Wyrok z 28 kwietnia 2026, sygn. I C 1101/23

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 28 kwietnia 2026 roku

Sąd Rejonowy w Kielcach I Wydział Cywilny

w składzie następującym:

Przewodniczący:	sędzia Ireneusz Gawlik
Protokolant:	sekretarz sądowy Anna Najberg

po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2026 roku w T.

na rozprawie

sprawy z powództwa (...) S.A. z siedzibą w I.

przeciwko C. T. (1)

o zapłatę

I.  oddala powództwo;

II.  zasądza od powoda (...) Towarzystwa (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w I. na rzecz pozwanego C. T. (1) 3617,00 zł (trzy tysiące sześćset siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty;

III.  nakazuje pobrać na rzecz Skarbu Państwa Sądu Rejonowego w Kielcach od powoda (...) Towarzystwa (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w I. 594,08 zł (pięćset dziewięćdziesiąt cztery złote i osiem groszy) tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych.

sędzia Ireneusz Gawlik

Sygn. akt I C 1101/23

UZASADNIENIE

Pozwem z dnia 4 sierpnia 2023 roku powód (...) S.A. w I. wniósł o zasądzenie od pozwanego C. T. (1) kwoty 10 334,99 zł wraz z dalszymi odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 20 lutego 2023 roku do dnia zapłaty. Nadto wniósł o zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu wskazał, że powód z pozwanym umowę ubezpieczenia dotyczącą odpowiedzialności pojazdów mechanicznych dotyczącą pojazdu marki S. (...) o nr rej. (...) na okres od 8 kwietnia 2021 roku do 7 kwietnia 2021 roku. W dniu 23 czerwca 2021 roku w T., pozwany, kierując ww. pojazdem doprowadził do uszkodzenia pojazdu marki O. (...) o nr rej. (...), a następnie zbiegł z miejsca zdarzenia. Poszkodowany wystąpił do powoda o likwidację szkody, w wyniku przeprowadzonego postępowania likwidacyjnego powód wypłacił odszkodowanie w kwocie 9 000 zł. Powód powołując się na przysługujące mu wobec pozwanego roszczenie regresowe, wystąpił o zwrot wypłaconego poszkodowanemu odszkodowania. Pozwany nie uregulował tejże kwoty. Na kwotę dochodzoną pozwem składa się: 8 342,60 zł tytułem należności głównej, 1 237,76 zł tytułem skapitalizowanych odsetek za opóźnienie od kwoty należności głównej od dnia 17 sierpnia 2021 roku do 19 lutego 2023 roku, 657,40 zł tytułem należności głównej, 97,23 zł tytułem skapitalizowanych odsetek za opóźnienie naliczonych od kwoty należności głównej od dnia 20 sierpnia 2021 roku do 19 lutego 2023 roku. (k.2-5v.)

W odpowiedzi na pozew pozwany C. T. (1) wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu zaprzeczył jakoby zbiegł z miejsca zdarzenia z dnia 23 czerwca 2021 roku. Tego dnia pozwany pojechał do sklepu motoryzacyjnego znajdującego się przy ul. (...) w T. i po dokonaniu zakupów odjechał. Nie miał świadomości, że wyjeżdżając z parkingu uszkodził pojazd należący do O. E. (2). O zaistniałym zdarzeniu dowiedział się dopiero od poszkodowanej, która do niego zadzwoniła w dniu 23 czerwca 2021 roku. Pozwany w obawie wyłudzenia odszkodowania udał się na Komisariat Policji w T. i poddał się badaniom trzeźwości, a kolejno udał się na spotkanie z poszkodowaną. C. T. (1) poza delikatną ryską na tylnej lampie w swoim pojeździe nie zauważył żadnych innych uszkodzeń, co doprowadziło go do przekonania, że nie był sprawcą zdarzenia. Ostatecznie jednak za namową poszkodowanej spisał oświadczenie, w którym uznał swoje sprawstwo. Podkreślił, że nie jest osobą anonimową, a stałym klientem sklepu przed którym miało miejsce zdarzenie. (k.42-43v.)

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 23 czerwca 2021 roku C. T. (1), objęty obowiązkowym ubezpieczeniem od odpowiedzialności cywilnej u powoda (...) S.A. w I., przed sklepem motoryzacyjnym (...) mieszczącego się przy ul. ul. (...) w T. podczas wyjeżdżania z wyznaczonego miejsca parkingowego tj. wykonując manewr cofania, zderzył się z zaparkowanym pojazdem marki O. (...) o nr rej. (...) należącym do O. E. (2), a następnie odjechał. U poszkodowanej uszkodzeniu uległy drzwi przednie i tylnie prawe.

