Uzasadnienie z 6 maja 2026, sygn. I C 90/26

UZASADNIENIE

Pozwem wniesionym w dniu 05 grudnia 2025 roku powód (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w W.wystąpił przeciwko pozwanej S. Z. z powództwem o zasądzenie kwoty 730,21 zł z odsetkami umownymi w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie naliczanymi od dnia 03 stycznia 2025 roku do dnia zapłaty oraz o zasądzenie na swoją rzecz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wedle norm przepisanych. W uzasadnieniu pozwu wyjaśniono, że wierzytelność dochodzona przez powoda od pozwanej wynika z umowy pożyczki nr (...) zawartej w dniu 03 grudnia 2024 roku, która to umowa obejmowała pożyczkę na kwotę 650 zł wraz z prowizją w wysokości 70,33 zł oraz odsetkami kapitałowymi w kwocie 9,88 zł. Łączna kwota do zapłaty wyniosła 730,21 zł. Umowa pożyczki zawarta została na podstawie wniosku o pożyczkę złożonego przez pozwaną w dniu 03 grudnia 2024 roku. W celu potwierdzenia tożsamości pozwana przeszła weryfikację tożsamości oraz zdolności kredytowej za pomocą Usługi (...) (usługa dostępu do informacji o rachunku za pośrednictwem dostawcy usługi (...)) umożliwiającej natychmiastową weryfikację rachunku bankowego pożyczkobiorcy po uprzednio wyrażonej przez pożyczkobiorczynię dobrowolnej zgodzie na przeprowadzenie owej weryfikacji. Za pośrednictwem dostawcy usługi (...) pozwana zalogowała się wykorzystując stronę internetową powoda do swojego rachunku bankowego prowadzone w systemie bankowości elektronicznej, weryfikując w ten sposób swój rachunek bankowy do wypłaty pożyczki i potwierdzając swoją tożsamość oraz wolę zawarcia umowy pożyczki, która to umowa zawiera wszelkie obligatoryjne elementy wskazane w art. 30 ust. 1 ustawy o kredycie konsumenckim. Pożyczka została pozwanej wypłacona w kwocie 650 zł w dniu 03 grudnia 2024 roku na rachunek bankowy wskazany we wniosku o pożyczkę i zweryfikowany za pomocą usługi (...), a pozwana zobowiązała się spłacić pożyczkę w terminie do dnia 02 stycznia 2025 roku. Kwota wypłaconej pożyczki różni się od kwoty umowy o 170 zł z uwagi na fakt, że pozwana zakupiła w dniu 03 grudnia 2024 roku dodatkowy pakiet (...), tj. internetowy kurs języka angielskiego, którego koszt wynosi 70 zł oraz pakiet (...), który chroni klienta przed próbą zaciągnięcia pożyczki na jego dane osobowe w kwocie 100 zł. Wypłacona pożyczka pomniejszona została o rzeczone kwoty, jednak wobec odstąpienia przez pozwaną od zakupu pakietów dodatkowych, powód zwrócił pozwanej kwotę 170 zł bezpośrednio na jej rachunek bankowy. Roszczenie z umowy pożyczki stało się w całości wymagalne w dniu 03 stycznia 2025 roku wobec upływu terminu, na jaki umowa została zawarta. Powód wyjaśnił, że na dochodzoną przez niego kwotę 730,21 zł składa się: pożyczka w kwocie 650 zł, prowizja z tytułu udzielonej pożyczki w wysokości 70,33 zł oraz odsetki kapitałowe w kwocie 9,88 zł naliczane od kwoty pożyczki od daty jej udzielenia do dnia terminu płatności pożyczki, tj. do dnia 02 stycznia 2025 roku wedle stopy zmiennej w wysokości dwukrotności sumy stopy referencyjnej NBP i 3,5 punktów procentowych. Wystosowane przez powoda do pozwanej wezwanie do zapłaty z dnia 15 stycznia 2025 roku pozostało bezskuteczne.

Nakazem zapłaty wydanym w postępowaniu upominawczym w dniu 07 stycznia 2026 roku, sygn. akt I Nc 989/25 Sąd Rejonowy w Świnoujściu orzekł zgodnie z żądaniem pozwu.

