Wyrok z 28 kwietnia 2026, sygn. IV P 78/25

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 28/04/2026 r.

Sąd Rejonowy w Człuchowie IV Wydział Pracy

w składzie następującym:

Przewodniczący: Ławnicy:	S. O. (1) K. C. B. U.
Protokolant:	stażysta E. L. (2)

po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2026 r. w F.

sprawy z powództwa K. C.

przeciwko Urząd Gminy w S.

związane z rozwiązaniem umowy o pracę

1.  oddala powództwo

2.  nie obciąża powódki K. C. kosztami procesu

(-)(...) G. (-) J. T. (-) B. U.

Sygn. akt IV P 78/25

UZASADNIENIE

Pełnomocnik powódki K. C. wniósł przeciwko Urzędowi Gminy w S. o przywrócenie do pracy i zasądzenie wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy oraz zasądzenie od pozwanej na rzecz powoda kosztów postępowania procesu. W uzasadnieniu pozwu powód wskazał, iż pracodawca rozwiązując umowę o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika naruszył dyspozycję przepisu art. 52 § 2 k.p., bowiem powódka już 27.05.2025 r. zdała komputer i nie przekazano jej żadnych uwag. W dacie odbierania przesyłki w dniu 2.07.2025 r. powódka nie przebywała w miejscu zamieszkania i odebrał ją domownik, który nie mógł jej otworzyć z uwagi na tajemnicę korespondencji. Powódka nie usunęła jakichkolwiek dokumentów wytworzonych na stanowisku pracy. Wszystkie wytworzone przez powódkę dokumenty znajdują się w aktach indywidualnych spraw przez nią prowadzonych. W Urzędzie Gminy w S. nie funkcjonuje elektroniczny obieg dokumentów i ich archiwizowanie w systemie. Powódka neguje, by w użytkowanym przez nią komputerze znajdowały się materiały posiadające moc dokumentu. Gdyby powódka usunęła korespondencję e-mail przychodzącą, to w przypadku braku wiedzy o osobach, które miały po niej przejąć sprzęt, nie mogła pozostawić informacji i danych o charakterze wrażliwym, do dyspozycji potencjalnie nieuprawnionych osób.

Pełnomocnik pozwanej w odpowiedzi na pozew wniósł o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie od powoda na rzecz pozwanej zwrotu kosztów procesu oraz kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu odpowiedzi na pozew pełnomocnik pozwanej podniósł, iż powódka nie zdawała żadnego sprzętu komputerowego ani nie zdała kluczy 27.05.2025 r. a 28.05.2025 r. nie stawiła się do pracy a w systemie pojawiło się jej zwolnienie lekarskie. Powódka miała rozpocząć urlop bezpłatny od 9.06.2025 r. i miał on trwać do 5.07.2025 r. Powódka zapewniała pracodawcę, że do dnia rozpoczęcia urlopu bezpłatnego zakończy wszystkie rozpoczęte na jej stanowisku sprawy i przekaże swoje stanowisko pracownikom ja zastępującym. Pracodawca 5.06.2025 r. powziął wiedzę od zastępującego powódkę pracownika, który zgłosił brak danych na komputerze używanym przez powódkę informatykowi urzędu. Pismem z 30.06.2025 r. pracodawca złożył powódce rozwiązanie umowy o prace w trybie art. 52 § 1 pkt. 1 k.p. a zwrotne potwierdzenie odbioru z 2.07.2025 r. było podpisane imieniem i nazwiskiem K. C.. Powódka usunęła nie tylko dokumenty elektroniczne, które sama wytworzyła np. naliczenie inkasa dla sołtysów, inwentaryzację kont w drodze weryfikacji, materiały szkoleniowe. Powódka usunęła także pocztę elektroniczną zawierającą miedzy innymi dokumenty urzędowe podpisane kwalifikowanym podpisem elektronicznym. Usunięcie korespondencji, przy jednoczesnym nieprzekazaniu tych spraw, mogło narazić urząd miedzy innymi na niedotrzymanie terminów. Usuniecie danych z komputera służbowego w znaczący sposób utrudniło pracę pracownikowi, który ja zastępował. Powódka dopuściła się popełnienia na szkodę pracodawcy przestępstwa z art. 268a § 1 k.k.

