Wyrok z 27 kwietnia 2026, sygn. I C 365/25

WYROK ZAOCZNY

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 27 kwietnia 2026 roku

Sąd Rejonowy w Człuchowie I Wydział Cywilny w składzie:

Przewodniczący:	Sędzia Sylwia Piasecka
Protokolant:	sekretarz sądowy Ilona Szczepańska - Piechowska

po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2026 roku w X.

na rozprawie

sprawy

z powództwa S. Niestandaryzowanego Funduszu Wierzytelności Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego z siedzibą we C.

przeciwko I. F.

o zapłatę

oddala powództwo.

Sygn. akt I C 365/25

UZASADNIENIE

Powód – S. Niestandaryzowany Fundusz Wierzytelności Fundusz Inwestycyjny Zamknięty z siedzibą we C., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie radcy prawnego, złożył pozew przeciwko pozwanemu I. F. (2) wnosząc o zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kwoty 25.350,92 złotych z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 4 lutego 2025 roku do dnia zapłaty oraz o zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów procesu według norm przepisanych.

W uzasadnieniu wskazał, że pierwotny pozew został złożony do (...) w dniu 4 lutego 2025 roku, natomiast w dniu 26 czerwca 2025 roku Sąd Rejony T. – Zachód w T. wydał postanowienie o umorzeniu postępowania. Powód podkreślił, że strona pozwana I. F. (2) w dniu 9 marca 2021 roku zawarła z wierzycielem pierwotnym – (...) S.A. umowę kredytu o numerze (...) i na jej podstawie otrzymała kwotę 10.000,01 złotych, którą zobowiązała się spłacić na warunkach przewidzianych w umowie. Przekazana kwota kredytu ustalona została pomiędzy stroną pozwaną a wierzycielem prywatnym, z uwzględnieniem regularnych dochodów, bieżących zobowiązań kredytowych oraz historii kredytowej strony pozwanej.

Powód zaznaczył, że strona pozwana nie wywiązała się z przyjętego na siebie zobowiązania i nie spłaciła w terminie wymagalnych należności, wobec czego wierzyciel pierwotny wypowiedział zawartą umowę, a roszczenie stało się wymagalne w dniu 25 sierpnia 2023 roku. W związku z utrzymującym się zadłużeniem (...) S.A. zdecydował o sprzedaży wierzytelności wynikającej z zawartej umowy o (...). W dniu 23 września 2024 roku doszło do cesji wierzytelności na rzecz powoda, na podstawie umowy zawartej w formie pisemnej z podpisami notarialnie poświadczonymi, a osoby reprezentujące cesjonariusza i cedenta okazały stosowne upoważnienia, które załączono do umowy.

Powód podkreślił, że wierzytelności będące przedmiotem umowy cesji wierzytelności zostały wskazane w wykazie wierzytelności, stanowiącym załącznik do tej umowy. Wyciąg z wykazu wierzytelności obejmujący przedmiotową wierzytelność i zawierający dane dotyczące strony pozwanej oraz wierzytelności dochodzonej w niniejszym postępowaniu, stwierdza nabycie wierzytelności i legitymację czynną strony powodowej. Zaznaczył, że w momencie cesji zadłużenie strony pozwanej wynosiło kwotę 11.977,00 złotych, natomiast na wartość przedmiotu sporu w wysokości 12.350,92 złotych składa się kwota kapitału w wysokości 9.121,59 złotych oraz skapitalizowanych odsetek w wysokości 3.229,33 złotych.

Powód wskazał, że od dnia cesji strona pozwana nie dokonała wpłat na poczet zadłużenia na rzecz powoda, mimo że powód po zawarciu cesji wierzytelności i przed złożeniem pozwu, wielokrotnie podejmował próby kontaktu ze stroną pozwaną w celu polubownego zakończenia sporu.

Powód zaznaczył, że wierzytelność jest wymagalna od dnia 25 sierpnia 2023 roku.

