Wyrok z 17 kwietnia 2026, sygn. I C 137/24

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 17 kwietnia 2026 roku

Sąd Rejonowy Gdańsk-Północ w Gdańsku I Wydział Cywilny

w składzie:

przewodniczący: sędzia Paweł Bocian

po rozpoznaniu w dniu 17 kwietnia 2026 roku w F.

na posiedzeniu niejawnym

sprawy z powództwa Towarzystwa (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w J.

przeciwko J. I.

o zapłatę

I.  zasądza od pozwanego J. I. na rzecz powoda Towarzystwa (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą
w J. kwotę 23.057,03 zł (dwadzieścia trzy tysiące pięćdziesiąt siedem złotych i trzy grosze) z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 28 kwietnia 2023 roku do dnia zapłaty;

II.  oddala powództwo w pozostałym zakresie;

III.  ustala, że powód Towarzystwo Ubezpieczeń (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w J. wygrał proces w 89 %, a pozwany J. I. w 11 % pozostawiając szczegółowe rozliczenie kosztów procesu referendarzowi sądowemu.

sędzia Paweł Bocian

Sygn. akt I C 137/24

UZASADNIENIE

Powód Towarzystwo (...) S.A. z siedzibą w J. wniósł o zasądzenie od pozwanego J. I. kwoty 25.843,90 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 20 kwietnia 2023 r. do dnia zapłaty oraz kosztami procesu.

W uzasadnieniu wskazał, że w ramach prowadzonej działalności gospodarczej objął ubezpieczeniem pojazd marki W. (...) o nr rej. (...), który w dniu 8 lutego 2022 r. został uszkodzony przez pozwanego, za co został on skazany prawomocnym wyrokiem skazującym. Powód naprawił szkodę, dlatego nabył roszczenie regresowe przeciwko pozwanemu, który nie spełnił świadczenia.

(pozew, k. 4-6)

W dniu 13 grudnia 2023 r. referendarz sądowy wydał nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym, w którym orzeczono zgodnie z żądaniem pozwu.

(nakaz zapłaty, k. 42)

Pozwany J. I. w sprzeciwie zaskarżył nakaz zapłaty w całości oraz wniósł o oddalenie powództwa i zasądzenie od powoda kosztów procesu według norm przepisanych.

Pozwany zarzucił, że powód nie wykazał, aby umowa łącząca go z ubezpieczonym pozwalała na wystąpienie z roszczeniem regresowym. Nie zostało też udowodnione jakie konkretnie uszkodzenia wynikały z czynu pozwanego oraz w związku z jakimi uszkodzeniami zostały zakupione części i dokonane naprawy samochodu. Pozwany zakwestionował też żądanie powoda co do wysokości wskazując, że dochodzona kwota jest znacznie wyższa niż wysokość szkody określona przez sąd karny na kwotę 12.702,36 zł.

(sprzeciw od nakazu zapłaty, k. 48-50)

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

Pojazd marki W. (...) o nr rej. (...) został wyprodukowany w 2021 r. Po raz pierwszy został on zarejestrowany w dniu 15 lipca 2021 r. Samochód stanowił własność Gminy Miasta P. i był użytkowany jako radiowóz (...) Miejskiej.

(dowód: polisa, 10; zdjęcia w aktach szkody, k. 79)

(...) S.A. z siedzibą w J. (dalej jako: (...) S.A.) obejmowało ochroną ubezpieczeniową w zakresie AC pojazd marki W. (...). Pojazd był ubezpieczony w wariancie serwisowym przewidującym, że ustalenie odszkodowania mogło się odbyć na podstawie rachunków, faktur VAT lub wyceny. W przypadku ustalania wysokości odszkodowania po przedłożeniu rachunków lub faktur VAT dokumentujących naprawę pojazdu wysokość odszkodowania powinna być ustalona na podstawie:

1)  norm czasowych producenta pojazdu ujętych w systemie N., M. lub (...),

2)  stawki za jedną roboczogodzinę ustaloną dla warsztatu naprawczego, w którym dokonywana jest naprawa; w przypadku braku ustalonej stawki dla danego warsztatu przyjmuje się stawkę na podstawie średnich cen usług obowiązujących na danym terenie,

3)  cen części i materiałów producenta pojazdu ujętych w systemie N., M. lub (...) nie więcej niż średnie ceny zalecane przez producenta pojazdu lub oficjalnego importera do stosowania przez ich sieć serwisową.