Pozwana S. Z. w sprzeciwie od nakazu zapłaty (k. 51-54) wniosła o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie na jej rzecz od powoda zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Pozwana zaprzeczyła istnieniu i wysokości roszczenia opisanego w pozwie, wskazując, że przedstawione przez powoda wydruki należy traktować jedynie jako specjalny sposób prezentacji twierdzeń, bowiem samo określenie sposobu zawarcia umowy pożyczki, którą wskazano w wydruku projektu umowy, nie dowodzi tego, że rzeczywiście doszło do opisanych w umowie zdarzeń warunkujących zawarcie umowy. Powód był w obowiązku udowodnić sześć poszczególnych etapów zawarcia kontraktu umownego, czego nie uczynił. Bez znaczenia są przy tym wydruki, na których opatrzono językiem angielskim szereg nieczytelnych kategorii, przypominających zestawienia techniczne z systemu informatycznego, nieopatrzone w daty, podpisy czy jakiekolwiek cechy autentyczności. Pozwana zakwestionowała jakoby otrzymała od powoda kwotę dochodzoną pozwem tytułem umowy pożyczki wskazanej w uzasadnieniu pozwu, podkreślając, że powód nie przedstawił wygenerowanego z systemu bankowości elektronicznej potwierdzenia świadczącego o wykonaniu rzekomej umowy, a poprzestał na przedłożeniu niewiadomego pochodzenia wydruku, który nie jest elektronicznym oświadczeniem woli związanym z dokonaniem czynności bankowej.

Na dalszym etapie postępowania strony podtrzymały zaprezentowane przez siebie stanowiska procesowe.

Sąd ustalił, co następuje:

Zgodnie z treścią formularza ramowej umowy pożyczki nr (...), którą pozwana zawrzeć miała w dniu 03 grudnia 2023 roku z (...) Sp. z o.o. w W., jej przedmiotem było określenie zasad na jakich pożyczkodawca oraz pożyczkobiorca zawierać będą umowy pożyczki. Umowy pożyczki zawierane miały być na wniosek pożyczkobiorcy złożony stosownie do treści ramowej umowy pożyczki, po dokonaniu przez pożyczkodawcę oceny zdolności kredytowej pożyczkobiorcy, a także po spełnieniu przez pożyczkobiorcę określonych warunków. Pożyczkę uważało się za udzieloną w momencie zaksięgowania przelewu na rachunku bankowym wskazanym przez pożyczkobiorcę (§ 2 ust. 1-2 ramowej umowy pożyczki). Pożyczka mogła zostać udzielona pożyczkobiorcy będącemu osobą fizyczną posiadającą pełną zdolność do czynności prawnych, który spełniał następujące warunki: zarejestrował się na stronie internetowej pożyczkodawcy i utworzył konto klienta, złożył w sposób prawidłowy wniosek o zawarcie umowy pożyczki, który został zaakceptowany przez pożyczkodawcę, dokonał przelewu weryfikacyjnego lub dokonał weryfikacji za pomocą usługi (...) (warunek nie dotyczył pożyczek udzielanych na refinansowanie innego zobowiązania), przeszedł pozytywnie weryfikację oraz uzyskał pozytywną ocenę zdolności kredytowej, zawarł z pożyczkodawcą umowę pożyczki na zasadach określonych w ramowej umowie pożyczki, a w chwili ubiegania się o pożyczkę nie posiadał zaległości finansowych względem pożyczkodawcy i spełniał pozostałe warunki przewidziane w umowie.

Umowa pożyczki wchodziła w życie w momencie, w którym pożyczkodawca podejmie decyzję o udzieleniu pożyczki i poinformuje o tym pożyczkobiorcę w sposób i w trybie określonym w ramowej umowie pożyczki. Pożyczkodawca wypłacić miał pożyczkę przelewając jej kwotę na rachunek wskazany przez pożyczkobiorcę od razu po wejściu w życie umowy pożyczki, nie później jednak niż w ciągu maksymalnie 7 dni roboczych od dnia wejścia w życie umowy pożyczki, a wraz z dokonaniem wspomnianego przelewu, uznawano, że pożyczkobiorca otrzymał pożyczkę (§9 ramowej umowy pożyczki).