Sąd ustalił co następuje:

K. C. była zatrudniona w pozwanym Urzędzie Gminy w S. od 1.08.2023 r. do 2.07.2025 r. na stanowisku referenta ds. rozliczeń VAT i opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi.

(niesporne, nadto akta osobowe powódki cz. C świadectwo pracy k.2).

Powódka 10.08.2023 r. podpisała oświadczenie o zapoznaniu się postanowieniami Dokumentacji systemu zarządzania bezpieczeństwem informacji tym miedzy innymi Polityka bezpieczeństwa teleinformatycznego i Instrukcją zarządzania systemem informatycznym i zobowiązała się do jej przestrzegania.

(dowód: akta osobowe powódki cz. B oświadczenie k. 20).

Powódka 15.05.2025 r. złożyła wniosek o udzielenie urlopu bezpłatnego na okres od 9.06.2025 r. do 5.07.2025 r. z powodu powołania do dobrowolnej zasadniczej służby wojskowej.

(dowód: akta osobowe powódki cz. B wniosek o udzielenie urlopu bezpłatnego k. 41, powołanie k.42).

W sierpniu 2024 r. powódce powierzono dodatkowe obowiązki wraz z zwiększeniem dodatku specjalnego na okres od sierpnia 2024 do marca 2025 r. Powódka od 1.01.2025 r. chciała wyższa kwotę dodatku. Następnie te dodatkowe obowiązki od 1.04.2025 r. dołożono do podstawowego zakresu obowiązków, z którego jednocześnie zdjęto jeden lub dwa obowiązki. Uznano, że nowy zakres obowiązków nie wymaga dodatku. Początkowo powódka nie chciała podpisać nowego zakresu obowiązku ale ostatecznie go podpisała. Powódka na dzień 27.05.2025 r. otrzymała nagrodę roczną w bazowej wysokości. Powódka do 6.06.2025 r. miała zakończyć bieżące sprawy, wysłać faktury, zamknąć miesiąc księgowy i zrobić sprawozdania.

(dowód: zeznania świadków P. J. k. 48 od 00:41:03 do 00:46:29, E. L. (1) k.49 od 01:05:32 do 01:33:43, akta osobowe powódki cz. B porozumienie zmieniające warunki płacy k. 37 zakres obowiązków k. 38).

Powódka od 27.05.2025 r. do 9.06.2025 r. przebywała na zwolnieniu lekarskim, nie informując o tym bezpośredniej przełożonej.

(niesporne).

Powódka z używanego przez nią komputera służbowego usunęła folder - inwentaryzacja roczna, zawierający protokoły, folder- procedury rozłożenia na raty, folder - różne, podfolder – wezwania 2024 i wezwania 2025, folder – szkolenia, folder uchwały zarządzenia, folder – US oraz dokumenty , które nie znajdowały się w folderach oraz wiadomości przychodzące na pocztę służbową powódki. Powódka 5.06.2025 r. ze swojego prywatnego e-maila na maila służbowego T. W. wysłała plik - inkaso sołtysów.

(dowód: wykaz usuniętych dokumentów k.31-34, zeznania J. P. k. 47v od 00:05:31 do 00:35:40, P. J. k. 48 od 00:36:05 do 00:34:06, E. L. (1) k.49 od 01:13:41 do 01:35:58 ).

Pracodawca 2.07.2025 r. r. złożył powódce oświadczenie woli o rozwiązaniu umowy o pracę bez zachowania okresu wypowiedzenia w trybie art. 52 § 1 pkt 1 k.p. Jako przyczynę wskazał usunięcie, a tym samym utrudnienie dostępu do danych informatycznych zgromadzonych na komputerze poprzez wyczyszczenie zasobów – dokumentów wytworzonych na swoim stanowisku pracy z komputera będącego własnością pracodawcy oraz usunięcie korespondencji ze służbowej poczty elektronicznej, folder dokumentów przychodzących do czego powódka nie była uprawniona i czynności tych dokonała bez zgody Wójta Gminy S. oraz bezpośredniego przełożonego Skarbnika Gminy S..

(dowód: akta osobowe powódki, cz. C , rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika k. 1 oraz zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki i historia śledzenia przesyłki).

Średnie miesięczne wynagrodzenie brutto powódki wynosiło 6195 zł.