Zgodnie z umową ubezpieczenia nie przechodzą na (...) S.A. roszczenia regresowe (zwrotne) ubezpieczonego w stosunku do osób, z którymi pozostaje on we wspólnym gospodarstwie domowym, chyba że sprawca wyrządził szkodę umyślnie.

(dowód: polisa, k. 10; ogólne warunki ubezpieczenia Autocasco, k. 91-95)

W dniu 8 lutego 2022 r. na ul. (...) w P. funkcjonariusze (...) Miejskiej w P. podjęli interwencję w stosunku do J. I.. W czasie tej interwencji J. I. wskoczył na maskę pojazdu marki W. (...) i rozbił dłonią przednią szybę. Funkcjonariusze ściągnęli J. I. z samochodu.

(dowód: notatka urzędowa, k. 1 akt sprawy o sygn. (...) Sądu Rejonowego w (...); wyrok Sądu Rejonowego w (...) z dnia 18 maja 2022 r., sygn. akt(...), k. 18-19; przesłuchanie pozwanego, k. 88-89)

W chwili zdarzenia z dnia 8 lutego 2022 r. samochód marki W. (...) miał 5.413 km przebiegu.

(dowód: zdjęcie w aktach szkody, k. 79)

W dniu 9 lutego 2022 r. (...) S.A. sporządziło kosztorys naprawy pojazdu marki W. (...) określając je na kwotę 12.702,36 zł.

(dowód: kalkulacja naprawy, k. 26-32)

W wyniku zdarzenia z dnia 8 lutego 2022 r. uszkodzeniu uległy elementy oblachowania i wyposażenia nadwozia pojazdu marki W. (...) polegające na deformacji kształtu i zarysowaniu lakieru nadwozia (m.in. dachu, błotników, pokrywy komory silnika i zderzaka), uszkodzeniu wycieraczek oraz popękaniu szkła szyby przedniej.

(dowód: zdjęcia, k. 36-27 oraz w aktach szkody, k. 79; notatka urzędowa i protokół oględzin, k. 1 i 19-20-22 akt sprawy o sygn. (...) Sądu Rejonowego w(...))

W dniu 9 lutego 2022 r. komendant Straży Miejskiej w P. zgłosił szkodę (...) S.A. W zgłoszeniu wskazano, że pojazd marki W. (...) nie miał wcześniejszych, nienaprawionych uszkodzeń

(dowód: zgłoszenie szkody, k. 31-31)

W dniu 11 lutego 2022 r. Gmina Miasta P. zleciła (...) sp. z o.o. naprawę pojazdu marki W. (...) oraz upoważniła ten podmiot do odbioru należnego odszkodowania.

(dowód: upoważnienie - zlecenie naprawy, k. 29)

W dniach 16 marca 2022 r. i 6 kwietnia 2022 r. (...) sp. z o.o. wystawiła faktury na kwoty:

⚫

22.953,40 zł za naprawę pojazdu, tj. robociznę i części,

⚫

2.890,50 zł za oklejenie pojazdu.

W dniach 18 marca 2022 r. i 10 maja 2022 r. (...) S.A. przyznało Gminie Miasta P. odszkodowanie w kwotach 22.953,40 zł i 2.890,50 zł, które zostały wypłacone (...) sp. z o.o. w dniach 21 marca 2022 r. i 11 maja 2022 r.

(dowód: pisma (...) S.A., k. 20-21 i 24-25; potwierdzenie przelewu, k. 22 i 26; faktury, k. 23 i 27-28)

Wyrokiem z dnia 18 maja 2022 r. Sąd Rejonowy w Sopocie uznał J. I. za winnego tego, że w dniu 8 lutego 2022 r. w P. publicznie i bez powodu okazując przez to rażące lekceważenie porządku prawnego poprzez wchodzenie na karoserię oznakowanego pojazdu straży miejskiej P. dokonał umyślnego uszkodzenia samochodu osobowego W. (...) o nr rej. (...), co spowodowało straty w wysokości 12.702,36 zł na szkodę Gminy Miasta P., tj. za przestępstwo z art. 288 § 1 k.c. w zw. z art. 57a § 1 k.c., za co wymierzył mu karę roku ograniczenia wolności oraz na podstawie art. 57a § 2 k.k. orzekł od niego na rzecz Gminy Miasta P. nawiązkę w kwocie 500 zł.

