Wyrok z 20 kwietnia 2026, sygn. I C 287/25

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 20 kwietnia 2026 r.

Sąd Rejonowy w T. I Wydział Cywilny

w składzie następującym:

Przewodniczący:	asesor sądowy P. K.
Protokolant:	starszy sekretarz sądowy K. K.

po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2026 r. w T.

na rozprawie

sprawy z powództwa N. N. (3)

przeciwko Towarzystwu (...) Spółce Akcyjnej w E.

o zapłatę

I. zasądza od pozwanego Towarzystwa (...) Spółki Akcyjnej w E. na rzecz powoda N. N. (1) kwotę 1 000 zł (tysiąc złotych) z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 1 października 2024 roku do dnia zapłaty;

II. w pozostałej części powództwo oddala;

III. zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 326,33 zł (trzysta dwadzieścia sześć złotych trzydzieści trzy grosze) tytułem zwrotu kosztów procesu z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.

UZASADNIENIE

Pozwem z 23 grudnia 2024 roku powód N. N. (1) wniósł o zasądzenie od pozwanego Towarzystwa (...) Spółki Akcyjnej w E. kwoty 1 800 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od tej kwoty od dnia 1 października 2024 roku, a także o zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego za czas od uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono do dnia zapłaty.

W uzasadnieniu pozwu powód wskazał, że w dniu 27 sierpnia 2024 roku miał miejsce wypadek drogowy, w wyniku której uszkodzeniu uległ należący do powoda pojazd marki X. (...) o numerze rejestracyjnym (...). Powód wskazał, że sprawca kolizji drogowej posiadał ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej u pozwanego. W związku z tym córka poszkodowanego działająca w imieniu ojca zgłosiła pozwanemu szkodę w celu jej likwidacji w ramach polisy OC sprawcy. Po zgłoszeniu szkody pozwanemu, pozwany dokonał oględzin pojazdu, w oparciu o które ustalił, że koszt naprawy pojazdu przekracza jego wartość rynkową, w związku z czym zakwalifikowano szkodę jako całkowitą Pozwany ustalił wartość rynkową pojazdu na dzień powstania szkody na kwotę 16 800 zł, a wartość pozostałości pojazdu na kwotę 3 400 zł. Pozwany ustalił wysokość należnego powodowi odszkodowania na kwotę 13 400 zł i taką też kwotę odszkodowania wypłacono na rachunek poszkodowanego. Powód zlecił niezależnemu rzeczoznawcy samochodowemu wycenę wartości rynkowej pojazdu, który oszacował wartość rynkową pojazdu na kwotę 18 600 zł. Powyższe przekłada się na wysokość należnego odszkodowania, które zdaniem powoda winno wynosić 15 200 zł, a nie 13 400 zł jak ustalił pozwany. Powód wskazał, że w dniu 24 października 2024 roku działając przez swojego pełnomocnika wezwał pozwanego do wypłaty należnego mu odszkodowania, lecz pozwany pozostał przy swoim dotychczasowym stanowisku. Powód wskazał, że odsetek ustawowych za opóźnienie domaga się od 1 października 2024 roku będącego dniem następnym po upływie 30 dnia od dnia zgłoszenia szkody (k. 4-5v).

Nakazem zapłaty wydanym 23 stycznia 2025 roku w postępowaniu upominawczym w sprawie I (...) Referendarz Sądowy w Sądzie Rejonowym w T. orzekł zgodnie z żądaniem pozwu (k. 22).

Sprzeciw od powyższego nakazu zapłaty wywiódł pozwany, zaskarżając nakaz zapłaty w całości i wnosząc o oddalenie powództwa oraz o zasądzenie od powoda na swoją rzecz zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł oraz kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Uzasadniając swoje stanowisko pozwany przyznał, że na skutek zdarzenia szkodowego z dnia 27 sierpnia 2024 roku do uszkodzenia pojazdu marki X. model R. o numerze rejestracyjnym (...) stanowiącego własność powoda w takim stopniu, że szkodę należało zakwalifikować jako szkodę całkowitą. Pozwany przyznał też, że sprawca zdarzenia w dniu szkody posiadał obowiązkowe ubezpieczenie OC w ruchu krajowym u pozwanego. Pozwany wskazał, że koszt naprawy pojazdu powoda po szkodzie z dnia 27 sierpnia 2024 roku wynosił 30 631,27 zł. Pozwany zaznaczył, że ustalił, iż wartość uszkodzonego pojazdu bezpośrednio przed zdarzeniem wynosiła 16 800 zł, wartość pojazdu w stanie uszkodzonym wynosiła 3 400 zł, a także że wypłacił łącznie tytułem odszkodowania kwotę 13 400 zł. Pozwany zaznaczył, że wartość pozostałości pojazdu po szkodzie został ustalony na podstawie wyniku aukcji na portalu (...), w której najwyższa oferta wyniosła 3 400 zł. Pozwany zakwestionował wycenę załączoną do pozwu wskazując, że zawiera ona istotne błędy: uwzględnia korektę z tytułu przebiegu, mimo że nie przedstawiono żadnych dokumentów potwierdzających taki przebieg. Pozwany wskazał, że pojazd powoda został sprowadzony jako używano w 2010 roku. Pozwany zaznaczył też, że wycena sporządzona na zlecenie powoda nie uwzględnia faktu ujawnionych istotnych napraw pojazdu. Pozwany zaznaczył, że kwoty wyposażenia dodatkowego zostały ustalone w oparciu o specjalistyczny program (...) Ekspert. Pozwany zaznaczył też, że kwestionuje koszt oklejenia pojazdu jako niezasadny (k. 28-31v).