(dowód: zaświadczenie o wynagrodzeniu k. 22).

Sąd zważył co następuje:

Powództwo nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z przepisem art. 52 § 1 pkt. 1 k.p. pracodawca może rozwiązać umowę o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika w razie ciężkiego naruszenia przez pracownika podstawowych obowiązków pracowniczych. Jest to nadzwyczajny, wyjątkowy tryb rozwiązania stosunku pracy, który winien być stosowany ze szczególną ostrożnością.

Ciężar udowodnienia przyczyny zwolnienia dyscyplinarnego w niniejszej sprawie spoczywał na pracodawcy (art. 6 k.c.). Sąd nie jest natomiast związany oceną pracodawcy co do ciężkości naruszenia obowiązków pracowniczych czy zakwalifikowania ich do podstawowych obowiązków pracowniczych.

Sąd podziela stanowisko Sądu Najwyższego, iż według art. 52 § 1 pkt. 1 k.p. warunkiem odpowiedzialności pracownika jest jego wina. Nie chodzi jednak o winę w jakiejkolwiek postaci, lecz o winę umyślną lub o "ciężką" winę nieumyślną, czyli o rażące niedbalstwo. O umyślności można zaś mówić wówczas, gdy popełnienie czynu bezprawnego i jego następstwa zostały objęte zamiarem sprawcy, to znaczy świadomością i wolą jego popełnienia. Rażące niedbalstwo zachodzi natomiast wtedy, gdy sprawca nie przewidział wprawdzie następstw swojego postępowania, ale stało się to wskutek niedołożenia należytej staranności i uwagi w stopniu graniczącym z umyślnością (tak: wyrok SN z 2002-02-05 I PKN 833/00).

Przy ocenie, czy dane uchybienie stanowiło ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków pracowniczych należy wziąć pod rozwagę towarzyszące temu okoliczności, zwłaszcza stan świadomości i woli pracownika (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 1 października 1997 r., I PKN 300/97, OSNAPiUS 1998 nr 14, poz. 424).

O stopniu winy wnioskuje się na podstawie całokształtu okoliczności związanych z zachowaniem pracownika. O ile niedbalstwo określa się jako niedołożenie należytej staranności ogólnie wymaganej w stosunkach danego rodzaju, to przez rażące niedbalstwo rozumie się niezachowanie minimalnych (elementarnych) zasad prawidłowego zachowania się w danej sytuacji. O przypisaniu danej osobie winy w tej postaci decyduje zatem zachowanie się przez nią w określonej sytuacji w sposób odbiegający od miernika staranności minimalnej (tak: postan. SN z 4.06.2013 r. , II PK 35/13).

Zgodnie z art. 30 § 4 k.p. wskazanie w pisemnym oświadczeniu pracodawcy przyczyny uzasadniającej rozwiązanie umowy o pracę na podstawie art. 52 k.p. przesądza o tym, że spór przed sądem pracy toczy się tylko w granicach zarzutu skonkretyzowanego w pisemnym oświadczeniu, a pracodawca pozbawiony jest możliwości powoływania się w toku postępowania na inne przyczyny, które również mogłyby uzasadniać tryb zwolnienia z pracy przewidziany w art. 52 (wyr. SN z 3.9.1980 r., I (...) 86/80, niepubl.; podobnie wyr. SN z 10.11.1998 r., I PKN 423/98, OSNAPiUS 1999, Nr 24, poz. 789).

Przepis art. 52 § 2 k.p. stanowi, że rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika nie może nastąpić po upływie 1 miesiąca od uzyskania przez pracodawcę wiadomości o okoliczności uzasadniającej rozwiązanie umowy. Bieg miesięcznego terminu z art. 52 § 2 k.p. rozpoczyna się dopiero od chwili, w której pracodawca uzyskał w dostatecznym stopniu wiarygodne informacje uzasadniające jego przekonanie, że pracownik dopuścił się czynu nagannego w stopniu usprawiedliwiającym niezwłoczne rozwiązanie umowy o pracę.

Zdaniem sądu w rozpoznawanej sprawie pracodawca nie naruszył wymogów formalnych oświadczenia woli o rozwiązania umowy o pracę bez zachowania okresu wypowiedzenia przewidzianych w treści przepisu art. 30 § 3-5 k.p.

