Uzasadnienie z 6 maja 2026, sygn. I C 652/25
Pokaż pozostałe podstawy prawne (3)
Sygn. akt I C 652/25
UZASADNIENIE
Pozwem wniesionym w dniu 09 grudnia 2025 roku powód E. F. Spółka akcyjna w P. wystąpił przeciwko pozwanej M. D. z powództwem o zasądzenie kwoty 13.198,32 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie naliczanymi od dnia wniesienia pozwu w elektronicznym postępowaniu upominawczym do dnia zapłaty oraz o zasądzenie na swoją rzecz kosztów procesu wedle norm przepisanych. W uzasadnieniu pozwu wyjaśniono, że w dniu 16 czerwca 2016 roku powód zawarł z pozwaną umowę pożyczki pieniężnej nr (...), zmienioną kolejnymi aneksami, której przedmiotem było udzielenie pożyczki oraz świadczenie usługi terenowej obsługi pożyczki pozwanej. Ostatecznie na podstawie aneksu nr (...) z dnia 08 grudnia 2022 roku pozwana składając własnoręcznie podpis uznała saldo swojego zadłużenia opiewające na łączną kwotę 8.138,39 zł. Poza uznanym saldem zadłużenia, w związku z udzieleniem pozwanej kolejnej pożyczki pieniężnej na mocy aneksu, pozwana zobowiązała się do zapłaty kwoty 6.861,61 zł. Po podpisaniu aneksu łączne zobowiązanie pozwanej, określone treścią tegoż aneksu wyniosło 15.000 zł. Zawarty aneks przewidywał jednocześnie, że obsługa pożyczki odbywać się będzie w domu pozwanej, w ten sposób, że pozwana miała przekazywać raty fizycznie do rąk własnych doradcy klienta działającego w imieniu powódki, który każdorazowo odbywał wizyty zgodnie z ustalonym harmonogramem. Pozwana zobowiązana była do spłaty kwoty swego zobowiązania w 92 tygodniowych ratach. Powód wypełnił spoczywające na nim zobowiązanie wynikające z umowy pożyczki. Termin wymagalności zobowiązania upłynął dnia 01 lipca 2024 roku, a z uwagi na opóźnienia zaistniałe w spłatach powód naliczył pozwanej maksymalne odsetki za opóźnienie w łącznej wysokości 3.633,36 zł. Od dnia podpisania aneksu nr (...) do dnia wniesienia pozwu pozwana spłaciła kwotę 5.380 zł. Zgodnie z postanowieniami umownymi, wobec dodatkowych kosztów wywołanych opóźnieniami pozwanego, w przypadku wpłacenia kwoty przez pożyczkobiorcę, która nie wystarcza na pokrycie całej wymagalnej raty oraz odsetek za opóźnienie, w pierwszej kolejności powód dokonał zarachowania dokonanych spłat na odsetki za opóźnienie, a kolejno na wymagalne zobowiązanie pozwanej, począwszy od raty najwcześniej wymagalnej. W związku z powyższym wpłacona przez pozwaną kwota została rozliczona w ten sposób, że: kwota 4.785,58 zł zaliczona została na kwotę roszczenia głównego, tj. poszczególne wymagalne raty pożyczki, zaś kwota 594,42 zł zaliczona została na odsetki za opóźnienie liczone od dnia wymagalności danej raty do dnia zapłaty. W związku z brakiem reakcji pozwanej na powyższe, powód dnia 24 maja 2024 roku skierował do pozwanej pismo, w którym wypowiedział umowę wraz ze zmieniającymi ją aneksami, wzywając jednocześnie pozwaną do spłaty pozostałej kwoty zadłużenia. Pismo to zostało pozwanej skutecznie doręczone w dniu 31 maja 2024 roku. Do chwili wniesienia pozwu, pozwana nie ustosunkowała się do treści ww., jak również nie spłaciła ciążącego na niej zobowiązania, mimo iż nie kwestionowała roszczenia powoda pod względem ilościowym, jak również nie zgłaszała żadnych zastrzeżeń co do sposobu realizacji umowy przez powoda. Powód wyjaśnił, że na wartość roszczenia dochodzoną pozwem składa się: należność z tytułu wymagalnych, a niezapłaconych rat w łącznej wysokości 10.159,38 zł oraz skapitalizowane odsetki maksymalne za opóźnienie w wysokości łącznej 3.038,94 zł.
W odpowiedzi na pozew (k. 42-43) pozwana wniosła o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie od powoda na swoją rzecz kosztów procesu według norm przepisanych. Pozwana zakwestionowała istnienie umowy pożyczki nr (...) z dnia 16 czerwca 2016 roku o treści jaką przedstawia powód, podkreślając, iż niedopuszczalne jest zawarcie w 2022 roku aneksu do umowy z zawartej w 2016 roku, która to umowa wygasła. Kolejno pozwana zakwestionowała usługi objęte umową pożyczki oraz wysokość związanych z nimi należności, które to wynikają z nieekonomicznych i nierynkowych stawek, wskazując na abuzywność owych zapisów. Zwróciła przy tym uwagę na ciążący na pożyczkodawcy obowiązek jasnego i należytego poinformowania konsumenta o zakresie zobowiązania, kwestionując przy tym naliczanie odsetek umownych od pożyczki brutto, tj. pożyczki wraz z kredytowanymi kosztami, wskazując że na przeszkodzie takiemu ułożeniu stosunku prawnego stoi definicja stopy oprocentowania kredytu ujęta w ustawie o kredycie konsumenckim i powiązana z nią definicja całkowitej kwoty kredytu, a naliczanie oprocentowania (odsetek kapitałowych) w umowie kredytu konsumenckiego w taki sposób uznać należy za sprzeczne z prawem, co z kolei implikuje nieważność owych postanowień z mocy prawa. Pozwana zakwestionowała wskazaną w umowie RRSO wraz ze sposobem jej wyliczenia, podnosząc, że naliczanie odsetek od skredytowanych kosztów pożyczki prowadzi do sytuacji, w której odsetki są wyższe, a wysokość RRSO zafałszowana, co stanowi naruszenie przepisu art. 30 ust. 1 pkt 7 ustawy o kredycie konsumenckim. Pozwana zakwestionowała nadto umowę pożyczki w zakresie prowizji, która ustalona została na kwotę odpowiadającą 45,47% całkowitej kwoty pożyczki i to w sytuacji, gdy odsetki umowne określono w umowie, a co oznacza, że umowa zmierza do obejścia prawa w zakresie odsetek maksymalnych, o których stanowi przepis art. 359 kc. Jednocześnie zarzuciła, iż prowizja ustalona jest w wysokości nierynkowej i nieekonomicznej, a pożyczkodawca nie poniósł takich kosztów, które uzasadniałyby jej naliczenie w wysokości przewidzianej w umowie. Pozwana zwróciła uwagę także i na to, że zastrzeżone w umowie opłaty nie wiadomo za co są naliczone, a w związku z czym nie spełniają one wymogów art. 30 ust. 1 pkt 10 ustawy o kredycie konsumenckim. Brak jest przy tym jasności skąd wynika wysokość rzekomo zaciągniętego przez pozwaną zobowiązania opiewającego na łączną kwotę 15.000 zł, skoro aneks dotyczy kwoty 8.138,39 zł, podkreślając, że zapisy umowy przewidują ukryte koszty, zafałszowaną całkowitą kwotę kredytu oraz całkowity koszt kredytu, a konfrontacja treści wypowiedzenia umowy, z którego wynika zadłużenie całkowite opiewające na 10.000 zł z treścią aneksu, prowadzi do wniosku, że na pozwanej nie ciąży obwiązek spłaty jakiegokolwiek długu. Pozwana podniosła zarzut przedawnienia roszczenia w kontekście treści aneksu, zwłaszcza sum, które z niczego nie wynikają i są tylko wskazane jako zobowiązanie, stając ostatecznie na stanowisku, że umowa z uwagi na brak oznaczenia świadczenia, tj. kwoty pożyczki oraz nieczytelność zapisów nie może być uznana za ważną oraz wskazując, iż złożyła oświadczenie o kredycie darmowym na podstawie art. 45 ustawy o kredycie konsumenckim, co eliminuje wszystkie koszty kredytu, a co prowadzi do wniosku, że nawet gdyby umowę uznać za ważną, to wynikające z niej zobowiązanie zostało przez pozwaną spłacone.
W piśmie procesowym z dnia 22 stycznia 2026 roku (k. 49-56) powód podtrzymał żądanie pozwu wyjaśniając, że pierwszy aneks do umowy pożyczki stanowiącej źródło zobowiązania pozwanej został zawarty w dniu 25 października 2016 roku, a w dniu jego zawarcia zobowiązanie wynikające z umowy pożyczki nie było spłacone w całości – co zapłaty zgodnie z pkt 1. L. aneksu pozostało 210,77 zł – a pozwana była zainteresowana uzyskaniem kolejnego finansowania. Składając własnoręczny podpis pod aneksem uznała co do zasady i co do wysokości zadłużenie wynikające z umowy pożyczki nr (...), przyjmując na siebie łączne zobowiązanie do spłaty kwoty 1.944,59 zł. Poprzez zawarcie tegoż aneksu pozwana zobowiązała się do spłaty zadłużenia poprzez zapłatę jednej raty tygodniowo przez okres 44 tygodni liczonych od dnia zawarcia aneksu, z których wysokość pierwszej raty wyniosła 43,99 zł, a kolejnych 44,20 zł. Analogiczna sytuacja miała miejsce w odniesieniu do kolejnych aneksów zawartych przez strony, a pozwana każdorazowo zawierając kolejny aneks do umowy pożyczki uznawała co do zasady, jak i co do wysokości swoje zadłużenie wynikające z wcześniej zawartych umów (aneksów). Tym sposobem, ostatecznie zawierając aneks z dnia 08 grudnia 2022 roku pozwana uznała zadłużenie wynikające z uprzednio zawartych umów na kwotę 8.138,39 zł i zobowiązała się do jego spłaty z łącznym zobowiązaniem do spłaty z aneksu kwoty 6.861,61 zł, co daje łącznie kwotę 15.000 zł, podkreślając, że każdą z zawartych umów należało postrzegać jako autonomiczną umowę o kredyt konsumencki, kreującą nowy stosunek pożyczki w zakresie dalszych kwot udzielonych pozwanej i związanych z nimi kosztów, a każda z nich spełnia wymogi określone w ustawie o kredycie konsumenckim. Odnosząc się do zarzutu przedawnienia roszczenia powód wskazał, że wielokrotne uznanie przez pozwaną długu w myśl art. 123 § 1 pkt 2 kc każdorazowo skutkowało przerwaniem biegu przedawnienia roszczenia powoda. Powód stanął na stanowisku, iż zawarte z pozwaną umowy nie zawierają klauzul niedozwolonych skutkujących ich nieważnością, a wobec faktu, że prowizja stanowi główne świadczenie stron, to zapisy jej dotyczące nie powinny podlegać ocenie z punktu widzenia przepisu art. 385 1 kc, tak długo jak długo są przejrzyste i transparentne. Wyjaśnił przy tym, że prowizja stanowi wynagrodzenie pożyczkodawcy za udzielenie pożyczki, w tym jest rekompensatą za poniesione wydatki na przygotowanie oraz sfinalizowanie procesu kredytowego, które obejmują wszelkie koszty związane ze zorganizowaniem systemu wnioskowania o kredyt, doprowadzeniem do zawarcia umowy i z samym zawarciem umowy kredytu konsumenckiego, zważając, że koszty jego działalności obejmują także: koszty udostępniania środków klientowi, co w przypadku powoda odgrywa istotną rolę, gdyż świadczy on usługi pożyczkowe w ramach kredytu „dostarczanego” do lokalu klienta. Dodatkowo powód ponosi koszty szkolenia i wynagrodzenia doradców klienta zajmujących się terenową obsługą pożyczek oraz ich niezbędnego wyposażenia, a w szczególności tabletów, dzięki którym mogą świadczyć obsługę pożyczkobiorców w sposób najbardziej komfortowy dla klientów i jakościowy, a każda indywidualna umowa pożyczkowa generuje dalsze koszty ponoszone przez powoda „na poczet” konkretnej umowy. Jednocześnie wszelkie koszty ustalane przez strony w zawieranych umowach utrzymywane są w granicach wartościowych wynikających z przepisów prawa i zostały ustalone w warunkach rynkowych. Ostatecznie powód zważył jednak, że nie ma obowiązku jakiegokolwiek specyfikowania kosztów o charakterze poza odsetkowym i tym samym wykazywania jakiego rodzaju koszty i opłaty złożyły się na ich finalną wysokość. Odnosząc się z kolei do kwestii oświadczenia pozwanej o skorzystaniu z sankcji kredytu darmowego powód zwrócił uwagę, że zostało ono złożone po upływie przewidzianego przepisami prawa rocznego terminu, a nawet gdyby hipotetycznie uznać, iż zostało ono złożone w terminie, to łącząca strony umowa nie jest dotknięta żadnymi nieprawidłowościami, które uzasadniałyby skorzystanie przez pozwaną w analizowanej instytucji.
