Wyrok z 21 kwietnia 2026, sygn. III C 784/24

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 21 kwietnia 2026 r.

Sąd Rejonowy Szczecin-Centrum w Szczecinie III Wydział Cywilny

w składzie następującym:

Przewodniczący:	Sędzia Justyna Pikulik
Protokolant:	Justyna (...)

po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2026 r. w Z.

na rozprawie

sprawy z powództwa Gminy Miasta Z.

przeciwko S. Z. (1), F. Z. i małoletniej P. Z.

o opróżnienie i wydanie lokalu mieszkalnego

oddala powództwo

Sygn. akt III C 784/24

UZASADNIENIE

Pozwem z 10 października 2024 r. powódka Gmina Miasto Z. – Zarząd Budynków i (...) w Z. reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika, wniosła o nakazanie, aby pozwani S. Z. (1), F. Z. i małoletnia P. Z. opróżnili i wydała powodowi Gminie Miasto Z. lokal mieszkalny położony w Z. przy ul. (...), w stanie wolnym od rzeczy i osób oraz o zasądzenie solidarnie od pozwanych na rzecz powódki kosztów procesu, w tym kosztów doręczenia korespondencji za pośrednictwem komornika i kosztów z tym związanych oraz kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty.

Uzasadniając żądanie pozwu powódka wskazała, że jest właścicielką przedmiotowego lokalu, który został wynajęty A. F., a następnie K. Z. (1) (matce F. i S. Z. (1)). W ocenie powódki, po śmierci K. Z. (1) jej dzieci nie wstąpiły w stosunek najmu przedmiotowego lokalu, albowiem nie zamieszkiwali oni w przedmiotowym lokalu w chwili śmierci poprzedniej najemczyni tego lokalu, która w ww. lokalu zamieszkiwała sama. Powódka wskazała, że bezskutecznie wzywała pozwanych do opuszczenia przedmiotowego lokalu.

Pozwani S. Z. (1), F. Z. wnieśli o oddalenie powództwa w całości i wstrzymanie ich eksmisji z lokalu przy ul. (...) w Z.. Pozwani podnieśli, że zamieszkiwali oni wraz z K. Z. (1) w chwili jej śmierci.

Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:

Lokal mieszkalny położony w Z. przy ul. (...) stanowi własność Gminy Miasto Z..

Niesporne

10 sierpnia 1994 r. poprzedniczka prawna powódki Gminy Miasta Z. zawarła z A. F. umowę najmu lokalu mieszkalnego położonego w Z. przy (...), składającego się z trzech pokoi, kuchni, przedpokoju, WC, łazienki o łącznej powierzchni użytkowej 82,24 m ² i powierzchni mieszkalnej 52,50 m ².

30 stycznia 1998 r. Wydział Budynków i Lokali Komunalnych Urzędu Miejskiego w Z. wydał zaświadczenie stwierdzające, że X. i K. Z. (1) na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych wstąpili w stosunek najmu przedmiotowego lokalu mieszkalnego.

Do wspólnego zamieszkiwania wraz z nimi uprawnione były ich dzieci, tj. S. i F. Z..

16 lutego 1998 r. poprzedniczka prawna powódki Gminy Miasta Z. zawarła z K. i X. Z. ( rodzicami pozwanych S. i F. Z.). aneks do umowy z 10 sierpnia 1994 r., zgodnie z którym stali się oni stronami umowy najmu przedmiotowego lokalu.

Dowód:

- umowa najmu z 10 sierpnia 1994 r., k. 5;

- aneks z 16 lutego 1998 r. do umowy najmu z 10 sierpnia 1994 r., k. 6

- zaświadczenie z 30 stycznia 1998 r., k. 6 verte

Faktycznie wraz z K. i X. Z. zamieszkiwali także ich dzieci pozwani F. Z. i S. Z. (1), a następnie także córka S. Z. (1),- P. Z..

F. Z. około lat 2010-2015 na krótkie okresy wyprowadzał się z przedmiotowego lokalu, do którego jednak później wracał. W 2017 r. trafił on do zakładu karnego, gdzie odbywał karę pozbawienia wolności w wymiarze powyżej dwóch lat. Przed rozpoczęciem wykonywania tej kary wymeldował się z przedmiotowego lokalu w tym celu, żeby na czas jego izolacji penitencjarnej zmalały koszty związane z czynszem i innymi opłatami dotyczącymi tego mieszkania.

