Uzasadnienie z 16 kwietnia 2026, sygn. II W 1151/25

UZASADNIENIE

wyroku Sądu Rejonowego w Bełchatowie

z dnia 16 kwietnia 2026 roku w sprawie o sygn. akt II (...)25

W dniu 15 grudnia 2025 roku około godziny 16.00 M. S. (1) jechała swoim samochodem marki D. (...) o nr rej. (...) ulicą (...) w kierunku ulicy (...) w J.. Dojeżdżając do ronda im. (...) (...) w J. zatrzymała się w celu przepuszczenia jadącego po rondzie pojazdu. Gdy droga była wolna z niewielką prędkością przystąpiła do dokonania manewru skrętu w prawo w ulicę (...). Ruszając spostrzegła jednak, że po przeciwnej stronie na przejście dla pieszych wchodzi pieszy w związku z czym zatrzymała swój pojazd w celu ustąpienia mu pierwszeństwa. W tym momencie poczuła uderzenie w tył swojego pojazdu. Kierujący pojazdu marki H. (...) o nr rej. (...) znajdującego się za nią, nie zachował należytej odległości i uderzył w jej samochód. Kierującym pojazdem marki H. (...) okazał się być T. K..

/Dowód: zeznania M. S. (1) k. 13-14, częściowe wyjaśnienia obwinionego T. K. k. 10-11, 44v-45, notatka urzędowa k. 5/

W wyniku zderzenia się pojazdów w samochodzie marki D. (...) o nr rej (...) uszkodzona została pokrywa bagażnika- wgniecenie o długości (...) cm, zarysowane zostały również powłoki lakiernicze zderzaka tylnego o długości (...) cm na wysokości (...) cm. W pojeździe marki H. (...) o nr rej. (...) ujawniono natomiast uszkodzenia w postaci wyrwania z zaczepów zderzaka przedniego prawego oraz rozbity przedni prawy reflektor.

/Dowód: protokół oględzin samochodu osobowego marki D. (...) k. 7, protokół oględzin samochodu marki H. (...) k. 8/

T. K. ma 52 lata, jest żonaty, na utrzymaniu ma jedno dziecko w wieku 15 lat. Zawodowo pracuje w firmie (...), osiągając dochód w wysokości około 4.000 zł. Nie był dotychczas karany sądownie. L. cztery wpisy w ewidencji kierujących pojazdami silnikowymi lub motorowerami naruszających przepisy ruchu drogowego w tym za przekroczenie prędkości, naruszenie obowiązku korzystania z pasów bezpieczeństwa, niestosowanie się do sygnałów świetlnych.

/Dowód: dane osobo- poznawcze k. 44, informacja o naruszeniach wpisanych do ewidencji kierujących pojazdami silnikowymi lub motorowerami naruszających przepisy ruchu drogowego k. 12/

Obwiniony T. K. nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu wykroczenia. Jak wyjaśnił w dniu zdarzenia jechał za kierującą pojazdem marki D. (...) o nr rej. (...). Dojeżdżając do ronda im(...) w J. kierująca jadącego przed nim pojazdu zatrzymała się, po czym ruszyła i znowu zahamowała. W wyniku gwałtownego zahamowania kierującej obwiniony, mimo iż dopiero co ruszył i jechał z minimalną prędkością nie zdążył zatrzymać się i uderzył w tył jadącego przed nim pojazdu marki D. (...). T. K. nie widział aby ktoś wchodził na przejście dla pieszych. Po całym zdarzeniu chciał porozumieć się z M. S. (1), przyznając się wówczas do winy, jednak z uwagi na okoliczność, iż kierująca pojazdem marki D. (...) posiada samochód w leasingu koniecznym było wezwanie patrolu policji. Po przeanalizowaniu całej sytuacji zdaniem obwinionego to M. S. (1) przez gwałtowne zahamowanie spowodowała, że uderzył w tył jej pojazdu. Jechał w bezpiecznej odległości od poprzedzającego go pojazdu.