(dowód: wyrok Sądu Rejonowego w (...) z dnia 18 maja 2022 r., sygn. akt(...), k. 18-19)

Pismami z dnia 21 marca 2023 r. (...) S.A. wezwało J. I. do zapłaty kwoty 25.843,90 zł w terminie 30 dni od dnia otrzymania wezwania. Kolejne wezwania (...) S.A. skierowało do J. I. w dniu 21 kwietnia 2023 r., 24 maja 2023 r. i 14 czerwca 2023 r.

(dowód: wezwania do zapłaty, k. 12-16)

W dniu 14 kwietnia 2023 r. J. I. zapłacił nawiązkę w kwocie 500 zł na rzecz Gminy Miasta P..

(dowód: przesłuchanie pozwanego, k. 88-89; potwierdzenie przelewu, k. 53 teczki wykonawczej (...))

W dniu 28 czerwca 2023 r. (...) S.A. wniosło przeciwko J. I. pozew o zapłatę kwoty 25.843,90 zł w elektronicznym postępowaniu upominawczym. Postępowanie to zostało umorzone w dniu 21 sierpnia 2023 r.

(dowód: pozew i postanowienie z dnia 21 sierpnia 2023 r., k. 33-35)

Koszty naprawy pojazdu marki W. (...) po zdarzeniu z dnia 8 lutego 2022 r. z uwzględnieniem zastosowanych przez (...) sp. z o.o. cen części zamiennych nowych, oryginalnych i sygnowanych logo producenta oraz stawek za roboczogodzinę prac blacharsko-mechanicznych i lakierniczych w kwotach 140 zł i 145 zł netto wynosiły 22.367,62 zł.

Bez związku ze szkodą z dnia 8 lutego 2022 r. była wymiana uszczelki błotnika przedniego lewego - pokrywy komory silnika oraz nadkola z tworzywa błotnika przedniego lewego.

Koszty wykonania oklejenia błotników przednich pojazdu i pokrywy komory silnika wynosiły 1.189,41 zł.

(dowód: opinia biegłego sądowego z zakresu (...), k. 111-130; uzupełniającą opinia biegłego sądowego z zakresu (...), k. 158-164)

Sąd zważył, co następuje:

Powyższy stan faktyczny ustalono na podstawie dowodów z dokumentów i zdjęć, opinii biegłego sądowego i przesłuchania pozwanego.

Odnośnie dowodów z dokumentów i zdjęć pod uwagę wzięto wyrok sądu karnego, kosztorysy naprawy samochodu marki W. (...), faktury za naprawę, fotografie z oględzin pojazdu, potwierdzenie przelewu kwoty 500 zł tytułem nawiązki oraz wezwania do zapłaty kierowane przez powoda do pozwanego. Prawdziwość i rzetelność tych dokumentów nie budziła wątpliwości sądu ani nie była kwestionowana przez strony.

Sąd wziął również pod uwagę zeznania pozwanego, które także uznano za wiarygodne. Zeznania te były spójne z pozostałymi dowodami. Sąd nie znalazł podstaw do podważenia ich wiarygodności.

