Wyrok z 14 kwietnia 2026, sygn. I C 295/24

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 14 kwietnia 2026 roku

Sąd Rejonowy w Człuchowie I Wydział Cywilny w składzie:

Przewodniczący:	sędzia Anna Wołujewicz
Protokolant:	starszy sekretarz sądowy Joanna Mucha

po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2026 roku w Człuchowie

na rozprawie

sprawy z powództwa (...) sp. z o.o. z siedzibą w U.

przeciwko (...) S.A. z siedzibą w T.

o zapłatę

1.  zasądza od pozwanego (...) Zakładu (...) S.A. z siedzibą w T. na rzecz powoda (...) sp. z o.o. z siedzibą w U. kwotę 1.031,50zł (tysiąc trzydzieści jeden złotych pięćdziesiąt groszy) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 27 października 2023 roku do dnia zapłaty,

2.  w pozostałym zakresie powództwo oddala,

3.  zasądza od powoda (...) sp. z o.o. z siedzibą w U. na rzecz pozwanego (...) Zakładu (...) S.A. z siedzibą w T. kwotę 142,04zł (sto czterdzieści dwa złote cztery grosze) tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku do dnia zapłaty,

4.  nakazuje ściągnąć od powoda (...) sp. z o.o. z siedzibą w U. na rzecz Skarbu Państwa Sądu Rejonowego w Człuchowie kwotę 1058,67zł (tysiąc pięćdziesiąt osiem złotych sześćdziesiąt siedem groszy) tytułem nieopłaconych kosztów sądowych.

5.  nakazuje ściągnąć od pozwanego (...) Zakładu (...) S.A. z siedzibą w T. na rzecz Skarbu Państwa Sądu Rejonowego w Człuchowie kwotę 831,82zł (osiemset trzydzieści jeden złotych osiemdziesiąt dwa grosze) tytułem nieopłaconych kosztów sądowych.

Sygn. akt I C 295/24 upr.

UZASADNIENIE

Powód (...) sp. z o.o. w U. wniósł o zasądzenie na swoją rzecz od pozwanego (...) Zakładu (...) SA w T. kwotę 2.313,98 zł. z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 27 października 2023 roku do dnia zapłaty, a także o zasądzenie kosztów procesu.

Uzasadniając roszczenie wskazał, że w dniu 22 sierpnia 2023 r. doszło do zdarzenia, w wyniku którego uszkodzeniu uległ samochód o nr rej. (...), należący do E. T.. Poszkodowany ubezpieczony był w zakresie autocasco w pozwanym towarzystwie. Legitymację czynną wywodził z umowy cesji wierzytelności przenoszącej uprawnienia do dochodzenia roszczeń na powoda w zakresie odszkodowania za uszkodzenie pojazdu.

Powód dokonał naprawy pojazdu i za tę usługę wystawił poszkodowanemu fakturę VAT na kwotę 9.150,03 zł. brutto. Pozwany przyjął swoją odpowiedzialność co do zasady, jednakże bezpodstawnie zweryfikował koszty naprawy wynikające z faktury i przyznał kwotę 6.836,05 zł. tym samym do zapłaty pozwanemu pozostało 2.313,98zł.

Powód wyjaśnił, że pozwany bezpodstawnie zweryfikował m.in. koszt stawki za roboczogodzinę zastosowaną przez powoda. Podkreślił, że prowadzi autoryzowany serwis, a w 2021 r. został przeprowadzony audyt Polskiej Izby Motoryzacji, z którego wynikało, że uzasadniona stawka za roboczogodzinę dla prac blacharsko-lakierniczych dla warsztatu na poziomie technologicznym powinna wynosić w 2021 r. 187 zł. netto. Biorąc pod uwagę rzeczywisty poziom inflacji powód w 2023 r. podwyższył stawkę za rbh do 248 zł. netto. Nadto stawka mieści się w granicach średnich stawek stosowanych przez inne warsztaty autoryzowane działające na terenie miejsca naprawy pojazdu.