/Dowód: wyjaśnienia obwinionego T. K. k. 10-11, 44v-45/

Sąd zważy co następuje.

Zebrany w sprawie materiał dowodowy doprowadził Sąd do wniosku, iż obwiniony T. K. dopuścił się zarzucanego mu czynu.

Ustaleń faktycznych Sąd dokonał na podstawie zeznań M. S. (1), która w sposób jasny, spójny i logiczny przedstawiła przebieg zdarzenia drogowego z udziałem obwinionego T. K.. Ponadto jej zeznania korespondowały z pozostałym zebranym w sprawie materiałem dowodowym w postaci notatki urzędowej i protokołów z oględzin pojazdów marki D. (...) i H. (...), w których to protokołach wskazano do jakich uszkodzeń doszło w obu pojazdach. Wskazać należy, że zarówno notatka urzędowa z przeprowadzonej interwencji, jak i protokoły oględzin pojazdów sporządzone zostały przez uprawnione do tego osoby- funkcjonariuszy policji st. sierż. M. R. i st. post. H. Z., którzy brali udział w interwencji. Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania ich wiarygodności.

Waloru wiarygodności sąd nie mógł natomiast przypisać wyjaśnieniom obwinionego, który nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu wykroczenia. Były one bowiem nieprzekonujące, nielogiczne i niezgodne z doświadczeniem życiowym. Sąd uznał jedynie za wiarygodne jego wyjaśnienia w zakresie, w jakim potwierdzają fakt, że jechał on w dniu 15 grudnia 2025 r. około godz. 16.00 swoim samochodem marki H. (...) za kierującą pojazdem marki D. (...). Dojeżdżając do ronda im. Gen. C. K. zatrzymał swój pojazd po czym, gdy kierująca przed nim M. S. (1) ruszyła, on również ruszył. W pozostałym zakresie, a w szczególności w zakresie dotyczącym kwestionowania przez niego winy, spowodowania kolizji Sąd uznał jego wyjaśnienia za przyjętą przez niego linię obrony. Obwiniony bowiem od samego początku poczuwał się do zaistniałego zdarzenia w związku z czym chciał porozumieć się z pokrzywdzoną uznając, iż nie potrzebna jest interwencja policji. Chciał opłacić naprawę jej pojazdu z własnej polisy ubezpieczeniowej. Jedynie z uwagi na okoliczność, iż pokrzywdzona miała samochód w leasingu konieczne było wezwanie na miejsce policji. Dopiero na etapie postępowania sądowego obwiniony uznał, iż to nie z jego winy doszło do zdarzenia drogowego. Składając wyjaśnienia na rozprawie sądowej twierdził bowiem, że jechał za pokrzywdzoną w bezpiecznej odległości i jedynie z uwagi na jej gwałtowne zahamowanie nie był w stanie zatrzymać już swojego pojazdu. Jego wyjaśnienia w tym zakresie sprzeczne są jednak z zeznaniami pokrzywdzonej M. S. (2), którym to zeznaniom Sąd dał wiarę w pełni, a także z pozostałym zebranym w sprawie materiałem dowodowym w tym notatką urzędową sporządzoną przez st. sierż. M. R. po przeprowadzonej interwencji oraz protokołami oględzin pojazdów sporządzonych przez st. post. H. Z..

Mając na względzie dokonaną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego i poczynione na jej podstawie ustalenia faktyczne, Sąd przyjął, że T. K. w dniu 15 grudnia 2025 roku, o godz. 16.00 na ul. (...) w J., woj. (...), kierując samochodem osobowym marki H. (...) o nr rej. (...) po drodze publicznej, nie zachował bezpiecznej odległości od poprzedzającego pojazdu i doprowadził do zdarzenia z samochodem osobowym marki D. (...) o nr rej. (...), kierowanym przez M. S. (2), która zatrzymała się przed przejściem dla pieszych celem ustąpienia pierwszeństwa pieszemu, czynem swoim powodując zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym dla kierującego samochodem marki D.. Opisane powyżej zachowanie obwinionego wypełniało dyspozycję wykroczenia określonego w art. 86 § 1 k.w.