W piśmie przygotowawczym z dnia 18 marca 2025 roku powód podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Powód podkreślił, że nie kwestionuje zasadności zakwalifikowania szkody jako całkowitej. Bezsporna jest także wartość motocykla powoda w stanie uszkodzonym. Powód wskazał, że korekta z tytułu przebiegu pojazdu zastosowana w wycenie przedstawionej przez powoda jest zasadna. Powód wskazał, że bazy danych programów eksperckich do sporządzania wycen pojazdów zawierają jedynie informacje o przebiegu standardowym, czyli normatywnym. Uzyskuje się je w wyniku mnożenia statystycznego przebiegu miesięcznego przez liczbę miesięcy eksploatacji. Jeśli rzeczywisty przebieg wycenianego pojazdu odbiega od stanu normatywnego dokonywana jest korekta – ujemna, gdy rzeczywisty przebieg jest większy od normatywnego lub dodatniej, gdy rzeczywisty przebieg jest niższy od normatywnego. Powód zaznaczył, że korekta za przebieg jest dokonywana automatycznie po wprowadzeniu danych o stwierdzonym przebiegu do programu. Powód podkreślił, że w przypadku należącego do niego motocykla nie istniały żadne podstawy, by kwestionować wskazania drogomierza, a tym samym nie ma podstaw, by kwestionować przebieg pojazdu. Nie ma też zdaniem powoda podstaw, by w wycenie pojazdu uwzględniać jego wcześniejsze naprawy, bowiem podczas jego oględzin nie stwierdzono w tym zakresie jakichkolwiek nieprawidłowości mogących mieć wpływ na wycenę pojazdu (k. 53-53v).

Na dalszym etapie postępowania, aż do zamknięcia rozprawy stanowiska stron pozostały bez zmian.

Sąd ustalił, co następuje:

W wyniku kolizji drogowej, która miała miejsce 27 sierpnia 2024 roku o godz. 19:30 w miejscowości W. na skrzyżowaniu ulic (...), uszkodzeniu uległ należący do N. N. (1) pojazd marki X. (...) o numerze rejestracyjnym (...). Jest to motocykl. Posiadacz pojazdu marki S. (...) o nr rejestracyjnym (...) kierowanego przez sprawcę zdarzenia P. E. był ubezpieczony ubezpieczeniem odpowiedzialności cywilnej w Towarzystwie (...) Spółce Akcyjnej w E.. Szkoda została w dniu 29 sierpnia 2024 roku zgłoszona ubezpieczycielowi celem jej likwidacji w ramach polisy OC sprawcy zdarzenia. Szkodę zgłosiła córka poszkodowanego N. N. (2). Postępowanie likwidacyjne było przez pozwanego prowadzone pod numerem (...)-01.

Fakty bezsporne, a nadto dowód: zgłoszenie szkody z dnia 29 sierpnia 2024 roku – w aktach szkody na płycie CD – k. 39, plik: akta szkody (...)-01.pdf, str. 217-220, pismo pozwanego z dnia 29 sierpnia 2024 roku potwierdzające zgłoszenie szkody – w aktach szkody na płycie CD – k. 39, plik: akta szkody (...)01.pdf, str. 211-212, informacja z policji o zdarzeniu drogowym – w aktach szkody na płycie CD – k. 39, plik: akta szkody (...)-01.pdf, str. 216, notatka informacyjna o zdarzeniu drogowym z dnia 28 sierpnia 2024 roku – w aktach szkody na płycie CD – k. 39, plik: akta szkody (...)-01.pdf, str. 73, fotografie dowodu rejestracyjnego pojazdu marki X. – w aktach szkody na płycie CD – k. 39, plik: akta szkody (...)01.pdf, str. 181-182, fotografie uszkodzonego pojazdu – w aktach szkody na płycie CD – k. 39, plik: akta szkody (...)-01.pdf, str. 144-180, zeznania powoda N. N. (1) w ramach przesłuchania stron na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2025 roku - k. 69v, znacznik czasowy od 00:10:16 do 00:24:21

Pozwany przyjął odpowiedzialność za szkodę. W toku postępowania likwidacyjnego, pozwany ubezpieczyciel ustalił, że koszt naprawy pojazdu marki X. (...) o numerze rejestracyjnym (...) przekracza wartość tego pojazdu w dniu szkody. Pozwany ustalił, że koszt naprawy pojazdu wynosi 30 631,27 zł. Pozwany ustalił w toku postępowania likwidacyjnego, że wartość pojazdu przed szkodą określona na dzień 27 sierpnia 2024 roku wynosiła 16 800 zł, zaś wartość pojazdu w stanie uszkodzonym wynosi 3 400 zł. W związku z tym, pozwany rozliczył szkodę jako całkowitą, wyliczając odszkodowanie jako różnicę pomiędzy wartością pojazdu przed szkodą a wartością pojazdu uszkodzonego. Pozwany przyznał i wypłacił powodowi odszkodowanie w wysokości 13 400 zł.

Fakty bezsporne, a nadto dowód: wycena nr (...) z dnia 17 września 2024 roku – k. 13-15v, pismo pozwanego z dnia 18 listopada 2024 roku – w aktach szkody na płycie CD – k. 39, plik: akta szkody (...)01.pdf, str. 25-26, wycena szkody całkowitej z dnia 17 września 2024 roku – w aktach szkody na płycie CD – k. 39, plik: akta szkody (...)-01.pdf, str. 12-18, pismo pozwanego z dnia 19 września 2024 roku – w aktach szkody na płycie CD – k. 39, plik: akta szkody (...)-01.pdf, str. 88-89, wycena nr (...) z dnia 17 września 2024 roku – w aktach szkody na płycie CD – k. 39, plik: akta szkody (...)-01.pdf, str. 106-109, analiza techniczno-ekonomiczna szkody – w aktach szkody na płycie CD – k. 39, plik: akta szkody (...)-01.pdf, str. 110, raport optymalizacji części do kalkulacji: (...) w aktach szkody na płycie CD – k. 39, plik: akta szkody (...)01.pdf, str. 111, wycena naprawy pojazdu do szkody (...)01 – w aktach szkody na płycie CD – k. 39, plik: akta szkody (...)01.pdf, str. 119-126, oferta zakupu uszkodzonego pojazdu na portalu (...) – w aktach szkody na płycie CD – k. 39, plik: akta szkody (...)-01.pdf, str. 127-129 oraz plik: wyniki_aukcji_(...)_(...)_.pdf, pismo pozwanego z dnia 13 września 2024 roku wraz z wyceną, analizą techniczno-ekonomiczną szkody i raportem optymalizacji części do kalkulacji: (...) z dnia 13 września 2024 roku – w aktach szkody na płycie CD – k. 39, plik: akta szkody (...)-01.pdf, str. 130-136, wycena szkody całkowitej z dnia 13 września 2024 roku – w aktach szkody na płycie CD – k. 39, plik: akta szkody (...)01.pdf, str. 137-143