W dniu 27 czerwca 2024 r. Referendarz Sądowy w Sądzie Rejonowym w Człuchowie wydał nakaz zapłaty w postepowaniu upominawczym, w którym uwzględnił powództwo w całości.

W piśmie z dnia 15 lipca 2024 r. pozwany (...) SA w T. wniósł sprzeciw od ww. nakazu domagając się oddalenia powództwa w całości. Przyznał, że likwidował przedmiotową szkodę i w konsekwencji zapłacił 7.036,05 zł. tytułem odszkodowania, pomniejszoną o kwotę 200 zł. tytułem możliwości sprzedaży uszkodzonych części do firmy (...) (pismo pozwanego z dnia 26 października 2024 r.) Wyjaśniono, że odpowiednio posegregowane zdemontowane części można odsprzedać jako surowiec recyklingowy do przetworzenia, co pokrywa koszty związane z zagospodarowaniem i przynosi zysk. Podkreślił, że do likwidacji szkody zastosowanie miały ogólne warunki ubezpieczenia (OWU) autocasco (AC) ustalone uchwałą Zarządu (...) Zakładu (...) Spółki Akcyjnej nr (...) z dnia 13 grudnia 2022 r. Pozwany powołał się na § 17 ust 8 OWU zgodnie z którym w razie udokumentowania naprawy pojazdu rachunkami lub fakturami VAT, jeżeli ubezpieczony nie przekaże uszkodzonych części zakwalifikowanych do wymiany wskazanemu przez (...) podmiotowi uprawnionemu do zagospodarowania tych części zgodnie z przepisami prawa, to odszkodowanie może zostać ustalone z uwzględnieniem wartości rynkowej tych części, ustalonej indywidualnie w zależności od rozmiaru uszkodzeń i stopnia zużycia eksploatacyjnego. Powołano się również na art. 824 ¹ k.c.

Powołano się również na § 17 ust 3 pkt 2 OWU z zastrzeżeniem ust 4-6 i 8, zgodnie z którym wysokość odszkodowania ustala się z uwzględnieniem sposobu naprawy pojazdu w wybranym przez ubezpieczonego warsztacie wykonującym naprawę oraz w oparciu o zasady zawarte w systemie Audatex EuroTax lub DAT, z zastosowaniem stawki za roboczogodzinę ustalonej przez (...):

a) w wariancie serwisowym i optymalnym - w oparciu o średnie ceny usług stosowane przez warsztaty porównywalnej kategorii do warsztatu wykonującego naprawę, działające na terenie województwa, w którym znajduje się warsztat

b) w wariancie partnerskim – dla warsztatu partnerskiego, w którym dokonywana jest naprawa.

Pozwany wskazał, że zgodnie z § 17 ust 4 OW w razie udokumentowania naprawy pojazdu rachunkami lub fakturami VAT, (...) weryfikuje koszty wynikające z tych rachunków lub faktur VAT pod kątem ich zgodności z zasadami określonymi w ust. 3. Według strony świadczenie ubezpieczeniowe zostało ustalone zgodnie z łączącą strony umową. Przedstawione przez poszkodowanego rachunki zostały zweryfikowane zgodnie z § 17 ust. 3 OWU.

Pozwany zakwestionował kosztorys i fakturę przedłożoną przez powoda jako podstawę roszczenia. Zakwestionował zastosowane stawki za roboczogodzinę, prace wykonane niezgodnie z technologią naprawy oraz wskazane w kosztorysie koszty dodatkowe w postaci prac biurowych, obsługi i likwidacji szkody, a także związanych z myciem i sprzątaniem pojazdu w związku z wykonywaną naprawą.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