Zgodnie z art. 86 § 1 k.w., kto na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub strefie ruchu, nie zachowując należytej ostrożności, powoduje zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, podlega karze grzywny.

Podkreślić przy tym należy, że warunkiem odpowiedzialności za wykroczenie z art. 86 § 1 lub 2 k.w. jest niezachowanie przez sprawcę „należytej ostrożności”, którą należy rozumieć jako odpowiednią, właściwą, stosowną a zatem taką, jaka jest wymagana w danych okolicznościach i dostosowaną do sytuacji panującej na drodze. W konsekwencji chodzi więc zarówno o „zwykłą ostrożność”, jak i „szczególną ostrożność” w rozumieniu przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym.

W przedmiotowej sprawie nie budziło wątpliwości Sądu to, że T. K. swoim zachowaniem wypełnił znamiona wykroczenia z art. 86 § 1 k.w. Poruszając się bowiem samochodem osobowym, po drodze publicznej nie zachował bezpiecznej odległości od poruszającego się przed nim pojazdu, kierowanego przez M. S. (1). Pokrzywdzona jadąc samochodem kontrolowała otoczenie i w sytuacji, gdy zauważyła wchodzącego na przejście dla pieszych pieszego prawidłowo zatrzymała swój pojazd celem ustąpienia mu pierwszeństwa. Zdaniem sądu to zachowanie obwinionego stworzyło konkretne zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym i doprowadziło do kolizji pojazdów.

Wymierzając obwinionemu karę, sąd kierował się stopniem społecznej szkodliwości czynu, biorąc również pod uwagę cele kary w zakresie społecznego oddziaływania oraz cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma ona osiągnąć w stosunku do osoby ukaranej (art. 33 § 1 k.w.). Zdaniem sądu popełnione przez T. K. wykroczenie cechowało się umiarkowanym stopniem społecznej szkodliwości. Obwiniony naruszył podstawowy obowiązek spoczywający na kierowcy pojazdu, który podczas jazdy powinien zachowywać należytą ostrożność i bezpieczną odległość od poprzedzającego go pojazdu, zwłaszcza podczas dokonywania manewru skrętu. Swoim zachowaniem na drodze obwiniony stworzył realne zagrożenie dla pokrzywdzonej. Obwiniony ma 52 lata, jest osobą dojrzałą emocjonalnie i doświadczoną życiowo, jest również poczytalny. Sąd nie dopatrzył się więc również żadnych okoliczności, które mogłyby umniejszać jego stopień winy.

Mając na względzie powyższe rozważania, sąd uznał obwinionego za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu wyczerpującego dyspozycję art. 86 § 1 k.w., wymierzając mu karę grzywny w kwocie 500 złotych. W przekonaniu sądu kara ta pozostaje adekwatna do stopnia społecznej szkodliwości czynu oraz będzie stanowiła realną dolegliwość dla obwinionego, która nie tylko uświadomi mu konsekwencje nieodpowiedzialnego, niezgodnego z przepisami ruchu drogowego zachowania, ale również spełni względem niego rolę wychowawczą i prewencyjną, zniechęcając do popełniania podobnych wykroczeń przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji w przyszłości.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 119 § 1 k.p.w., zasądzając od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa 120 złotych tytułem zwrotu zryczałtowanych wydatków postępowania w oparciu o § 2 i § 3 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 grudnia 2017 roku w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty sądowej od wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia. Kwota 50 złotych wymierzonej obwinionemu opłaty została natomiast ustalona zgodnie z treścią art. 3 ust. 1 w zw. z art. 21 pkt 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych.