Wyrok z 23 kwietnia 2026, sygn. I C 112/24

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 23 kwietnia 2026 r.

Sąd Rejonowy w Giżycku I Wydział Cywilny w składzie następującym:

Przewodniczący: SSR Janusz Supiński

Protokolant: Katarzyna Kucharska

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31.03.2026 r.

sprawy z powództwa Gminy Miejskiej N.

przeciwko H. T., U. T.

o zapłatę

I.  Zasądza od pozwanej H. T. na rzecz powoda Gminy Miejskiej N. kwotę 399,98 (trzysta dziewięćdziesiąt dziewięć 98/100) złotych z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 23.06.2023r. do dnia zapłaty.

II.  W pozostałym zakresie powództwo przeciwko pozwanej H. T. oddala.

III.  Ustala, że zobowiązanie pozwanej H. T., wskazane w punkcie I wyroku jest solidarne z zobowiązaniem pozwanego U. T. określonym w punkcie V wyroku oraz zobowiązaniem G. T. określonym w nakazie zapłaty w postępowaniu upominawczym Sądu Rejonowego w Giżycku z dnia 18.08.2023r. sygn.. akt I Nc 473/23.

IV.  Zasądza od powoda na rzecz pozwanej H. T. kwotę 1.532,59 zł tytułem zwrotu kosztów procesu z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.

V.  Zasądza od pozwanego U. T. na rzecz powoda Gminy Miejskiej N. kwotę 4.757,67 (cztery tysiące siedemset pięćdziesiąt siedem 67/100) złotych z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 23.06.2023r. do dnia zapłaty.

VI.  W pozostałym zakresie powództwo przeciwko pozwanemu U. T. oddala.

VII.  Ustala, że zobowiązanie pozwanego U. T., wskazane w punkcie V wyroku jest solidarne z zobowiązaniem pozwanej H. T. określonym w punkcie I wyroku oraz zobowiązaniem G. T. określonym w nakazie zapłaty w postępowaniu upominawczym Sądu Rejonowego w Giżycku z dnia 18.08.2023r. sygn.. akt I Nc 473/23.

VIII.  Zasądza od pozwanego U. T. na rzecz powoda kwotę 2.523,36 zł tytułem zwrotu kosztów procesu z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.

IX.  Przyznaje adwokatowi Ł. A. kwotę 885,60 zł tytułem wynagrodzenia za sprawowaną funkcję kuratora ustanowionego dla pozwanego U. T., nieznanego z miejsca pobytu, którą to kwotę wypłacić z zaliczek.

Sygn. akt. I C 112/24

UZASADNIENIE

Powód Gmina Miejska N. domagał się zasądzenia na jego rzecz od pozwanych G. T., H. T. i U. T. solidarnie kwoty 5.510,35 zł wraz z odsetkami i kosztami postępowania. W uzasadnieniu podniósł, iż pozwani zajmują lokal komunalny bez tytułu prawnego, w związku z czym powód nalicza z tego tytułu odszkodowanie. Powód wskazał też, że na roszczenie objęte pozwem składa się kwota nieuiszczonych opłat za okres od 01.01.2020r. do 31.05.2023r.

Nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym z dnia 18.08.2023r. Sąd Rejonowy w Giżycku nakazał pozwanemu G. T. i H. T., aby zapłacili solidarnie na rzecz powoda kwotę 5.510,35 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie do dnia 23.06.2023r. do dnia zapłaty oraz kwotę 2.217,oo zł tytułem zwrotu kosztów procesu. Nakaz uprawomocnił się w stosunku do pozwanego G. T. w dniu 20.03.2024r.

Pozwana H. T. wniosła sprzeciw od w/w nakazu zapłaty, domagając się oddalenia powództwa w całości na koszt powoda. W uzasadnieniu pozwana potwierdziła wprawdzie, że zamieszkiwała w spornym lokalu w okresie od grudnia 2020r. do sierpnia 2022r., ale jednocześnie podała, że w okresie tym płaciła czynsz na bieżąco w takiej wysokości, jak jej wskazywał G. T..

Pozwany U. T., działający przez kuratora nie uznał powództwa i wniósł o jego oddalenie w całości, wskazując w uzasadnieniu, że powód nie wykazał ani faktu zamieszkiwania pozwanego w spornym lokalu ani wysokości dochodzonego roszczenia..

Sąd ustalił, co następuje:

Lokal mieszkalny położony w N. (...) należy do zasobów komunalnych powoda. Najemcą tego mieszkania był pozwany G. T.; wraz z G. T. lokal zajmował jego syn U. T., który mieszkał do stycznia 2023r. W mieszkaniu przebywała również żona U. T. – pozwana H. T.. H. T. zamieszkiwała w spornym lokum w okresie od grudnia 2020r. do sierpnia 2022r., kiedy to przeprowadziła się do R.. Umowa najmu przedmiotowego mieszkania została rozwiązana z uwagi na nieregularne uiszczanie czynszu przez lokatorów, a powód, od chwili rozwiązania umowy najmu, naliczał opłaty z tytułu bezumownego korzystania z lokum.