Sąd ustalił, co następuje:
Pozwana M. D. zawarła w dniu 16 czerwca 2016 roku umowę pożyczki pieniężnej nr (...) z E. F. S.A. w P..
Zgodnie z treścią zawartej przez strony umowy całkowita kwota pożyczki opiewała na kwotę 872 zł, opłata przygotowawcza ustalona została na kwotę 100 zł, prowizja za udzielenie pożyczki na kwotę 6,83 zł, opłata za dostarczenie środków na kwotę 40 zł, opłata za brak poręczenia na kwotę 50,17 zł, a opłata za usługę terenowej obsługi pożyczki na kwotę 125 zł zaś oprocentowanie (roczna stopa oprocentowania) na 10%, co odpowiadało kwocie 18,76 zł. Dodatkowo umowa przewidywała opłatę za Pakiet (...) w wysokości 50 zł, w tym koszt składki ubezpieczeniowej w wysokości 35 zł oraz koszt czynności związanych z obsługą ubezpieczenia ponoszony przez pożyczkodawcę w wysokości 15 zł. Łączne zobowiązanie do spłaty oszacowano na kwotę 890,76 zł. Czas trwania umowy określono na 25 tygodni, a wysokość rat na kwotę 35,44 zł w przypadku pierwszej raty tygodniowej i na kwotę 35,63 zł w przypadku pozostałych tygodniowych rat. Opłatę przygotowawczą, prowizję za udzielenie pożyczki, opłatę za dostarczenie środków, opłatę za usługę terenowej obsługi pożyczki oraz fakultatywnie: opłatę za Pakiet (...), opłatę za brak poręczenia, pożyczkobiorczyni zobowiązała się zapłacić gotówką w dniu podpisania umowy lub przez ich pobranie w dniu podpisania umowy przez pożyczkodawcę z karty przedpłaconej. W tym zakresie pożyczkobiorczyni przedstawić miała swoją oddzielną dyspozycję. Pożyczkobiorczyni otrzymała kwotę 872 zł w formie karty przedpłaconej.
Zmiany umowy pożyczki mogły zostać dokonane w formie pisemnej, za pośrednictwem Platformy (...), korespondencji e-mail oraz telefonicznie bądź SMSowo, z zachowanie pozostałych wymogów określonych przepisami prawa, w tym ustawy o kredycie konsumenckim.
Dowód: umowa pożyczki nr (...) z dnia 16 czerwca 2016 roku – k. 11-12
Umowa pożyczki nr (...) była wielokrotnie aneksowana. Pierwszy aneks do niej zawarty został w dniu 25 października 2016 roku, a zgodnie z jego treścią strony oświadczyły, że łączy je umowa pożyczki pieniężnej nr (...), na mocy której do zapłaty pozostaje łączne zobowiązanie do spłaty w wysokości 210,77 zł (pkt L). Z chwilą zawarcia aneksu pożyczkobiorczyni dokonywać miała spłat łącznego zobowiązania do spłaty razem z łącznym zobowiązaniem do spłaty z aneksu razem jako łączne zobowiązanie do spłaty po podwyższeniu, w tygodniowych ratach, na zasadach określonych w aneksie. Aneksem strony dokonały umownych ustaleń w zakresie podwyższenia całkowitej kwoty pożyczki o dodatkową kwotę 1.663,54 zł (pkt 1A) płatną wraz z łącznym zobowiązaniem do spłaty, jako łączne zobowiązanie do spłaty po podwyższeniu, a jednocześnie dopuściły możliwość zmiany czasu trwania umowy na zasadach wskazanych w aneksie.
Całkowita kwota pożyczki ustalona została na kwotę 1.663,54 zł, opłata przygotowawcza na kwotę 30 zł, prowizja za udzielenie pożyczki na kwotę 117 zł, opłata za brak poręczenia na kwotę 468,54 zł, a opłata za usługę terenowej obsługi pożyczki na kwotę 180 zł zaś oprocentowanie (roczna stopa oprocentowania) na 10%, co odpowiadało kwocie 70,28 zł. Łączne zobowiązanie do spłaty wskazano jako kwotę 210,77 zł, łączne zobowiązanie do spłaty z aneksu na kwotę 1.733,82 zł, a łączne zobowiązanie do spłaty po podwyższeniu oszacowano na kwotę 1.944,59 zł. Czas trwania umowy określono na 44 tygodnie, łączny czas trwania umowy na 61 tygodni, a wysokość rat na kwotę 43,99 zł w przypadku pierwszej raty tygodniowej po podwyższeniu i na kwotę 44,20 zł w przypadku pozostałych tygodniowych rat. Stosownie do postanowień tego aneksu pożyczkobiorczyni otrzymała całkowitą kwotę pożyczki do swojej dyspozycji w kwocie 60 zł w formie gotówki, zaś w kwocie 1.603,54 zł w formie karty przedpłaconej.
Choć aneks (...) nr (...), zgodnie z jego zapisami winien obowiązywać w swej podstawowej wersji (44 tygodnie) do 05 września 2017 roku, to już w dniu 03 marca 2017 roku strony zawarły kolejny aneks do umowy pożyczki. Zgodnie z treścią aneksu (...) nr (...) strony po raz kolejny oświadczyły, że łączy je umowa pożyczki pieniężnej nr (...), na mocy której do zapłaty pozostaje łączne zobowiązanie do spłaty w wysokości 1.084,60 zł (pkt L). Aneksem strony dokonały umownych ustaleń w zakresie podwyższenia całkowitej kwoty pożyczki o dodatkową kwotę 1.452,87 zł (pkt 1A) płatną wraz z łącznym zobowiązaniem do spłaty, jako łączne zobowiązanie do spłaty po podwyższeniu, a jednocześnie dopuściły możliwość zmiany czasu trwania umowy na zasadach wskazanych w aneksie. Całkowita kwota pożyczki ustalona została na kwotę 1.452,87 zł, opłata przygotowawcza na kwotę 30 zł, prowizja za udzielenie pożyczki na kwotę 94,50 zł, opłata za brak poręczenia na kwotę 459,37 zł, a opłata za usługę terenowej obsługi pożyczki na kwotę 135 zł zaś oprocentowanie (roczna stopa oprocentowania) na 10%, co odpowiadało kwocie 93,54 zł. Łączne zobowiązanie do spłaty wskazano jako kwotę 1.085,60 zł, łączne zobowiązanie do spłaty z aneksu na kwotę 1.546,41 zł, a łączne zobowiązanie do spłaty po podwyższeniu oszacowano na kwotę 2.631,01 zł. Czas trwania umowy określono na 52 tygodnie, łączny czas trwania umowy na 88 tygodni, a wysokość rat na kwotę 50,41 zł w przypadku pierwszej raty tygodniowej po podwyższeniu i na kwotę 50,60 zł w przypadku pozostałych tygodniowych rat. Stosownie do postanowień tego aneksu pożyczkobiorczyni otrzymała całkowitą kwotę pożyczki do swojej dyspozycji w kwocie 70 zł w formie gotówki, zaś w kwocie 1.382,87 zł w formie karty przedpłaconej.