Umowa pożyczki nr (...) miała być kolejną już umową zawieraną przez pozwaną z powodem.

Dowód: formularz umowy pożyczki (...) – k. 15, formularz ramowej umowy pożyczki (...)- k. 16-23, wydruk wiadomości e-mail – k. 24, wydruk z systemu pożyczkodawcy – k. 25-30, potwierdzenie wykonania transakcji płatniczych – k. 31-33, formularz informacyjny – k. 34-36, wydruk wiadomości e-mail – k. 41, formularz umowy pożyczki nr (...) – k. 76, potwierdzenia wykonania transakcji – k. 77-78, wydruk wiadomości e-mail – k. 79-80.

Pismem z dnia 15 stycznia 2025 roku powód wezwał pozwaną do zapłaty kwoty 735,93 zł tytułem spłaty zadłużenia wynikającego z umowy nr (...).

Dowód: wezwanie do zapłaty z dnia 15.01.2025 r. – k. 37, wydruk z systemu śledzenia przesyłek – k. 38.

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie.

Powód (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. domagał się od pozwanej S. Z. należności, która wynikać miała z umowy pożyczki nr (...) zawartej rzekomo przez pozwaną w dniu 03 grudnia 2024 roku, a na podstawie której powód miał jej wypłacić pozwanemu kwotę 650 zł tytułem pożyczki oraz sfinansować związaną z ową pożyczką prowizję w wysokości 70,33 zł.

Pozwana S. Z. zakwestionowała roszczenie powoda tak co do zasady, jak i co do wysokości, podnosząc zarzut nieudowodnienie istnienia oraz wysokości wierzytelności dochodzonej pozwem, a w szczególności brak przekazania jej środków pieniężnych tytułem pożyczki.

Zgodnie z treścią art. 720 § 1 kc przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości.

Stosownie do treści art. 6 kc ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Dyspozycja przepisu art. 6 kc stanowi o ciężarze dowodu w sensie materialnoprawnym i wskazuje, kogo obciążają skutki nieudowodnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Choć reguła dotycząca ciężaru dowodu nie może być rozumiana w ten sposób, że zawsze, bez względu na okoliczności sprawy, spoczywa on na stronie powodowej, to jednak na uwadze trzeba mieć, że zgodnie z rozkładem ciężaru dowodu wynikającym z przywołanego przepisu, powód jest zobowiązany do wykazania wszystkich okoliczności uzasadniających jego roszczenie tak co do zasady jak i wysokości, podczas gdy pozwany - który odmawia uczynienia zadość żądaniu powoda - obowiązany jest udowodnić fakty wskazujące na to, że uprawnienie żądającemu nie przysługuje. Spoczywający na pozwanym obowiązek dowiedzenia okoliczności wskazujących na wygaśnięcie tudzież niepowstanie zobowiązania nie może wyprzedzać ciążącego na powodzie obowiązku udowodnienia powództwa. Zasygnalizować jednocześnie należy, że art. 6 kc rozumiany być musi przede wszystkim w ten sposób, że strona, która nie przytoczyła wystarczających dowodów na poparcie swych twierdzeń ponosi ryzyko niekorzystnego dla siebie rozstrzygnięcia, o ile ciężar dowodu, co do tych okoliczności na niej spoczywał (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 grudnia 2006 roku, sygn. akt IV CSK 299/06). Obowiązek przedstawienia dowodów, zgodnie z art. 3 kpc spoczywa na stronach. Nadto zgodnie z zasadą kontradyktoryjności, rządzącą procesem cywilnym, rzeczą sądu nie jest zarządzenie dochodzeń w celu uzupełnienia lub wyjaśnienia twierdzeń stron i wykrycia środków dowodowych pozwalających na ich udowodnienie, ani też sąd nie jest zobowiązany do przeprowadzenia z urzędu dowodów zmierzających do wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy (art. 232 kpc).