Powód zlecił rzeczoznawcy majątkowemu G. E. sporządzenie wyceny pojazdu marki X. (...) w stanie sprzed szkody. Rzeczoznawca sporządził w dniu 25 września 2024 roku wycenę Nr: (...), w której wskazano, że wartość rynkowa pojazdu w stanie nieuszkodzonym określona na dzień 27 sierpnia 2024 roku wynosiła po zaokrągleniu 18 600 zł brutto. Pismem z dnia 24 października 2024 roku pełnomocnik N. N. (1) wezwał pozwanego do zapłaty kwoty 15 200 zł. W wezwaniu wskazano, że wartość uszkodzonego motocykla wynosiła 18 600 zł, wobec czego prawidłowo oszacowana wysokość należnego poszkodowanemu odszkodowania przy niekwestionowanej wartości pozostałości pojazdu wynosić powinna 15 200 zł. Do wezwania została załączona wycena Nr: (...) z dnia 25 września 2024 roku. Po rozpoznaniu wezwania, decyzją z dnia 13 listopada 2024 roku pozwany odmówił uwzględnienia reklamacji. Uzasadniając swoją decyzję pozwany stwierdził, że w jego ocenie wartość rynkowa pojazdu na poziomie 16 800 zł brutto jest poprawna, zaś załączona do wezwania do zapłaty wycena zawiera istotne błędy, tj. uwzględnia korektę z tytułu przebiegu oraz nie uwzględniono w niej faktu ujawnionych istotnych napraw pojazdu.

Fakty bezsporne, a nadto dowód: wycena Nr: (...) z dnia 25 września 2024 roku – k. 16-17v, a także w aktach szkody na płycie CD – k. 39, plik: akta szkody (...)-01.pdf, str. 59-62, wezwanie do zapłaty z dnia 24 października 2024 roku – k. 18-19, a także w aktach szkody na płycie CD – k. 39, plik: akta szkody (...)01.pdf, str. 51-53, pismo pozwanego z dnia 13 listopada 2024 roku – k. 20-20v, a także w aktach szkody na płycie CD – k. 39, plik: akta szkody (...)01.pdf, str. 47-48

N. N. (1) kupił motocykl marki X. (...) w dniu 10 czerwca 2024 roku za kwotę 16 000 zł. W dniu 27 sierpnia 2024 roku przed szkodą pojazd był całkowicie sprawny. Pojazd ten został wyprodukowany w roku 2007. Motocykl był sprowadzony z USA. Został sprowadzony do Polski w roku 2010 w stanie uszkodzonym. Wartość pojazdu marki X. (...) w stanie uszkodzonym po szkodzie z dnia 27 sierpnia 2024 roku wynosiła 3 400 zł. Powód nie naprawiał pojazdu po jego uszkodzeniu. Motocykl został sprzedany przez powoda za kwotę 4 000 zł w stanie uszkodzonym.

Fakty bezsporne, a nadto dowód: pisemna opinia biegłego D. D. z dnia 7 lipca 2025 roku – k. 78-81v , pisemna opinia uzupełniająca biegłego D. D. z dnia 20 stycznia 2026 roku – k. 119-126v, wycena szkody całkowitej z dnia 17 września 2024 roku – w aktach szkody na płycie CD – k. 39, plik: akta szkody (...)-01.pdf, str. 12-18, oferta zakupu uszkodzonego pojazdu na portalu (...) – w aktach szkody na płycie CD – k. 39, plik: akta szkody (...)-01.pdf, str. 127-129 oraz plik: wyniki_aukcji_(...)_(...)_.pdf, fotografie dowodu rejestracyjnego pojazdu marki X. – w aktach szkody na płycie CD – k. 39, plik: akta szkody (...)-01.pdf, str. 181-182, zeznania powoda N. N. (1) w ramach przesłuchania stron na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2025 roku - k. 69v, znacznik czasowy od 00:10:16 do 00:24:21

Wartość pojazdu marki X. (...) o numerze rejestracyjnym (...) w stanie nieuszkodzonym na dzień szkody, tj. 27 sierpnia 2024 roku wynosiła 17 800 zł. Pojazd przed szkodą miał przebieg mniejszy od przeciętnego.

Dowód : częściowo wycena Nr: (...) z dnia 25 września 2024 roku – k. 16-17v, a także w aktach szkody na płycie CD – k. 39, plik: akta szkody (...)-01.pdf, str. 59-62, pisemna opinia biegłego D. D. z dnia 7 lipca 2025 roku – k. 78-81v , pisemna opinia uzupełniająca biegłego D. D. z dnia 20 stycznia 2026 roku – k. 119-126v, częściowo wycena szkody całkowitej z dnia 17 września 2024 roku – w aktach szkody na płycie CD – k. 39, plik: akta szkody (...)-01.pdf, str. 12-18, fotografie uszkodzonego pojazdu – w aktach szkody na płycie CD – k. 39, plik: akta szkody (...)-01.pdf, str. 144-180, zeznania powoda N. N. (1) w ramach przesłuchania stron na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2025 roku - k. 69v, znacznik czasowy od 00:10:16 do 00:24:21

Sąd zważył, co następuje:

Opisany wyżej stan faktyczny zasadniczo nie był sporny i znalazł oparcie w przedstawionych przez strony dowodach z dokumentów, które Sąd obdarzył wiarą w całości. Dokumenty przedstawione przez strony nie były kwestionowane co do wiarygodności, sąd także nie znalazł podstaw, by ich wiarygodność kwestionować. Dostarczone przez powoda i pozwanego dokumenty przedstawiają przebieg postępowania likwidacyjnego prowadzonego przez ubezpieczyciela. Dokumenty w postaci wyceny Nr: (...) sporządzonej przez rzeczoznawcę G. E. wskazują, że powód zwrócił się do tej osoby o sporządzenie prywatnej ekspertyzy w celu ustalenia wartości pojazdu marki X. (...) o numerze rejestracyjnym (...) przed szkodą z dnia 27 sierpnia 2024 roku. Dokumenty dostarczone przez strony miały walor dokumentów prywatnych stanowiących dowód tego, że osoba, która go podpisała, złożyła oświadczenie zawarte w dokumencie (art. 245 k.p.c.).