Pozwany F. Z. opuścił zakład karny w 2019 r. i od tego czasu nieprzerwanie zamieszkiwał wraz z K. Z. (1) w lokalu przy ul. (...) w Z..

W tym okresie był często widywany przez innych sąsiadów, w tym przez Ł. Z., która jeszcze przed śmiercią K. Z. (1) odwiedzała ją w tym lokalu.

Dowód:

-zeznania świadka Ł. Z., k. 132;

-przesłuchanie pozwanej S. Z. (1) k. 93, 171;

-przesłuchanie F. Z. k. 93, 171

Pozwana S. Z. (1) także stale zamieszkiwała w przedmiotowym lokalu. Przed 2023 r. pozostawała ona w związku partnerskim z mężczyzną, który wynajmował inny lokal mieszkalny. S. Z. (1) bywała u swojego partnera na niektóre weekendy. Czasem zabierała także do partnera swoją córkę. Niemniej jednak większość jej przedmiotów osobistych, ubrań itp. Pozostawała w lokalu przy ul. (...) w Z.. Tam też koncertowały się jej życiowe interesy. Ze swoim partnerem S. Z. (1) rozstała się latem 2023 r. i od tego czasu nie opuszczała już w ogóle lokalu przy ul. (...) w Z..

Dowód:

-zeznania świadka Ł. Z., k. 132;

-zeznania świadka Z. S. (1), k. 170;

-przesłuchanie pozwanej S. Z. (1) k. 93, 171;

-przesłuchanie pozwanego F. Z. k. 93, 171

15 lutego 2024 r. K. Z. (1) złożyła wniosek o udzielenie obniżki czynszu najmu, składając jednocześnie oświadczenie o tym, że S. Z. (1) nie zamieszkuje w lokalu mieszkalnym przy ul. (...) w Z. od pięciu lat i że nie ma zamiaru tam zamieszkiwać. Oświadczenie te podpisali także Z. S. (2), H. I. i Ł. Z. (uprzednio A.). O podpis zostali oni poproszeni przez K. Z. (1), która w ten sposób chciała doprowadzić do obniżki czynszu i innych kosztów związanych z eksploatacją przedmiotowego mieszkania, albowiem uzyskała ona informacje od opiekunki z MOPSu o tym, że zadeklarowanie mniejszej ilości osób stale zamieszkujących w mieszkaniu doprowadzi do tego, że obciążenia te w istocie zmaleją. Świadkowie wskazani w tym oświadczeniu podpisali się zaś z grzeczności, nie weryfikując w sposób szczegółowy prawdziwości tego oświadczenia.

Dowód:

- wniosek o udzielenie obniżki czynszu najmu, k. 115;

- zeznania świadka Ł. Z., k. 132;

-zeznania świadka H. I., k. 170;

-zeznania świadka Z. S. (1), k. 170;

-przesłuchanie pozwanej S. Z. (1) k. 93, 171;

-przesłuchanie pozwanego F. Z. k. 93, 171

W tym okresie także stan zdrowia K. Z. (2) zaczął się pogorszać i wymagała ona coraz intensywniejszej, codziennej opieki, którą zapewniała jej córka S. Z. (1) stale przebywając w lokalu przy (...) w Z.. W tym czasie widywana była także przez innych sąsiadów w przedmiotowej nieruchomości.

Dowód:

-zeznania świadka Ł. Z., k. 132;

-zeznania świadka H. I., k. 170;

-przesłuchanie pozwanej S. Z. (1), k. 93, 171

- przesłuchanie pozwanego F. Z., k. 93, 171

K. Z. (1) zmarła 19 kwietnia 2024 r. Bezpośrednio przed śmiercią K. Z. (1) wraz z nią zamieszkiwali S. Z. (1), F. Z. i P. Z..

Dowód:

-przesłuchanie pozwanej S. Z. (1) k. 93, 171

-przesłuchania pozwanego F. Z. k. 93, 171

Pismem z 31 maja 2024 r. pozwana S. Z. (1) wystąpiła o regulację stanu prawnego przedmiotowego lokalu mieszkalnego.

Na skutek tego wniosku powódka Gmina Miasto Z. przeprowadziła postępowanie wyjaśniające, którego celem było zweryfikowanie zasadności wniosku S. Z. (1). Po odebraniu wyjaśnień od S. Z. (1) i jej sąsiadów powódka doszła do przekonania, że brak jest podstaw do zawarcia przedmiotowej umowy najmu ze względu na fakt, że S. Z. (1) nie zamieszkiwała w przedmiotowym lokalu w chwili śmierci K. Z. (1), o czym powódka poinformowała S. Z. (1) i F. Z. pismami z 18 czerwca 2024 r.