Przydatna dla rozstrzygnięcia była też opinia biegłego sądowego z zakresu (...) N. G.. Biegły uwzględnił całokształt materiału dowodowego zgromadzonego w aktach niniejszej sprawy oraz w aktach szkody i aktach sprawy o sygn. (...) Sądu Rejonowego w (...). Sporządzona opinia była jasna, logiczna i zrozumiała, a zawarte w niej wnioski były odpowiednio uzasadnione. Sąd nie znalazł podstaw do odrzucenia konkluzji sformułowanych przez biegłego. W szczególności należy zauważyć, że biegły szczegółowo zweryfikował koszty naprawy i oklejenia pojazdu po zdarzeniu z dnia 8 lutego 2022 r. oraz wskazał na brak podstaw do kwestionowania związku między stwierdzonymi uszkodzeniami a zdarzeniem polegającym na wchodzeniu przez pozwanego na karoserię pojazdu i zbiciem przedniej szyby. W konsekwencji pominięto wniosek pozwanego o przeprowadzenie dowodu z uzupełniającej opinii biegłego sądowego jako zmierzający jedynie do przedłużenia postępowania. Zdaniem Sądu opinia biegłego była też nieprzydatna w zakresie w jakim biegły miał udzielić odpowiedzi na pytanie dotyczące dysponowania przez niego dokumentacją fotograficzną lub innymi dowodami dotyczącymi stanu pojazdu przed zdarzeniem oraz istnienia innych, wiarygodnych przyczyn powstania jego uszkodzeń.

Powództwo zasługiwało na uwzględnienie w przeważającej części.

W niniejszej sprawie pozwany wyrządził szkodę ubezpieczającej Gminie Miasta P. polegającą na uszkodzeniu samochodu marki W. (...) poprzez wejście na ten samochód i uderzenie w przednią szybę, co skutkowało powstaniem deformacji kształtu i zarysowań lakieru nadzwozia pojazdu (między innymi pokrywy komory silników i zderzaka, dachu, błotników), uszkodzeniem wycieraczek oraz zbiciem szkła szyby przedniej. Ponadto, czyn pozwanego został uznany za przestępstwo z art. 288 § 1 k.k. w zw. z art. 57a § 1 k.k., za który został on prawomocnie skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w Sopocie z dnia 18 maja 2022 r. Zgodnie z art. 11 zd. 1 k.p.c. ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa wiążą sąd w postępowaniu cywilnym. W niniejszej sprawie Sąd jest związany ustaleniem sądu karnego co do popełnienia przez pozwanego przestępstwa zniszczenia mienia. Nie ulega więc wątpliwości, że zachowanie pozwanego było bezprawne i zawinione w rozumieniu art. 415 k.c. Ponadto, z ustaleń Sądu wynikało, że powoda oraz poszkodowaną gminę łączyła umowa ubezpieczenia AC, w ramach której powód przyznał gminie odszkodowanie w kwocie 25.843,90 zł, które wypłacił upoważnionej przez nią spółce (...) dokonującej naprawy pojazdu. Przedmiotem niniejszej sprawy było zatem roszczenie regresowe powoda o zwrot tej kwoty. Podstawą prawną żądania powoda był przepis art. 828 § 1 k.c., który stanowi, że jeżeli nie umówiono się inaczej, z dniem zapłaty odszkodowania przez ubezpieczyciela roszczenie ubezpieczającego przeciwko osobie trzeciej odpowiedzialnej za szkodę przechodzi z mocy prawa na ubezpieczyciela do wysokości zapłaconego odszkodowania. Jeżeli zakład pokrył tylko część szkody, ubezpieczającemu przysługuje co do pozostałej części pierwszeństwo zaspokojenia przed roszczeniem ubezpieczyciela.

Pozwany podnosił, że powód nie udowodnił, aby umowa ubezpieczenia pozwalała na wystąpienie z roszczeniem regresowym. Zarzut ten był chybiony. Z § 18 OWU wynikało, że nie przechodzą na powoda roszczenia regresowe ubezpieczonego w stosunku do osób, z którymi pozostaje on we wspólnym gospodarstwie domowym, chyba że sprawca wyrządził szkodę umyślnie. Nie ulega wątpliwości, że to wyłączenie nie ma zastosowania do roszczenia powoda wobec pozwanego, gdyż pozwany nie pozostawał z ubezpieczającą we wspólnym gospodarstwie domowym, a ponadto wyrządził szkodę umyślnie.