Postanowieniem z dnia 1 grudnia 2025 roku, wydanym w sprawie I C 365/25, Sąd Rejonowy w Człuchowie – na mocy art. 177 § 1 pkt 6 kpc w zw. z art. 139 ¹ § 2 kpc zawiesił postępowanie w sprawie, a następnie postanowieniem z dnia 17 lutego 2026 roku podjął postępowanie w sprawie.

Pozwany – I. F. (1) nie zajął stanowiska w sprawie w przepisanym terminie, nie stawił się na termin rozprawy i nie wniósł o przeprowadzenie rozprawy pod jego nieobecność.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 9 marca 2021 roku pozwany – I. F. (1) zawarł z kredytodawcą – (...) S.A. z siedzibą w C. umowę o kredyt gotówkowy nr (...), na zasadach ustalonych w umowie i załącznikach stanowiących integralną część umowy.

Z treści umowy wynikało, że Bank udzielił kredytobiorcy kredytu w wysokości 11.862,00 złotych, natomiast całkowita kwota kredytu do wypłaty w wysokości 10.000,00 złotych została udostępniona w dniu wejścia w życie umowy przelewem na rachunek bankowy wskazany w umowie.

W treści umowy wskazano, że całkowity koszt kredytu opiewał na kwotę 4.164,43 złotych, która obejmowała odsetki od kredytu w wysokości 2.302,43 złotych i koszty usług dodatkowych w postaci składki z tytułu ubezpieczenia na życie „S. (...)” w wysokości 1.862,00 złotych. Całkowita kwota do zapłaty stanowiąca sumę całkowitej kwoty kredytu oraz całkowitego kosztu kredytu wynosiła natomiast 14.164,43 złotych.

Spłata kredytu miała nastąpić w 60 miesięcznych równych ratach, określonych w „Harmonogramie spłaty kredytu”.

Integralną część umowy stanowiły załączniki w postaci Taryfy opłat i prowizji pobieranych przez (...) Bank (...) S.A. za czynności bankowe dla klientów indywidualnych, „Harmonogram spłaty kredytu”, „Pełnomocnictwo do pobierania środków z konta osobistego/rachunku oszczędnościowo – rozliczeniowego i „Wzór oświadczenia odstąpieniu od umowy”.

Umowa obowiązywała do dnia 10 marca 2026 roku.

dowód z innych wniosków dowodowych: wydruk umowy o kredyt gotówkowy nr (...) k. 23 – 25.

Z zapisów umowy o kredyt gotówkowy wynikało, że kredytobiorca zobowiązany był do zapewnienia na rachunku wystarczających środków w kwotach i terminach wskazanych w harmonogramie. Niespłacone raty kapitału ustalone w harmonogramie powodowały, że niespłacona kwota stawała się należnością przeterminowaną i w przypadku powstania zaległości w spłacie raty kredytu klient zobowiązany był do ich natychmiastowego uregulowania (rozdział III, §3 umowy). Bank miał również możliwość wypowiedzenia umowy z zachowaniem 30 – dniowego terminu wypowiedzenia i zażądać spłaty całej należności w przypadku ujawnienia, iż złożone Bankowi informacje nie odpowiadają stanowi faktycznemu lub naruszają warunki umowy. Natomiast w przypadku gdy termin spłaty kredytu był dłuższy niż rok, kredytobiorca mógł wypowiedzieć umowę z zachowaniem terminu 3 – miesięcznego (rozdział VI, §3 umowy).

dowód z innych wniosków dowodowych: wydruk umowy o kredyt gotówkowy nr (...) k. 23 – 25.