W procesie związanym z wykonaniem umowy pożyczki powód jest zobowiązany udowodnić, stosownie do treści przepisu art. 6 kc, że strony zawarły umowę tej kategorii, a nadto, że przeniósł na własność biorącego pożyczkę określoną w umowie ilości pieniędzy albo rzeczy oznaczonych co do gatunku. Biorący pożyczkę natomiast winien wykazać wykonanie swego świadczenia w postaci zwrotu tej samej ilości pieniędzy albo tej samej ilości rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości, przy czym strony są obowiązane wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne.

Uwzględniając powyższe, z uwagi na podniesione przez pozwaną S. Z. zarzuty, na powodzie - zgodnie z ogólną zasadą rozkładu ciężaru dowodu wyrażoną w art. 6 kc - spoczywał obowiązek wykazania, że pomiędzy nim a pozwaną doszło do skutecznego zawarcia umowy pożyczki i że na jej podstawie na własność pozwanej została przeniesiona wskazana w umowie kwota pożyczki, tj. 650 złotych, a także że pozwana nie wywiązała się z obowiązku zwrotu pożyczki i z tego tytułu powstało zadłużenie w dochodzonej pozwem kwocie.

Tymczasem w analizowanej sprawie powód nie udowodnił, iż przysługuje mu jakiekolwiek roszczenie względem pozwanej, albowiem nie wykazał, że pozwana była pożyczkobiorcą w zakresie objętej pozwem umowy pożyczki (...) z dnia 03 grudnia 2024 roku.

Choć nie ulega wątpliwości, że na podstawie art. 5 pkt 13 ustawy z dnia 12 maja 2011 roku o kredycie konsumenckim (Dz. U. z 2025 r., poz. 1362) strony mogą zawrzeć umowę pożyczki bez swojej jednoczesnej obecności, przy wykorzystaniu środków porozumiewania się na odległość, to jednak nie można przy tym pominąć, że wykonanie umowy pożyczki przez podmiot jej udzielający wymaga, co do zasady, przeniesienia posiadania jej przedmiotu na biorącego pożyczkę. W grę wchodzi każdy sposób jego przeniesienia, a za wystarczające można uznać zapewnienie pożyczkobiorcy nabycia własności przedmiotu pożyczki pieniężnej poprzez wykonanie umowy w formie bezgotówkowej, na przykład w formie przelewu. Przekazanie przedmiotu pożyczki w takiej właśnie formie - bezgotówkowej - starał się wykazać powód na gruncie niniejszej sprawy, jednak bez powodzenia.

Przedłożony przez powoda materiał dowodowy obejmuje: formularz ramowej umowy pożyczki nr (...) z dnia 03 grudnia 2024 roku, formularz umowy pożyczki nr (...) (potwierdzenia zawarcia umowy pożyczki) formularz informacyjny, wydruki z systemu pożyczkodawcy, potwierdzenia wykonania transakcji płatniczych opiewających odpowiednio na kwotę 70 zł, 100 zł oraz na kwotę 480 zł (tj. na kwotę rzekomej pożyczki), a nadto wystosowane do pozwanej przedsądowe wezwanie do zapłaty, jednak nie okazał się on wystarczający do pozbawionego wątpliwości stwierdzenia skuteczności zawarcia przez pozwaną umowy pożyczki, a co za tym idzie powstania po jej stronie obowiązku zwrotu przedmiotu tej pożyczki.

Powód nie przedłożył żadnych dowodów istotnych tak z punktu widzenia wykazania faktu przedsięwzięcia przez pozwaną czynności zmierzających do zawarcia umowy pożyczki, zaakceptowania warunków wskazywanej jako źródło zobowiązania pozwanej umowy, jak i ewentualnego przekazania pozwanej przedmiotu tej pożyczki.

