Wyrok z 23 kwietnia 2026, sygn. I C 532/25

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 23 kwietnia 2026 r.

Sąd Rejonowy w Piszu I Wydział Cywilny w składzie:

Przewodniczący: sędzia Magdalena Łukaszewicz

Protokolant: starszy sekretarz sądowy Anita Topa

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 kwietnia 2026 roku

sprawy z powództwa (...) (...) (...) Banku (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w V.

przeciwko F. J.

o zapłatę

o r z e k a:

I.  Oddala powództwo.

II.  Zasądza od powódki (...) (...) (...) Banku (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w V. na rzecz pozwanego F. J. kwotę 3 607,80 zł (trzy tysiące sześćset siedem złotych 80/100) tytułem zwrotu kosztów procesu z odsetkami ustawowymi za opóźnienie za czas od dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku do dnia zapłaty.

sędzia Magdalena Łukaszewicz

Sygn. akt I C 532/25

UZASADNIENIE

(...) (...) (...) Bank (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w V. wytoczyła powództwo przeciwko F. J. o zapłatę kwoty 25 222,59 złotych z odsetkami umownymi w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie naliczanymi od kwoty 25 000 zł od dnia 08.05.2025 r. do dnia zapłaty. Nadto powódka wniosła o zasądzenie na jej rzecz od pozwanego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu pozwu powódka wskazała, że w dniu 01.04.2022 r. pomiędzy stronami zawarta została umowa kredytu odnawialnego w rachunku oszczędnościowo-rozliczeniowym o nr (...) na dowolny cel konsumpcyjny w formie limitu kredytowego w kwocie 25 000 zł stanowiącej jednocześnie całkowitą kwotę kredytu. Pozwany zobowiązał się do wnoszenia w każdym miesiącu wpływów pieniężnych na ww. rachunek bankowy w wysokości co najmniej 4 166,67 zł. Umowa została zawarta na okres 12 miesięcy z możliwością jej przedłużenia na kolejne 12 miesięcy po spełnieniu określonych w umowie warunków. Całkowity koszt kredytu na dzień zawarcia umowy wynosił 2 782,54 zł, całkowita kwota do zapłaty wynosiła 27 782,54 zł, zaś rzeczywista roczna stopa oprocentowania – 22,39%. Z powodu wpływów pieniężnych na rachunek niższych niż umówiona kwota minimalna, pismem z dnia 10.09.2024 r. powódka wypowiedziała umowę z zachowaniem dwumiesięcznego terminu wypowiedzenia. Wraz z upływem okresu wypowiedzenia, całe zadłużenie wraz z odsetkami stało się zadłużeniem przeterminowanym i wymagalnym, od którego naliczane są odsetki za opóźnienie we wskazanej wyżej wysokości. Przed wytoczeniem powództwa powódka skierowała do pozwanego wezwania do zapłaty, jednak pozostały one bezskuteczne.

Powódka wskazała, że na kwotę dochodzoną pozwem składa się:

- 25 000 zł – kwota niespłaconego kapitał kredytu,

- 222,59 zł – suma skapitalizowanych odsetek umownych.

Nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym wydanym w niniejszej sprawie 13 listopada 2025 roku, Sąd Rejonowy w Piszu nakazał pozwanemu zapłacić na rzecz powódki całość dochodzonego roszczenia wraz z kosztami postępowania. (k. 108)

Pozwany wniósł sprzeciw od wydanego nakazu zapłaty zaskarżając go w całości. Wniósł o oddalenie powództwa i zasądzenie na jego rzecz od powódki kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego w wysokości dwukrotności norm prawem przepisanych, kosztów opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa oraz kosztów wysłanej korespondencji (7,80 zł za każdy list polecony). Pozwany zakwestionował roszczenie powódki tak co do zasady, jak i wysokości. Podniósł zarzut nieudowodnienia roszczenia, zarzut braku wydania przedmiotu umowy oraz zarzut braku wymagalności roszczenia z powodu wadliwego wypowiedzenia umowy spowodowanego niezastosowaniem procedury wynikającej z przepisu art. 75c ustawy Prawo bankowe.

Powódka na dalszym etapie postępowania podtrzymała w całości swoje stanowisko.

Sąd ustalił, co następuje:

W dniu 1 kwietnia 2022 roku pomiędzy (...) Kasą (...) Bankiem (...) Spółką Akcyjną z siedzibą w V., a F. J. zawarta została umowa kredytu odnawialnego w rachunku oszczędnościowo-rozliczeniowym o (...) na dowolny cel konsumpcyjny w formie limitu kredytowego w kwocie 25 000 zł.