Uszkodzenia pojazdu O. dotyczyły wyłącznie poszycia bez uszkodzeń szkieletu drzwi. Uszkodzenie drzwi postało przez dociśnięcie poszycia drzwi, które nie można uznać za uderzenie. Z kolei uszkodzenie drzwi tylnych polegało na punktowym zagięciu poszycia kulą haka holowniczego. Uszkodzenie nastąpiło w chwili zatrzymywania pojazdu sprawcy, kończącego manewr cofania.

Sprawca kolizji odjechał z miejsca zdarzenia bez pozostawienia informacji o swoich danych osobowych.

dowód: opinia biegłego C. L. (2) (k. 179 oraz k. 197)), akta szkody k.34, zeznania O. E. (1) (k. 157) notatka urzędowa (k.75-78)

Bezpośrednio po odjeździe sprawcy zdarzenia na miejsce wezwana została Policja. Spisany został protokół. Poszkodowana O. E. (1) o uzyskała informacje, że sprawcą mógł być C. T. (1), który był klientem sklepu, spod którego cofał pojazd sprawcy szkody. C. T. (1) o zdarzeniu dowiedział się z sms- a w dniu zdarzenia od O. E. (1), choć był przekonany, że do zdarzenia nie doszło. Następnego dnia wraz z synem spotkał się z poszkodowanym, dokonał oględzin uszkodzonego pojazdu i podpisał oświadczenie, w którym przyznał się do wyrządzenia szkody. Pozwany zgłosił się też na Policję i przyznał się do popełnienia czynu, wskazując że nie zauważył żeby doszło do kolizji.

dowód: opinia biegłego C. L. (2) (k. 179), akta szkody k.34, zeznania O. E. (1) (k. 157) notatka urzędowa (k.75-76) zeznania O. E. (1) (k. 7-80) zeznania X. T. (k. 134-135),zeznania C. T. (2) (k.158-159), zeznania C. T. (1) (k. 15-160) (k.86-87) oświadczenie(k. 83) .

Na podstawie decyzji z dnia 14 sierpnia i 18 sierpnia 2021 roku (...) S.A. dokonało wypłaty odszkodowania w łącznej wysokości 9 000 zł na rzecz O. E. (2).

dowód: kalkulacja kosztów naprawy (k. 19-22), decyzja o wypłacie z dn. 18.08.2021 r. (k. 23) decyzja o wypłacie z dn. 14.08.2021 r. (k. 24), potwierdzenia przelewów (k. 25-26)

Powód na podstawie art. 43 ustawy z dnia 2 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych zwrócił się z roszczeniem regresowym do pozwanego C. T. (1), którego poszkodowana wskazała jako sprawcę zdarzenia. Pismem z dnia 22 grudnia 2022 roku wezwał go do zapłaty kwoty 9 000 zł. Pozwany nie uiścił żądanej kwoty.

dowód: wezwanie do zapłaty (k. 28)

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w postaci dowodów z dokumentów oraz wiarygodnych zeznań świadków i stron. W ocenie Sądu dowody te tworzą spójny i niebudzący wątpliwości w świetle wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, a przez to zasługujący na wiarę, materiał dowodowy. Stwierdzić należy, że żadna ze stron nie poddawała w wątpliwość ich wiarygodności i mocy dowodowej, również Sąd nie dopatrzył się w nich niczego, co uzasadniałoby powzięcie wątpliwości w tym zakresie.

V. miarodajnym dowodem w sprawie okazała się opinia biegłego z zakresu techniki samochodowej C. L. (1). Biegły racjonalnie wyjaśnił z jakich powodów uznał, że sprawca szkody mógł nie odczuć zderzenia, jak też tego nie usłyszeć. Swoje twierdzenia oparł na okolicznościach wynikających z przeprowadzonych dowodów, a w szczególności z charakteru uszkodzeń pojazdu poszkodowanej.

Opinia odzwierciedla staranność i wnikliwość w badaniu zleconego zagadnienia, wyjaśnia wszystkie istotne okoliczności, podaje przyczyny, które doprowadziły do przyjętej konkluzji, a równocześnie jest poparta głęboką wiedzą i wieloletnim doświadczeniem zawodowym biegłego. Jednocześnie opinii tej nie podważają pozostałe dowody.

Sąd zważył, co następuje:

W świetle zgromadzonego materiału dowodowego roszczenie strony powodowej nie zasługiwało na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 43 ust. 4 ustawy z dnia 2 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych zakładowi ubezpieczeń przysługuje prawo dochodzenia od kierującego pojazdem mechanicznym zwrotu wypłaconego z tytułu ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych odszkodowania, jeżeli kierujący zbiegł z miejsca zdarzenia.

Powód (...) S.A. w I. wywodzi swoje roszczenie z instytucji regresu. Przepis art. 828 § 1 k.c., który stanowi że jeżeli nie umówiono się inaczej, z dniem zapłaty odszkodowania przez ubezpieczyciela roszczenie ubezpieczającego przeciwko osobie trzeciej odpowiedzialnej za szkodę przechodzi z mocy prawa na ubezpieczyciela do wysokości zapłaconego odszkodowania. Jeżeli zakład pokrył tylko część szkody, ubezpieczającemu przysługuje co do pozostałej części pierwszeństwo zaspokojenia przed roszczeniem ubezpieczyciela.

Powołany przepis przewiduje przypadek subrogacji ustawowej, która oznacza przejście na ubezpieczyciela ex lege roszczenia ubezpieczającego przeciwko osobie trzeciej odpowiedzialnej za szkodę do wysokości dokonanej zapłaty. Roszczenie ubezpieczającego przechodzi na ubezpieczyciela już przez sam fakt dokonanej zapłaty, co stanowi szczególny przypadek wstąpienia w prawa zaspokojonego wierzyciela, w związku z postanowieniem art. 518 § 1 pkt 4 k.c. Przepis ten stanowi, że osoba trzecia, która spłaca wierzyciela, nabywa spłaconą wierzytelność do wysokości dokonanej zapłaty, również w przypadkach przewidzianych przez przepisy szczególne. Do przepisów tych należy zaliczyć przede wszystkim art. 828 k.c. regulujący tzw. regres ubezpieczeniowy w ubezpieczeniach majątkowych. Regres ubezpieczeniowy przy ubezpieczeniach obowiązkowych OC reguluje przepis art. 43 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (Dz.U.2023.2500 t.j.). W oparciu o ten przepis zakładowi ubezpieczeń przysługuje prawo dochodzenia od kierującego pojazdem mechanicznym zwrotu wypłaconego z tytułu ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych odszkodowania, jeżeli kierujący:

1) wyrządził szkodę umyślnie, w stanie po użyciu alkoholu lub w stanie nietrzeźwości albo po użyciu środków odurzających, substancji psychotropowych lub środków zastępczych w rozumieniu przepisów o przeciwdziałaniu narkomanii;

2) wszedł w posiadanie pojazdu wskutek popełnienia przestępstwa;

3) nie posiadał wymaganych uprawnień do kierowania pojazdem mechanicznym, z wyjątkiem przypadków, gdy chodziło o ratowanie życia ludzkiego lub mienia albo o pościg za osobą podjęty bezpośrednio po popełnieniu przez nią przestępstwa;

4) zbiegł z miejsca zdarzenia.

W świetle art. 828 § 1 k.c. przesłankami nabycia roszczenia przez ubezpieczyciela są: odpowiedzialność sprawcy szkody i wypłata odszkodowania ubezpieczeniowego. Ze względu na to, że nabyte przez ubezpieczyciela roszczenie jest zasadniczo tym samym roszczeniem, które przysługiwało poszkodowanemu wobec osoby ponoszącej odpowiedzialność cywilną za szkodę, w procesie o regres osobie tej przysługują przeciwko ubezpieczycielowi wszelkie zarzuty, które miała przeciwko poszkodowanemu w chwili powzięcia wiadomości o zmianie wierzyciela. Nie oznacza to jednak, że przysługuje jej zarzut zawyżenia odszkodowania ubezpieczeniowego w wyniku błędnej wykładni umowy ubezpieczenia. Jeżeli zatem odszkodowanie zapłacone poszkodowanemu przez ubezpieczyciela na podstawie umowy ubezpieczenia nie wykracza poza górną granicę, sprawca nie może skutecznie podnieść zawyżenia odszkodowania należnego poszkodowanemu. Chcąc zakwestionować spełnienie przesłanki zapłaty odszkodowania, sprawca szkody mógłby powołać się na nieważność umowy ubezpieczenia lub brak zapłaty odszkodowania (porusza wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16 czerwca 2009 r. V CSK 447)08- L.).

Odnosząc treść powołanych przepisów do stanu faktycznego niniejszej sprawy należy wskazać, iż w dniu 23 czerwca 2021 roku doszło do zdarzenia, w efekcie którego uszkodzony został pojazd marki O. (...) o nr rej. (...), a którego sprawcą był kierujący pojazdem S. (...) o nr rej. (...) C. T. (1). W dacie tej pozwanego i powoda łączyła umowa obowiązkowego ubezpieczenia OC dotycząca ww. samochodu marki S.. (...) S.A. w I. likwidował szkodę poprzez wypłatę odszkodowania dla poszkodowanej – właścicielki pojazdu O. (...). Pozwany nie kwestionował uszkodzenia pojazdu należącego do poszkodowanej. Zarzucił jednak, że nie zbiegł z miejsca zdarzenia.