Zgodnie z treścią zapisów formularza ramowej umowy pożyczki umowy pożyczki zawierane miały być na wniosek pożyczkobiorcy złożony stosownie do treści ramowej umowy pożyczki, po dokonaniu przez pożyczkodawcę oceny zdolności kredytowej pożyczkobiorcy, a także po spełnieniu przez pożyczkobiorcę określonych warunków. Pożyczkę uważało się za udzieloną w momencie zaksięgowania przelewu na rachunku bankowym wskazanym przez pożyczkobiorcę, z tym, że pożyczka mogła zostać udzielona pożyczkobiorcy będącemu osobą fizyczną posiadającą pełną zdolność do czynności prawnych, który spełniał następujące warunki: zarejestrował się na stronie internetowej pożyczkodawcy i utworzył konto klienta, złożył w sposób prawidłowy wniosek o zawarcie umowy pożyczki, który został zaakceptowany przez pożyczkodawcę, dokonał przelewu weryfikacyjnego lub dokonał weryfikacji za pomocą usługi (...) lub (...) (warunek nie dotyczył pożyczek udzielanych na refinansowanie innego zobowiązania), przeszedł pozytywnie weryfikację oraz uzyskał pozytywną ocenę zdolności kredytowej, zawarł z pożyczkodawcą umowę pożyczki na zasadach określonych w ramowej umowie pożyczki, a w chwili ubiegania się o pożyczkę nie posiadał zaległości finansowych względem pożyczkodawcy i spełniał pozostałe warunki przewidziane w umowie. Umowa pożyczki wchodziła w życie w momencie, w którym pożyczkodawca podejmie decyzję o udzieleniu pożyczki i poinformuje o tym pożyczkobiorcę w sposób i w trybie określonym w ramowej umowie pożyczki, a pożyczkodawca wypłacić miał pożyczkę przelewając jej kwotę na rachunek wskazany przez pożyczkobiorcę od razu po wejściu w życie umowy pożyczki, nie później jednak niż w ciągu maksymalnie 7 dni roboczych od dnia wejścia w życie umowy pożyczki, a wraz z dokonaniem wspomnianego przelewu, uznawano, że pożyczkobiorca otrzymał pożyczkę.

Choć powód w treści uzasadnienia pozwu wyjaśniał w jaki sposób przebiega u niego procedura zawierania umów pożyczki, to jednak nie przedłożył żadnego dokumentu pozwalającego na zweryfikowanie tego, czy pozwana w jakikolwiek sposób zainicjowała proces, który zakończyć się miał związaniem stron węzłem obligacyjnym. Przedłożone przez powoda wydruki komputerowe z systemu pożyczkodawcy oraz potwierdzenia wykonania transakcji płatniczych po pierwsze przedstawione zostały w formie zupełnie nieweryfikowalnej, a po wtóre pozostają - nawet przy przyznaniu im mocy dowodowej, co Sąd stanowczo neguje - właściwie bezużyteczne, jeśli brak jest możliwości zestawienia ich treści z zasadami, na jakich miało dochodzić do zawarcia umowy pożyczki. Choć wydruk znajdujący się na kartach 25-30 akt stanowić ma wedle twierdzeń powoda wniosek o pożyczkę to jednak nie został on opatrzone jakimkolwiek podpisem, co oznacza, iż nie można poczytywać go za dokumenty prywatne w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania cywilnego. Zgodnie bowiem z art. 245 kpc dokument prywatny stanowi dowód tego, że osoba, która go podpisała, złożyła oświadczenie zawarte w dokumencie. Treść tego przepisu oraz funkcje spełniane przez podpis na dokumencie uzasadniają pogląd, że dokument prywatny nie może istnieć bez podpisu. Dokument taki - nie będący ani dokumentem urzędowym, ani prywatnym - może wprawdzie stanowić podstawę ustaleń faktycznych i wyrokowania, jednak o materialnej mocy dowodowej takiego dokumentu, zależnej od jego treści, rozstrzyga Sąd według ogólnych zasad oceny dowodów (art. 233 § 1 kpc). Podobnie jak w wypadku innych dowodów, Sąd ocenia, czy dowód ten ze względu na jego indywidualne cechy i okoliczności obiektywne zasługuje na wiarę, czy też nie. Dokumenty przedłożone przez powoda - poza wezwaniem do zapłaty (k. 37) - przedłożone zostały w formie, która podatna jest na manipulacje. Wydruki komputerowe nie tylko dają się łatwo fabrykować za pomocą dostępnych powszechnie urządzeń i programów informatycznych, ale nie sposób nie zważyć i na to, że to powód jest dysponentem gromadzonych w systemie - z którego wydruki przedłożył – danych.