Tożsama sytuacja w zakresie aneksowania umowy powtórzyła się jeszcze dziewięciokrotnie – strony zawarły: aneks (...) nr (...) w dniu 04 lipca 2017 roku (k. 63—65), aneks (...) nr (...) w dniu 06 listopada 2017 roku (k. 66-68), aneks (...) nr (...) w dniu 02 czerwca 2018 roku (k. 69-71), aneks (...) nr (...) w dniu 18 stycznia 2019 roku (k. 72-76), aneks (...) nr (...) w dniu 17 października 2019 roku (k. 77-81), aneks (...) nr (...) w dniu 05 marca 2020 roku (k. 82-86), aneks (...) nr (...) w dniu 26 października 2020 roku (k. 87-91), aneks (...) nr (...) w dniu 17 czerwca 2021 roku (k. 92-96), aneks (...) nr (...) w dniu 13 lipca 2022 roku (k. 97-101) oraz aneks (...) nr (...) w dniu 08 grudnia 2022 roku. (k. 13-17)
Zgodnie z treścią aneksu z dnia 13 lipca 2022 roku strony dokonały umownych ustaleń w zakresie podwyższenia całkowitej kwoty pożyczki o dodatkową kwotę 4.414 zł (pkt 1A) płatną wraz z łącznym zobowiązaniem do spłaty, jako łączne zobowiązanie do spłaty po podwyższeniu, a jednocześnie dopuściły możliwość zmiany czasu trwania umowy na zasadach wskazanych w aneksie. Całkowita kwota pożyczki ustalona została na kwotę 4.414 zł, opłata przygotowawcza na kwotę 30 zł, prowizja za udzielenie pożyczki na kwotę 2.880,61 zł, a opłata za usługę terenowej obsługi pożyczki na kwotę 68 zł, zaś oprocentowanie (roczna stopa oprocentowania) na 20%, co odpowiadało kwocie 1.120,14 zł. Łączne zobowiązanie do spłaty wskazano jako kwotę 3.286,53 zł, łączne zobowiązanie do spłaty z aneksu na kwotę 8.512,75 zł, a łączne zobowiązanie do spłaty po podwyższeniu oszacowano na kwotę 11.799,28 zł. Czas trwania umowy określono na 82 tygodnie, łączny czas trwania umowy na 398 tygodni, a wysokość rat na kwotę 144,19 zł w przypadku pierwszej raty tygodniowej po podwyższeniu i na kwotę 143,89 zł w przypadku pozostałych tygodniowych rat. Stosownie do postanowień tego aneksu pożyczkobiorczyni otrzymała całkowitą kwotę pożyczki do swojej dyspozycji w kwocie 2.830 zł w formie gotówki, zaś w kwocie 1.584 zł w formie karty przedpłaconej.
Stosownie zaś do postanowień ostatniego aneksu zawartego w dniu 08 grudnia 2022 roku całkowita kwota pożyczki ustalona została na kwotę 3.518 zł, opłata przygotowawcza na kwotę 30 zł, prowizja za udzielenie pożyczki na kwotę 1.599,64 zł, a opłata za usługę terenowej obsługi pożyczki na kwotę 31 zł, zaś oprocentowanie (roczna stopa oprocentowania) na 20,50 %, co odpowiadało kwocie 1.682,97 zł. Łączne zobowiązanie do spłaty wskazano jako kwotę 8.138,39 zł, łączne zobowiązanie do spłaty z aneksu na kwotę 6.861,61 zł, a łączne zobowiązanie do spłaty po podwyższeniu oszacowano na kwotę 15.000 zł. Czas trwania umowy określono na 92 tygodnie, łączny czas trwania umowy na 429 tygodni, a wysokość rat na kwotę 163,36 zł w przypadku pierwszej raty tygodniowej po podwyższeniu i na kwotę 163,04 zł w przypadku pozostałych tygodniowych rat. Stosownie do postanowień tego aneksu pożyczkobiorczyni otrzymała całkowitą kwotę pożyczki do swojej dyspozycji w kwocie 1.760 zł w formie gotówki, zaś w kwocie 1.758 zł w formie karty przedpłaconej.
Dowód: historia spłat – k. 7-10, aneks (...) nr (...) z dnia 08.12.2022 r. – k. 13-17, aneks (...) nr (...) z dnia 25.10.2016 r. – k. 57-59, aneks (...) nr (...) z dnia 03.03.2017 r. – k. 60-62, aneks (...) nr (...) z dnia 04 lipca 2017 roku - k. 63—65, aneks (...) nr (...) z dnia 06 listopada 2017 roku - k. 66-68, aneks (...) nr (...) z dnia 02 czerwca 2018 roku - k. 69-71, aneks (...) nr (...) z dnia 18 stycznia 2019 roku - k. 72-76, aneks (...) nr (...) z dnia 17 października 2019 roku - k. 77-81, aneks (...) nr (...) z dnia 05 marca 2020 roku - k. 82-86, aneks (...) nr (...) z dnia 26 października 2020 roku - k. 87-91, aneks (...) nr (...) z dnia 17 czerwca 2021 roku - k. 92-96, aneks (...) nr (...) z dnia 13 lipca 2022 roku - k. 97-101.
Pismem z dnia 24 maja 2024 roku powód wystosował do pozwanej wypowiedzenie umowy pożyczki nr (...) z dnia 16 czerwca 2016 roku wraz ze zmieniającymi ją aneksami obejmującymi udzielenie pożyczki oraz usługę obsługi pożyczki w domu, z zachowaniem 30 – dniowego okresu wypowiedzenia, wzywając pozwaną do zapłaty zadłużenia w kwocie łącznej 10.552,97 zł. Pismo zostało pozwanej skutecznie doręczone w dniu 31 maja 2024 roku, jednak pozostało bezskuteczne.