Dowód:

-wniosek pozwanej S. Z. (1) z 31 maja 2024 r., k. 9-12

-protokoły wyjaśnień świadków, k. 13-15;

-decyzja Zarządu Budynków i Lokali Komunalnych w Z. z 18 czerwca 2024 r., k. 16 i 17

Pismem z 3 lipca 2025 r. powódka wezwała S. Z. (1) do wydania jej przedmiotowego lokalu.

Dowód:

- wezwanie z 3 lipca 2024 r., k. 19

Pismem z 1 października 2024 r. powódka Gmina Miasto Z. wezwała pozwanych S. Z. (1), F. Z. i małoletnią P. Z. do opróżnienia z osób i rzeczy oraz wydania przedmiotowego lokalu przy ul. (...) w Z. do 8 października 2024 r., informując, że w razie niewykonania w terminie przedmiotowego żądania, sprawa zostanie skierowana na drogę sądową. Korespondencja ta została wysłana na adres przedmiotowego lokalu przesyłką poleconą.

Dowód:

- wezwanie z 1 października 2024 r. wraz z potwierdzeniem nadania, k. 20-21

Należności względem powódki za utrzymanie tego lokalu nie były na bieżąco opłacane ze względu na problemy finansowe oraz problemy ze zdrowiem S. Z. (1). W ostatnim czasie S. Z. (1) i F. Z. regularnie dokonują spłaty zadłużenia.

Dowód:

-kartoteka za okres 20.04-29.09.2024 r., k. 22

-przesłuchanie pozwanej S. Z. (1) k. 93, 171

-przesłuchanie pozwanego F. Z. k. 93, 171

Pozwani S. Z. (1), F. Z. i P. Z. nie korzystają ani nie wnioskowali o przyznanie pomocy finansowej z Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie. Nie posiadają oni orzeczenia o niepełnosprawności. Nie pobierają oni emerytury ani renty, natomiast S. Z. (1) pobiera świadczenie 800+ na swoją małoletnią córkę P. Z..

Dowód:

-informacja z (...) w Z. z 9 grudnia 2024 r., k. 45;

-informacja z Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Z., k. 47;

-informacje z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oddział w Z. z 23 grudnia 2024 r., k. 52-55

Pozwana S. Z. (1) z tytułu wykonywanej pracy otrzymuje wynagrodzenie w kwocie około 4.000-5.000 zł miesięcznie w zależności od jej efektywności w pracy. Ma na utrzymaniu swoją małoletnią córkę P. Z..

S. Z. (2) jest pod opieką psychiatry, bowiem zmaga się z depresją. Nie jest dotknięta innymi problemami zdrowotnymi.

Małoletnia P. Z. jest zdrowa.

Dowód:

-przesłuchanie S. Z. (1) k. 93, 171

Pozwany F. Z. utrzymuje się z prac dorywczych w sektorze budowlanym, z którego otrzymuje wynagrodzenie w kwocie około 3.000-3.500 zł miesięcznie. Nie ma on problemów ze zdrowiem.

Dowód:

-przesłuchanie pozwanego F. Z. k. 93, 171

Sąd Rejonowy zważył, co następuje:

Powództwo jako bezzasadne podlegało oddaleniu.

W przedmiotowej sprawie powódka Gmina Miasto Z. żądała od pozwanych S. Z. (1), F. Z. i małoletniej P. Z. opróżnienia i wydania jej lokalu mieszkalnego położonego w Z. przy ul. (...), w stanie wolnym od rzeczy i osób.

Niesporny był fakt, że powódka jest właścicielką przedmiotowego lokalu. Niesporny pozostawał fakt, że lokal ten stanowił przedmiot umowy najmu pomiędzy powódką, a K. Z. (1) aż do chwili jej śmierci. Niesporne pozostawało to, że F. Z. i S. Z. (1) byli dziećmi K. Z. (1) oraz to, że do chwili obecnej zajmują oni, wraz z P. Z., przedmiotowy lokal.

Sporna była kwestia tego, czy pozwani zamieszkiwali w lokalu mieszkalnym przy (...) w Z. w chwili śmierci najemczyni K. Z. (1), tj. w dniu 19 kwietnia 2024 r. Odpowiedź na te pytanie była kluczowa dla zweryfikowania tego, czy pozwanym przysługuje skuteczny względem powódki tytuł prawny do władania tym lokalem.