E. T. zawarł z pozwanym (...) SA w T. umowę ubezpieczenia komunikacyjnego, potwierdzoną polisą o nr (...) na okres od 29 maja 2023 r. do dnia 28 maja 202 r., w wariancie serwisowym. Przedmiotem ubezpieczenia był samochód marki H. (...) (2) o nr rej. (...). Ubezpieczenie obejmowało m.in. OC, AC. Integralną część umowy stanowiły Ogólne Warunki Ubezpieczeń Komunikacyjnych, ubezpieczenia, które obowiązywały przy zawieranych przez pozwanego umowach m.in. z osobami fizycznymi jako ubezpieczającymi.

bezsporne, ponadto dowód: polisa k. 20-24, OWU k. 26-37

W dniu 22 sierpnia 2023 r. doszło do uszkodzenia ww. samochodu. Poszkodowany zgłosił szkodę ubezpieczycielowi. Pozwany, po przeprowadzeniu postępowania likwidacyjnego, uznał swoją odpowiedzialność co do zasady oraz przyznał i wypłacił odszkodowanie w kwocie 7.836,05 zł.

bezsporne, ponadto pismo k. 17, 18,

Poszkodowany, w związku z uszkodzeniem pojazdu, dokonał jego naprawy w serwisie naprawczym u powoda (...) sp. z o.o. w U.. W dniu 6 października 2023 r. powód wystawił na rzecz poszkodowanego fakturę VAT nr (...) w której wskazano, że naprawa pojazdu H. (...) (1) wyniosła 5,7000rbg, cena netto 248 zł, a łączna wartość neto 1.413 zł., lakierowanie 3,4000 rbg, cena netto 248 zł., łącznie 843,20 zł., materiał lakierniczy 1 kpl 650,75 zł., części zamienne 1 kpl 4.442,65 zł. oraz normalia 1 kpl 88,85 zł. Łączny koszt naprawy opiewał na kwotę zł. 7.439,05 zł. netto tj. 9.150,03 zł. zł. brutto.

bezsporne, ponadto dowód: faktura k. 16

W dniu 15 października 2023 r. poszkodowany E. T. zawarł z powodem (...) sp.. z o.o. z siedzibą w U. umowę cesji wierzytelności, zgodnie z którą scedował na niego roszczenia dotyczące odszkodowania z tytułu naprawy auta uszkodzonego po weryfikacji w kwocie 2313,98 zł.

bezsporne, ponadto dowód: umowa cesji k. 15

Powód wezwał pozwaną do zapłaty, która przyznała odszkodowanie w kwocie 7.036,05 zł., pomniejszając kwotę odszkodowania o 200 zł., tytułem możliwości sprzedaży uszkodzonych części do firmy (...), w pozostałym zakresie odmówiła wypłaty świadczenia

bezsporne, ponadto dowód: pismo k. 17-18

Sąd zważył co następuje

W ocenie Sądu powództwo w niniejszej sprawie zasługiwało na uwzględnienie w części. Co do zasady stan faktyczny pomiędzy stronami był bezsporny. Bezsporna w sprawie była odpowiedzialność pozwanego za skutki kolizji drogowej, w której uszkodzony został przedmiotowy pojazd, którego właścicielem był E. T.. Pozwany wnosząc o oddalenie powództwa kwestionował stawki za roboczogodziny, prace wykonane niezgodnie z technologią naprawy oraz wskazane w fakturze koszty dodatkowe.

W ocenie Sądu powód był legitymowany czynnie do wystąpienia z przedmiotowym roszczeniem. Z materiału dowodowego wynika, że w dniu 15 października 2023 r. poszkodowany E. T. zawarł z powodem (...) sp. z o.o. z siedzibą w U. umowę cesji wierzytelności, zgodnie z którą scedował na niego roszczenia dotyczące odszkodowania z tytułu naprawy auta uszkodzonego po weryfikacji w kwocie 2.313,98 zł. ( dowód: umowa cesji k. 15). Umowa ta nie była kwestionowana przez pozwanego.