Sąd uznał za wiarygodne zeznania w charakterze strony powoda N. N. (1). Powód wyjaśnił w jakim stanie znajdował się jego pojazd przed szkodą oraz kiedy stał się jego właścicielem. Powód zeznał także, że na okoliczności przebiegu postępowania likwidacyjnego. Zeznania w tym zakresie pokrywają się z dokumentami zgormadzonymi w aktach szkody dostarczonymi przez pozwanego. Powód wyjaśnił także, że sprzedał pojazd marki X. (...) za kwotę 4 000 zł bez jego naprawiania po szkodzie z dnia 27 sierpnia 2024 roku. Powód dysponuje wiedzą z pierwszej ręki na temat stanu pojazdu, jako że był właścicielem pojazdu w dacie szkody. Bez wątpienia powód wie w jaki sposób dbał o pojazd, jak go eksploatował, a także czy przeprowadził naprawę pojazdu po szkodzie z dnia 27 sierpnia 2024 roku. Powód niewątpliwie ma także wiedzę na temat ceny za jaką sprzedał pojazd w stanie uszkodzonym. Zeznania powoda potwierdzone zostały zresztą także treścią dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy i opiniami biegłego.

Sąd dopuścił w sprawie dowód z opinii biegłego z zakresu wyceny wartości pojazdów D. D. na fakt ustalenia rzeczywistej rynkowej wartości pojazdu marki X. (...) o numerze rejestracyjnym (...) przed powstaniem szkody w wyniku zdarzenia szkodowego z dnia 27 sierpnia 2024 roku. Sąd nie jest związany opinią biegłego i ocenia ją na równi z innymi środkami dowodowymi w ramach swobodnej oceny dowodów przewidzianej w art. 233 § 1 k.p.c., zgodnie z którym sąd ocenia wiarygodność i moc dowodów według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego. Ocenę opinii biegłego odróżniają jednak szczególne kryteria. N. je: zgodność z zasadami logiki i wiedzy powszechnej, poziom wiedzy biegłych, podstawy teoretyczne opinii, sposób motywowania oraz stopień stanowczości wyrażonej w niej wniosków. Przedmiotem opinii nie jest bowiem przedstawienie faktów, lecz ich ocena na podstawie wiedzy fachowej (wiadomości specjalnych). Nie podlega ona zatem weryfikacji jak dowód na podstawie kryteriów prawdy i fałszu. Nie chodzi tu bowiem o kwestię wiarygodności lecz o pozytywne lub negatywne uznanie wartości zawartego w opinii i jej uzasadnieniu rozumowania. Sąd ocenia dowód z opinii biegłego nie tylko przez pryzmat jej wniosków końcowych, ale również w oparciu o dokumentację, na podstawie której została wydana. Sąd wykorzystał opinię główną i opinię uzupełniającą biegłego D. D. do poczynienia ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie.