Wysokość opłat za bezumowne korzystanie z lokalu przy (...) w okresie od 01.01.2020r. ro 31.05.2023r. wyniosło łącznie 5.510,35 zł, w tym 2.621,39 zł to łączna opłata za okres od 01.01.2020r. do 31.12.2020r., 2.231,85 zł to łączna opłata za okres od 01.01.2021r. do 31.12.2021r.; 1.114,47 zł to łączna opłata za okres od 01.01.2022r. do 31.07.2022r. W okresie od 01.01.2021r. do 31.12.2021r. pozwani uiścili na rzecz powoda kwotę łączną 1.862,73 zł z tytułu opłat za korzystanie z mieszkania, zaś w okresie od 01.01.2022r. do 31.07.2022r. suma wpłat wyniosła 1.120zł. Wpłaty zaliczane były na poczet najstarszego zadłużenia.

dowód: zeznania pozwanej (...) k 98v

zeznania świadka (...) k 98

odpis k 9-34, 75-77

Sąd zważył, co następuje:

Sąd ustalił stan faktyczny sprawy na podstawie dowodów z dokumentów oraz zeznań świadka (...) i zeznań pozwanej (...). Co istotne – powód nie kwestionował w żaden sposób zeznań pozwanej (...), ani też nie podważył skutecznie, innymi środkami dowodowymi, treści owych zeznań. Ma to pierwszorzędne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Istotą roszczeń powoda w stosunku do pozwanych H. T. i U. T. było bowiem zestawienie dwóch faktów – zamieszkiwania pozwanych w spornym lokalu w określonym okresie oraz wysokość opłat za korzystanie z tego lokalu, należnych powodowi za ten właśnie okres (w którym poszczególni pozwani zamieszkiwali), pomniejszona oczywiście o wysokość wpłat dokonanych w tym właśnie okresie. Stąd też tak istotne znaczenie ma ustalenie faktycznego okresu zamieszkiwania przez poszczególnych pozwanych. Fakt zameldowania bądź innych okoliczności ubocznych, jakkolwiek mogący w sposób pośredni potwierdzić zamieszkiwanie pozwanych w lokalu sam w sobie nie jest wyznacznikiem omawianego zamieszkiwania. Innymi słowy fakt zameldowania może pośrednio potwierdzić zamieszkiwanie, ale nie musi. W obecnej dobie naturalnym zjawiskiem jest zamieszkiwanie w innej lokalizacji aniżeli formalne zameldowanie. Podobnie rzecz się przedstawia z posługiwaniem się adresem feralnego lokalu w pismach kierowanych do różnych instytucji. W realiach niniejszej sprawy posługiwanie się przez pozwaną H. T. adresem ul. (...) w pismach, kierowanych np. do MOPS, mógł potwierdzić w sposób pośredni, że pozwana H. T. zamieszkiwała w tym lokalu, ale równie dobrze mógł wynikać li tylko z chęci uzyskania z MOPS jakiegoś świadczenia, należnego mieszkańcom N. i nienależnego osobom niemieszkającym w N.. Gdyby zatem pozwana H. T. nie podała adresu (...), nie uzyskałaby żadnego świadczenia z (...) w N.. Podając zatem adres w N., choćby nawet faktycznie pozwana nie zamieszkiwała w N., pozwana uzyskała świadczenia w łącznej wysokości 15.995,10 zł. Co istotne – pod wskazanym przez pozwaną adresem zamieszkiwał w tym okresie jej mąż U. T., czyli osoba, która mogła odbierać (i zapewne odbierała) korespondencją kierowaną dla pozwanej. I choć taki proceder nie ma za wiele wspólnego z uczciwością, to jednak dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy zauważyć należy, że zaświadczenie z k 75 nie stanowi wystarczającego dowodu do obalenia zeznań pozwanej H. T., w których potwierdziła, że zamieszkiwała w spornym lokalu w okresie od grudnia 2020r. do sierpnia 2022r. A innych dowodów na potwierdzenie dłuższego okresu przebywania pozwanej (...) w feralnym lokalu nie było. Za taki bowiem dowód nie można uznać zeznań świadka (...), która wprawdzie widywała pozwaną przed blokiem przy ul. (...) i to nawet w roku 2023, ale oczywistym jest, że skoro w spornym lokalu mieszkał pozwany U. T. (i to jeszcze w roku 2023), czyli mąż pozwanej H. T., to naturalną mogła być czasowa obecność pozwanej. Czasowa obecność (np. odwiedziny) nie potwierdzają jednak zamieszkiwania lub stałego pobytu, a tylko taki rodzi po stronie korzystającego obowiązek uiszczania opłat.