Mając na względzie powyższe Sąd uznał, iż powód nie dowiódł, jakoby pozwana zainicjowała procedurę zaciągnięcia zobowiązania, prawidłowo zweryfikowała swoją tożsamość, złożyła w sposób prawidłowy wniosek o udzielenie pożyczki, a wreszcie zaakceptowała warunki umowy pożyczki i wyraziła wolę zawarcia takowej umowy.

Oceny prawnej w tym zakresie nie zmienia także przedłożenie przez powoda formularza innej umowy pożyczki (vide: k. 76), która wedle twierdzeń powoda zawarta miała zostać przez pozwaną w dniu 21 września 2024 roku, czego jednak powód również w żadnym zakresie nie dowiódł, przedkładając także i w tym przypadku wydruk komputerowy nieopatrzony żadnym podpisem.

Niezależnie od tego - na wypadek gdyby czysto hipotetycznie przyjąć, iż pozwana zawarła z powodem wskazywaną przez niego jako źródło zobowiązania umowę pożyczki - wątpliwości budzi również fakt ewentualnego przeniesienia własności przedmiotu pożyczki z pożyczkodawcy na rzekomą pożyczkobiorczynię. W materiale dowodowym na próżno szukać jakiegokolwiek dokumentu wskazującego na to, iż pozwana była posiadaczem rachunku bankowego o numerze (...), na który przelana miała zostać kwota 480 zł tytułem pożyczki (k. 35). Wskazać należy, że kwota pożyczki przeznaczona do wypłaty przekazana miała zostać przez pożyczkodawcę pożyczkobiorcy na wskazany we wniosku o pożyczkę numer rachunku bankowego pożyczkobiorcy. Skoro zaś powód nie udowodnił, a nawet nie uprawdopodobnił, że pozwana takowy proces zainicjowała, to nie sposób przyjąć, iż numer rachunku bankowego, na który przelana została kwota 480 zł tytułem rzekomej pożyczki, należał do pozwanej. W tym kontekście - w szczególności mając na uwadze stanowisko procesowe powoda i jego wniosek o zobowiązanie pozwanej do złożenia podpisanego przez pracownika banku zestawienia operacji na ww. rachunku bankowym za okres od dnia 01 grudnia 2024 roku do dnia 31 grudnia 2024 roku lub zaświadczenia z banku, w którym jest prowadzony rachunek, że rachunek ten nie jest prowadzony na rzecz pozwanej S. Z. – na fakt ustalenia właściciela rachunku, na który przelana została przez powoda pożyczka oraz fakt otrzymania przez pozwaną pożyczki, o którą wystąpiła z wnioskiem do powoda (vide: k. 67 odwrót) - podkreślić należy, że rzeczą Sądu nie jest zarządzenie dochodzeń w celu uzupełnienia lub wyjaśnienia twierdzeń stron i wykrycia środków dowodowych pozwalających na ich udowodnienie, ani też sąd nie jest zobowiązany do przeprowadzenia z urzędu dowodów zmierzających do wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Za niedopuszczalne proceduralnie należy przy tym uznać przerzucanie ciężaru dowodu na pozwaną, a tym bardziej na sąd. To nie sąd, ani też nie pozwana ma bowiem wykazać, że wierzytelność powstała i istnieje w określonej wysokości. Obowiązek ten spoczywa na powodzie, jako stronie, która z podnoszonych przez siebie twierdzeń pragnie wywodzić określony skutek prawny w postaci żądania zapłaty kwoty dochodzonej pozwem. Na marginesie jedynie należy wskazać, że nie powinno to nastręczać powodowi żadnych trudności skoro właściciel rachunku bankowego, na który rzekomo wystąpiła wypłata kwoty pożyczki został zweryfikowany na etapie procedury zawierania umowy pożyczki.