W dniu 9 marca 2021 roku kredytodawca – (...) Bank S.A. z siedzibą w C. sporządził pismo zatytułowane „Wypowiedzenie umowy kredytu” adresowane do pozwanego – I. F. (1), z którego wynikało, że wypowiada on umowę kredytu i wzywa do spłaty całego zadłużenia w ciągu 30 dni od otrzymania tego pisma. Powodem decyzji Banku było zadłużenie przeterminowane, które pomimo wezwań do zapłaty pozwany utrzymywał. W treści pisma wskazano, że zadłużenie na dzień 22 czerwca 2023 roku wynosiło kwotę 9.527,83 złotych oraz, że do tej kwoty codziennie kredytodawca doliczał dalsze odsetki. Na dzień sporządzenia wypowiedzenia na zadłużenie pozwanego składał się nieprzeterminowany kapitał w wysokości 8.131,01 złotych, nieprzeterminowane odsetki w wysokości 40,01 złotych, przeterminowany kapitał w wysokości 990,58 złotych, przeterminowane odsetki w wysokości 331,37 złotych i odsetki karne – 34,77 złotych.

Kredytodawca w piśmie zawarł informacje, że w przypadku spłaty wszystkich przeterminowanych rat i odsetek oraz kolejnej raty w ciągu 30 dni od daty otrzymania pisma – umowa będzie kontynuowana, albowiem wplata zadłużenia będzie równoznaczna z wnioskiem o odstąpieniu od wypowiedzenia. Natomiast w przypadku braku spłaty w ciągu 30 dni pozwany będzie zobowiązany do spłaty całego kredytu.

W treści wypowiedzenia kredytobiorca zawarł również informacje prawne dotyczące art. 75 i 105A ust. 3 Prawa bankowego .

dowód z innych wniosków dowodowych: kserokopia wypowiedzenia umowy kredytu nr (...) k. 76.

W dniu 23 września 2024 roku (...) Bank (...) S.A. z siedzibą w C. oraz (...) Fundusz (...) Fundusz Inwestycyjny Zamknięty zawarł umowę przelewu wierzytelności w ramach przeniesienia ryzyka z wierzytelności, na podstawie której powód nabył wymagalne wierzytelności.

W dniu 8 października 2024 roku (...) Bank (...) S.A. z siedzibą w C. oraz (...) Fundusz Inwestycyjny Zamknięty zawarli Aneks nr (...) do umowy przelewu wierzytelności w ramach przeniesienia ryzyka z wierzytelności z dnia 23 września 2024 roku, którego przedmiotem była aktualizacja wykazu wierzytelności wchodzących w skład (...), II, III i IV stanowiący Załącznik nr 21 do Umowy, według stanu na dzień podpisania Umowy, zgodnie ze specyfikacją danych wskazana w zaktualizowanym Załączniku nr 21 do Umowy.

Na podstawie aneksu nr (...) do Umowę przelewu wierzytelności w ramach przeniesienia ryzyka z wierzytelności z dnia 23 września 2024 roku powód nabył wierzytelność pozwanego I. F. (2), wynikającą z umowy z dnia 9 marca 2021 roku, wymagalną od dnia 25 sierpnia 2023 roku, w wysokości 11.977,00 złotych na dzień 11 września 2024 roku, która obejmowała kapitał w kwocie 9.121,59 złotych, odsetki – 644,12 złotych i odsetki karne – 2.211,49 złotych.

dowód: umowa przelewu wierzytelności w ramach przeniesienia ryzyka z wierzytelności z dnia 23 września 2024 roku k. 10 – 19, aneks nr (...) z dnia 8 października 2024 roku k. 19v – 20v, załącznik nr 1 do aneksu nr (...) k. 22.

W dniu 20 stycznia 2025 roku powód przygotował pismo adresowane do pozwanego I. F. (1), stanowiące wezwanie do polubownej spłaty długu w wysokości 12.300,31 złotych, w terminie do dnia 27 stycznia 2025 roku.

dowód z innych wniosków dowodowych: wydruk wezwania z dnia 20 stycznia 2025 roku k. 29 – 29v.

W dniu 9 lipca 2025 roku powód sporządził wyciąg z ksiąg rachunkowych i ewidencji analitycznej wierzytelności, z którego wynikało, że w dniu 23 września 2024 roku (...) z siedzibą w C. nabył od (...) S.A. wierzytelność wobec I. F. (2), która wynika z umowy kredytu o nr (...).