W efekcie Sąd dał wiarę zeznaniom pozwanej H. T. co do tego, że zamieszkiwała w spornym lokum w okresie od grudnia 2020r. do sierpnia 2022r. czyli na pewno do końca lipca 2022r. Tym samym Sąd dał też wiarę zeznaniom pozwanej H. T. co do tego, że pozwany U. T. zamieszkiwał w tymże lokalu do stycznia 2023, czyli na pewno do końca grudnia 2022r., przy czym – co równie istotne – pozwany U. T. mieszkał w owym mieszkaniu już przed rokiem 2020. Warto też odnotować, że co do pozwanego U. T. strona powodowa w ogóle nie przedstawiła śladu dowodu co do faktu i okresu jego zamieszkiwania w omawianym lokalu, poprzestając wyłącznie na zeznaniach pozwanej H. T.. Skoro zatem nawet powód uznał za prawdziwe zeznania pozwanej H. T., to tym bardziej należało dać im wiarę i oprzeć na nich orzeczenie końcowe. Będąc już przy dawaniu wiary, należy wskazać, że zeznania świadka (...) również zasługiwały na ten przymiot. Wprawdzie świadek ten podawał, że widywał pozwaną H. T. przed blokiem przy ul. (...) jeszcze w roku 2023, co w kontekście zeznań samej pozwanej jawi się jako odbiegające od rzeczywistości, ale nie zmienia to postaci rzeczy, że zeznania świadka (...) nie zostały w żaden sposób podważone, a sam fakt spotykania pozwanej przez świadka w roku 2023 nie oznacza, że pozwana w tym czasie zamieszkiwała w spornym lokum (o czym była już mowa).

W tej sytuacji Sąd uznał za udowodniony okres zamieszkiwania pozwanej H. T. w spornym lokalu w okresie od 01.12.2020r. do 31.07.2022r., zaś co do pozwanego U. T. okres ten trwał od 01.01.2020r. do 31.12.2022r.

Przechodząc do kwestii stricte finansowych Sąd dostrzegł, zresztą w oparciu o kartoteki księgowe, przedstawione przez powoda, że opłaty za lokal za miesiąc grudzień 2020 wyniosły 156,39 zł, za okres całego roku 2021 – 2.231,85 zł, zaś za okres od 01.01.2022r. do 31.07.2022r. – 1.114,47 zł. Jednocześnie w tymże okresie (od 01.12.2020r. do 31.07.2022r.) pozwani uiścili łącznie kwotę 3.102,73 zł. Prowadzi to do oczywistego wniosku, że odpowiedzialność pozwanej H. T. (zresztą solidarna z pozwanym G. T. oraz pozwanym U. T.) ograniczona jest do kwoty 399,98 zł i taką też wartość należało umieścić w pkt I wyroku.

Z kolei co do pozwanego U. T., to – stosując analogiczny sposób dokonywania obliczeń jak w przypadku pozwanej H. T. – należało uwzględnić wysokość należnych powodowi opłat za cały rok 2020 w kwocie 2.621,39 zł, sumę opłat za cały rok 2021 czyli kwotę 2.231,85 zł oraz kwotę 2.476,41 zł, czyli sumę opłat za 2022r. Od powyższej kwoty należało odjąć sumę wpłat dokonanych w omawianym okresie, a uzyskana w ten sposób różnica stanowi zakres odpowiedzialności pozwanego U. T. wobec powoda. Taką też kwotę Sąd ujął w pkt V wyroku.

Jednocześnie, o czym wspomniano już wcześniej, odpowiedzialność pozwanych H. T. i U. T. pozostaje solidarna z zobowiązaniem pozwanego G. T., ujętym w nakazie zapłaty w postępowaniu upominawczym tut. Sądu z 18.08.2023r., co też należało odnotować w pkt III i VII wyroku. Wreszcie, porównując treść pozwu z pkt I i V wyroku, należało orzec jak w pkt II i VI.

O kosztach Sąd orzekł po myśli art. 100 kpc przy zastosowaniu procentowego wskaźnika wygrania/przegrania procesu przez poszczególne strony. I tak powód wygrał spór wobec pozwanej H. T. w stosunku 7,26% do 92,74 %, zaś wobec pozwanego U. T. w stosunku 86,34 % do 13,66%. W sporze przeciwko H. T. koszty powoda zamknęły się w łącznej kwocie 2.100,50 zł, a koszty pozwanej w łącznej kwocie 1.817 zł. Po przeliczeniu można było sformułować pkt IV wyroku. Z kolei w sporze przeciwko U. T. koszty powoda ulokowały się na poziomie kwoty 2.922,58 zł, co po przeliczeniu przez wskaźnik wygrania/przegrania procesu doprowadził do treści pkt VIII wyroku.

O wynagrodzeniu kuratora procesowego, ustanowionego dla pozwanego U. T., nieznanego z miejsca pobytu Sąd orzekł po myśli § 8 pkt 4 i § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 14.05.2024r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu w zw. z § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 09.03.2018r. w sprawie określenia wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów ustanowionych dla strony w sprawie cywilnej.