Dowód: wypowiedzenie umowy z dnia 24 maja 2024 r. – k. 18.
W dniu 30 grudnia 2025 roku pozwana – działając przez pełnomocnika – złożyła powodowi oświadczenie w trybie art. 45 ustawy o kredycie konsumenckim, powołując się na sprzeczność umowy pożyczki z art. 30 ust. 1 tejże ustawy.
Dowód: oświadczenie o kredycie darmowym – k. 44 odwrót.
Sąd zważył, co następuje:
Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie.
Powód E. F.S.A. w P. domagał się od pozwanej M. D. zapłaty należności, która miała wynikać z umowy pożyczki pieniężnej zawartej w dniu 16 czerwca 2016 roku, która to umowa kolejno miała być wielokrotnie aneksowa
Pozwana M. D. zakwestionowała żądanie pozwu tak co do zasady, jak i co do wysokości, negując istnienie umowy pożyczki nr (...) z dnia 16 czerwca 2016 roku o treści jaką przedstawia powód i podkreślając, iż niedopuszczalne było zawarcie w 2022 roku aneksu do umowy z zawartej w 2016 roku, która to zresztą już wygasła. Dodatkowo pozwana zakwestionowała usługi objęte umową pożyczki oraz wysokość związanych z nimi należności, zarzucając abuzywność postanowień umownych, a wreszcie podniosła zarzut przedawnienia roszczenia i skorzystania z sankcji kredytu darmowego przewidzianej przepisem art. 45 ustawy o kredycie konsumenckim. Pozwana na żadnym etapie postępowania nie kwestionowała jednak samego faktu zawarcia umowy pożyczki z pożyczkodawcą ani autentyczności podpisu, którym owa umowa oraz kolejno zawierane aneksy zostały opatrzone.
Stosownie zaś do treści art. 720 § 1 kc przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości.
Wskazać już w tym miejscu należy, że w polskim systemie prawnym obowiązuje zasada, iż między stronami stosunku cywilnoprawnego obowiązek (ciężar dowodu) udowodnienia faktów mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne (art. 6 kc). Zasada kontradyktoryjności i dyspozycyjności zobowiązuje strony do wskazania dowodów dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne (art. 232 kpc). Stosownie do zasady wyrażonej w art. 3 kpc, a rozwiniętej między innymi w art. 232 zd. 1 kpc, strony są obowiązane przedstawiać dowody, a rozkład ciężaru dowodu wynikający także z art. 6 kc powoduje to, że strona, która chce dochodzić roszczeń wymagających dowodzenia środkami dowodowymi, z których może skorzystać, powinna liczyć się z koniecznością przedstawienia takich dowodów, gdyż w przeciwnym razie jej powództwo może być oddalone. Funkcją reguły ciężaru dowodu jest umożliwienie sądowi merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy w przypadku, gdy nie udało się ustalić leżących u podstaw sporu faktów. Każdorazowo bowiem w przypadku spełnienia przesłanek procesowych sąd cywilny obowiązany jest wydać merytoryczne rozstrzygnięcie, niezależnie od tego czy postępowanie dowodowe przyniosło jakikolwiek efekt. Analizowany przepis nakazuje rozstrzygnąć sprawę na niekorzyść osoby opierającej swoje powództwo tudzież obronę na twierdzeniu o istnieniu jakiegoś faktu prawnego, jeśli fakt ten nie został udowodniony. Warunkiem koniecznym zatem dla uzyskania przez stronę powodową orzeczenia sądowego uwzględniającego zgłoszone roszczenie, jest udowodnienie faktów prawotwórczych dotyczących podnoszonych twierdzeń.
Na gruncie niniejszego postępowania powód winien był zatem wykazać nie tylko fakt związania stron wskazywaną w uzasadnieniu pozwu jako źródło zobowiązania pozwanej umową oraz jej wielokrotnego aneksowania, ale także wysokość ciążącego na pozwanej zadłużenia wynikającego z tejże umowy pożyczki gotówkowej w kształcie, który miała ona ostatecznie przybrać na skutek zawarcia dwunastu aneksów do niej, którego to ciężaru w ocenie Sądu powód nie udźwignął.
Powód wywodził swoje roszczenie z wielokrotnie modyfikowanego stosunku prawnego, który – jak wynika z ustalonego stanu faktycznego – był przedmiotem co najmniej dwunastu aneksów zawieranych w latach 2016–2022, a spośród których każdy przewidywał nie tylko zmianę warunków spłaty, lecz w istocie prowadził do zwiększenia zobowiązania pozwanej poprzez doliczenie kolejnych kosztów oraz udzielenie dodatkowych środków, które w znacznej części przeznaczane były na spłatę wcześniejszego zadłużenia. Nie sposób nie zważyć na to, że choć pierwotnie zobowiązanie pozwanej opiewało na niewielką kwotę 890,76 zł, to ostatecznie po zawarciu ostatniego z aneksów łączna kwota zaciągniętego przez pozwaną zobowiązania opiewać miała na kwotę 15.000 zł. Przedłożona przez powoda dokumentacja nie pozwala jednak na odtworzenie rzeczywistego przebiegu rozliczeń pomiędzy stronami. W szczególności historia spłat (k. 7-10) obejmuje wyłącznie okres po zawarciu ostatniego aneksu z dnia 08 grudnia 2022 roku nie odnosząc się do wcześniejszych wpłat dokonywanych przez pozwaną na przestrzeni kilku lat obowiązywania umowy. Brak jest również jakiegokolwiek całościowego zestawienia, które pozwalałoby ustalić, w jaki sposób kształtowało się zadłużenie pozwanej na kolejnych etapach jego wielokrotnej przecież modyfikacji. Wykazane nie zostało także i to, jaka część środków wynikających z poszczególnych aneksów była rzeczywiście oddawana do dyspozycji pozwanej, a jaka przeznaczana na spłatę wcześniejszych zobowiązań. Wprawdzie w aneksach tych wskazywano jaka kwota przekazana miała być rzekomo pozwanej w gotówce, a jaka w formie karty przedpłaconej, jednak w żadnym zakresie nie daje to podstaw do ustalenia czy pozostała część zaciągniętego przez pozwaną zobowiązania była zaliczana na rzekomo ciążące na pozwanej zobowiązanie, a jeśli tak to, w jaki sposób rozliczano poszczególne wpłaty pozwanej, w szczególności w jakim zakresie zaliczano je na kapitał, a w jakim na odsetki czy koszty pozaodsetkowe.