Również pracodawca nie naruszył dyspozycji przepisu art. 52 § 2 k.p. , bowiem jak jasno wynika z wiarygodnych zeznań P. J., J. P. i E. L. (1) pierwszą informację o usunięciu danych przez powódkę z jej komputera służbowego przekazano wójtowi 5.06.2025 r. a oświadczenie woli o rozwiązaniu umowy o pracę zostało skutecznie złożone 2.06.2025 r., z zachowaniem miesięcznego terminu.

Rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia oznacza natychmiastowe zakończenie stosunku pracy, czyli skuteczne z chwilą, gdy oświadczenie o rozwiązaniu umowy dotrze do adresata. W przypadku rozwiązania umowy przez pracodawcę adresatem jest pracownik. Kodeks pracy nie określa jednak jednoznacznie momentu, w którym oświadczenie uważa się za doręczone. Zgodnie z art. 300 k.p., w sprawach nieuregulowanych przepisami prawa pracy stosuje się odpowiednio przepisy k.c., o ile nie są sprzeczne z zasadami prawa pracy.

Na podstawie z art. 61 § 1 k.c. oświadczenie woli, które ma być złożone innej osobie, uważa się za złożone z chwilą, gdy doszło do niej w taki sposób, że mogła zapoznać się z jego treścią. Ma to miejsce, gdy pracodawca wręczy oświadczenie pracownikowi lub gdy pracownik bądź dorosły domownik odbierze list polecony.

Jak sprecyzowano w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 15 grudnia 2021 r., IV CSKP 82/21 (LEX nr 3550426), dla zastosowania art. 61 § 1 k.c. nie ma znaczenia, czy adresat rzeczywiście zapoznał się z oświadczeniem woli, gdyż ustalenia wymaga, czy miał taką możliwość.

W przedmiotowej sprawie niesporne było, iż oświadczenie woli zostało nadane przez pracodawcę 30.06.2025 r. na adres zamieszkania powódki i na zwrotnym potwierdzeniu odbioru wpisano datę odbioru 2.07.2025 r. i złożono podpis C. K. a doręczyciel zaznaczył, iż przesyłkę doręczono adresatowi, co potwierdza też historia śledzenia przesyłki Poczty Polskiej.

Powódka w toku procesu nie wykazała, swoich przeciwnych twierdzeń, że przesyłkę 2.07.2025 r. odebrał domownik i że na zwrotnym potwierdzeniu odbioru nie ma jej podpisu i kto, wbrew prawdzie i prawu miałby posłużyć się jej podpisem oraz dlaczego doręczyciel poczty miałby zaznaczyć na zwrotce nieprawdziwą informację o doręczeniu przesyłki adresatowi a nie np. dorosłemu domownikowi.

Ciężkie naruszenie obowiązków pracowniczych ma miejsce wówczas, gdy na tle całokształtu okoliczności pracownikowi można przypisać znaczny stopień winy w niedopełnieniu tych obowiązków. Rażące niedbalstwo, jako element ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków pracowniczych, jest postacią winy nieumyślnej, której nasilenie wyraża się w całkowitym ignorowaniu przez pracownika następstw jego działania, jeżeli rodzaj wykonywanych obowiązków lub zajmowane stanowisko nakazują szczególną przezorność i ostrożność w działaniu. Jednocześnie warunkiem zastosowania art. 52 § 1 pkt 1 k.p. jest stosunek psychiczny pracownika do skutków swojego postępowania, określony wolą i możliwością przewidywania, czyli świadomością w zakresie naruszenia obowiązku (obowiązków) o podstawowym charakterze oraz negatywnych skutków, jakie zachowanie to może spowodować dla pracodawcy.

Pracownik jest zobowiązany do dbałości o dobro zakładu pracy oraz chronienia jego mienia (art. 100 k.p.). W sytuacji gdy pracownik celowo i z pełną świadomością bezprawności własnego zachowania skasował dane firmowe z dysku komputera należącego do pracodawcy, to tym samym w sposób rażący naruszył on wskazane obowiązki.

