14,

opinia biegłego k 49-61

Sąd zważył, co następuje:

Bezspornym jest ustalony w sprawie stan faktyczny – wynika to zarówno z twierdzeń samych stron, jak i zgromadzonych w sprawie dokumentów oraz opinii biegłego (...). Co istotne przy tym - opinia biegłego nie była w toku postępowania w ogóle kwestionowana przez zainteresowanych, co oznacza, iż została w pełni zaaprobowana. W tej sytuacji Sąd uznał, że opinia biegłego (...) zasługuje na uwzględnienie jako fachowa, rzetelna i bezstronna oraz mogąca stanowić podstawę orzeczenia w niniejszej sprawie.

Bezspornym w sprawie jest również sposób dokonania zniesienia współwłasności poprzez przyznanie jego przedmiotu na wyłączną rzecz uczestniczki postępowania – to również wynika z twierdzeń samych stron.

Kwestią sporną okazała się być wysokość spłaty należnej osobie wyzbywającej się udziału w pojeździe, w szczególności w kontekście twierdzeń uczestniczki, że dokonała spłaty kredytu zaciągniętego przez wnioskodawczynię, za który to kredyt zainteresowane zakupiły feralne auto. Pochylając się nad tym zagadnieniem Sąd dostrzegł dokument zalegający na karcie 11 akt, stanowiący potwierdzenie dokonania spłaty zobowiązań kredytowych ciążących na wnioskodawczyni, których zabezpieczeniem było przewłaszczenie pojazdu na rzecz banku. Z dokumentu tego nie wynika jednak ani data zaciągnięcia owych zobowiązań, ani ich wysokość, ani cel na jaki zostały zaciągnięte, ani okres kredytowania, ani wreszcie (i to jest pierwszorzędna kwestia) osoba, która dokonała rozliczenia kredytu czyli jego spłaty. Nie negując zatem autentyczności wspomnianego dokumentu stwierdzić należy, iż poza owym dokumentem brak jest jakichkolwiek dowodów, które potwierdzałyby wskazane wyżej aspekty, a przede wszystkim które potwierdzałyby wersję lansowaną przez uczestniczkę postępowania, jakoby to właśnie uczestniczka spłaciła kredyt zaciągnięty przez wnioskodawczynię. Tymczasem omawiana kwestia podlega reżimowi dowodowemu w trybie art. 6 kc, a to rodzi określone skutki procesowe. W takiej sytuacji Sąd uznał twierdzenia uczestniczki w omawianym zakresie jako gołosłowne i ich nie uwzględnił przy formułowaniu orzeczenia końcowego.