Pozwany podważał też, aby wszystkie uszkodzenia pojazdu marki W. (...) były konsekwencją jego czynu. Odnosząc się do tego zarzutu należy wskazać, że szkody wyrządzone przez pozwanego zostały udokumentowane zdjęciami, protokołem oględzin samochodu oraz notatką urzędową sporządzoną przez strażników miejskich przeprowadzających interwencję w stosunku do pozwanego. Ponadto, z opinii biegłego sądowego wynikało, iż charakter deformacji, zarysowań lub pęknięcia szkła odpowiada rodzajowi uszkodzeń będących następstwem działania siły mechanicznej, a materiał dowodowy nie daje podstaw do kwestionowania możliwości powstania uszkodzeń wskutek wchodzenia przez pozwanego na karoserię pojazdu. Należy to też odnieść to uszkodzeń wycieraczek mając na uwadze, że pozwany uderzył w przednią szybę i przeszedł przez nią na dach samochodu, co wskazuje na duże prawdopodobieństwo uszkodzenia wycieraczek w wyniku zachowania pozwanego. Sąd miał również na uwadze fakt, że opisywane zdarzenie miało miejsce w lutym, na zalesiony odcinku drogi ul. (...) w P.. Z analizy zdjęć znajdujących się w aktach szkody, a wykonanych bezpośrednio po tym zdarzeniu oraz w warsztacie dokonującym naprawy wynika, że uszkodzone fragmenty pojazdu były również zabrudzone błotem. To potwierdza konkluzję, że wszystkie udokumentowane uszkodzenia były konsekwencją czynu powoda i nie powstały w innych okolicznościach ani nie były związane z czynnościami serwisowymi pojazdu (zresztą ciężko uznać, aby naprawy zarysowań, wgnieceń czy zbitej szyby mieściły się w kategorii czynności serwisowych samochodu). Ponadto, brak dowodów świadczących o tym, że ww. samochód brał udział w innych zdarzeniach, w wyniku których mógł zostać uszkodzony, zaś w zgłoszeniu szkody wskazano, że pojazd nie miał wcześniejszych, nienaprawionych uszkodzeń. Z zeznań pozwanego również wynikało, że nie pamiętał on czy w chwili interwencji strażników pojazd miał inne uszkodzenia. Należy też uwzględnić fakt, że w czasie zdarzenia z dnia 8 lutego 2022 r. samochód liczył niewiele ponad pół roku, gdyż był wyprodukowany w 2021 r., miał 5.413 km przebiegu, a po raz pierwszy został zarejestrowany w dniu 15 lipca 2021 r. Ponadto, samochód stanowił własność gminną i był objęty ubezpieczeniem AC od dnia 16 lipca 2021 r. Na tej podstawie można domniemywać, że gdyby przed zdarzeniem z dnia 8 lutego 2022 r. w pojeździe powstały inne szkody to zostałyby one usunięte, skoro był to samochód nowy, ubezpieczony i należący do gminy zobowiązanej do należytej dbałości o mienie komunalne.

Nie ma również znaczenia fakt, że w wyroku skazującym sąd karny stwierdził, że pozwany swoich zachowaniem wyrządził szkodę na kwotę 12.702,36 zł. Przyjęcie przez sąd karny tej kwoty wynikało z faktu poczynienia ustaleń na podstawie kosztorysu sporządzonego przez ubezpieczyciela w dniu 9 lutego 2022 r., przy czym po oględzinach przeprowadzonych kilka dni później zakres i koszty naprawy wzrosły, a finalnie powód wypłacił warsztatowi dokonującemu naprawy kwotę 25.843,90 zł. Należy też zauważyć, że związanie sądu cywilnego prawomocnym wyrokiem skazującym dotyczy ustalonych w sentencji wyroku znamion przestępstwa, a także okoliczności jego popełnienia, dotyczących czasu, miejsca, poczytalności sprawcy itp. Wszelkie inne ustalenia wyroku karnego, wykraczające poza elementy stanu faktycznego przestępstwa, nie mają mocy wiążącej dla sądu cywilnego, nawet jeśli są zawarte w sentencji orzeczenia. Co do zasady nie jest wiążąca ustalona wyrokiem karnym wysokość szkody, chyba że należy do znamion ustawowych przestępstwa i stanowi niezbędny element jego stanu faktyczny. Pozwany został skazany za przestępstwo zniszczenia rzeczy uregulowane w art. 288 § 1 k.k. Konkretna wysokość wyrządzonej szkody nie jest znamieniem tego przestępstwa, zaś wiążące jest jedynie, że szkoda wyrządzona przez pozwanego przekraczał kwotę 500 zł, która w dacie czynu była granicą między przestępstwem z art. 288 § 1 k.k. a wykroczeniem z art. 124 § 1 k.w.