Również Kodeks karny stanowi, że kto – nie będąc do tego uprawnionym – niszczy, uszkadza, usuwa, zmienia lub utrudnia dostęp do danych teleinformatycznych albo w istotnym stopniu zakłóca lub uniemożliwia automatyczne przetwarzanie, gromadzenie lub przekazywanie takich danych, podlega karze pozbawienia wolności do lat 3 (art. 268a § 1 kodeksu karnego). Ściganie takiego przestępstwa następuje na wniosek pokrzywdzonego.

Sąd Najwyższy w postanowieniu z 12 maja 2025 r. (sygn. I PSK 35/24) potwierdził, że skopiowanie przez pracownika poufnych danych z komputera służbowego na prywatny pendrive, bez zgody pracodawcy, może stanowić podstawę do rozwiązania umowy o pracę w trybie dyscyplinarnym. Nawet jeśli nie doszło do dalszego rozpowszechniania danych, sam fakt ich bezprawnego pozyskania wystarczył, by ocenić działanie jako ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków pracowniczych.

Zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego, uzasadnioną przyczyną rozwiązania z pracownikiem umowy o pracę w trybie art. 52 § 1 pkt 1 k.p. może być także zawinione działanie pracownika powodujące samo zagrożenie interesów pracodawcy (wyrok Sądu Najwyższego: z 27 października 2010 r., sygn. akt III PK 21/10, LEX nr 694249; z 24 lutego 2012 r., sygn. akt II PK 143/11, LEX nr 1217883; z 6 lipca 2011 r., sygn. akt II PK 13/11, LEX nr 952560).

W rozpoznawanej sprawie przyczyną rozwiązania stosunku pracy bez zachowania okresu wypowiedzenia z winy pracownika było usunięcie przez powódkę, a tym samym utrudnienie dostępu do danych informatycznych zgromadzonych na komputerze poprzez wyczyszczenie zasobów – dokumentów wytworzonych na swoim stanowisku pracy z komputera będącego własnością pracodawcy oraz usunięcie korespondencji ze służbowej poczty elektronicznej, folder dokumentów przychodzących do czego powódka nie była uprawniona i czynności tych dokonała bez zgody Wójta Gminy S. oraz bezpośredniego przełożonego Skarbnika Gminy S..

W ocenie sądu stanowcze, logiczne i korelujące ze sobą zeznania świadków informatyka urzędu J. P., sekretarza gminy P. J. i skarbnika gminy E. L. (1), potwierdzone wykazem usuniętych dokumentów, zasługują w pełni na wiarę.

Z powyższych dowodów jednoznacznie wynika, ze powódka niezadowolona z wysokości nagrody rocznej z 27.05.2025 r., usunęła całe foldery ze swojego komputera służbowego oraz wyczyściła historię wiadomości przychodzących z elektronicznej poczty służbowej a na prywatnym nośniku posiadała pliki służbowe tj. inkaso sołtysów i udała się na zwolnienie lekarskie.

Ponadto powódka w oświadczeniu z 10.08.2023 r. zobowiązała się do przestrzegania Polityki bezpieczeństwa teleinformatycznego i Instrukcji zarządzania systemem informatycznym.

W niniejszej sprawie zdaniem sądu naruszenie podstawowych obowiązków pracowniczych poprzez usunięcie przez powódkę z komputera służbowego istotnych dla urzędu folderów nastąpiło celowo, gdyż miała ona świadomość tego, jakiego rodzaju danymi i dokumentami dysponuje, jakie znaczenie mają one dla prawidłowego funkcjonowania urzędu, w którym była zatrudniona, miała świadomość tego, że pracodawca wie, iż te dane są gromadzone przez nią na jej komputerze służbowym, a mimo tego pozbawiła go dostępu do nich, narażając interesy pracodawcy oraz powodując żmudny proces odtwarzania tych zasobów, wywołując w znacznej części skutki niemożliwe do odwrócenia oraz utrudniając pracę osoby ją zastępującej. Działała więc umyślnie, z zamiarem bezpośrednim.