Na mocy art. 805 § 1 k.c. przez umowę ubezpieczenia ubezpieczyciel zobowiązuje się, w zakresie działalności swego przedsiębiorstwa, spełnić określone świadczenie w razie zajścia przewidzianego w umowie wypadku, a ubezpieczający zobowiązuje się zapłacić składkę. Stosownie natomiast do art. 805 § 1 pkt 1 k.c. przy ubezpieczeniu majątkowym świadczenie ubezpieczyciela polega na zapłacie określonego odszkodowania za szkodę powstałą wskutek przewidzianego w umowie wypadku.

Zgodnie z art. 361 k.c., zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła. Natomiast § 2 art. 361 k.c. stanowi, iż w braku odmiennego przepisu ustawy lub postanowienia umowy, naprawienie szkody obejmuje straty, które poszkodowany poniósł, oraz korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono.

Bezsporna była również okoliczność istnienia pomiędzy stronami umowy dobrowolnego ubezpieczenia autocasco, jej treść, a także wystąpienie zdarzenia wyrządzającego szkodę. Zasadniczą kwestią sporną była wysokość szkody, w tym rzeczywistych kosztów naprawy wnikających z faktur Vat przedłożonych przez powoda tj. średnich stawek za roboczogodzinę oraz koszty dodatkowe.

Zgodnie z powołanymi ogólnymi warunkami ubezpieczenia w razie powstania szkody ubezpieczyciel ustala odszkodowanie zgodnie z warunkami umowy ubezpieczenia. W wariancie serwisowym szkodę likwiduje się z uwzględnieniem cen części oryginalnych i rynkowych stawek robocizny. Zgodnie z § 17 ust 3 pkt 2 OWU z zastrzeżeniem ust 4-6 i 8, wysokość odszkodowania ustala się z uwzględnieniem zasad określonych w ust 1 i ust 2 oraz sposobu naprawy pojazdu w wybranym przez ubezpieczonego warsztacie wykonującym naprawę oraz w oparciu o zasady zawarte w systemie G. EuroTax lub DAT, z zastosowaniem stawki za roboczogodzinę ustalonej przez (...) w wariancie serwisowym i optymalnym - w oparciu o średnie ceny usług stosowane przez warsztaty porównywalnej kategorii do warsztatu wykonującego naprawę, działające na terenie województwa, w którym znajduje się warsztat. W związku z powyższym na mocy ww. unormowania w celu ustalenia wysokości szkody konieczne było ustalenie ww. przesłanek, w szczególności zasad zawartych w systemie Audatex EuroTax lub DAT, średnią stawkę za roboczogodzinę ustaloną w oparciu o średnie ceny usług stosowane przez warsztaty porównywalnej kategorii do warsztatu powoda, działające na terenie województwa, w którym znajduje się warsztat.

Nie budzi wątpliwości, że to na stronie powodowej ciążył obowiązek wykazania (art. 6 k.c., art. 232 k.p.c.), powyższych okoliczności.

Mając na uwadze powyższe rozważania dotyczące zawarcia przez poszkodowanego umowy, zdaniem Sądu powód wykazał, że wysokość odszkodowania jest wyższa niż wyliczył ubezpieczyciel, albowiem wyższe są stawki, które zostały przez niego uwzględnione, że w tym konkretnym przypadku na mocy umowy ubezpieczenia pozwany zobowiązany jest do dopłaty odszkodowania w kwocie 1.031,50 zł. Sąd podzielił pogląd powoda, że pozwany zobowiązany jest zgodnie z polisą w całości zapłacić sumę pieniężną odpowiadającą wysokości poniesionej przez poszkodowanego szkody, jednakże to nim ciążył obowiązek wykazania wysokości tej szkody.

W ocenie Sądu powód, za pośrednictwem dowodu tj opinii biegłego Michała Pachuckiego wykazał, że szkoda wyniosła 8.067,53 zł. (dowód: opinia uzupełniająca k. 191).