Powód dochodził zwrotu rzeczywistych kosztów naprawy pojazdu marki W. (...). Z przedstawionej przez niego faktury wynika, że koszty te wynosiły 22.953,40 zł brutto. Biegły weryfikując tę kwotę wskazał na brak podstaw do wymiany uszczelki błotnika przedniego lewego - pokrywy silnika (213,58 zł) oraz nadkola z tworzywa błotnika przedniego lewego (360,71 zł) wyjaśniając, że brak dowodów, z których wynikałaby konieczność wymiany tych części w związku ze szkodą. Powód nie zakwestionował tego ustalenia ani nie przedstawił dodatkowych dowodów, dlatego kwotę 22.953,40 zł należało pomniejszyć o 213,58 zł i 360,71 zł. W rezultacie, zmniejszeniu o 11,49 zł powinna również ulec kwota ustalona jako normalia. Biegły nie miał natomiast zastrzeżeń odnośnie rodzaju części zastosowanych do naprawy oraz przyjętej stawki. Zdaniem biegłego, naprawa pojazdu powinna nastąpić przy uwzględnieniu cen części zamiennych nowych, oryginalnych i sygnowanych logo producenta. Należy bowiem zauważyć, że uszkodzony samochód był nowy, a brak dowodów świadczących o tym, że elementy pojazdu będące przedmiotem szkody były częściami nieoryginalnymi. Sąd uwzględnił przy tym, że rzeczywiście poniesione koszty zakupu części zamiennych były niższe od cen podanych w programie N.. Skoro zaś powód dochodził zwrotu faktycznie poniesionych kosztów to ta niższa cena zakupu części zamiennych powinna być wzięta pod uwagę jako podstawa orzekania o wysokości odszkodowania. Nie budziły również wątpliwości stawki w wysokości 140 zł netto za roboczogodzinę prac blacharsko-mechanicznych i 145 zł netto za roboczogodzinę prac lakierniczych zastosowane przez (...) sp. z o.o. Te kwoty mieściły się w granicach stawek przeciętnych stosowanych w warsztatach dających gwarancję prawidłowego wykonania naprawy, a nawet były niższe niż średnie stawki ogłoszone przez (...) Izbę Rzemieślniczą (...). W rezultacie, rzeczywiste koszty naprawy pojazdu w związku ze szkodą z dnia 8 lutego 2022 r. wynosiły 22.367,62 zł. Biegły zweryfikował również koszty usunięcia oklein pojazdu z błotników przednich i pokrywy komory silnika oraz wykonania nowych oklein wskazując, że koszty materiału i robocizny nie powinny przekroczyć 1.189,41 zł brutto. W rezultacie, łączny koszt przywrócenia pojazdu do stanu sprzed zdarzenia z dnia 8 lutego 2022 r. wynosił 23.557,03 zł (22.367,62 zł + 1.1189,41 zł).