Na uwagę zasługuje okoliczność, iż powódka dokonała usunięcia danych bez wiedzy i zgody pracodawcy, mając świadomość ważności tych danych informatycznych w procesie działalności pozwanego urzędu. Dla oceny trafności zastosowania przez rozpoznający sprawę Sąd przepisu art. 52 § 1 pkt 1 k.p. nie ma przy tym znaczenia, że usunięte przez powódkę pliki nie posiadały zabezpieczeń, albowiem powódka nie posiadała uprawnień i pozwolenia na usuwanie jakichkolwiek danych w systemie oraz służbowym komputerze. Postępowanie powódki zagroziło interesom pracodawcy poprzez dezintegrację systemu obiegu dokumentów i informacji, brak możliwości ciągłości pracy urzędu pod nieobecność powódki, co miało wpływ na proces pracy u strony pozwanej.

Sąd Najwyższy w wyroku z 4 września 2013 r. (sygn. akt II PK 355/15, LEX nr 1408887), wskazał, iż oczywiste jest, że pracodawca przekazuje pracownikowi sprzęt służbowy (komputer) do korzystania z niego jako z narzędzia pracy. Podstawowej zasadą, jest to, że narzędzie pracy przeznaczone do jej wykonywania w interesie i na rzecz pracodawcy, za co pracownik otrzymuje wynagrodzenie. Niezależnie od kwalifikacji prawa autorskiego, pracodawca jest dysponentem wytworu pracy wykonywanej przez pracownika w ramach stosunku pracy, przy wykorzystaniu narzędzi pracodawcy, a w każdym razie wykluczone jest uznanie, aby pracownik swobodnie dysponował efektami pracy, na przykład mógł je zniszczyć lub przekazać podmiotowi zewnętrznemu.

Powódka przez umyślne usunięcie ze służbowego komputera (zniszczenie) danych wytworzonych przez nią w ramach obowiązków pracowniczych a dotyczących pracodawcy (a nie prywatnych danych powódki) – co naruszyło jego istotne interesy – nie tylko złamała zasadę ochrony wszelkich danych zwartych w komputerach pracodawcy i jego mienia, ale również dopuściła się naruszenia podstawowych obowiązków pracowniczych wskazanych w art.100 § 2 pkt 4 k.p.

W ocenie sądu również posiadanie przez powódkę na prywatnej poczcie e-mail zestawienia inkaso sołtysów było sprzeczne z obowiązkiem lojalności oraz dbałości o dobro zakładu pracy a sam fakt ich kopiowania stanowił naruszenie zaufania i zachowania w tajemnicy informacji pracodawcy.

Poza sporem jest również, że uzasadnioną przyczyną rozwiązania z pracownikiem umowy o pracę w trybie art. 52 § 1 pkt 1 k.p. nie musi być jedynie zawinione uchybienie pracownicze wywołujące istotną szkodę majątkową w mieniu pracodawcy, bowiem wystarczające jest, że zawinione działanie pracownika powoduje zagrożenie interesów pracodawcy.

W niniejszej sprawie niesporne było, iż powódka zajmowała stanowisko referenta ds. rozliczeń VAT i opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi i że do jej obowiązków między innymi należał szereg obowiązków szczegółowo wskazanych z pisemnym zakresie obowiązków, uprawnień i odpowiedzialności z 1.04.2025 r.

Powszechną praktyką jest, iż w przypadku stanowisk biurowych pracownicy pracują na służbowym sprzęcie komputerowym, wykorzystując go do tworzenia min. projektów decyzji, rozliczeń, wykazów, zestawień, sprawozdań itd. a ich przychodząca poczta elektroniczna stanowi powszechny sposób kontaktowania się z danym pracownikiem wewnątrz urzędu jak i przez podmioty i osoby zewnętrze.

Powyższe usunięcie folderów i służbowej poczty przychodzącej spowodowało zagrożenie interesów pozwanego urzędu, rozumianych jako ciągłość i szybkość wykonywanych zadań w interesie (...) gminy.

Mając na uwadze powyższe sąd uznał, iż pracodawca nie naruszył przepisów dotyczących rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia i na podstawie przepisu art. 56 § 1 k.p. i 57 § 1 k.p. a contrario oddalił powództwo o przywrócenie do pracy i zasądzenie wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy.

O kosztach procesu sąd orzekł na zasadzie przepisu art. 98 k.p.c. w zw. z § 9 pkt. 1 w rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych z 22 października 2015 r. (Dz.U. z 2023 r. poz. 1935 ze zm.), zasądzając od powoda na rzecz pozwanej spółki kwotę 360 zł tytułem kosztów procesu wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty

(...). S. O. (1)