Wreszcie, nawet gdyby ponownie czysto hipotetycznie uznać, że wykonanie wskazywanego przez powoda przelewu na rzecz pozwanej rzeczywiście miało miejsce, to dokonanie przelewu określonej kwoty stanowi czynność jednostronną, z której w żaden sposób nie można wywnioskować podjęcia przez pozwaną jakichkolwiek czynności zmierzających do zawarcia umowy pożyczki, a tym bardziej zaakceptowania opisanych w niej warunków. Nie ulega przy tym wątpliwości, że samo potwierdzenie wykonania przelewu na rzecz danej osoby, nie oznacza jeszcze, że osoba ta przelew ten otrzymała. Na dostawcy usług płatniczych spoczywa jedynie obowiązek weryfikacji numeru rachunku, nie zaś danych posiadacza rachunku, na którego rzecz ma nastąpić wpłata. Oznacza to, że w świetle obowiązujących przepisów bankowi nie można zarzucić niedochowania należytej staranności poprzez niesprawdzenie personaliów beneficjenta przelewu z danymi posiadacza rachunku. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy uznać należy, że potwierdzenie wykonania operacji (k. 33), gdyby przypisać mu wartość dowodową, należałoby interpretować wyłącznie w ten sposób, iż przelew kwoty 480 zł został wykonany na rachunek o numerze (...), co jednak nie przesądza o tym, że rachunek ten należy bądź należał do pozwanej S. Z. (zob. wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 31 października 2014 roku, sygn. akt I ACa 607/14).

Nie sposób przy tym nie zwrócić uwagi i na to, że wystawcą „potwierdzenia wykonania transakcji płatniczej” jest podmiot trzeci, o którym nie stanowi formularz umowy pożyczki, co dodatkowo osłabia moc dowodową tego środka dowodowego.

Ostatecznie dowodu na istnienie jakiegokolwiek stosunku zobowiązaniowego pomiędzy pozwaną a powodem nie stanowi przedłożone w poczet materiału dowodowego adresowane do pozwanej pismo zawierające wezwanie do zapłaty (k. 37), który to dokument ma charakter wtórny i nie potwierdza faktu zawarcia przez strony umowy pożyczki, jej treści czy też wysokości rzekomo zaciągniętego przez pozwaną zobowiązania.

Mając na uwadze poczynione powyższej rozważania, nie sposób przyjąć, iż do zawarcia umowy pożyczki wskazywanej przez powoda jako źródło zobowiązania pozwanej w ogóle doszło, a z pewnością zaoferowane w tej sprawie przez powoda dowody nie pozwalają na poczynienie w tym zakresie ustaleń zgodnych z jego wolą.

Konkludując całokształt poczynionych powyżej rozważań wskazać należy, że powód nie wykazał nie tylko tego, aby pozwana skutecznie zawarła z nim jakąkolwiek umowę, ale nawet tego, że przedsięwzięła jakiekolwiek czynności zmierzające do zawarcia umowy pożyczki oznaczonej numerem (...). Powód wykazał wyłącznie to, że dysponuje danymi osobowymi pozwanej, co nie pozwala na ustalenie, że pozwana złożyła jakiekolwiek oświadczenie woli, na skutek którego zawarła umowę pożyczki. Co za tym idzie, brak było podstaw do przyjęcia, iż po stronie pozwanej powstał obowiązek zwrotu przedmiotu tej pożyczki.

Stan faktyczny sprawy Sąd ustalił na podstawie dokumentów, których ocena została przedstawiona przez Sąd w rozważaniach prawnych.

Uwzględniając powyższe, Sąd orzekł jak w punkcie I. sentencji wyroku.

O kosztach procesu Sąd orzekł w punkcie II. sentencji wyroku na podstawie art. 98 § 1, 1 ¹ i 3 kpc w zw. z art. 99 kpc w zw. z art. 108 § 1 kpc i obciążył nimi powoda jako stronę przegrywającą niniejszy proces w całości, zasądzając od niego na rzecz pozwanej kwotę 287 zł obejmującą wynagrodzenie pełnomocnika pozwanej będącego radcą prawnym stosownie do treści § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2026 r., poz. 118), podwyższone o kwotę 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.

Zarządzenia:

1.  (...)

2.  (...)

3.  (...)

4.  (...)

Dnia 6 maja 2026 roku SSR Magdalena Sarzyńska