Sąd uwzględnił fakt, że sąd karny na podstawie art. 57a § 2 k.k. orzekł wobec pozwanego nawiązkę w kwocie 500 zł na rzecz Gminy Miasta P., która została uiszczona w dniu 14 kwietnia 2023 r. Należy wskazać, że od czasu noweli Kodeksu karnego z lutego 2015 r., obowiązującej od dnia 1 lipca 2015 r., instytucja nawiązki jest uregulowana w rozdziale zatytułowanym „Przepadek i środki kompensacyjne”. Z reguł wykładni systemowej wynika więc, że nawiązka ma obecnie charakter kompensacyjny i jest orzekana na rzecz pokrzywdzonego zamiast obowiązku naprawienia szkody czy zadośćuczynienia za krzywdę. Dotyczy to m.in. nawiązki orzekanej na podstawie art. 57a k.k. (wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 5 czerwca 2019 r., sygn. akt II AKa 159/19, LEX nr 2719432). Nawiązki orzekane natomiast na rzecz innych podmiotów mają charakter kompensacyjnopenalny z przewagą elementów penalnych. W rezultacie, skoro nawiązka orzekana na rzecz pokrzywdzonego ma charakter kompensacyjny, stanowiąc alternatywę dla orzeczenia obowiązku pełnego naprawienia szkody i wchodzi ona w miejsce obowiązku naprawienia szkody, to w sytuacji, gdy została przez sprawcę wypłacona osobie poszkodowanej, należy ją zaliczyć na poczet należnego odszkodowania i zwolnić zobowiązanego z obowiązku naprawienia części szkody do wysokości zapłaconej kwoty. Przenosząc te uwagi na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że wierzytelność nabyta przez ubezpieczyciela w wyniku wypłacenia odszkodowania poszkodowanemu jest tą samą wierzytelnością, która w granicach zapłaty przysługiwała ubezpieczającemu. Następuje tu więc jedynie przekształcenie podmiotowe. Górną granicą odpowiedzialności sprawcy szkody w stosunku do ubezpieczyciela w toku postępowania o regres jest to, co byłby on zobowiązany świadczyć bezpośrednio poszkodowanemu na podstawie przepisów prawa cywilnego. Wspomniane przekształcenie podmiotowe po stronie wierzyciela odbywa się bez zgody dłużnika, zatem nie może pogarszać jego sytuacji. W rezultacie, górną granicą odpowiedzialności pozwanego jest ustalona przez biegłego kwota 23.557,03 zł. Na poczet tego świadczenia należało zaliczyć nawiązkę w kwocie 500 zł uiszczoną przez pozwanego poszkodowanej gminie, co skutkowało zmniejszeniem wierzytelności nabytej powoda. W rezultacie, Sąd na podstawie art. 828 § 1 k.c. zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 23.057,03 zł.

Powód domagał się zasądzenia odsetek od dnia 20 kwietnia 2023 r. Zgodnie z art. 481 § 1 k.c. jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Przepis art. 455 k.c. stanowi zaś, że jeżeli termin spełnienia świadczenia nie jest oznaczony ani nie wynika z właściwości zobowiązania, świadczenie powinno być spełnione niezwłocznie po wezwaniu dłużnika do wykonania. Termin spełnienia świadczenia z roszczenia regresowego nie jest oznaczony ani nie wynika z właściwości zobowiązania, dlatego powinno być ono spełnione niezwłocznie po wezwaniu dłużnika do jego wykonania. Powód wezwał pozwanego do zapłaty pismem z dnia 21 marca 2023 r. wyznaczając termin 30 dni na dokonanie zapłaty. W aktach brak dowodu doręczenia tego pisma, ale z jego treści wynika, że zostało ono wysłane w dniu 21 marca 2023 r., dlatego należy przyjąć, że oświadczenie powoda powinno dotrzeć do pozwanego w terminie 7 dni, czyli najpóźniej w dniu 28 marca 2023 r. Należy przy tym zauważyć, że pozwany nie kwestionował faktu otrzymania wezwania do zapłaty, zaś w aktach szkody znajduje się nagranie jego telefonicznego zgłoszenia skierowanego do powoda z prośbą o przesłanie kosztorysu naprawy pojazdu, co potwierdza, że odebrał on korespondencję od ubezpieczyciela. Wyznaczony przez powoda 30-dniowy termin na spełnienie świadczenia upływał więc z dniem 27 kwietnia 2023 r., a od dnia 28 kwietnia 2023 r. pozwany pozostawał w opóźnieniu i powinien zapłacić powodowi odsetki ustawowe za opóźnienie.

Z tych przyczyn orzeczono jak w pkt I wyroku.

W pozostałym zakresie powództwo podlegało oddaleniu, o czym rozstrzygnięto w pkt II.

O kosztach procesu orzeczono w pkt III zgodnie z art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w zw. z art. 99 k.p.c., art. 100 k.p.c. oraz art. 108 k.p.c.

Powód dochodził kwoty 25.843,90 zł, podczas gdy utrzymał się ze swoim roszczeniem do kwoty 23.057,03 zł. Powód wygrał zatem spór w 89 %, a pozwany w 11 % i w takim stosunku powinny zostać rozliczone koszty procesu. Szczegółowe rozliczenie tych kosztów pozostawiono referendarzowi sądowemu zgodnie z art. 108 k.p.c.

sędzia Paweł Bocian

ZARZĄDZENIE

1.  (...);

2.  (...)

3.  (...)

(...)