Opinia biegłego D. D. okazała się przydatna w zakresie ustalenia wartości pojazdu marki X. (...) o numerze rejestracyjnym (...) w stanie sprzed szkody z dnia 27 sierpnia 2024 roku. Biegły w opinii zasadniczej wyjaśnił, że wartość pojazdu wynosiła 18 700 zł, przy czym wartość tę określono na podstawie notowań wartości rynkowych z bazy pojazdów komputerowego systemu (...) na sierpień 2024 roku oraz korekt mających wpływ na wartość pojazdu. Wartość bazowa brutto pojazdu wynosiła 14 850 zł. Taką samą wartość bazową przyjął dla wyliczenia wartości pojazdu pozwany, a także rzeczoznawca G. E. w sporządzonej na zlecenie powoda wycenie nr AT-(...) z dnia 25 września 2024 roku. Jeśli chodzi natomiast o zastosowane korekty, biegły przyjął korekty dodatnie, tj. podnoszące wartość pojazdu, za wyposażenie dodatkowe (1 406 zł), za pierwszą rejestrację (1 194 zł), za przebieg (961 zł) oraz za ogumienie (284 zł). Biegły wyjaśnił, że korekta za wyposażenie dodatkowe powoduje powiększenie wartości pojazdu, gdy jest wyposażeniem ponadstandardowym oraz jest sprawne, czyli zdolne do pełnienia swojej funkcji. Wielkość korekty wartości bazowej związanej z wyposażeniem dodatkowym pojazdu została określona na podstawie udziału tego wyposażenia w wartości standardowo wyposażonego, nowego pojazdu z uwzględnieniem amortyzacji pojazdu i zwiększonej amortyzacji jego wyposażenia. Biegły wskazał, że elementami wyposażenia dodatkowego podnoszącymi wartość pojazdu X. (...) o numerze rejestracyjnym (...) były osłony boczne rurowe (gmole), stelaż do kufrów bocznych oraz szyba przednia. Korektę za wyposażenie dodatkowe w kwocie 1 405 zł zastosowali w swoich wycenach także pozwany oraz rzeczoznawca G. E.. Z kolei korekta dodana za pierwszą rejestrację uwzględnia wpływ daty pierwszej rejestracji pojazdu na jego wartość. Biegły wyjaśnił, że przyjmuje się, że pojazd bazowy został zarejestrowany po raz pierwszy 15 maja 2007 roku. Pojazd powoda został zarejestrowany 25 miesięcy później (4 czerwca 2009 roku), w związku z czym okres jego eksploatacji jest krótszy od okresu eksploatacji pojazdu bazowego, co uzasadnia korektę dodatnią wartości pojazdu. Tę korektę także zastosowali zarówno pozwany, jak i rzeczoznawca G. E.. Biegły wyjaśnił, że korekta za przebieg wynika z tego, że przebieg rzeczywisty motocykla powoda (22 438 km) jest niższy od normatywnego (46 400 km). Przebieg pojazdu wpływa zaś na jego wartość. Jako, że przebieg rzeczywisty pojazdu powoda był o 23 962 km niższy niż normatywny, zasadne było zastosowanie korekty wartości w wysokości 5,51 %. Biegły zastosował także korektę dodatnią za ogumienie. Stan ogumienia także wpływa na wartość pojazdu. Tę korektę także zastosowali G. E. i pozwany w swoich wycenach pojazdu powoda, choć określili wartość tej korekty na kwotę 173 zł. Pozwany zakwestionował opinię biegłego domagając się w piśmie procesowym z dnia 19 sierpnia 2025 roku sporządzenia opinii uzupełniającej, w której biegły wyliczy wartość pojazdu przed szkodą bez zastosowania korekty dodatniej za przebieg oraz z zastosowaniem korekty ujemnej w wysokości 5 procent za wcześniejszą szkodowość pojazdu. Pozwany zauważył, że dla pojazdów kilkuletnich, posiadających więcej niż jednego właściciela dla zastosowania dodatniej korekty za przebieg wymagane jest udokumentowanie przebiegu np. poprzez przedstawienie książki serwisowej pojazdu z odpowiednimi wpisami. Zdaniem pozwanego brak udokumentowania przebiegu od daty pierwszej rejestracji, korekta dodatnia nie powinna być stosowana. Pozwany wskazał też, że biegły nie zastosował korekty za wcześniejszą szkodę, co w przypadku motocykli ma istotny wpływ na jego wartość. Pozwany zaznaczył, że jego rzeczoznawca podczas oględzin mobilnych pojazdu stwierdził niefachowo wykonane wcześniejsze naprawy motocykla, w związku z czym korekta jest w pełni zasadna. Biegły D. D. w opinii uzupełniającej wyjaśnił w sposób wyczerpujący podstawy zastosowania korekty dodatniej za przebieg. Biegły wskazał, że nie ma konieczności posiadania pełnej dokumentacji przebiegu w celu zastosowania korekty dodatniej za przebieg pojazdu. Ustalenie zasadności zastosowania takiej korekty może polegać na analizie różnych dostępnych danych i okoliczności, nie tylko na wpisach w książce serwisowej. Biegły zaznaczył, że sprawdził historię pojazdu powoda marki (...) o numerze rejestracyjnym (...) w systemie (...), gdzie oprócz częściowej historii przebiegów podczas badań technicznych motocykla znajduje się także informacja z systemów (...) oraz R.. W obu tych portalach informacja o zgodności przebiegu jest prawidłowa. Biegły zaznaczył, że brak jest podstaw, aby sądzić, że przebieg wskazywany przez drogomierz był inny niż udokumentowany w aktach szkody. Biegły wyjaśnił też, że ocena przebiegu pojazdu jest procesem kompleksowym, a nie jedynie formalnym. Nie ma konieczności pomijania korekty w sytuacji braku pełnej dokumentacji, o ile rzeczoznawca jest w stanie wykazać logiczną zasadność stosowanej wartości – a taka możliwość w niniejszej sprawie istniała. Biegły przyznał też w opinii uzupełniającej, że zastosowanie korekty ujemnej w wysokości 5 procent za wcześniejszą szkodowość motocykla powoda jest uzasadnione. Biegły wskazał, że motocykl pochodził z USA, natomiast zgodnie z informacją z (...) i adnotacji w systemie R. był on uszkodzony w USA. Biegły wskazał, że motocykl powoda został sprowadzony do Polski w 2010 roku jako uszkodzony. Dlatego też uwzględnienie korekty ujemnej w wysokości 5 % było uzasadnione. Biegły wyjaśnił, że naprawy powypadkowe pojazdów powodują obniżenie wartości tych pojazdów w odniesieniu do pojazdów bezwypadkowych i mogą stanowić podstawę do stosowania ujemnej korekty wartości. W efekcie zastosowania tej korekty biegły ustalił w opinii uzupełniającej wartość pojazdu marki X. (...) o numerze rejestracyjnym (...) w stanie sprzed szkody z dnia 27 sierpnia 2024 roku na kwotę 17 800 zł. Biegły w sposób zupełnie logiczny wytłumaczył wnioski opinii. W istocie rzeczy pozwany kwestionował opinię zasadniczą biegłego wyłącznie w zakresie braku zastosowania korekty ujemnej z tytułu wcześniejszej szkody oraz zastosowania korekty dodatniej za przebieg pojazdu niższy od normatywnego. W pozostałym zakresie żadna ze stron nie kwestionowała opinii biegłego, a i sąd uznał ją za rzetelną. Biegły na skutek zarzutów pozwanego uwzględnił korektę ujemną z tytułu wcześniejszej szkody wyjaśniając logicznie z jakiego powodu ją zastosował. Biegły wyjaśnił także w sposób wyczerpujący i logiczny z jakich przyczyn zastosował tę korektę i dlaczego argumenty pozwanego kwestionujące zastosowanie tej korekty uważa za niezasadne. Sąd zgadza się z argumentami biegłego wskazującymi, że pomimo braku pełnej dokumentacji przebiegu motocykla powoda, możliwe było ustalenie korekty dodatniej na podstawie innych dostępnych danych. Biegły ustalił przebieg pojazdu powoda w oparciu o dane w aktach szkody, na drogomierzu oraz dostępne w systemach (...), (...) oraz R.. Wszystkie te dane wskazywały tę samą wartość przebiegu pojazdu powoda. Brak w tej sytuacji w ocenie sądu podstaw, by uznać, że przebieg motocykla marki X. (...) o numerze rejestracyjnym (...) na dzień powstania szkody, tj. 27 sierpnia 2024 roku był inny aniżeli wskazywany przez drogomierz. Pozwany w piśmie procesowym z dnia z dnia 17 lutego 2026 roku oświadczył, że zgłasza zastrzeżenia do opinii biegłego oraz podtrzymuje dotychczas zgłoszone zastrzeżenia przedstawiając w kontekście zastosowania przez biegłego korekty dodatniej za przebieg pojazdu argumenty analogiczne, co w piśmie procesowym z dnia 19 sierpnia 2025 roku. W ocenie Sądu zarzuty te, w obliczu argumentów przedstawionych przez biegłego w opinii uzupełniającej, stanowią jedynie polemikę z prawidłowymi ustaleniami i wnioskami opinii biegłego. Sąd ocenia dowód z opinii biegłego nie tylko przez pryzmat jej wniosków końcowych, ale również w oparciu o dokumentację, na podstawie której została wydana. Zdaniem sądu wysnute przez biegłego wnioski były jasne i zrozumiałe. Ustalenia biegłego zostały poczynione w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy, jak również na podstawie programu eksperckiego (...) oraz systemów (...), (...) oraz R.. Sąd ocenił opinię jako rzetelną, obiektywną i fachowo przygotowaną. Sporządzający jest specjalistą w swojej dziedzinie, posiada bogatą wiedzę oraz znaczne doświadczenie zawodowe. Mając na uwadze powyższe sąd w całości podzielił wnioski biegłego D. D. ustalając wartość pojazdu powoda w stanie nieuszkodzonym na dzień 27 sierpnia 2024 roku na kwotę 17 800 zł.