W konsekwencji powyższego brak jest możliwości zweryfikowania, czy wskazana przez powoda kwota zadłużenia odpowiada rzeczywistemu stanowi rozliczeń stron, zaś samo powołanie się na treść ostatniego aneksu oraz przedstawienie częściowej historii spłat nie może zostać uznane za wystarczające wykazanie wysokości dochodzonego roszczenia.
Niezależnie od powyższego, Sąd uznał, że postanowienia umowy oraz kolejnych aneksów w zakresie kosztów pozaodsetkowych noszą cechy niedozwolonych postanowień umownych w rozumieniu art. 385 1 kc.
Umowa stanowiąca źródło zgłoszonych na gruncie niniejszego postępowania roszczeń, zawarta została w ramach standardowo stosowanego przez pożyczkodawcę formularza, który został przedłożony do akceptacji, zaś sama pozwana nie miała wpływu na treść umowy ani też możliwości negocjowania szczegółowych jej warunków. Tymczasem zgodnie z treścią art. 385 1 §1 kc postanowienia umowy zawieranej z konsumentem nieuzgodnione indywidualnie nie wiążą go, jeśli kształtują prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy (niedozwolone postanowienia umowne). W orzecznictwie zaś podkreśla się, iż umowa jest uważana za sprzeczną z dobrymi obyczajami jeśli wykracza przeciw uznanym w społeczeństwie zasadom moralnym lub przyjętej w obrocie uczciwości. W stosunkach z konsumentami istotą dobrych obyczajów jest szeroko rozumiany szacunek do drugiego człowieka, który powinien wyrażać się informowaniem o wynikających z umowy uprawnieniach, niewykorzystywaniu uprzywilejowanej pozycji profesjonalisty przy zawieraniu umowy oraz jej realizacji, rzetelnym traktowaniu konsumenta jako równorzędnego partnera umowy. Za sprzeczną z dobrymi obyczajami należy przeto uznać klauzulę godzącą w równowagę kontraktową, natomiast "rażące naruszenie interesów konsumenta" polega na nieusprawiedliwionej dysproporcji praw i obowiązków na niekorzyść konsumenta w określonym stosunku umownym. Co istotne, zgodność klauzuli umownej z dobrymi obyczajami jest przedmiotem badania nie tylko Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w trybie tzw. kontroli abstrakcyjnej, lecz może być także oceniana przez sąd w toczącym się między przedsiębiorcą a konsumentem sporze, którego przedmiotem są skutki prawne określonego postanowienia zawartej umowy (kontrola konkretna, incydentalna).
Z treści przedłożonej do materiału dowodowego umowy oraz kolejnych aneksów wynika, iż łączne zobowiązanie pozwanej składało się z kapitału, odsetek oraz opłaty przygotowawczej, prowizji za udzielenie pożyczki a także opłaty za Pakiet (...) (zastrzeżony w pierwotnej umowie pożyczki), oraz opłaty za usługę terenowej obsługi pożyczki. W niniejszej sprawie bezspornie pozwana zawarła umowę pożyczki jako konsument (art. 22 1 kc), zaś powód nie udowodnił, że postanowienia tej umowy były uzgodnione indywidualnie, a zatem podlegały ocenie przez pryzmat określonych w art. 385 1 § 1 kc przesłanek sprzeczności z dobrymi obyczajami i rażącego naruszania interesów konsumenta. Dokonując w oparciu o powyższe kryteria kontroli postanowień umowy dotyczących prowizji za udzielenie pożyczki oraz kosztów usługi terenowej obsługi pożyczki, Sąd doszedł do wniosku, że klauzule te cechują się abuzywnością.
Stosownie do postanowień aneksu zawartego w dniu 08 grudnia 2022 roku całkowita kwota pożyczki ustalona została na kwotę 3.518 zł, opłata przygotowawcza na kwotę 30 zł, prowizja za udzielenie pożyczki na kwotę 1.599,64 zł, a opłata za usługę terenowej obsługi pożyczki na kwotę 31 zł, zaś oprocentowanie (roczna stopa oprocentowania) na 20,50 %, co odpowiadało kwocie 1.682,97 zł. Łączne zobowiązanie do spłaty wskazano jako kwotę 8.138,39 zł, łączne zobowiązanie do spłaty z aneksu na kwotę 6.861,61 zł, a łączne zobowiązanie do spłaty po podwyższeniu oszacowano na kwotę 15.000 zł. Czas trwania umowy określono na 92 tygodnie, łączny czas trwania umowy na 429 tygodni, a wysokość rat na kwotę 163,36 zł w przypadku pierwszej raty tygodniowej po podwyższeniu i na kwotę 163,04 zł w przypadku pozostałych tygodniowych rat. Stosownie do postanowień tego aneksu pożyczkobiorczyni otrzymała całkowitą kwotę pożyczki do swojej dyspozycji w kwocie 1.760 zł w formie gotówki, zaś w kwocie 1.758 zł w formie karty przedpłaconej.
Zwrócić w związku z tym należy uwagę, iż ustawodawca wprowadził w treści ustawy o kredycie konsumenckim uregulowanie odnoszące się do pozaodsetkowych kosztów kredytu, którymi zgodnie z art. 5 pkt 6a są wszystkie koszty, które konsument ponosi w związku z umową o kredyt konsumencki z wyłączeniem odsetek. Zgodnie zaś z treścią art. 36a ust. 1 – w brzmieniu obowiązującym przed nowelizacją wprowadzoną ustawą z dnia 6 października 2022 roku (Dz.U. z 2022 r., poz. 2339) zmieniającej przedmiotową ustawę z dniem 18 grudnia 2022 roku - maksymalną wysokość poza odsetkowych kosztów kredytu oblicza się według wzoru
, co przekładając na okoliczności faktycznie niniejszej sprawy dałoby kwotę 2.741,63 zł (3.518 zł x 25%)+(3.518 zł x 644/365 x 30%), podczas gdy poniesione przez pozwaną stosownie do zapisów umowy koszty wyniosły 1.660,64 zł (30 zł tytułem opłaty przygotowawczej + 1.599,64 zł tytułem prowizji oraz 31 zł tytułem opłaty za usługę terenowej obsługi pożyczki). Choć zatem pozaodsetkowe koszty pożyczki nie przekroczyły teoretycznie przewidzianej ustawą maksymalnej wysokości ustalanej według wskazanego wzoru, to jednak Sąd mimo to podzielił zastrzeżenia podnoszone przez pozwaną w toku postępowania, pod kątem postanowień owej umowy pożyczki w zakresie wysokości pozaodsetkowych kosztów pożyczki.