Materialnoprawną podstawą roszczenia powódki stanowił art. 222 § 1 k.c. Przewidziane w przywołanym przepisie roszczenie windykacyjne jest roszczeniem właściciela o wydanie rzeczy, która znajduje się we władaniu innej osoby. Przepis ten stanowi, że właściciel może żądać od osoby, która włada faktycznie jego rzeczą, ażeby rzecz została mu wydana, chyba, że osobie tej przysługują skuteczne względem właściciela uprawnienia do władania rzeczą. Uprawnienia takie mogą mieć swoje źródło w umowie najmu lub innym stosunku prawnym uprawniającym do zajmowania lokalu. Do uwzględnienia powództwa konieczne jest stwierdzenie istnienia przesłanek pozytywnych w postaci uprawnień właścicielskich powoda oraz władania jego lokalem przez pozwanych, a także braku przesłanki negatywnej, jaką jest istnienie po stronie pozwanego skutecznego względem właściciela uprawnień do władania rzeczą.

Na gruncie przywołanego wyżej art. 222 § 1 k.c., dla uznania skuteczności roszczenia wydobywczego powódki koniecznym było ustalenie w pierwszej kolejności, że przysługuje jej prawo własności lokalu, po drugie stwierdzenie, że lokal ten pozostaje w faktycznym władaniu pozwanego i po trzecie wreszcie, że pozwanym nie przysługuje skuteczne względem powódki uprawnienie do władania rzeczą.

Jak zostało wyżej wspomniane, dwie pierwsze przesłanki zastosowania tego przepisu są w oczywisty sposób spełnione. Powódka jest właścicielką lokalu przy ul. (...) w Z., natomiast pozwani lokalem tym faktycznie władają.

Do zweryfikowania tego, czy pozwani S. Z. (1) i F. Z. legitymują się skutecznym względem powódki tytułem prawnym do tego lokalu konieczne jest odwołanie się do art. art. 691 § 1 i 2 k.c. Zgodnie z przywołanymi przepisami w razie śmierci najemcy lokalu mieszkalnego w stosunek najmu lokalu wstępują: małżonek niebędący współnajemcą lokalu, dzieci najemcy i jego współmałżonka, inne osoby, wobec których najemca był obowiązany do świadczeń alimentacyjnych, oraz osoba, która pozostawała faktycznie we wspólnym pożyciu z najemcą. Warunkiem wstąpienia w stosunek najmu wymienionych osób jest to, by stale zamieszkiwały z najemcą w tym lokalu do chwili jego śmierci.

O zamieszkiwaniu w rozumieniu tego przepisu mówić można, gdy osoba mająca wstąpić w stosunek najmu ześrodkuje całą swoją działalności życiową w lokalu najemcy, tak by zajmowany przez tę osobę lokal stanowił jej centrum życiowe (Wyrok SN z 3.02.2000 r., I CKN 40/99, LEX nr 811808, zob. też W. Borysiak (red.), Kodeks cywilny. Komentarz, wyd. 34, 2025 i przywoływane tam orzecznictwo).

W realiach niniejszej sprawy Sąd przesłanko ustalił, że pozwani S. Z. (1), F. Z. i małoletnia P. Z. w dacie śmierci najemcy K. Z. (1), tj. 19 kwietnia 2024 r. zamieszkiwali wspólnie wraz z nią w lokalu przy ul. (...) w Z.. Ustalenie to miało charakter deklaratoryjny i potwierdzało stan istniejący w dacie śmierci głównego najemcy.

Sąd nie miał absolutnie żadnych wątpliwości, że pozwany F. Z. w istocie zamieszkiwał w przedmiotowym lokalu w chwili śmierci K. Z. (1), która bezspornie była najemczynią tego lokalu mieszkalnego. Świadczą o tym zeznania postronnych świadków oraz dowody z przesłuchania jego i jego siostry- pozwanej S. Z. (1) w charakterze stron.

W ocenie Sądu, dowody te wystarczyły do przyjęcia, że F. Z. zamieszkiwał w tym lokalu przez większą część swojego życia, z krótkimi przerwami na próbę samodzielnego mieszkania oraz na odbycie kary pozbawienia wolności. Niemniej jednak już od opuszczenia zakładu karnego, aż do dzisiaj, mieszka on w tym lokalu.