Powód w niniejszym postępowaniu domagał się dopłaty do odszkodowania z tytułu naprawienia szkody w należącym do niego pojeździe marki X. (...) o numerze rejestracyjnym (...). Powód wskazywał, że ustalona przez pozwanego wartość rynkowa pojazdu w stanie przed szkodą nie jest prawidłowa, w związku z czym dochodził on różnicy pomiędzy wartością rynkową pojazdu przed szkodą ustaloną przez pozwanego w wysokości 16 800 zł, a kwotą 18 600 zł wynikającą z ekspertyzy sporządzonej na zlecenie powoda. Okoliczności faktyczne takie jak zaistnienie zdarzenia drogowego z dnia 27 sierpnia 2024 roku, w którym doszło do szkody, posiadanie ubezpieczenia OC sprawcy szkody u pozwanego, odpowiedzialność pozwanego za szkodę, fakt uszkodzenia pojazdu, zakres uszkodzeń, fakt powstania szkody całkowitej, przebieg postępowania likwidacyjnego oraz wartość pojazdu w stanie po szkodzie nie były sporne. Sporna pozostawała wartość pojazdu powoda w stanie sprzed szkody.

Powództwo podlegało uwzględnieniu w części.

Podstawę odpowiedzialności pozwanego stanowiły przepisy art. 805 § 1 k.c. w zw. z art. 822 k.c. w zw. z art. 436 § 2 k.c. w zw. z art. 415 k.c. i art. 363 k.c. oraz art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (T.j. Dz.U. z 2025 r., poz. 367 ze zm., dalej: ustawa).

Stosownie do treści art. 805 § 1 k.c. ubezpieczyciel przez umowę ubezpieczenia zobowiązuje się, w zakresie działalności swego przedsiębiorstwa, spełnić określone świadczenie w razie zajścia przewidzianego w umowie wypadku, a ubezpieczający zobowiązuje się zapłacić składkę.

Zgodnie z treścią art. 822 § 1 i 4 k.c., przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej ubezpieczyciel zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, względem których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo osoba, na której rzecz została zawarta umowa ubezpieczenia. Uprawniony do odszkodowania w związku ze zdarzeniem objętym umową ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej może dochodzić roszczenia bezpośrednio od ubezpieczyciela. Odpowiedzialność posiadacza lub kierującego pojazdem w ruchu kształtuje się na zasadach ogólnych, czyli na zasadzie winy (art. 436 § 2 k.c.), a przy rozstrzygnięciu o odszkodowaniu z ubezpieczenia OC koniecznym jest sięgnięcie do ogólnych reguł Kodeksu cywilnego odnoszących się do zakresu odszkodowania, w szczególności do przepisu art. 361 § 1 i 2 k.c., w którym zostały określone reguły nakazujące przestrzeganie zasady pełnego odszkodowania w granicach adekwatnego związku przyczynowego.

Zgodnie z treścią art. 19 ust. 1 ustawy, poszkodowany w związku ze zdarzeniem objętym umową ubezpieczenia obowiązkowego odpowiedzialności cywilnej (OC) może dochodzić roszczeń bezpośrednio od zakładu ubezpieczeń. Z ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych przysługuje odszkodowanie, jeżeli posiadacz lub kierujący pojazdem mechanicznym są obowiązani do odszkodowania za wyrządzoną w związku z ruchem tego pojazdu szkodę, której następstwem jest śmierć, uszkodzenie ciała, rozstrój zdrowia bądź też utrata, zniszczenie lub uszkodzenie mienia (art. 34 ust. 1 ustawy). Odszkodowanie ustala się i wypłaca w granicach odpowiedzialności cywilnej posiadacza lub kierującego pojazdem mechanicznym, najwyżej jednak do ustalonej w umowie ubezpieczenia sumy gwarancyjnej (art. 36 ust. 1 ustawy).

Zgodnie zaś z dyspozycją art. 361 § 1 k.c., zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne następstwa działania lub zaniechania, z których szkoda wynikła. Paragraf drugi tego przepisu stanowi, że naprawienie szkody obejmuje straty, które poszkodowany poniósł, oraz korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby szkody nie wyrządzono. Określa zatem zasadę pełnego odszkodowania.

Zgodnie z art. 363 § 1 k.c. naprawienie szkody może nastąpić według wyboru poszkodowanego, bądź przez przywrócenie stanu poprzedniego, bądź przez zapłatę odpowiedniej sumy, lecz odszkodowanie ubezpieczeniowe z tytułu OC wypłaca się zawsze w pieniądzu.

Szkoda jest uszczerbkiem w prawnie chronionych dobrach wyrażającym się w różnicy między stanem dóbr, jaki istniał i jaki mógłby następnie wytworzyć się w normalnej kolei rzeczy, a stanem, jaki powstał na skutek zdarzenia wywołującego zmianę w dotychczasowym stanie rzeczy, z którym to zdarzeniem ustawodawca wiąże powstanie odpowiedzialności odszkodowawczej. Samo jednak wyznaczenie rozmiaru szkody nie przesądza jeszcze o rozmiarze odszkodowania; każdorazowo granice obowiązku naprawienia szkody wyznaczane są przez tzw. normalny związek przyczynowy pomiędzy zdarzeniem wywołującym uszczerbek, a szkodą. Ponadto, muszą być też uwzględnione okoliczności ograniczające zasadę pełnego odszkodowania wynikające np. ze szczególnej regulacji prawnej (por. uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z dnia 7 sierpnia 2003 r., IV CKN 387/01, LEX 141410). Wypłacone odszkodowanie ma wyrównać uszczerbek majątkowy poszkodowanego.