Saldo zadłużenia na dzień 9 lipca 2025 roku wynosiło kwotę 12.350,92 złotych, która obejmowała należność główna w wysokości 9.121,50 złotych i odsetki w wysokości 3.229,33 złotych.

dowód: wyciąg z ksiąg rachunkowych i ewidencji analitycznej wierzytelności z dnia 9 lipca 2025 roku k. 9.

Sąd zważył co następuje:

Roszczenie strony powodowej nie zasługiwało na uwzględnienie, mimo że pozwany – I. F. (1) nie stawił się na termin rozprawy, nie zajął stanowiska w sprawie i nie wniósł o przeprowadzenie rozprawy pod jego nieobecność. Uzasadniało to zatem, stosownie do treści art. 339§2 kpc, uwzględnienie podstawy faktycznej powoda i w konsekwencji wydanie wyroku zaocznego. Podkreślić przy tym jednak należy, że wydanie wyroku zaocznego może nastąpić tylko wówczas, gdy Sąd rozpoznający sprawę, nie ma żadnych uzasadnionych wątpliwości co do prawdziwości twierdzeń powoda o okolicznościach faktycznych przytoczonych w pozwie. Niezależnie bowiem od ustalenia podstawy faktycznej Sąd jest zawsze zobowiązany rozważyć, czy żądanie pozwu jest zasadne w świetle norm prawa materialnego. Negatywny natomiast wynik takiej analizy powoduje wydanie wyroku zaocznego oddalającego powództwa, gdyż w tym zakresie nie obowiązuje domniemanie z art. 339 § 2 kpc (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 czerwca 1972 roku, III CRN 30/72, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 2 kwietnia 1973, III CRN 59/73). Dlatego też obowiązkiem strony powodowej jest dołączenie do pozwu dowodów, które umożliwią Sądowi weryfikacje twierdzeń pozwu pod kątem spełnienia przesłanek z art. 339 kpc. Brak jakichkolwiek dokumentów powoduje, że przytoczone okoliczności budzą wątpliwości co skutkuje oddaleniem powództwa - nawet przy biernej postawnie strony pozwanej - gdyż nie jest możliwym przyjęcie za prawdziwych twierdzeń pozwu. Tym bardziej, że z treści art. 3 k.p.c. wynika obowiązek stron i ich pełnomocników do przedstawiania dowodów istotnych w sprawie.

W toku niniejszego procesu strona powodowa powinna udowodnić zarówno zasadność, jak i wysokość określonej wierzytelności. Zgodnie bowiem z treścią art. 6 kc ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi określone dla siebie skutki prawne, tym bardziej, że ciężar dowodu pozostaje w ścisłym związku z problematyką procesową dowodów i spełnia przy tym dwie zasadnicze funkcje. Po pierwsze dynamizuje postępowanie dowodowe w systemie obowiązywania zasady sporności (kontradyktoryjności) w procesie, po drugie określa wynik merytoryczny sporu (sprawy) w sytuacji krytycznej, gdy strona nie udowodni faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy (por. K. Piasecki, Kodeks cywilny. Księga pierwsza. Część ogólna. Komentarz, Zakamycze, 2003 r.). Oznacza to zatem, że Sąd tylko wyjątkowo winien ingerować w przebieg postępowania dowodowego dopuszczając dowody z urzędu, które to uprawnienie wynika z treści przepisu art. 232 k.p.c. Ponadto, zgodnie z przyjętą linią orzecznictwa, obowiązek wskazania dowodów potrzebnych dla rozstrzygnięcia sprawy, obciąża przede wszystkim strony (por. wyrok Sądu Najwyższego z 24 października 1996 r., III CKN 6/96, OSNC 1997/3/29), ponieważ Sąd został wyposażony jedynie w uprawnienie, a nie obowiązek, dopuszczenia dalszych jeszcze, nie wskazanych przez żadną ze stron, dowodów, kierując się przy tym własną oceną, czy zebrany w sprawie materiał jest - czy też nie jest - dostateczny do jej rozstrzygnięcia (art. 316 § 1 in principio k.p.c.). Dlatego też Sąd powinien korzystać z przewidzianego w art. 232 zd. 2 k.p.c. uprawnienia powściągliwie i z umiarem, pamiętając, że taka inicjatywa należy przede wszystkim do samych stron i że cały rozpoznawany spór jest ich sprawą, a nie sądu. Podkreślić również należy, że zasada kontradyktoryjności winna być całkowicie zachowana zwłaszcza wówczas, gdy strony korzystają z pomocy profesjonalnych pełnomocników.