Umowa została zawarta na okres 12 miesięcy z możliwością jej przedłużenia na kolejne 12 miesięcy po spełnieniu warunków określonych w punkcie 9. umowy.

Pozwany zobowiązał się do zapewnienia w każdym miesiącu wpływów pieniężnych na ww. rachunek bankowy w wysokości co najmniej 4 166,67 zł.

Całkowity koszt kredytu na dzień zawarcia umowy wynosił 2 782,54 zł, w tym prowizja w kwocie 625 zł. Całkowita kwota do zapłaty wynosiła 27 782,54 zł, zaś rzeczywista roczna stopa oprocentowania – 22,39%.

Przewidziany ww. umową limit odnawialny został udostępniony F. J. w dniu zawarcia umowy.

(dowód: umowa kredytu w rachunku płatniczym k. 34-44; historia operacji na rachunku bankowym k. 56-85v)

Do kwietnia 2024 roku włącznie F. J. zapewniał wpływy pieniężne na ww. rachunek bankowy w wysokości co najmniej 4 166,67 zł. Od maja 2024 roku co miesięczne wpływy na rachunek były mniejsze niż umówiona kwota minimalna.

Z uwagi na powyższe, pismem z dnia 10.09.2024 r. (...) (...) (...) Bank (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w V. wypowiedziała umowę z zachowaniem dwumiesięcznego terminu wypowiedzenia liczonego od dnia następującego po dniu doręczenia kredytobiorcy tego pisma. Jednocześnie Bank poinformował, że brak spłaty zadłużenia wymagalnego przed upływem terminu wypowiedzenia spowoduje, że Bank podejmie czynności w celu uzyskania tytułu wykonawczego i wyegzekwowania zadłużenia w drodze postępowania egzekucyjnego.

Korespondencja skierowana do F. J. na adres zamieszkania wskazany przez niego w umowie kredytu, zawierająca ww. oświadczenie Banku o wypowiedzeniu umowy kredytu, została doręczona dorosłemu domownikowi w dniu 24.09.2024 roku.

(dowód: historia operacji na rachunku bankowym k. 56-85v; pismo z 10.09.2024r. wraz z dowodem doręczenia k. 30-32)

Sąd zważył, co następuje:

Roszczenie powódki podlegało oddaleniu.

W myśl ogólnej zasady wyrażonej w art. 6 k.c., ciężar udowodnienia faktu spoczywa na tym, kto z faktu tego wywodzi skutki prawne. Mając powyższe na uwadze, w przedmiotowej sprawie to na powódce spoczywał więc ciężar udowodnienia faktów uzasadniających jej roszczenie. Nadto, wskazać należy, iż w sprawach cywilnych sąd nie jest zobowiązany do przeprowadzenia z urzędu dowodów zmierzających do wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy czy też do uzupełnienia postępowania dowodowego o dowody, na których istnienie wskazują strony, lecz których nie przedstawiły. Obowiązek dowodzenia spoczywa bowiem na stronach.

Podkreślić należy, iż żądanie swoje powódka wywodziła z faktu postawienia całego zobowiązania w stan wymagalności w związku z wypowiedzeniem umowy kredytu łączącej ją z pozwanym, a tym samym winna była wykazać, iż wypowiedzenie to było skuteczne, tym bardziej, że okoliczność ta była kwestionowana przez stronę pozwaną.

Zgodnie z art. 75c ust. 1-6 ustawy Prawo bankowe, jeżeli kredytobiorca opóźnia się ze spłatą zobowiązania z tytułu udzielonego kredytu, bank wzywa go do dokonania spłaty, wyznaczając termin nie krótszy niż 14 dni roboczych. W wezwaniu, o którym mowa w ust. 1, bank informuje kredytobiorcę o możliwości złożenia, w terminie 14 dni roboczych od dnia otrzymania wezwania, wniosku o restrukturyzację zadłużenia. Bank powinien, na wniosek kredytobiorcy, umożliwić restrukturyzację zadłużenia poprzez zmianę określonych w umowie warunków lub terminów spłaty kredytu, jeżeli jest uzasadniona dokonaną przez bank oceną sytuacji finansowej i gospodarczej kredytobiorcy. Restrukturyzacja, o której mowa w ust. 1, dokonywana jest na warunkach uzgodnionych przez bank i kredytobiorcę. Bank, w przypadku odrzucenia wniosku kredytobiorcy o restrukturyzację zadłużenia, przekazuje kredytobiorcy, bez zbędnej zwłoki, szczegółowe wyjaśnienia, w formie pisemnej, dotyczące przyczyny odrzucenia wniosku o restrukturyzację. Przepisy ust. 1-5 stosuje się odpowiednio do umów pożyczek pieniężnych.