Zasadniczą kwestią sporną była stawka roboczogodziny, jaką mógł uwzględnić powód zgodnie z umową autocasco. Sąd w pełni podzielił pogląd biegłego w tym zakresie. Zgodnie z warunkami umowy wysokość rbg należało ustalić w oparciu o średnie ceny usług stosowane przez warsztaty porównywalnej kategorii do warsztatu wykonującego naprawę, działające na terenie województwa, w którym znajduje się warsztat. W związku z powyższym przy ustaleniu tej wysokości należało uwzględnić dwie kategorie. Po pierwsze uwzględnić warsztaty porównywalnej kategorii, a tym samym nie wszystkie kategorie warsztatów na terenie województwa, a tyko te podobne, a następnie uwzględnić średnią cenę usług. Sąd nie zgodził się ze stanowiskiem pozwanego, że należało uwzględnić średnią stawek wszystkich warsztatów według średniej arytmetycznej, albowiem interpretacja ta jest sprzeczna z ww. postanowieniami OWU, gdzie to sam ubezpieczyciel doprecyzował, że średnia cena usług, ale wśród warsztatów porównywalnej kategorii. Ponadto podkreślić należy, że ubezpieczyciel (profesjonalista i autor OWU) powinien dopilnować aby zapisy w OWU były jasne i nie budziły żadnych wątpliwości interpretacyjnych. A przy jakichkolwiek rozbieżnościach interpretacyjnych wątpliwości -zdaniem Sądu - powinny być uwzględniane na korzyść konsumenta. Biegły w opinii szczegółowo wyjaśnił, dlaczego u powoda uwzględnił wyższą stawkę, jakie czynniki wpływają na stawkę rbg (por. opinia biegłego str. 113-123). Wskazał, że koszty każdego warsztatu są zależne od wielu czynników, które w sposób jednoznaczny wpływają na jakość świadczonych usług. Finalna wartość kosztu 1 rbg jest jednoznacznie związana m.in. z wyposażeniem warsztatu, kwalifikacjami jego załogi oraz wypracowanej renomy firmy i posiadanych certyfikatów, audytów oraz referencji. Każdy serwis samochodowy ma prawo indywidualnie określać swoje stawki na pojedyncze godziny pracy załogi, w związku z czym pojęcie „ceny średniej” nie jest w żaden sposób reprezentatywne i wiążące w momencie weryfikacji średnich cen usług samochodowych. Ustalenie wysokości rbg biegły szczegółowo również wyjaśnił na rozprawie w dniu 18 marca 2026r., gdzie wskazał że przy ustaleniu tej wartości uwzględnił, że u powoda były przeprowadzane audyty, certyfikanty i wysokie doświadczenie. Wyjaśnił, że stawki od 100-150 zł. występują w warsztatach tzw. garażowych (dowód opinia uzupełniająca k. 232v). Nadmienić należy, że biegły ustalił koszty naprawy w systemie AUDATEX, a tym samym zgodnie z warunkami OWU.

W ocenie Sądu opinia biegłego jest logiczna, rzetelna, wiarygodna, a przede wszystkim brak dowodów podważających jej wartość.

Sąd nie podzielił stanowiska strony powodowej w zakresie istnienia podstaw do obciążenia ubezpieczyciela dodatkowymi kosztami z tytułu czyszczenia pojazdu. W ocenie Sądu koszty mycia pojazdu, jeżeli już takie zostały poniesione w związku z dokonywaną naprawą to powinny zawierać się w stawce za roboczogodzinę prac warsztatu naprawczego, nie powinny być osobno fakturowane. Są to czynności ściśle związane z poszczególnymi pracami. Powód w żaden sposób nie wykazał, że jest to dodatkowa usługa, która jest odrębnym elementem koniecznym, że jest związana z zakresem szkody i faktem jej zaistnienia. Podkreślić należy, że przy każdym zakresie naprawy są dodatkowe czynności, które musza być wykonane, albowiem wynika to ze sposobu i wymogów pracy, a które nie są wyodrębnione, albowiem zdaniem Sądu tworzą całość. Zatem w stawce za roboczogodzinę prac blacharskich i lakierniczych zawiera się również szereg czynności około naprawczych niezwiązanych ściśle ze zdarzeniem szkodzącym, a więc w wartości tej ukryte są też koszty czyszczenia pojazdu.