W przedmiotowej sprawie powód wywodził swoje roszczenie z umowy przelewu wierzytelności w ramach przeniesienia ryzyka z wierzytelności transakcji sekurytyzacji z dnia 23 września 2024 roku i aneksu nr (...) z dnia 8 października 2024 roku, na podstawie których nabył on wymagalną wierzytelność wobec pozwanego – I. F. (1), wynikającą z umowy o kredyt gotówkowy nr (...), zawartej przez pozwanego z poprzednikiem prawnym powoda – (...) Bank S.A. z siedzibą w C. w dniu 9 marca 2021 roku.

Zgodnie z treścią art. 509 § 1 k.c. wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią, chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. Wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w szczególności o zaległe odsetki. Na skutek przelewu wierzytelność cedenta przechodzi na cesjonariusza w takim stanie, w jakim dotychczas istniała. Zasadniczo cesja nie wpływa na kształt wierzytelności, zmienia się jedynie podmiot uprawniony do żądania świadczenia. Przejście takie może być albo następstwem umowy albo bezpośrednim skutkiem działania ustawy. Jednakże warunkiem skutecznego zawarcia umowy przelewu i rozporządzenia wierzytelnością jest to, aby była ona zindywidualizowana. Dlatego też winien zostać określony stosunek prawny, z którego ona wynika. Ważne jest zatem wskazanie stron tego stosunku, świadczenia jak również przedmiotu. Umowa cesji może być zawarta zasadniczo w dowolnej formie. Jedynie w przypadku, gdy wierzytelność jest stwierdzona pismem, przelew zgodnie z treścią art. 511 k.c. powinien być również pismem stwierdzony.

W przedmiotowej sprawie powód celem wykazania zasadności i wysokości roszczenia oraz legitymacji procesowej czynnej przedłożył umowę przelewu wierzytelności w ramach przeniesienia ryzyka z wierzytelności z dnia 23 września 2024 roku, aneks nr (...) z dnia 8 października 2024 roku do umowy przelewu wierzytelności z dnia 23 września 2024 roku, załącznik nr 1 do aneksu nr 1, wyciąg z ksiąg rachunkowych i ewidencji analitycznej wierzytelności z dnia 9 lipca 2025 roku i wydruk umowy o kredyt gotówkowy nr (...)_(...).

W ocenie Sądu z przedłożonych przez powoda środków dowodowych wynika jedynie, że w dniu 23 września 2024 roku powód zawarł z poprzednikiem prawnym powoda umowę przelewu wierzytelności i aneks nr (...) do przedmiotowej umowy przelewu wierzytelności, na podstawie którego powód rzekomo nabył wymagalną wierzytelność wobec pozwanego – I. F. (1).

Sąd powziął jednak wątpliwości co do legitymacji procesowej powoda w zakresie dochodzonego roszczenia.

Niewątpliwym jest, że posiadanie przez strony legitymacji czynnej i biernej w procesie jest przesłanką zasadniczą, od której istnienia uzależniona jest możliwość uwzględnienia powództwa, a jej brak, zarówno w postaci czynnej jak i biernej, prowadzi do wydania wyroku oddalającego powództwo.