W przypadku umów zawieranych z konsumentem ustawodawca wprowadził szereg dodatkowych regulacji gwarancyjnych, służących ochronie słabszej strony zobowiązania jaką niewątpliwie jest konsument. Wspomniane instrumenty prawne dotyczą między innymi kwestii związania konsumenta postanowieniami umowy, które nie zostały uzgodnione indywidualnie, to jest takimi na których treść konsument nie miał rzeczywistego wpływu, w szczególności postanowień umowy przejętych z wzorca umowy zaproponowanego konsumentowi przez kontrahenta. Umowy konsumenckie podlegają więc ocenie w świetle klauzuli generalnej uregulowanej w art. 385 1 kc, z wyłączeniem tych jedynie postanowień, które sformułowane zostały w sposób jednoznaczny określających główne świadczenia stron, jak również postanowień, na których treść konsument miał rzeczywisty wpływ. Umowa stanowiąca źródło zgłoszonych na gruncie niniejszego postępowania roszczeń, zawarta została w ramach standardowo stosowanego przez pożyczkodawcę formularza, który został przedłożony do akceptacji, zaś sam pozwany nie miał wpływu na treść umowy ani też możliwości negocjowania szczegółowych jej warunków.
Zgodnie z treścią art. 385 1 §1 kc postanowienia umowy zawieranej z konsumentem nieuzgodnione indywidualnie nie wiążą go, jeśli kształtują prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy (niedozwolone postanowienia umowne). W orzecznictwie zaś podkreśla się, iż umowa jest uważana za sprzeczną z dobrymi obyczajami jeśli wykracza przeciw uznanym w społeczeństwie zasadom moralnym lub przyjętej w obrocie uczciwości. W stosunkach z konsumentami istotą dobrych obyczajów jest szeroko rozumiany szacunek do drugiego człowieka, który powinien wyrażać się informowaniem o wynikających z umowy uprawnieniach, niewykorzystywaniu uprzywilejowanej pozycji profesjonalisty przy zawieraniu umowy oraz jej realizacji, rzetelnym traktowaniu konsumenta jako równorzędnego partnera umowy. Za sprzeczną z dobrymi obyczajami należy przeto uznać klauzulę godzącą w równowagę kontraktową, natomiast "rażące naruszenie interesów konsumenta" polega na nieusprawiedliwionej dysproporcji praw i obowiązków na niekorzyść konsumenta w określonym stosunku umownym. Co istotne, zgodność klauzuli umownej z dobrymi obyczajami jest przedmiotem badania nie tylko Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w trybie tzw. kontroli abstrakcyjnej, lecz może być także oceniana przez sąd w toczącym się między przedsiębiorcą a konsumentem sporze, którego przedmiotem są skutki prawne określonego postanowienia zawartej umowy (kontrola konkretna, incydentalna).
Z treści przedłożonej do materiału dowodowego umowy wynika, iż łączne zobowiązanie pozwanej składało się z kapitału, odsetek oraz opłaty przygotowawczej, prowizji za udzielenie pożyczki oraz opłaty za usługę terenowej obsługi pożyczki. W niniejszej sprawie bezspornie pozwana zawarła umowę pożyczki jako konsument (art. 22 1 kc), zaś powód nie udowodnił, że postanowienia tej umowy były uzgodnione indywidualnie, a zatem podlegały ocenie przez pryzmat określonych w art. 385 1 § 1 kc przesłanek sprzeczności z dobrymi obyczajami i rażącego naruszania interesów konsumenta. Dokonując w oparciu o powyższe kryteria kontroli postanowień umowy dotyczących prowizji za udzielenie pożyczki oraz kosztów prowizji pośrednika finansowego, Sąd doszedł do wniosku, że klauzule te cechują się abuzywnością. Choć bowiem na gruncie samego aneksu z dnia 08 grudnia 2022 roku ustalone one zostały w wysokości nienaruszającej przepisów ustawy o kredycie konsumenckim to nie można pominąć tego, że umowa pożyczki była przez strony wielokrotnie aneksowana, a powód każdorazowo przy zawarciu aneksu obciążał pozwaną obowiązkiem zapłaty: opłaty przygotowawczej, prowizji za udzielenie pożyczki, opłaty za obsługę terenową pożyczki, a na gruncie niektórych aneksów także opłatą za brak poręczenia. Każde aneksowanie umowy wiązało się w konsekwencji tego z obciążeniem pozwanej dodatkowymi kosztami opiewającymi na co najmniej kilkaset złotych. Powód zresztą nie tylko nie wykazał, że treść umowy w zakresie kosztów przedmiotowych opłat była indywidualnie uzgodniona przez niego z pozwaną, ale także nie udowodnił, że opłaty te są ekwiwalentne do świadczenia wzajemnego, a jednocześnie celowe. Zapisy analizowanych aneksów do umowy, które zastrzegały konieczność uiszczania świadczeń ubocznych w postaci prowizji, opłaty za terenową obsługę pożyczki oraz opłaty za brak poręczenia ewidentnie, w sposób widoczny „na pierwszy rzut oka” naruszają interesy konsumenta oraz kształtują jego prawa w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, a tym samym stanowią klauzule niedozwolone w rozumieniu art. 385 1 kc i należy uznać je za godzące w równowagę kontraktową tego stosunku, co z kolei skutkuje ich bezskutecznością w zakresie wysokości przedmiotowych opłat.