Zdaniem Sądu, powódka dokonała wypowiedzenia umowy kredytu w wadliwy sposób, bez wdrożenia procedury wynikającej z przepisu art. 75c ustawy Prawo bankowe. Uwzględniając treść wspomnianego przepisu uznać należy, że bank nie może swobodnie wypowiedzieć umowy kredytowej, gdy kredytobiorca popadł w opóźnienie ze spłatą kredytu. W pierwszej kolejności bank winien doręczyć kredytobiorcy wezwanie oraz odczekać do upływu dodatkowego terminu, wyznaczonego w wezwaniu (nie krótszego niż 14 dni roboczych), na spłatę zadłużenia. Dopiero po upływie tego terminu może złożyć wobec kredytobiorcy oświadczenie woli w sprawie wypowiedzenia umowy kredytowej. W przypadku, gdy powyższe przesłanki nie zostały spełnione, czynność prawna banku polegająca na wypowiedzeniu umowy jest nieważna (art. 58 § 1 k.c.). W szczególności nie prowadzi ona do wymagalności wierzytelności banku o spłatę tej części kredytu, co do której kredytobiorca nie pozostawał w opóźnieniu. Procedura wynikająca z art. 75c ustawy nie może być przeprowadzona także po złożeniu oświadczenia o wypowiedzeniu umowy kredytu. Przepis ten ma charakter bezwzględnie obowiązujący, tym samym wypowiedzenie umowy kredytu nie może być konwalidowane poprzez późniejsze działania. Wskazany przepis prawa bankowego stanowi w całości przepis semidyspozytywny. Może zostać zmieniony w umowie kredytu albo osobnym porozumieniu jedynie na korzyść kredytobiorcy, na przykład przez wydłużenie terminu na złożenie wniosku w sprawie restrukturyzacji kredytu (wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 15.04.2019r. w sprawie V ACa 663/18, Legalis; podobnie wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstokuy z 19.07.2018r. w sprawie I ACa 285/18).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy należy zauważyć, iż powódka przedłożyła pismo zawierające jej oświadczenie o wypowiedzeniu łączącej strony umowy wraz z dowodem skutecznego doręczenia tego pisma pozwanemu, natomiast nie przedłożyła dowodu nadania ani doręczenia pozwanemu pisma wzywającego do zapłaty w terminie 14 dni przeterminowanego zadłużenia i informującego o możliwości złożenia w terminie 14 dni roboczych od dnia otrzymania tegoż pisma wniosku o restrukturyzację zadłużenia na podstawie uprawnień wskazanych w art. 75c ustawy prawo bankowe. Konsekwencją powyższego jest uznanie przez Sąd, iż powódka dokonała wypowiedzenia umowy kredytu w wadliwy sposób, bez wdrożenia procedury wynikającej z przepisu art. 75c ustawy Prawo bankowe.

Podkreślić należy, że od banku jako profesjonalisty należy oczekiwać, aby działania upominawcze były zgodne z dyspozycją art. 75c prawa bankowego i tym samym poprzedzały właściwe wypowiedzenie umowy. Z samej istoty upomnienia wynika, że stanowi ono rodzaj skarcenia, napomnienia, przypomnienia, lecz nie ukarania. Sekwencja oświadczeń powodowego banku powinna być taka, że w pierwszej kolejności winien on wezwać kredytobiorcę do zapłaty, z poinformowaniem o możliwości złożenia wniosku o restrukturyzację, a następnie, w przypadku bezskutecznego upływu wyznaczonego terminu, złożyć oświadczenie o wypowiedzeniu umowy. Tego w rozpatrywanym przypadku nie było.

Ponieważ zatem powódka nie udowodniła, że złożyła pozwanemu skuteczne oświadczenie o wypowiedzeniu umowy o kredyt, niemożliwe jest przyjęcie, iż nastąpił skutek w postaci wymagalności całego zobowiązania. Dlatego też Sąd oddalił powództwo jako niezasadne.

Orzeczenie o kosztach procesu oparte zostało na treści art. 98 § 1 i 3 k.p.c. Strona pozwana wygrała niniejszą sprawę w całości, a tym samym należne jej były poniesione koszty procesu w łącznej wysokości 3 608,80 złotych. Na koszty te złożyły się: kwota 3 600 złotych tytułem kosztów zastępstwa procesowego, ustalona na podstawie § 2 pkt 5 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, oraz kwota 7,80 złotych tytułem kosztów wysłanej w sprawie korespondencji.

Od wskazanych powyżej kosztów – na podstawie art. 98 § 1 ¹ k.p.c. – należne pozwanemu były również odsetki w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego naliczane od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.

sędzia Magdalena Łukaszewicz