Bardziej problematyczna była kwestia tego, czy także pozwana S. Z. (1) zamieszkiwała w przedmiotowym lokalu w chwili śmierci K. Z. (1) w rozumieniu tego przepisu. Niemniej jednak sąd doszedł do przekonania, że i ona w tym lokalu zamieszkiwała w chwili śmierci K. Z. (1).

W istocie S. Z. (1) była rzadziej widywana przez swoich sąsiadów, co mogło wynikać z tego, że do lata 2023 r. nocowała ona u swojego partnera. Nawet gdyby u niego stale mieszkała, nie zmieniałoby to w przedmiotowym postępowaniu zbyt wiele, albowiem S. Z. (1) rozstała się ze swoim partnerem latem 2023 r., a zatem blisko rok przed śmiercią K. Z. (1). Od tego czasu już na stałe przebywała w lokalu przy ul. (...) w Z.. Była ona widziana w tym lokalu przez Ł. Z., a to, że zamieszkiwała ona stale w tym lokalu potwierdza także to, że pod koniec życia zajmowała się umierającą K. Z. (1).

Nie ulegało także wątpliwości w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, że małoletnia pozwana P. Z. zamieszkiwała w przedmiotowym lokalu wraz ze zmarłą najemczynią K. Z. (1) w dacie jej śmierci. Oczywistym jest, że zgodnie z art. 26 § 1 k.c. miejscem zamieszkania dziecka pozostającego pod władzą rodzicielską jest miejsce zamieszkania rodziców albo tego z rodziców, któremu wyłącznie przysługuje władza rodzicielska lub któremu zostało powierzone wykonywanie władzy rodzicielskiej. Małoletnia P. Z. zamieszkiwała w przedmiotowym lokalu nieprzerwanie, jedynie sporadycznie odwiedzając wraz z matką jej partnera.

Reasumując, Sąd w przedmiotowej stwierdził, że zostały spełnione przesłanki z art. 691 k.c. czyli fakt stałego zamieszkiwania przez pozwanych z najemcą K. Z. (1) w chwili jej śmierci.

Tym samym, pozwanym przysługuje skuteczne wobec właściciela- powódki Gminy Miasta Z. uprawnienie do władania będącą przedmiotem procesu rzeczą, tj. lokalem mieszkalnym położonym w Z. przy ul(...). A zatem powódka nie może się skutecznie domagać od pozwanych opróżnienia przedmiotowego lokalu mieszkalnego i wydania go w stanie wolnym od osób i rzeczy.

Pozwani posiadają względem powódki skuteczne uprawnienie do władania rzeczą i nie został im skutecznie wypowiedziany stosunek najmu.

Przepis art. 11 ust. 1 ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego , stanowi, że jeżeli lokator jest uprawniony do odpłatnego używania lokalu, wypowiedzenie przez właściciela stosunku prawnego może nastąpić tylko z przyczyn określonych w ust. 2-5 oraz w art. 21 ust. 4 i 5 niniejszej ustawy. Wypowiedzenie powinno być pod rygorem nieważności dokonane na piśmie oraz określać przyczynę wypowiedzenia.

Nie później niż na miesiąc naprzód, na koniec miesiąca kalendarzowego, właściciel może wypowiedzieć stosunek prawny, jeżeli lokator jest w zwłoce z zapłatą czynszu lub innych opłat za używanie lokalu co najmniej za trzy pełne okresy płatności pomimo uprzedzenia go na piśmie o zamiarze wypowiedzenia stosunku prawnego i wyznaczenia dodatkowego, miesięcznego terminu do zapłaty zaległych i bieżących należności – art. 11 ust.2 pkt 2.

Powódka nie wypowiedziała pozwanym stosunku najmu, dlatego żądanie było nieuzasadnione. Przepis art. 11 ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy, określający tryb wypowiedzenia ma charakter bezwzględnie obowiązujący. Właściciel obowiązany jest zachować przewidziane tam rygory. Gdyby oświadczenie o wypowiedzeniu mogło być zastępowane w każdym przypadku stanowiskiem właściciela lokalu zawartym w pozwie o eksmisję, przepis ten byłby martwy. Powołana przez skarżącą uchwała Sądu Najwyższego z dnia 11 września 1997r. III CZP 39/97, OSNC 1997/12/191 stanowiąca, że „wypowiedzenie najmu lokalu mieszkalnego może nastąpić również przez doręczenie najemcy wniesionego przez pełnomocnika procesowego pozwu o opróżnienie tego lokalu, powołującego się na okoliczności wymienione w art. 32 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 2 lipca 1994r. o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych ”, została wydana na tle poprzednio obowiązującego stanu prawnego, choć zawierającego w art. 31 i art. 32 ust.1 pkt 2 analogiczną treść do art. 11 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 obecnie obowiązującej ustawy. Niezależnie jednak od tego, ze stanu faktycznego stanowiącego podstawę wydania cytowanej uchwały wynika, że istnienie stosunku najmu było tam bezsporne. Z kolei, w tej sprawie powódka traktowała pozwanych jak osoby zajmujące lokal bez tytułu prawnego i w pozwie nie powoływała się na art. 11 ust. 2 pkt 2, więc trudno przyjąć, że pozew o eksmisję miałby stanowić oświadczenie o wypowiedzeniu umowy najmu.