Sumując powyższe Sąd orzekł jak w pkt I i II postanowienia. O kosztach Sąd orzekł po myśli art. 520 § 2 i 3 kpc. ” Przesłanką obciążenia jednego z uczestników postępowania kosztami na podstawie art. 520 § 3 KPC jest wystąpienie sprzeczności interesów pomiędzy uczestnikami w rozumieniu przyjętym w § 2 komentowanego przepisu, a ponadto oddalenie lub odrzucenie wniosków zgłoszonych przez tego uczestnika albo jego niesumienne lub oczywiście niewłaściwe postępowanie. Przykładem zastosowania reguły wynikającej z tego przepisu jest obciążenie kosztami postępowania w sprawie o stwierdzenie nabycia spadku, w której - ze względu na kwestionowanie ważności testamentu spadkodawcy - zachodzi sprzeczność interesów pomiędzy uczestnikami postępowania, tego uczestnika, który przez swe oświadczenie i nieuzasadnione wnioski spowoduje dodatkowe koszty lub zwłokę w rozstrzygnięciu sprawy (por. post. SN z 25.7.1960 r., 1 CR 640/60, OSNCK 1961, Nr 4, poz. 109). Innym przykładem może być złożenie wniosku o podział majątku wspólnego w sytuacji, w której byli małżonkowie dokonali umownego podziału tego majątku (por. post. SN z 18.10.2012 r., II CZ 109/12, F.) (…) W art. 520 § 3 KPC, podobnie jak w art. 103 § 1 KPC w procesie, wprowadzono zasadę zawinienia jako podstawę obciążenia kosztami wywołanymi przez stronę, której niesumienne lub oczywiście niewłaściwe postępowanie wygenerowało te koszty. W doktrynie wskazuje się, że przez takie zachowanie należy rozumieć postępowanie świadomie niesumienne lub niewłaściwe, a więc charakteryzujące się winą kwalifikowaną. Chodzi tutaj np. o koszty powstałe wskutek uchylenia się uczestnika od wyjaśnień lub złożenia ich niezgodnie z prawdą, zatajenia lub opóźnionego powołania dowodów (art. 103 § 2 KPC), przedstawiania dowodów na raty, powoływania świadków, co do których uczestnik miał wiedzę, że nie mogą mieć żadnych wiadomości o faktach istotnych (por. J. Górowski, Orzekanie o kosztach, s. 177-178). Zasadę zawinienia jako podstawę rozstrzygnięcia o kosztach procesu wzmocniono w art. 103 § 3 KPC dodanym ZmKPC 2019, zgodnie z którym, jeżeli strona: 1) pomimo wezwania do osobistego stawiennictwa nie stawiła się w celu udziału w czynności sądu i nie usprawiedliwiła swego niestawiennictwa, 2) w toku postępowania bez usprawiedliwienia nie stawiła się na posiedzenie mediacyjne pomimo wcześniejszego wyrażenia zgody na mediację - sąd może, niezależnie od wyniku sprawy, włożyć na tę stronę obowiązek zwrotu kosztów w części wyższej, niż nakazywałby to wynik sprawy, a nawet zwrotu kosztów w całości. Przepis ten ma odpowiednie zastosowanie w postępowaniu nieprocesowym (art. 13 § 2 KPC) i modyfikuje zasady orzekania o kosztach tego postępowania wynikające z art. 520 KPC, wzmacniając znaczenie zasady zawinienia, o której stanowi art. 103 § 1 KPC. Nieusprawiedliwione niestawiennictwo wnioskodawcy lub uczestnika postępowania na posiedzenie może skutkować, niezależnie od wyniku sprawy, zwiększeniem zakresu obciążenia kosztami postępowania, a nawet nałożeniem obowiązku zwrotu kosztów w całości” [tak: T. Szanciło (red.), Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz. Art. 506–1217. Tom II, wyd. 2, 2023]. W realiach niniejszej sprawy nie ulega wątpliwości, że po skierowaniu sprawy do mediacji jedna ze stron odmówiła w niej udziału. Nie ulega też wątpliwości, że jedna ze stron nie pojawiła się na rozprawie w dniu 09.04.2026r. i nie usprawiedliwiła tej nieobecności w żaden sposób. To musiało skutkować zastosowaniem przepisów art. 520 § 2 i 3 kpc. Na kwotę objętą pkt III postanowienia złożyły się składniki: 3.600 zł wynagrodzenia pełnomocnika wnioskodawczyni, 1.000 zł opłaty od wniosku i 17 zł opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Jednocześnie – uwzględniając w/w zasadę ponoszenia kosztów w oparciu o art. 520 § 2 i 3 kpc oraz treść art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28.07. 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, stanowiący, że kosztami sądowymi, których strona nie miała obowiązku uiścić lub których nie miał obowiązku uiścić kurator albo prokurator, sąd w orzeczeniu kończącym sprawę w instancji obciąży przeciwnika, jeżeli istnieją do tego podstawy, przy odpowiednim zastosowaniu zasad obowiązujących przy zwrocie kosztów procesu, należało orzec jak w pkt IV. Skarb Państwa bowiem poniósł w toku postępowania wydatki w wysokości 999,03 zł i taką właśnie kwotę strony (a w zasadzie uczestniczka postępowania) winny zwrócić do budżetu.

W tym miejscu należy jeszcze odnieść się do kwestii nieobecności pełnomocnika uczestniczki na rozprawie w dniu 09.04.2026r. w szczególności w kontekście zgłaszanych już po rozprawie uwag tegoż pełnomocnika co do niemożności połączenia się zdalnego z Sądem. Na dowód owej niemożności połączenia się pełnomocnika uczestniczki zostały złożone zdjęcia obrazujące owego pełnomocnika przed ekranem, na którym widnieje połączenie z wideokonferencją sądową. Nie negując faktu, iż pełnomocnik uczestniczki usiłował połączyć się z Sądem należy jednak dostrzec, że przedstawione zdjęcia obrazują etap przed próbą uzyskania połączenia, czego najlepszym dowodem jest widniejący na zdjęciach niebieski przycisk z napisem „Dołącz do spotkania”, po naciśnięciu którego dopiero następuje próba połączenia się z Sądem. Zdjęcia zatem nie wykazują podjęcia rzeczonej próby, ani tym bardziej nie stanowią dowodu na problemy techniczne, a dodać jeszcze trzeba, że podczas rozprawy w dniu 09.04.2026r. nie było żadnych kłopotów technicznych po stronie Sądu. Sumując Sąd nie znalazł podstaw do przyjęcia, by rzeczywiście nieobecność pełnomocnika uczestniczki na rozprawie w dniu 09.04.2026r. wynikała z przyczyn leżących poza owym pełnomocnikiem, wobec czego nie tylko zakończył rozprawę, ale też wydał rozstrzygnięcie ostateczne.