W przypadku likwidacji szkód komunikacyjnych z OC sprawcy, szkoda majątkowa w pojeździe uszkodzonym może zostać zakwalifikowana jako tzw. szkoda częściowa bądź całkowita. Szkoda całkowita występuje wówczas, gdy pojazd uległ zniszczeniu w takim stopniu, że nie nadaje się do naprawy albo gdy koszty naprawy przekroczyłyby wartość pojazdu w dniu likwidacji szkody. Szkoda częściowa ma natomiast miejsce wówczas, gdy uszkodzony pojazd nadaje się do naprawy, a naprawa jest celowa i ekonomicznie uzasadniona. W przypadku wystąpienia szkody częściowej zakład ubezpieczeń jest zobowiązany do pokrycia kosztów celowej i ekonomicznie uzasadnionej naprawy pojazdu (restutycji).

W sprawie bezspornym było, iż szkoda w pojeździe miała charakter całkowitej oraz wartość pojazdu powoda po szkodzie. W przypadku szkody całkowitej pojazdu mechanicznego odszkodowanie powinno wynosić kwotę stanowiącą różnicę pomiędzy wartością pojazdu sprzed zdarzenia powodującego szkodę, a wartością pojazdu w stanie uszkodzonym. Sporna pozostawała jedynie kwestia wartości pojazdu w dacie szkody z dnia 27 sierpnia 2024 roku w stanie nieuszkodzonym. Sąd, jak już wcześniej wskazano, w zakresie ustalenia rzeczywistej rynkowej wartości pojazdu marki X. (...) o numerze rejestracyjnym (...) przed powstaniem szkody oparł się w całości na ustaleniach poczynionych przez biegłego D. D.. Biegły ustalił, iż wartość pojazdu w stanie nieuszkodzonym na dzień szkody, tj. 27 sierpnia 2024 roku wynosiła 17 800 zł.

Mając powyższe na uwadze Sąd ustalił, iż wysokość szkody oraz należne powodowi odszkodowanie z tytułu szkody całkowitej w pojeździe marki X. (...) o numerze rejestracyjnym (...) po szkodzie mającej miejsce 27 sierpnia 2024 roku wynosi 14 400 zł. Kwota ta stanowi różnicę pomiędzy wartością pojazdu przed szkodą w wysokości 17 800 zł i wartością pojazdu w stanie uszkodzonym w wysokości 3 400 zł. Pozwany wypłacił do tej pory na rzecz powoda odszkodowanie w wysokości 13 400 zł. Roszczenie powoda o zapłatę odszkodowania z tytułu szkody w pojeździe z dnia 27 sierpnia 2024 roku było więc uzasadnione w zakresie kwoty 1 000 zł (14 400 zł – 13 400 zł). Sąd miał w polu widzenia okoliczność, że N. N. (1) po szkodzie z dnia 27 sierpnia 2024 roku sprzedał motocykl za kwotę 4 000 zł nie naprawiając go, lecz w ocenie sądu jest to okoliczność irrelewantna dla ustalenia wysokości należnego powodowi odszkodowania. Między stronami bezsporne było to, że wartość pojazdu w stanie uszkodzonym wynosi 3 400 zł, a pozwany na podstawie tej wartości obliczył wysokość odszkodowania. Fakt, że powód sprzedał pojazd za wyższą cenę nie ma wpływu na wysokość należnego odszkodowania. Sprzedaż nie miała żadnego związku ze zdarzeniem szkodowym z dnia 27 sierpnia 2024 roku. Należy zaznaczyć, że zakres szkody i wysokość należnego odszkodowania uzależnione są także od zdarzeń, które nastąpiły po wystąpieniu szkody. Jak wskazuje Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 8 grudnia 2022 roku II (...) 726/22 (LEX nr 3456189), w razie naprawienia pojazdu we własnym zakresie uprawniony nie może żądać zapłaty odszkodowania obliczonego metodą kosztorysową, tzn. stanowiącego równowartość kosztów restytucji, czyli hipotetycznych koszów naprawy tego pojazdu. Żądanie zapłaty kosztów nieprzeprowadzonej restytucji nie może być uwzględnione, jeśli przywrócenie stanu poprzedniego nie jest możliwe. W takich bowiem przypadkach zgodnie z art. 363 § 1 zd. 2 k.c. roszczenie poszkodowanego ogranicza się do świadczenia w pieniądzu, rozumianego jako rekompensata pieniężna obliczana metodą dyferencyjną. Mowa tu w szczególności o dwóch sytuacjach: zbycia uszkodzonego pojazdu, wykluczającego dokonanie jego naprawy przez poszkodowanego, albo samodzielnego naprawienia samochodu, które - wobec dokonania rzeczywistej naprawy pojazdu - nie pozwala na obliczenie odszkodowania w sposób kosztorysowy jako hipotetycznych kosztów przywrócenia stanu poprzedniego, a z pominięciem kosztów rzeczywiście poniesionych (por. wyrok Sądu Okręgowego w T. z dnia 4 października 2023 roku VIII Ca 741/23, LEX nr 3628827, a także wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 czerwca 2021 r., IV CNPP 1/21, LEX nr 3191839). Nie można bowiem przyjąć, że obowiązek naprawienia szkody nie jest uzależniony od jakichkolwiek zdarzeń następczych - szkoda ma charakter dynamiczny. W uchwale 7 sędziów z 11 września 2024 r., III CZP 65/23 (LEX nr 3754128), Sąd Najwyższy trafnie przyjął, że jeżeli naprawa pojazdu przez poszkodowanego stała się niemożliwa, w szczególności w razie zbycia lub naprawienia pojazdu, nie jest uzasadnione ustalenie wysokości odszkodowania z ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych jako równowartości hipotetycznych kosztów naprawy. Powyższe zasady nie mogą jednak mieć zastosowania w sytuacji, gdy odszkodowanie jest wypłacane w ramach rozliczenia szkody całkowitej, bowiem w takiej sytuacji nie można w ogóle mówić o ustaleniu odszkodowania odpowiadającego kosztom naprawy pojazdu czy to hipotetycznym czy rzeczywistym. Szkoda całkowita występuje wszak wówczas, gdy pojazd nie nadaje się do naprawy albo gdy koszty naprawy przekraczają wartość pojazdu w dniu likwidacji szkody. Oczywiście teoretycznie można przyjąć za wartość pojazdu w stanie uszkodzonym cenę, za którą realnie powód zbył pojazd w tym stanie, lecz wartość ta była bezsporna między stronami – strony zgodne były co do tego, że pojazd w stanie uszkodzonym wart jest 3 400 zł. Poza tym nie wiadomo kiedy powód zbył ów pojazd, ani czy to kiedy pojazd został zbyty rzutowało na cenę sprzedaży. Nie ma w ocenie sądu podstaw, by obniżać sumę należnego powodowi odszkodowania tylko dlatego, że zbył uszkodzony w wyniku kolizji z dnia 27 sierpnia 2024 roku motocykl za cenę wyższą aniżeli bezsporna między stronami wartość tego pojazdu.