W związku z powyższym w ocenie Sądu powód wykazał, że przedmiotowa szkoda wyniosła 8.067, 55 zł., a pozwany wypłacił kwotę 6.836,05 zł. Sąd pomniejszył wartość odszkodowania o kwotę 200 zł, albowiem zgodnie z § 17 ust 8 OWU w razie ustanawiania odszkodowania na podstawie rachunków lub faktur VAT dokumentujących koszty zakupu nowych części użytych do naprawy, z ceny zakupu nowych części pozwany potrąca wartość pozostałych po naprawie, niepełnowartościowych, uszkodzonych części, które przedstawiają wartość rynkową określoną przy ustaleniu odszkodowania. Wartość tę pozwany ustalił na kwotę 200 zł. (dowód: pismo k. 18), a wartość ta nie została przez stronę powodową zakwestionowana, w związku z czym na mocy art. 230 k.p.c. należało uznać ją za przyznaną.

O odsetkach orzeczono mając na uwadze treść przepisów art. 481 k.c., art. 817 § 1 k.c. i art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych. Uwzględniono przy tym datę zgłoszeniami szkody oraz odmowę pokrycia pełnej szkody, która nastąpiła w dniu 26 października 2023 r. (pismo k. 17, 18), a powód żądał odsetek od 27 października 2023r. W związku z czym uwzględniono odsetki zgodnie z żądaniem.

W pozostałym zakresie roszczenia powoda oddalono jako nieuzasadnione.

Orzeczenie o kosztach w pkt 3 sentencji wyroku – opiera się na przepisie art. 100 k.p.c., a także na § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych. Uwzględniono przy tym, że powód wygrał w części tj w 44 %, a jego koszty procesu wyniosły 2.117 zł, na którą składają się: koszty opłaty sądowej od pozwu w wysokości 200 zł, koszty zastępstwa procesowego w wysokości 900 zł, koszt opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w kwocie 17,00 zł. oraz zaliczka na biegłego w kwocie 1000 zł. (2.117 zł. x 44% = 931,48 zł.).

Nadmienić należy, że pozwana poniosła koszty procesu w zakresie kosztów zastępstwa procesowego w wysokości 900 zł oraz koszt opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w kwocie 17,00 zł. a także uiściła zaliczkę na poczet wynagrodzenia biegłego sądowego w wysokości 1000 zł., łącznie 1917 zł., a sprawę wygrała w 56 % (1917 zł. x 56% = 1.073,52 zl.).

W związku z powyższym należało od powoda zasądzić na rzecz pozwanego kwotę 142,04 zł. tytułem zwrotu kosztów procesu (pkt 3 wyroku)

Biorąc pod uwagę, ze strony uiściły zaliczkę na biegłego łącznie w wysokości 2000zł., a Sąd pokrył należne biegłemu wynagrodzenie w wysokości 3.890,49 zł., pozostały nieopłacone koszty w wysokości 1890,49 zł. Sąd biorąc pod uwagę wynik procesu nakazał ściągnąć kwotę 1058,67 zł. od powoda na rzecz Skarbu Państwa tytułem nieopłaconych kosztów sądowych, o czym orzekł w pkt 4 wyroku (art. 113 ustawy o kosztach w sprawach cywilnych), natomiast od pozwanej na rzecz Skarbu Państwa tytułem nieopłaconych kosztów sądowych kwotę 831,82 zł ( pkt 5 wyroku).