Legitymacja procesowa jest to uprawnienie do poszukiwania ochrony prawnej w konkretnej sprawie. Przy czym legitymacja czynna zawsze jest ściśle związana ze stroną powodową i oznacza jej uprawnienie do wszczęcia i prowadzenia procesu, natomiast legitymacja bierna uzasadnia występowanie w procesie w charakterze pozwanego. Z powyższego wynika zatem, że legitymacja procesowa, to uprawnienie konkretnego podmiotu (legitymacja czynna) do występowania z konkretnym roszczeniem przeciwko innemu oznaczonemu podmiotowi (legitymacja bierna) wypływająca z prawa materialnego. Ponadto, zgodnie z przyjętą linią orzecznictwa legitymacja materialna, a więc posiadanie prawa podmiotowego lub interesu prawnego do wytoczenia powództwa stanowi przesłankę materialną powództwa, a jej brak stoi na przeszkodzie udzieleniu ochrony prawnej. Brak legitymacji materialnej (czynnej lub biernej) skutkuje, co do zasady oddaleniem powództwa (por. uzasadnienie uchwały Sądu Najwyższego z dnia 12 grudnia 2012 roku, III CZP 83/12). Dlatego też rolą Sądu w procesie jest dokonanie oceny istnienia legitymacji procesowej strony w chwili orzekania, a w wypadku stwierdzenia braku legitymacji procesowej (zarówno czynnej, jak i biernej), to na Sądzie spoczywa obowiązek wydania wyroku oddalającego powództwo.

Istotnym jest przy tym, że zgodnie z treścią art. 6 kc, to na powodzie spoczywał ciężar wykazania, że przysługuje mu legitymacja procesowa czynna do dochodzenia w niniejszym procesie całego zadłużenia pozwanego.

W ocenie Sądu zobowiązanie, które zostało nabyte przez powoda nie było wymagalne, albowiem nie doszło do skutecznego wypowiedzenia umowy o kredyt gotówkowy przez poprzednika prawnego powoda – (...) S.A. z siedzibą w C., gdyż nie dopełnił on procedury wynikającej z treści art. 75c prawa bankowego .

Zgodnie z cytowanym przepisem jeżeli kredytobiorca opóźnia się ze spłatą zobowiązania z tytułu udzielonego kredytu, bank wzywa go do dokonania spłaty, wyznaczając termin nie krótszy niż 14 dni roboczych. W ust. 2 art. 75c przewidziano natomiast, że w wezwaniu, o którym mowa w ust. 1, bank informuje kredytobiorcę o możliwości złożenia, w terminie 14 dni roboczych od dnia otrzymania wezwania, wniosku o restrukturyzację zadłużenia.

Z powyższego wynika zatem wprost, że procedura upominawcza przewidziana w art. 75c Prawo bankowe w każdym przypadku winna poprzedzać wypowiedzenie umowy kredytu lub pożyczki bankowej z powodu zaległości w spłacie, jeżeli kredytobiorca opóźnia się ze spłatą zobowiązania. Procedura ta ma bowiem charakter obligatoryjny i nieprzeprowadzenie jej przez bank powoduje, że wypowiedzenie umowy nie może być uznane za skuteczne. Sąd w niniejszym składzie podziela również pogląd prezentowany w orzecznictwie, zgodnie z którym regulacja art. 75c cytowanej ustawy pełni dla kredytobiorców funkcję gwarantującą dochowanie minimalnego standardu w zakresie spełnienia opóźnionego świadczenia oraz informacji o istnieniu procedury umożliwiającej restrukturyzację zadłużenia. Przepis ten nie nakłada natomiast na bank bezwzględnego obowiązku restrukturyzacji zadłużenia, o czym przekonuje ust. 3 art. 75c, który uprawnia bank do uprzedniego dokonania oceny sytuacji finansowej i gospodarczej kredytobiorcy (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 27 listopada 2019 roku, II CSK 723/18, LEX nr 2763432).