Mając na względzie powyższe, Sąd powództwo wobec pozwanych oddalił.

Na koniec wspomnieć należy jeszcze o złożonym w dniu 15 lutego 2024 r. przez matkę pozwanych K. Z. (1) wniosku o udzielenie obniżki czynszu najmu, na który powoływała się powódka twierdząc na jego podstawie, że pozwani nie zamieszkiwali w przedmiotowym lokalu wraz z najemczynią. We wniosku tym najemczyni wskazała, że że S. Z. (1) nie zamieszkuje w lokalu mieszkalnym przy ul. (...) w Z. od pięciu lat i że nie ma zamiaru tam zamieszkiwać. Oświadczenie te podpisali także Z. S. (2), H. I. i Ł. Z. (uprzednio A.).

Z ustaleń faktycznych poczynionych w sprawie wynika, że o ww. podpis zostali oni poproszeni przez K. Z. (1), która w ten sposób chciała doprowadzić do obniżki czynszu i innych kosztów związanych z eksploatacją przedmiotowego mieszkania, albowiem uzyskała ona informacje od opiekunki z MOPSu o tym, że zadeklarowanie mniejszej ilości osób stale zamieszkujących w mieszkaniu doprowadzi do tego, że obciążenia te w istocie zmaleją. Świadkowie wskazani w tym oświadczeniu podpisali się zaś z grzeczności, nie weryfikując w sposób szczegółowy prawdziwości tego oświadczenia, zatem nie można z niego zdaniem Sądu wysnuwać faktu, że pozwani istotnie nie zamieszkiwali z K. Z. (1). Pozwani o powyższym wniosku nie wiedzieli i być może K. Z. (1), chcąc uzyskać zmniejszenie czynszu, nie informując o nim dzieci, złożyła powyższy wniosek wskazując, że pozwana S. Z. (1) z nią nie zamieszkuje. Niekoniecznie jednak złożone przez K. Z. (3) oświadczenie polegało na prawdzie, gdyż osoby które je podpisały tego nie sprawdzały, a materiał dowodowy zgromadzony w sprawie- o czym Sąd już wspomniał, przeczy twierdzeniom o niezamieszkiwaniu pozwanych wraz z K. Z. (1) w przedmiotowej nieruchomości.

a Sąd stan faktyczny w przedmiotowej sprawie ustalił na podstawie zgromadzonych dowodów z dokumentów, których żadna ze stron postępowania nie kwestionowała oraz większości zeznań świadków Z. S. (1), H. I. i Ł. Z.. Sąd nie dał wiary w całości oświadczeniu z dnia 15 lutego 2024 r., o którym mowa była powyżej, albowiem zawierało one sprzeczności z zeznaniami złożonymi przez świadków przed Sądem. Z tego względu Sąd dał wiarę zeznaniom tych osób złożonym przed Sądem, po pouczeniu tych osób o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. Tak złożone zeznania korelowały ze sobą i wzajemnie uzupełniały, a także znajdowały potwierdzenie w niektórych dowodach z dokumentów świadczących o fakcie zamieszkiwania przez pozwanych w lokalu, którego wydania żądała powódka. Ponadto świadkowie wyraźnie akcentowali sytuacje, których nie byli pewni bądź nie pamiętali. Sąd dał także wiarę zeznaniom pozwanych S. Z. (1) i F. Z., , mając na względzie, że byli oni żywo zainteresowani wynikiem procesu i uzyskaniem korzystnego dla siebie rozstrzygnięcia. Sąd jednak uznał ten dowód za wiarygodny, albowiem korespondował on z zeznaniami innych świadków oraz dowodami z dokumentów, które Sąd uznał za wiarygodne.