W ocenie Sądu przeprowadzone w rozpoznawanej sprawie dowody nie dają podstaw do stwierdzenia by pozwany C. T. (1) będący sprawcą zdarzenia z dnia 23 czerwca 2021 roku zbiegł z miejsca zdarzenia, a tym samym powód nie był uprawniony do dochodzenia roszczenia regresowego.

Zbiegnięcie z miejsca zdarzenia ma charakter intencjonalny i polega na tym, że sprawca opuszcza miejsce wypadku bez zamiaru powrotu, kierując się przy tym chęcią uniknięcia zidentyfikowania lub by utrudnić ustalenie przyczyny wypadku bądź też by uniknąć ewentualnej odpowiedzialności za spowodowanie wypadku (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 18 listopada 1998 r., sygn. akt II CKN 40/98; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 27 sierpnia 1968 r. sygn. akt RW 948/68). W orzecznictwie wskazuje się, że zastosowanie dyspozycji art. 43 pkt 4 o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych wymaga ustalenia, iż sprawca kolizji drogowej opuścił miejsce zdarzenia świadomie, bez spełnienia ciążących na nim obowiązków wynikających z art. 16 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych, w celu uniknięcia odpowiedzialności za wyrządzoną szkodę.

Należy zauważyć jak wynika, z zeznań świadków, powoda oraz dokumentacji szkody pozwany najechał podczas wykonywania manewru cofania w pojazd marki O. (...) o nr rej. (...) w wyniku nieuwagi. C. T. (1) nie był świadomy kolizji, odjechał z miejsca zdarzenia. Ja wyjaśnił biegły do kolizji doszło w chwili gdy kierujący pojazdem zatrzymywał się po cofaniu pojazdu. Z tego powodu fakt zderzenia pojazdów mógłby być odebrany jako normalna konsekwencja hamowania pojazdu. Należy zwrócić uwagę, że C. T. (1) był stałym klientem sklepu motoryzacyjnego znajdującego się przy miejscu zdarzenia, a jego właściciel posiada numer kontaktowy do pozwanego. W pojeździe pozwanego nie ujawniono uszkodzeń mogących świadczyć o kolizji (pojawiła się wyłącznie niewielka rysa). Podczas spotkania spisano oświadczenie oraz dokonano oględzin szkody przy czym poszkodowana zapewniała pozwanego, że przyjęcie mandatu oraz podpisanie oświadczenia zakończy sprawę.

Okoliczności sprawy nie pozwalają uznać, że pozwany świadomie zbiegł z miejsca zdarzenia, co znalazło również potwierdzenie w opinii biegłego sądowego C. L. (1). Biegły jednoznacznie stwierdził, że analiza zgromadzonego materiału dowodowego w postaci dokumentacji szkody oraz uszkodzeń powstałych w pojazdach, pozwala na wskazanie, że pozwany mógł nie słyszeć i nie odczuć chwili zdarzenia.

Konkludując, ustalony stan faktyczny jednoznacznie wskazuje na to, że pozwany nie próbował uniknąć konsekwencji związanych ze spowodowaniem kolizji drogowej. Nie miał on bowiem świadomości, że jest sprawcą kolizji drogowej. Podjęte przez pozwanego po uzyskaniu informacji o zdarzeniu działa wskazywały na pełną gotowość wyjaśnienia sprawy oraz współpracy poszkodowaną. W konsekwencji brak jest podstaw do przyjęcia, iż zachowanie pozwanego wyczerpywało przesłanki „zbiegnięcia z miejsca zdarzenia” w rozumieniu art. 43 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych

Mając na względzie powyższe orzeczono jak punkcie I sentencji wyroku.

O kosztach orzeczono na zasadach ogólnych.

Zgodnie z 98 § 1 i § 1 ¹k.p.c. Strona przegrywająca sprawę jest obowiązana zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu), do których należy zaliczyć wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika w osobie adwokata lub radcy prawnego.

Konsekwencją ostatecznego rozstrzygnięcia było uznanie powoda za przegrywającego proces, co skutkowało obciążeniem go kosztami postępowania. Na zasądzoną kwotę 3 617 zł składało się zastępstwo procesowe przez profesjonalnego pełnomocnika z uwzględnieniem kwoty 17 złotych tytułem zwrotu opłaty skarbowej od przedłożonego pełnomocnictwa.

Wysokość wynagrodzenia pełnomocnika ustalono na podstawie § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie.

O nieuiszczonych kosztach sądowych, obejmujących wydatki w zakresie kosztów opinii biegłych w łącznej kwocie 594,08 zł (k. 177, k. 199), sąd orzekł stosownie do wyniku procesu na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, zgodnie z wynikiem sporu, tj. obciążając nimi w całości powoda.

sędzia Ireneusz Gawlik