Dlatego też bank nie może swobodnie wypowiedzieć umowy kredytowej, jeżeli tylko dłużnik popadł w opóźnienie ze spłatą zobowiązania z tego tytułu. Zgodnie z określoną ustawowo procedurą w pierwszej kolejności bank powinien doręczyć dłużnikowi wezwanie określone w art. 75c ust. 1-2 Pr. bank. oraz odczekać do upływu dodatkowego terminu na spłatę zadłużenia wyznaczonego w wezwaniu (nie krótszego niż 14 dni roboczych). Dopiero po upływie tego terminu bank może złożyć oświadczenie woli w sprawie wypowiedzenia umowy. W przypadku bowiem gdy powyższe przesłanki nie zostały spełnione, czynność prawna banku polegająca na wypowiedzeniu umowy będzie nieważna (art. 58 § 1 k.c.), albowiem wypowiedzenie umowy kredytowej stanowi bardzo dotkliwe dla kredytobiorców uprawnienie kształtujące banku w stosunku kredytowym, gdyż jego wykonanie może doprowadzić do zakończenia tego stosunku przed pierwotnie ustalonym okresem spłaty kredytu. W związku z tym nie może być ono wykonane w sposób nagły, zaskakujący dla kredytobiorcy, nawet jeżeli istnieją podstawy do jego podjęcia zgodnie z treścią umowy kredytowej (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 24 września 2015 roku, V CSK 698/14). Jest to bowiem najbardziej dotkliwa sankcja dla kredytobiorcy, dlatego skorzystanie z niego powinno nastąpić po wyczerpaniu środków mniej dolegliwych, odpowiednich wezwań. Przepis art. 75c Prawa bankowego ma przy tym charakter samidyspozytywny, co oznacza, że w umowie może być on zmieniony jedynie na korzyść kredytobiorcy (tak np. T. Czech „Obowiązki banku w razie opóźnienia kredytobiorcy ze spłatą kredytu” Monitor Pr. Bankowego 2016/22/66-79 oraz Sąd Apelacyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 14 stycznia 2019 r., V ACa 93/18).

Zatem czynność banku w postaci wypowiedzenia umowy dokonana bez zachowania procedury przewidzianej w art. 75c ustawy Prawo bankowe, nie prowadzi do wymagalności wierzytelności banku o spłatę tej części zobowiązania, co do której dłużnik nie pozostawał w opóźnieniu.

Nie ulega wątpliwości, że przytoczone przepisy znajdowały zastosowanie do łączącej pozwanego I. F. (1) i poprzednika prawnego powoda umowy o kredyt gotówkowy.

W konsekwencji powyższych rozważań kredytodawca – (...) S.A. z siedzibą w C. - w pierwszej kolejności winien doręczyć kredytobiorcy wezwanie określone w art. 75c ust. 1-2, a następnie odczekać do upływu dodatkowego terminu na spłatę zadłużenia wyznaczonego w wezwaniu (nie krótszego niż 14 dni roboczych). Dopiero po upływie tego terminu bank mógł złożyć wobec kredytobiorcy oświadczenie woli w sprawie wypowiedzenia umowy kredytowej.

Natomiast w przedmiotowej sprawie z zaoferowanego przez powoda materiału dowodowego wynika, że poprzednik prawny powoda - (...) S.A. z siedzibą w C. jedynie w wypowiedzeniu umowy kredytu zawarł informację prawną o art. 75 Prawa bankowego, nie wskazując przy tym jednocześnie treści tego przepisu. Powód nie wykazał natomiast aby przed wypowiedzeniem umowy o kredyt gotówkowy nr (...) z dnia 9 marca 2021 roku poprzednik prawny dopełnił procedury z art. 75c Prawa bankowego , a tym samym nie wykazał w toku niniejszego procesu aby wierzytelność, którą nabył od poprzednika prawnego była faktycznie wymagalna w dacie zawarcia aneksu nr (...) z dnia 8 października 2024 roku do umowy przelewu wierzytelności z dnia 23 września 2024 roku i to w wysokości wskazanej w załączniku nr 1 do aneksu nr (...) z dnia 8 października 20225 roku.