Reasumując, żądanie powoda należało uznać za zasadne w zakresie kwoty 1 000 zł tytułem odszkodowania z tytułu szkody całkowitej w pojeździe marki X. (...) o numerze rejestracyjnym (...) po szkodzie mającej miejsce 27 sierpnia 2024 roku. W związku z tym sąd w punkcie I wyroku zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 1 000 zł.

O odsetkach od kwoty zasądzonej w punkcie I wyroku sąd orzekł na podstawie art. 481 § 1 i 2 k.c. oraz art. 14 ust. 1 ustawy. W niniejszej sprawie powód żądał zasądzenia odsetek od kwoty 1 800 zł od dnia 1 października 2024 roku. Zgodnie z treścią art. 14 ust. 1 ustawy, zakład ubezpieczeń wypłaca odszkodowanie w terminie 30 dni licząc od dnia złożenia przez poszkodowanego lub uprawnionego zawiadomienia o szkodzie. Stosownie zaś do ust. 2 cytowanego artykułu w przypadku gdyby wyjaśnienie w terminie, o którym mowa w ust. 1, okoliczności niezbędnych do ustalenia odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń albo wysokości odszkodowania okazało się niemożliwe, odszkodowanie wypłaca się w terminie 14 dni od dnia, w którym przy zachowaniu należytej staranności wyjaśnienie tych okoliczności było możliwe, nie później jednak niż w terminie 90 dni od dnia złożenia zawiadomienia o szkodzie, chyba że ustalenie odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń albo wysokości odszkodowania zależy od toczącego się postępowania karnego lub cywilnego. W terminie, o którym mowa w ust. 1, zakład ubezpieczeń zawiadamia na piśmie uprawnionego o przyczynach niemożności zaspokojenia jego roszczeń w całości lub w części, jak również o przypuszczalnym terminie zajęcia ostatecznego stanowiska względem roszczeń uprawnionego, a także wypłaca bezsporną część odszkodowania. W przedmiotowej sprawie córka powoda zgłosiła w jego imieniu szkodę pozwanemu w dniu 29 sierpnia 2024 roku, a zatem trzydziestodniowy termin na wypłatę odszkodowania powinien upłynąć z dniem 28 września 2024 roku. 28 września 2024 roku przypadał jednak na sobotę. Zgodnie z art. 115 k.c., jeżeli koniec terminu do wykonania czynności przypada na dzień uznany ustawowo za wolny od pracy lub na sobotę, termin upływa następnego dnia, który nie jest dniem wolnym od pracy ani sobotą. Termin na spełnienie świadczenia odszkodowawczego na rzecz powoda upływał zatem dla pozwanego z dniem 30 września 2024 roku, który był następnym dniem przypadającym na koniec terminu na wypłatę odszkodowania, który nie jest dniem wolnym od pracy, ani sobotą. Od dnia następnego, tj. od dnia 1 października 2024 roku możliwe stało się naliczanie odsetek za opóźnienie za wypłatę odszkodowania. Dlatego też sąd zasądził w punkcie I wyroku od pozwanego na rzecz powoda odsetki ustawowe za opóźnienie od kwoty 1 000 zł od dnia 1 października 2024 roku do dnia zapłaty.

W pozostałej części roszczenie powoda było nieuzasadnione. W związku z tym powództwo w pozostałej części zostało oddalone jako bezzasadne, o czym sąd orzekł w punkcie II wyroku.

O kosztach procesu sąd w punkcie III wyroku orzekł na podstawie art. 98 § 1, § 1 ¹, § 3 k.p.c., art. 99 k.p.c. i 100 k.p.c., mając na uwadze zasadę odpowiedzialności strony za wynik procesu i zasądzając od pozwanego na rzecz powoda kwotę 326,33 zł. Zgodnie z art. 100 k.p.c., w razie częściowego tylko uwzględnienia żądań koszty będą wzajemnie zniesione lub stosunkowo rozdzielone. Sąd może jednak włożyć na jedną ze stron obowiązek zwrotu wszystkich kosztów, jeżeli jej przeciwnik uległ tylko co do nieznacznej części swego żądania albo gdy określenie należnej mu sumy zależało od wzajemnego obrachunku lub oceny sądu. Powód wygrał sprawę w 55,56 %. Na koszty procesu poniesione przez powoda składało się: 200 zł tytułem opłaty sądowej od pozwu, 900 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego (obliczone na podstawie § 2 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie - t.j. Dz.U. z 2026 r., poz. 215), 17 zł tytułem opłaty skarbowej za pełnomocnictwo, 479,16 zł tytułem wydatków na koszty zasadnicze opinii biegłego oraz 471,23 zł tytułem wydatków na koszty opinii uzupełniającej biegłego. Łącznie powód poniósł koszty w wysokości 2 067,39 zł. Zwrotowi przez pozwanego tytułem kosztów procesu podlegało 55,56 % tej kwoty tj. 1 148,64 zł. Pozwany wygrał z kolei sprawę w 44,44 %. Na koszty procesu poniesione przez pozwanego składało się: 900 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego, 479,16 zł tytułem wydatków na koszty opinii biegłego i 471,23 zł tytułem wydatków na koszty opinii uzupełniającej biegłego. Łącznie pozwany poniósł koszty w wysokości 1 850,39 zł. Refundacji przez powoda podlegało 44,44 % tej kwoty tj. 822,31 zł. Po dokonaniu wzajemnego potrącenia powyższych sum (1 148,64 zł – 822,31 zł), sąd zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 326,33 zł tytułem zwrotu kosztów procesu. Kwota 326,33 zł tytułem zwrotu kosztów procesu została od pozwanego na rzecz powoda zasądzona wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty, zgodnie z brzmieniem art. 98 § 1 ¹ k.p.c., w myśl którego, od kwoty zasądzonej tytułem zwrotu kosztów procesu należą się odsetki, w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono, do dnia zapłaty.