Oceny prawnej w tymże zakresie nie może zmienić fakt wypunktowania przez pożyczkobiorcę w piśmie procesowym z dnia 22 stycznia 2026 roku (vide: k. 52 verte) rzekomych kosztów, na pokrycie których prowizja pożyczkodawcy jest przeznaczana, a które miały obejmować wszelkie koszty związane ze zorganizowaniem systemu wnioskowania o kredyt, doprowadzeniem do zawarcia umowy i z samym zawarciem umowy kredytu konsumenckiego, w tym: koszty udostępniania środków klientowi, co w przypadku powoda odgrywa istotną rolę, gdyż świadczy on usługi pożyczkowe w ramach kredytu „dostarczanego” do lokalu klienta, koszty szkolenia i wynagrodzenia doradców klienta zajmujących się terenową obsługą pożyczek oraz ich niezbędnego wyposażenia, a w szczególności tabletów, dzięki którym mogą świadczyć obsługę pożyczkobiorców w sposób najbardziej komfortowy dla klientów i jakościowy. W szczególności na uwadze należy mieć, iż powód nie wyjaśnił w jakim zakresie kwota prowizji zostaje rozdysponowana na wskazane koszty, jak również nie wykazał, iż rzeczywiście owe koszty działalności w takim czy innym zakresie ponosi. Nie można się również oprzeć wrażeniu, iż przedstawione w tym zakresie przez powoda wyjaśnienia stanowią nic innego, jak reakcję powoda na wcześniejszą ukształtowaną już w tym zakresie linię orzeczniczą sądów potwierdzającą abuzywność postanowień dotyczących naliczanych dotychczas przez powoda wysokich prowizji i innych opłat, a które to działanie powoda zdaniem Sądu nie może doprowadzić do zmiany oceny prawnej tych postanowień umownych. Chociaż dopuszczalnym jest uznanie, że pożyczkobiorca może w takich kosztach partycypować, to jednak winno to następować w rozsądnych granicach, co w niniejszej sprawie ograniczać powinno się do pobrania ewentualnie opłaty przygotowawczej. Pożyczkodawca prowadząc działalność gospodarczą w postaci udzielania pożyczek nie może przerzucać na pożyczkobiorców całego ryzyka gospodarczego z tym związanego, czy też całego kosztu prowadzenia swojej działalności. W świetle zasad doświadczenia życiowego i reguł obrotu gospodarczego nie sposób przyjąć, że rzetelnie prowadzona działalność gospodarcza generuje koszty związane z szeroko pojętą obsługą pożyczki na tak wysokim poziomie, jak to określono w umowie. Wobec powyższego takie określenie zobowiązań stron, w którym pożyczkobiorczyni poza odsetkami i opłatą przygotowawczą winna jest zapłacić prowizję oraz inne dodatkowe opłaty za usługi, których realizacji powód również nie wykazał (terenowa obsługa pożyczki), świadczy o rażącym braku ekwiwalentności wzajemnych świadczeń stron, co jest sprzeczne z dobrymi obyczajami i rażąco narusza interesy konsumenta.
Uwagę zwrócić należało także na charakter całego stosunku prawnego łączącego strony, który w istocie opierał się na mechanizmie tzw. rolowania zadłużenia. Kolejne aneksy nie prowadziły do realnej spłaty zobowiązania, lecz do jego systematycznego zwiększania poprzez doliczanie nowych kosztów oraz refinansowanie wcześniejszych należności, a w rezultacie pozwana, nawet pomimo dokonywania spłat, pozostawała w stanie permanentnego zadłużenia, którego wysokość rosła wraz z zawieraniem kolejnych aneksów. Tego rodzaju praktyka prowadzi zaś do wprowadzenia konsumenta w spiralę zadłużenia i jako taka pozostaje w sprzeczności z dobrymi obyczajami oraz zasadą równowagi kontraktowej stron, a wobec tego nie może korzystać z ochrony prawnej.
Dalej wskazać należy, że powód nie wykazał skuteczności wypowiedzenia umowy pożyczki. Choć bowiem w materiale dowodowym figuruje oświadczenie o wypowiedzeniu umowy pożyczki i aneksów do niej datowane na dzień 24 maja 2024 roku (k. 18), to jednak nie można pominąć tego, iż zapisy samego aneksu, na który jako podstawę żądania zapłaty powołuje się powód przewidywały określoną procedurę, której zachowanie było niezbędne celem postawienia zadłużenia w stan wymagalności. Stosownie do treści punktu 27 aneksu w przypadku gdy pożyczkobiorca opóźnia się ze spłatą kwoty równej dwóm pełnym ratom pożyczki „(...) pożyczki” może wezwać do zapłacenia zaległych rat w terminie 7 dni od doręczenia wezwania pod rygorem wypowiedzenia niniejszego aneksu, a w przypadku braku zapłaty może wypowiedzieć aneks z zachowaniem 30 – dniowego terminu wypowiedzenia, biegnącego od dnia doręczenia wypowiedzenia. Powód nie wykazał tymczasem, nie tylko tego że oświadczenie o wypowiedzeniu umowy zostało poprzedzone wystosowaniem do pozwanej wspomnianego wezwania do zapłaty, ale nawet tego, że na dzień składania owego oświadczenia powódka posiadała zadłużenie odpowiadające wysokości dwóch pełnych rat, a za taki dowód nie sposób poczytywać „historię spłat” która stanowi zestawienie wprowadzonych przez powoda do tabeli danych niepoddających się jakiejkolwiek weryfikacji
Konkludując tą część rozważań wskazać należy, że wobec braków dowodowych Sąd nie jest w stanie ustalić wysokości dochodzonego przez powoda roszczenia, w tym zasadności naliczenia należności odsetkowej w dochodzonej przez powoda wysokości. Choć zatem mając na względzie datę końcową obowiązywania umowy pożyczki zmodyfikowaną ostatnim z wskazywanych przez powoda aneksów, która przypadałaby – przyjmując okres obowiązywania aneksu ustalony na 92 tygodnie i niezależnie od skuteczności oświadczenia o wypowiedzeniu umowy - na wrzesień 2024 roku, a wobec czego z dozą prawdopodobieństwa graniczącego z pewnością można by przyjąć, że zadłużenie z niej wynikające stało się w całości wymagalne, to żaden z dokumentów przedłożonych przez stronę powodową nie dał możliwości ustalenia nie tylko wysokości tegoż zadłużenia, ale nawet faktu jego istnienia.
Już tylko z tej przyczyny roszczenie powoda – jako nieudowodnione co do wysokości – podlegało oddaleniu, a wobec czego Sąd jako bezcelowe i bezprzedmiotowe ocenił czynienie rozważań w przedmiocie odnoszącym się do oświadczenia o skorzystaniu z sankcji kredytu darmowego oraz w przedmiocie przedawnienia roszczenia.
Stan faktyczny sprawy Sąd ustalił na podstawie dokumentów, których ocena została przedstawiona przez Sąd w rozważaniach prawnych.
Uwzględniając powyższe, Sąd orzekł jak w punkcie I. sentencji wyroku.
O kosztach procesu Sąd orzekł w punkcie II. sentencji wyroku na podstawie art. 98 § 1, 1 1 i 3 kpc w zw. z art. 99 kpc w zw. z art. 108 § 1 kpc i obciążył nimi powoda jako stronę przegrywającą niniejszy proces w całości, zasądzając od niego na rzecz pozwanej kwotę 3.600 zł obejmującą wynagrodzenie pełnomocnika pozwanej będącego radcą prawnym stosownie do treści § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2026 r., poz. 118).
Zarządzenia:
1. (...)
2. (...)
3. (...)
4. (...)
Dnia 6 maja 2026 roku SSR Magdalena Sarzyńska