Niewątpliwym natomiast jest, że wierzytelność, która jest przedmiotem cesji musi rzeczywiście istnieć w chwili jej nabywania. Natomiast w przedmiotowej sprawie powód nie wykazał aby w dacie zawarcia umowy czy też aneksu nr (...) do umowy faktycznie wierzytelność była wymagalna w zakresie dochodzonym pozwem, a tym samym aby miał on legitymację procesową czynną do dochodzenia powództwa w żądanej wysokości.

W ocenie Sądu, nawet gdyby przyjąć, że doszło do skutecznej cesji wierzytelności, to zaoferowany w sprawie materiał dowodowy absolutnie nie pozwala również na ustalenie czy dochodzona pozwem kwota nie uległa przedawnieniu, albowiem roszczenie wynika z umowy zawartej w dniu 9 marca 2021 roku, natomiast powód wytoczył powództwo w elektronicznym postępowaniu upominawczym dopiero w dniu 4 lutego 2025 roku. Powód nie wykazał bowiem czy i kiedy wypowiedzenie umowy kredytu zostało skutecznie doręczone pozwanemu oraz jaki był harmonogram spłat zobowiązania, albowiem nie przedłożył żadnego materiału dowodowego w tym zakresie, uniemożliwiając tym samym Sądowi weryfikację wysokości dochodzonego roszczenia.

Powód nie wykazał również wysokości dochodzonego roszczenia, mimo że przedłożył wyciąg z ksiąg rachunkowych i ewidencji analitycznej Nr (...) z dnia 9 lipca 2025 roku. Wprawdzie z dokumentu tego wynika, że saldo zadłużenia pozwanego I. F. (1) na dzień 9 lipca 2025 roku wynosiło kwotę 12.350,92 złotych, która obejmowała należność główna w wysokości 9.121,50 złotych i odsetki w wysokości 3.229,33 złotych. Jednakże okoliczności te nie znajdują potwierdzenia w pozostałym materiale dowodowym.

Należy bowiem pamiętać, że wyciąg jako dokument prywatny w rozumieniu art. 245 kpc stanowi dowód wyłącznie tego, iż osoba, która go podpisała złożyła zawarte w dokumencie oświadczenie. Zgodnie bowiem z treścią art. 194 ust. 2 ustawy z 27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych wyciąg z ksiąg rachunkowych funduszu sekurytyzacyjnego pozbawiony jest mocy prawnej dokumentów urzędowych w postępowaniu cywilnym. Samo dokonanie zapisu w księgach funduszu istnienia wierzytelności nie wiąże się bowiem z domniemaniem prawnym, iż wierzytelność istnieje, albowiem brak jest jakiegokolwiek sposobu kontroli prawidłowości podstaw dokonywanych wpisów, poza ich prawidłowością formalną. Dlatego też o ile wyciąg z ksiąg rachunkowych funduszu potwierdza fakt dokonania cesji (nabycia wierzytelności), o tyle do wykazania skuteczności tego nabycia w świetle prawa cywilnego lub szerzej - do wykazania istnienia wierzytelności konieczne jest przedstawienie przez fundusz odpowiednich dowodów. Domniemanie zgodności z prawdą treści dokumentu w postaci wyciągu z ksiąg rachunkowych funduszu sekurytyzacyjnego nie obejmuje faktu istnienia wierzytelności nabytej przez fundusz sekurytyzacyjny w drodze przelewu. Jak to wynika bowiem z powyższego, jest to dokument, który w postępowaniu cywilnym ma ograniczoną moc dowodową i dlatego też, zdaniem Sądu, nie stanowi wystarczającego ani wiarygodnego dowodu na samodzielne potwierdzenie, że powodowi przysługuje określona wierzytelność, a tym bardziej na jej wysokość.

Wobec powyższego, skoro powód nie wykazał zarówno zasadności, jak i wysokości dochodzonego roszczenia, to Sąd oddalił powództwo w całości, o czym orzekł w sentencji wyroku.